บทที่ 66: ความอ่อนโยนของซ่งซือหนิง

“ซือหนิง คืนนี้ของเธอ สวยจริงๆ!”

หวังอี้มองดูหญิงงามที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม กล่าวอย่างอ่อนโยน

ซ่งซือหนิงในคืนนี้ สวมชุดราตรีสีฟ้าน้ำทะเล ขับเน้นรูปร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งได้อย่างลงตัว

ใบหน้าที่งดงามล่มเมือง วัยที่งดงามที่สุด ราวกับนางฟ้าที่ตกจากสวรรค์ งามจนหาที่เปรียบมิได้

“นายชอบ ก็พอแล้ว”

ซ่งซือหนิงยิ้มอย่างอ่อนหวาน ยื่นแขนไปโอบรอบคอของหวังอี้ มอบจุมพิตหอมหวานให้

งานเลี้ยงในวันนี้ ทำให้ซ่งซือหนิงเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าหวังอี้มีเสน่ห์และเป็นที่ต้องการมากเพียงใด

ขนาดเทพธิดาระดับเก้าคะแนนอย่างเว่ยเฟยเฟย ยังรุกหนักอย่างหาที่เปรียบมิได้

เข้ามาวอแวครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงแม้จะต้องเป็นชาเขียว ก็ไม่ถอยเลยแม้แต่น้อย

เรื่องนี้ทำให้ซ่งซือหนิงรู้สึกถึงวิกฤตอยู่บ้าง คนทั้งคนกลายเป็นรุกหนักขึ้นมา ทะลายขีดจำกัดของตัวเองไม่หยุด

กระทั่งลองทำเรื่องบางอย่างที่ก่อนหน้านี้ไม่กล้าแม้แต่จะคิด เธอไม่อยากจะสูญเสียหวังอี้ไปจริงๆ

ดูเหมือนจะมองออกถึงความกังวลของซ่งซือหนิง หวังอี้จูงซ่งซือหนิงไปนั่งลง แล้วเปิดไวน์ลาฟีตปี 82 ขวดหนึ่ง

ไวน์ลาฟีตปี 82 มีปริมาณการผลิตทั้งหมดเพียง 1.8 แสนขวด ในจำนวนนั้น 15% ถูกเก็บรักษาไว้ที่ชาโตลาฟีต

ที่เหลือจะถูกปล่อยสู่ตลาดในอัตราการขายปีละ 1.5 หมื่นขวด

ดังนั้น หลังจากปี 95 ไปแล้ว ปริมาณไวน์ลาฟีตปี 82 ที่คงเหลือในตลาด ก็มีเพียงสองหมื่นขวด

ส่วนในปัจจุบัน ปริมาณไวน์ลาฟีตปี 82 ที่คงเหลือในตลาด อย่างมากที่สุดก็แค่พันขวด ส่วนใหญ่อยู่ในมือนักสะสม

มีเงินก็ซื้อไม่ได้ ไม่มีใครยอมปล่อยออกมา

ในช่วงเวลายี่สิบปี ไวน์ลาฟีตปี 82 ที่ไหลเข้าสู่ตลาดในประเทศ มีทั้งหมดประมาณ 1000 ขวด

ส่วนใหญ่ถูกดื่มไปหมดแล้วภายในยี่สิบปี ที่ยังไม่ได้เปิดเกรงว่าจะมีเพียงไม่กี่สิบขวด!

และก็ล้วนอยู่ในมือของตระกูลใหญ่และนักสะสม

ทว่าในตลาดในประเทศ ทุกปีกลับมีไวน์ลาฟีตปี 82 สูงถึง 3 ล้านขวด!

เห็นได้ชัดว่า ล้วนเป็นของปลอม ไม่มีข้อยกเว้น

อย่างเช่นไวน์ลาฟีตปี 82 ขวดนี้ของหวังอี้ ก็ยังต้องไปประมูลมาจากงานประมูลในยุโรปด้วยราคาสูงลิ่ว

เหล้าเข้าปากไปสองสามแก้ว บรรยากาศก็ยิ่งดูโรแมนติกขึ้น

แก้มเนียนใสของซ่งซือหนิงแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย กลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ไปอีกแบบ

หลังจากนั้นหวังอี้ก็วางแก้วไวน์ลง โอบกอดซ่งซือหนิง แล้วล้มตัวลงบนเตียงน้ำในห้องนอน

ความรู้สึกที่สบาย ราวกับนอนอยู่บนปุยเมฆ

ห้องนอนห้องนี้มีหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้น ด้านนอกคือผืนน้ำทะเลที่ส่องประกายระยิบระยับ

แสงจันทร์สาดส่องลงมา สว่างไสวราวกับม่านน้ำตก

คลื่นทะเลซัดเข้าหาชายหาด เกิดเสียงสะท้อนเป็นระลอก ทุกอย่างช่างกลมกลืน สงบและสวยงาม

แต่พอหวังอี้กำลังจะก้าวไปอีกขั้น กลับถูกซ่งซือหนิงห้ามไว้ กล่าวเสียงต่ำว่า “คือว่า... วันนี้ไม่ค่อยสะดวก...”

หวังอี้นิ่งแข็งทื่อไปทันที ไม่แปลกใจเลยที่ตอนเย็นซ่งซือหนิงไม่ดื่มของเย็นเลย ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

“ฉันก็ไม่คิดว่าวันนี้ญาติจะมาอย่างกะทันหัน”

ซ่งซือหนิงก็มีสีหน้าขอโทษเช่นกัน สีหน้าซับซ้อน ไม่รู้ว่าควรจะดีใจ หรือผิดหวังดี

พูดตามตรง เธอก็ยังไม่พร้อมเหมือนกัน เพราะถึงอย่างไรก็เป็นแค่เด็กสาวอายุ 18 ปี

แต่มองดูท่าทางผิดหวังของหวังอี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร

“ไม่เป็นไรน่าซือหนิง” หวังอี้มองดูริมฝีปากเชอร์รี่ของซ่งซือหนิง จู่ๆ ก็ยิ้มร้ายกาจขึ้นมา “จริงๆ แล้วยังมีอีกวิธีหนึ่งนะ ที่สามารถ...”

“อ๊า ทำแบบนั้นได้อย่างไร น่าอายเกินไปแล้ว”

ซ่งซือหนิงร้องอุทานออกมา เต็มไปด้วยการต่อต้าน

แต่เพราะชอบหวังอี้มากเกินไป หลังจากดิ้นรนอยู่หลายครั้ง ซ่งซือหนิงก็ยังคงก้มหน้าลง มุดเข้าไปในผ้านวมฤดูร้อน...

ผ่านอีกวิธีหนึ่ง บรรลุถึงความปรองดองแห่งชีวิต

นอกหน้าต่าง เสียงลมยังคงพัดอยู่ หวังอี้รู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับกำลังขายไม้ขีดไฟของเด็กหญิงตัวน้อย

ซ่งซือหนิงในคืนนี้ อ่อนโยนอย่างหาที่เปรียบมิได้

เช้าวันรุ่งขึ้น

ซ่งซือหนิงตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของหวังอี้ ทำปากยื่น ไม่พอใจอยู่บ้าง

“เป็นอะไรไปเหรอซือหนิง” หวังอี้ดึงซ่งซือหนิงเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน กล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

“ก็เพราะนายหมดเลย ริมฝีปากบวมหมดแล้ว!”

ซ่งซือหนิงทำหน้าคิ้วขมวด นึกถึงฉากเมื่อคืน ใบหน้าก็ยิ่งแดงก่ำขึ้นไปอีก

เธอทำแบบนั้นไปแล้ว ช่างน่าอายเกินไปแล้ว

ด้วยความเขินอาย คนทั้งคนก็ซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่ม ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเป็นเวลานาน

“เหนื่อยแย่เลยนะซือหนิง”

หวังอี้อดหัวเราะออกมาไม่ได้ กอดซ่งซือหนิงแน่นขึ้น

เมื่อคืนนี้เหนื่อยเด็กคนนี้จริงๆ

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ หวังอี้ก็ไปส่งซ่งซือหนิงกลับที่หมู่บ้านจิ่งย่วน ส่วนตัวเองก็กลับบ้าน

พรุ่งนี้ก็จะเปิดเทอมแล้ว เครื่องบินตอนบ่าย ของหลายอย่างยังต้องเตรียม

ที่แตกต่างก็คือ ซ่งซือหนิงไปเรียนที่มหาวิทยาลัยตี้ตู ส่วนหวังอี้ไปเป็นรองอธิการบดีที่มหาวิทยาลัยหัวชิง

อีกอย่าง ในฐานะอธิการบดีกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยการบินและอวกาศตี้ตูและมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น ก็ได้เชิญหวังอี้ไปกล่าวสุนทรพจน์ในพิธีเปิดการศึกษาเช่นกัน

แต่หวังอี้ไม่ชอบทำตัวโดดเด่นขนาดนี้ เลยปฏิเสธไปทั้งหมด

เพียงแต่ว่าในฐานะอธิการบดีกิตติมศักดิ์ วันหลังหาเวลาก็คงจะต้องไปสักครั้ง

เฮ้อ ยุ่งจริงๆ!

หากมีคนรู้เข้า คงจะอยากด่าแม่แน่ๆ

รองอธิการบดี อธิการบดีกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยชั้นนำ!

ตำแหน่งแบบนี้ เกียรติยศแบบนี้ ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่อยากจะได้แต่ก็ไม่ได้ แต่หวังอี้กลับรู้สึกว่ามันยุ่งยาก!

คนเปรียบเทียบกับคนมันน่าตายจริงๆ

มื้อกลางวัน หวังอี้ทานข้าวกับสองผู้เฒ่า

“เสี่ยวอี้ คาดว่าเดือนตุลาคมโรงงานแปรรูปชิงไหลก็จะเริ่มเวนคืนแล้ว ธุรกิจของเราก็คงจะทำได้ถึงแค่เดือนตุลาคม”

พ่อของเขาเอ่ยปากขึ้น “ถึงตอนนั้นผลผลิตทางการเกษตรของชาวบ้านในละแวกใกล้เคียง ก็จะไม่มีใครรับซื้อแล้ว พ่อค้าหน้าเลือดเหล่านั้นรับซื้อผักผลไม้ในราคากิโลละหนึ่งสองเหมาอย่างกับไม่เหลือทางรอดให้ชาวบ้านเลย!”

“พ่อครับ พ่อวางแผนจะทำตรงนี้ต่อเหรอครับ?”

หวังอี้เอ่ยถาม ในใจมีแผนการแล้ว เรื่องนี้เขาก็วางแผนไว้เหมือนกัน

วันนั้นที่เกิดวิกฤตที่โรงงานแปรรูปชิงไหล พี่เปียวนำคนมาบุกถึงที่ ชาวบ้านในละแวกใกล้เคียงก็มาช่วยไว้ไม่น้อย

แค่บุญคุณครั้งนี้ หวังอี้ก็ไม่สามารถนิ่งดูดายได้

“ใช่แล้ว เวนคืนได้มา 2 พันล้าน พวกเราอยากจะปรึกษากับลูกหน่อยว่า พวกเราจะช่วยชาวบ้านสักหน่อยได้ไหม” หวังชิ่งเหนียนมองไปยังหวังอี้

“ช่วยก็ต้องช่วยอยู่แล้วครับ แต่ต้องมีวิธีการ ให้เงินโดยตรงไม่มีความหมาย ให้ปลาเขาหนึ่งตัว สู้สอนเขาจับปลาไม่ได้!”

หวังอี้เอ่ยปากขึ้น “แบบนี้แล้วกันครับ ผมจะสร้างแพลตฟอร์มขายตรงผักผลไม้สีเขียว ลดขั้นตอนกลางออกไป นำผลผลิตทางการเกษตรของชาวบ้าน ขายตรงไปยังในเมือง ด้วยวิธีนี้ ผู้บริโภคในเมืองก็สามารถเพลิดเพลินกับผักผลไม้ที่สีเขียวและดีต่อสุขภาพที่สุดในราคาต่ำได้ ส่วนชาวบ้านก็จะทำเงินได้มากขึ้น!”

“ดี แบบนี้ดีเลย เพียงแต่ว่าจะยุ่งยากมากไหม?” จ้าวฉินกังวลอยู่บ้าง “อย่าไปกระทบเรื่องใหญ่ของลูกนะ”

“ฮ่าๆ พวกท่านมีความสุข ก็คือเรื่องใหญ่แล้วครับ!”

หวังอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เรื่องนี้ไม่ยุ่งยากหรอกครับ ผมไปซื้อกิจการบริษัทที่เกี่ยวข้องมาก็พอแล้ว”

หวังอี้ไม่มีเวลามาสร้างตั้งแต่ระดับล่าง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการซื้อมาโดยตรง แล้วค่อยปรับปรุงขยายกิจการ ง่ายที่สุด

ยักษ์ใหญ่อย่างเพนกวิน อาลี ไบต์แดนซ์ พวกเขาเวลาจะเข้าสู่ lĩnh vực ใหม่ ก็ล้วนแต่ซื้อกิจการโดยตรง!

แล้วค่อยใช้ทรัพยากรของตัวเอง มาอัปเกรดขยายกิจการ

ด้วยวิธีนี้ ประหยัดเวลา ประหยัดแรง ประหยัดใจ

“งั้นก็ดีเลย” สองผู้เฒ่าพากันพยักหน้า ดีใจจนยิ้มกว้าง

หวังอี้ในใจมีแผนการแล้ว ในเมื่อฝั่งตะวันตกของเมืองปินไห่มีการพัฒนาครั้งใหญ่ เขาก็สามารถฉวยโอกาสนี้ไปซื้อที่ดินสักสองสามแปลง ลงทุนโครงการดีๆ สักหน่อย

ด้วยวิธีนี้ ก็สามารถผลักดันการพัฒนาของบ้านเกิดได้ และยังสามารถเพิ่มธุรกิจในประเทศของตำหนักสังหารเทพได้อีกด้วย

กระทั่งลงทุนโครงการใหญ่ระดับหมื่นล้านสักสองสามโครงการ สร้าง CBD วางแผนสวนอุตสาหกรรมไฮเทค...

สำหรับหวังอี้แล้วไม่มีความยากลำบากอะไรมากนัก!