บทที่ 58 สหายเฉียน เป็นคนดีจริง ๆ

เมื่อได้ยินผลการตัดสิน เฉียนจิ้นส่ายหัว

ความผิดทางอาญา…

ชีวิตที่เหลือของเขาก็พังพินาศแล้ว

เฉียนจิ้นมีความประทับใจในตัวจางไอ่จวินมาก ตอนที่อยู่ในร้านอาหาร หมอนี่กินเยอะที่สุดแล้ว

ไม่คิดว่าจะสามารถกินกับแกะได้

เฉียนจิ้นไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่จางไอ่จวินก็เคยมีส่วนร่วมในปฏิบัติการช่วยเหลือเขามาก่อน

แม้ว่าหลังจากนั้นจะพบว่าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด

แต่ตอนแรกเขาไม่รู้เรื่องเลย เขาไปเพื่อช่วยและช่วยชีวิตเขาจริง ๆ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจปั่นจักรยานไปที่สหกรณ์เพื่อดูเหตุการณ์

หน้าสถานีตำรวจของสหกรณ์มีคนหลายคนนั่งยอง ๆ อยู่

เฉียนจิ้นจอดรถ มีชายคนหนึ่งสวมหมวกทหารสีเหลืองฟางทักทายเขา: “สหายเฉียนมาทำอะไรที่นี่ครับ?”

เฉียนจิ้นมองดู

เป็นคนคุ้นเคย

หัวหน้าหน่วยผลิตเหมาโถวตู้ ชื่อว่า ล่วน

หัวหน้าหน่วยล่วนยื่นมือออกไปหาเขาก่อน: “ครั้งที่แล้วที่เก็บเกี่ยวข้าวฤดูใบไม้ร่วง โชคดีที่ท่านไม่ถือโทษโกรธพวกเราและขับรถแทรกเตอร์มาช่วยนะ”

เฉียนจิ้นรีบตอบ: ‘ไม่เป็นไร, ไม่เป็นไร’

มองดูคนที่นั่งยอง ๆ บนพื้น หนึ่งในนั้นมีชายชราคนหนึ่งถือแส้ไว้ในมือ ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจและดึงตัวหัวหน้าหน่วยล่วนออกมา: “แกะของหน่วยท่านมีปัญหาเหรอครับ?”

หัวหน้าหน่วยล่วนตกใจและสบถออกมา: “ให้ตายสิ! คนในเมืองรู้เรื่องนี้แล้วเหรอ? ใครโทรไปที่สำนักข่าวเนี่ย — ไม่สิ ไม่น่าจะเร็วขนาดนี้นะ!”

เฉียนจิ้นหลีกเลี่ยงการตอบคำถาม

เขายื่นบุหรี่ให้หัวหน้าหน่วยล่วนหนึ่งซอง แล้วถาม: “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? หัวหน้าล่วนผมจะบอกความจริงนะ ผมรู้จักกับคนที่ก่อเหตุ และเขาก็เคยช่วยผมไว้…”

ไม่ต้องพูดอะไรมากไปกว่านั้น

หัวหน้าหน่วยล่วนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้เฉียนจิ้นฟัง

บังเอิญว่าจางไอ่จวินเป็นคนของหน่วยผลิตเหมาโถวตู้

ตั้งแต่เด็กเขาก็เป็นคนตัวใหญ่ แข็งแรง ทนทายาด ซุกซน และก้าวร้าว เมื่อโตขึ้นก็ชอบมีเรื่องชกต่อยและสร้างปัญหาในหน่วยผลิตอยู่เสมอ

ด้วยความจนปัญญา หัวหน้าหน่วยล่วนจึงส่งเขาไปเป็นทหาร และเส้นทางนี้ก็เป็นเส้นทางที่ถูกต้องจริง ๆ

จางไอ่จวินสมชื่อของเขา (ชื่อแปลว่า จางรักทหาร) เขามีผลงานที่ดีในกองทัพ เพียงแต่เขาเป็นคนสมองทึบและไม่น่าเชื่อถือ:

“ถ้าให้พูดง่าย ๆ ก็คือเขาเป็นคนสมองทื่อ ๆ, มีปัญหาหน่อย ๆ…”

หัวหน้าหน่วยล่วนเล่าต่อ: จางไอ่จวินมีผลงานดีเด่นในกองทัพ เช่น การช่วยชีวิตทรัพย์สินของประชาชนและช่วยชีวิตเพื่อนร่วมรบ แต่เขาก็ทำผิดกฎระเบียบหลายครั้ง

เรื่องที่ร้ายแรงที่สุดคือการขโมยสัตว์ปีกของประชาชนในช่วงการซ้อมรบทางทหารเมื่อต้นปีนี้

กองทัพประชาชนต้องปกป้องทรัพย์สินของประชาชน

ในช่วงการเดินทางระยะไกลที่ลำบากมากก็ยังไม่อนุญาตให้ทหารขโมยของของประชาชนเลย นับประสาอะไรกับตอนนี้? แต่เมื่อพิจารณาว่าเขามีปัญหาทางสมอง กองทัพจึงไม่ได้ลงโทษเขา แต่ได้ปลดประจำการและส่งเขากลับมาเมื่อเดือนมิถุนายน

สหกรณ์เห็นว่าเขามีผลงานดีเด่นและมีความสามารถ จึงจัดให้เขาเป็นทหารบ้าน มีหน้าที่เฝ้ายาม —

เขามีร่างกายกำยำ, ท่ายืนตรงดี, และมีภาพลักษณ์ที่ดีในการเฝ้ายาม

แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนเขาก็ถูกปลดออกจากหน่วยทหารบ้านของสหกรณ์ และถูกส่งกลับไปที่หน่วยผลิตอีกครั้ง

หัวหน้าหน่วยล่วนเห็นว่าตัวปัญหานี่กลับมาแล้วก็ปวดหัวมาก

แต่เนื่องจากคนเลี้ยงแกะวัยชราของหน่วยกำลังป่วย เขาจึงให้จางไอ่จวินทำงานแทนคนเลี้ยงแกะไปก่อน

วันนี้คนเลี้ยงแกะรู้สึกดีขึ้น เขากังวลเรื่องฝูงแกะจึงไปดู แล้วก็เห็นจางไอ่จวินกำลังกดแกะตัวเมียตัวหนึ่งและปลดปล่อยความบ้าคลั่งออกมา…

เมื่อหัวหน้าหน่วยล่วนทราบเรื่องนี้ เขาก็พิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้วตัดสินใจแจ้งตำรวจ: “ท่านคิดดูสิว่าถ้าเขาทำสัตว์ประหลาดหัวคนตัวแกะ หรือหัวแกะตัวคนออกมา หน่วยผลิตของเราจะทำยังไง? ทั้งหน่วยคงต้องซวยกันหมดแน่!”

“ไม่มีใครรับผิดชอบเรื่องนี้ได้หรอก ให้รัฐจัดการกับเขาเถอะ!”

เฉียนจิ้นฟังแล้วถาม: “เขาถูกไล่ออกจากหน่วยทหารบ้านเมื่อไม่กี่วันก่อนใช่ไหม? เกิดอะไรขึ้น?”

หัวหน้าหน่วยล่วนกระพริบตาถี่ ๆ

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเฉียนจิ้นถึงสนใจเรื่องนี้

เพราะปฏิกิริยาแรกของเฉียนจิ้นคือ: จางไอ่จวินถูกไล่ออกเพราะไปสร้างปัญหาที่สำนักงานต่อต้านการลงทุน!

ปฏิกิริยาของเขาถูกต้อง

หัวหน้าหน่วยล่วนไม่รู้สาเหตุ แต่สถานีตำรวจรู้

เขาเข้าไปในสถานีตำรวจและแจ้งความประสงค์ เสี่ยวเลี่ยว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหนุ่มที่เคยเจอเขามาก่อนมีความประทับใจในตัวเขามาก จึงรีบพาเขาไปที่ห้องสอบสวน

พอถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงตะโกนของเกาหมิง: “…แกมันก่อปัญหาจริง ๆ, ทำให้อับอายขายหน้าจริง ๆ!”

“แกไปก่อปัญหาที่สำนักงานต่อต้านการลงทุนได้ไม่กี่วันเองนะ? ฉันใช้ความพยายามมากแค่ไหนถึงจะปกป้องแกไว้ได้? แล้วแกก็ตอบแทนฉันด้วยการทำเรื่องแบบนี้เนี่ยนะ?!”

เสี่ยวเลี่ยวเคาะประตูแล้วเข้าไป

ห้องสอบสวนนี้ถูกปิดผนึกอย่างสมบูรณ์เพื่อสร้างแรงกดดันให้กับอาชญากร ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงหลอดไฟสีเหลืองสลัว ๆ ในห้องเท่านั้น

เฉียนจิ้นมองไป เห็นร่างกายที่แข็งแรงของจางไอ่จวินที่เปื้อนสีเหลืองกำลังหดตัวลงไปกองกับพื้น มือใหญ่ปิดหน้าไม่พูดอะไร

เกาหมิงเห็นประตูเปิดออกก็กำลังจะโกรธ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเฉียนจิ้นก็ยิ้ม: “เสี่ยวเฉียน? นายมาทำอะไรที่นี่? มีธุระอะไรหรือเปล่า?”

เฉียนจิ้นจับมือเขาแล้วบอกจุดประสงค์ตรง ๆ และสุดท้ายก็พูดว่า: “ผู้กำกับเกา เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผมด้วย จางถูกไล่ออกจากงานในหน่วยทหารบ้านก็เพราะผม”

“เมื่อถูกไล่ออกจากงานในหน่วยทหารบ้าน เขาก็เก็บความโกรธไว้ เขาต้องการจะระบาย…”

คำพูดต่อจากนั้นก็พูดได้ไม่เต็มปาก

แม้แต่คนบ้าอย่างเขาก็ยังคิดว่าหมอนี่บ้าไปแล้ว

คิดอะไรอยู่กันแน่! ทันใดนั้นจางไอ่จวินก็เงยหน้าขึ้นอย่างโกรธแค้นแล้วพูดว่า: “ผมเปล่า!”

“แม้ว่าผมจะคิดแบบนั้น แต่ผมแค่คิดเฉย ๆ ตอนนั้นผมแค่ฉี่ ผมฉี่ใส่แกะตัวเมียตัวนั้น!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉียนจิ้นก็ถาม: “เกิดอะไรขึ้น? เขาบอกว่าเขากำลังฉี่อยู่?”

“เป็นไปได้ไหมว่าเขาถูกกล่าวหาอย่างไม่ยุติธรรม?”

เกาหมิงโบกมือ ไม่เชื่อเลย: “ผมอยู่หน่วยเดียวกับเขา ผมจะกล่าวหาเพื่อนร่วมรบของผมได้ยังไง?”

“เสี่ยวเฉียน เรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด ผมจะบอกเหตุผลว่าทำไมผมถึงตัดสินแบบนี้!”

“อย่างแรก แกะตัวนั้นอยู่ด้านหลังลาน ผมไปหาหมอที่สถานีอนามัยมาตรวจแล้ว ข้างในมีของเหลวเหนียว ๆ!”

“อย่างที่สอง แกะตัวนั้นมีเลือดออกที่อวัยวะเพศ และมือและอวัยวะเพศของไอ้สารเลวนี่ก็มีเลือดติดอยู่ด้วย!”

“เอาล่ะ นายว่าไงล่ะ!”

เฉียนจิ้นพูดไม่ออก

เขาไม่สามารถพูดได้ว่า พี่จวิน ท่านแข็งแกร่งมาก! จางไอ่จวินตะโกน: “ทำไมพวกท่านไม่เชื่อผม นั่นมันของแกะตัวผู้!”

“ทำไมผมต้องฉี่ใส่อวัยวะเพศของแกะตัวเมีย? แกะตัวผู้มันขึ้นคร่อมแล้วเลือดออก ผมกลัวว่าแผลจะอักเสบ ถ้าแกะป่วยทันทีหลังจากที่ผมเริ่มเลี้ยงมัน ชาวบ้านจะต้องตำหนิผมแน่”

“ดังนั้นผมจึงอยากจะล้างแผลให้มันก่อน แต่ผมไม่มีน้ำ ผมรู้ว่าฉี่สะอาด ผมเคยเรียนมาแล้วว่าในสนามรบถ้าไม่มีน้ำล้างแผลก็ใช้ฉี่ได้!”   

“ฉี่ของคนที่มีสุขภาพดีไม่มีแบคทีเรีย สามารถใช้ทำความสะอาดแผลแทนน้ำสะอาดได้ชั่วคราว!”

เกาหมิงทุบโต๊ะ: “อย่าโวยวาย! ใครจะเชื่อคำพูดแบบนี้?”

“เสี่ยวเฉียน นายเชื่อหรือเปล่า?”

เฉียนจิ้นวิเคราะห์แล้วพูดว่า: “ผมเชื่อ”

ในที่สุดก็มีคนเชื่อเขา ชายร่างยักษ์กำลังจะร้องไห้: “ผมไม่ได้โกหก!”

“ทำไมมือผมถึงมีเลือด? ผมไปเปิดดูแผลของมันไง”

“ทำไมอวัยวะเพศของผมถึงมีเลือด? มือผมมีเลือดแล้วผมฉี่มันก็ต้องเปื้อนเลือดสิ!”

เกาหมิงไม่เชื่อ: “ไม่ต้องพล่ามมาก คนปกติที่ไหนจะทำแบบนี้?”

เฉียนจิ้นรู้สึกว่าคำพูดนี้ถูกต้อง

แต่ปัญหาคือจางไอ่จวินขึ้นชื่อว่าเป็นคนสมองทื่อ ๆ ไม่ใช่เหรอ?

เขาไม่ใช่คนปกติ! ดังนั้นเฉียนจิ้นจึงพูด: “ผู้กำกับเกา ผมเป็นคนที่ช่วยคนที่รู้จัก ไม่ได้ช่วยตามความถูกต้อง ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็มีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่ง”

“จับขโมยต้องจับพร้อมของกลาง, จับชู้ต้องจับพร้อมหลักฐาน!”

“เราต้องถามคนเลี้ยงแกะว่าเขาเห็นจางไอ่จวินกำลังทำอะไรอยู่ไหม?”

เกาหมิงพูดไม่ออก ในที่สุดก็พูดว่า: “นี่มันไร้สาระ!”

เฉียนจิ้นกล่าว: “แต่เราจะปล่อยให้สหายที่ดีต้องถูกกล่าวหาอย่างไม่ยุติธรรมไม่ได้นะครับ!”

เมื่อจางไอ่จวินได้ยินคำพูดนี้ น้ำตาเขาก็ไหลออกมาทันที เขาเอื้อมมือไปจับแขนเฉียนจิ้น: “ท่านผู้นำ ท่านเป็นคนดี!”

“เชิญผมไปกินข้าวที่ร้านอาหาร แถมยังช่วยผมให้ความยุติธรรมอีก! ผมขอบคุณท่าน!”

เฉียนจิ้นดึงแขนออก: ถ้าขอบคุณผมจริงก็ปล่อยมือเถอะครับ เพราะมือท่านยังมีเลือดติดอยู่…

เกาหมิงก็ไม่อยากจัดการกับจางไอ่จวินเช่นกัน

เขามีความคิดเดียวกับเฉียนจิ้น คือถ้าจางไอ่จวินถูกตัดสินว่ามีความผิดทางอาญา ชีวิตของเขาก็จะจบสิ้น!

เกาหมิงออกไปหาคนเลี้ยงแกะ: “ตอนนั้นท่านเห็นเขายืนหรือคุกเข่าอยู่ด้านหลังแกะตัวเมีย?”

คนเลี้ยงแกะตอบ: “คุกเข่าอยู่ด้านหลังสิครับ ถ้ายืนเขาจะทำได้เหรอ?”

เกาหมิงหันกลับมามองเฉียนจิ้น

เฉียนจิ้นทำหน้าขรึมแล้วตะโกน: “ท่านโกหก!”

“หมอที่สถานีอนามัยพบของบางอย่างในตัวแกะตัวเมียแล้ว ถ้าเขาทำเสร็จแล้วจะยังคุกเข่าอยู่ด้านหลังแกะตัวเมียทำไม? หรือว่าเขากำลังจะฟิน?”

เกาหมิงคิดแล้วก็รู้สึกว่ามันจริง

คนเลี้ยงแกะกระพริบตาแล้วพูดว่า: “ดูรูปร่างใหญ่ ๆ ของเขาสิ เขาน่าจะยังไม่สำเร็จครั้งแรก เลยต้องทำอีกรอบ”

เกาหมิงคิดอีกครั้ง อาจจะเป็นไปได้

เฉียนจิ้นเย้ยหยัน: “ผมจะบอกให้นะ การเป็นพยานศักดิ์สิทธิ์ การกล่าวหาผู้อื่นเป็นอาชญากรรมร้ายแรง ห้ามโกหกเด็ดขาด!”

“ผมจะบอกอีกอย่าง ผมดูที่กางเกงของจางไอ่จวินแล้ว ตรงหัวเข่าไม่มีร่องรอยการเสียดสีจากการคุกเข่าเลย!”

“ท่านก็พูดเองว่าเขาร่างกายใหญ่ขนาดนั้น ถ้าเขาทำจริง ๆ ตรงหัวเข่าจะไม่มีร่องรอยได้ยังไง?”

เกาหมิงแอบแค้นใจ ใช่สิ ทำไมฉันไม่สังเกตรายละเอียดแบบนี้! คนเลี้ยงแกะกระพริบตา: “ให้ผมคิดดูดี ๆ ก่อน”

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตบมือ: “ผมจำได้แล้ว! เขายืนอยู่ครับ! ตอนนั้นเขากำลังจับขาสองข้างของแกะตัวเมียแล้วยกมันขึ้น!”

“ครั้งนี้ไม่ผิดแน่นอน ผมไม่ได้โกหก ไม่งั้นผมจะเห็นเลือดที่อวัยวะเพศของเขาได้ยังไง? ตอนนั้นเขายืนอยู่และไม่ได้ใส่กางเกงขึ้นมา ผมถึงเห็นมัน!”

เฉียนจิ้นชี้ไปที่เขาแล้วพูด: “ข้อแรก ถ้าสิ่งที่ท่านพูดตอนนี้เป็นความจริง แสดงว่าท่านโกหกไปก่อนหน้านี้แล้ว”

“ข้อที่สอง ใครที่กำลังทำอะไรกับแกะแล้วเห็นคนอื่นเดินเข้ามาจะไม่รีบปล่อยแกะและใส่กางเกง?”

“ผู้กำกับเกา นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!”

เกาหมิงขมวดคิ้วครุ่นคิด พยายามทำตัวให้ดูฉลาด แล้วค่อย ๆ พยักหน้า

เฉียนจิ้นสะบัดหัวและพูดอย่างดุร้าย: “ชายชราคนนี้ต้องสงสัยว่ากล่าวหาทหารที่ปลดประจำการ จับเขาไปสอบสวนให้ดีดูสิว่ามีพวกชนชั้นสีดำคอยบงการอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า!”

คนเลี้ยงแกะเป็นคนขี้กลัว เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็สั่นเทา:

“ไม่มี! ไม่มี! ไม่มีใครบงการแน่นอน!”

“ผมยอมรับ ผมจะพูดความจริง ผมไม่ได้… ไม่ได้เห็นว่าจางไอ่จวินกำลังทำอะไรกับแกะ”

“ผมกลัวว่าเขาจะมาแย่งงานเลี้ยงแกะของผม การเลี้ยงแกะเป็นงานหนัก ผมอายุ 60 แล้ว ถ้าผมไม่ได้เลี้ยงแกะ ผมก็จะได้คะแนนงานน้อยลง…”

ตอนนี้คนอื่นก็อึ้งไปเลย

หัวหน้าหน่วยล่วนโกรธจนกระทืบเท้า: “ผมไม่ได้วางแผนจะเปลี่ยนตัวท่านเลย ท่านแค่ป่วย จางไอ่จวินก็กลับมาพอดี ผมเลยให้เขาทำงานแทนไม่กี่วัน!”

“ท่านนี่นะ ทำไมถึงกล่าวหาชาวบ้านของเราได้!”

คนเลี้ยงแกะร้องไห้พร้อมกับใบหน้าที่เศร้าสร้อย: “ผมไม่ได้ตั้งใจจะกล่าวหาเขา ผมเห็นเขากำลังจับขาหลังของแกะตัวเมียแล้วก็กำลังขยับสะโพก”

“ผมรีบเข้าไปดู แล้วก็เห็นเลือดแกะบนมือและอวัยวะเพศของเขา อวัยวะเพศของแกะตัวเมียก็มีเลือดหยดลงมา — ถ้าพวกท่านเห็นภาพแบบนี้ พวกท่านจะคิดยังไงล่ะ!”

“ผมไม่เห็นว่าจางไอ่จวินทำอะไรกับแกะตัวเมีย แต่ตอนนั้นผมคิดว่าเขาทำแล้ว!”

เกาหมิงโกรธจนอยากจะชกเขา

แต่ก็กลัวว่าจะชกเขาจนตาย

หัวหน้าหน่วยล่วนกล่าว: “เขาก็พูดถูกนะ”

“ในสถานการณ์แบบนั้น จางไอ่จวินก็เป็นไปได้ที่จะทำจริง ๆ!”

เฉียนจิ้นพูด: “อย่า ‘เป็นไปได้’ หรือ ‘ถ้า’ เลยครับ หัวหน้าล่วน จางไอ่จวินเป็นคนของหน่วยพวกท่านนะครับ!”

“ผมกลัวว่าแกะตัวนั้นจะมีปัญหา ถ้ามันคลอดลูกหัวคนตัวแกะออกมา มันจะไม่เป็นภัยพิบัติเหรอ?” หัวหน้าหน่วยล่วนยังคงกังวล

เฉียนจิ้นพูด: “ก็แค่ฆ่ามันทิ้งแล้วกินเนื้อแกะไปเลย!”

หัวหน้าหน่วยล่วนส่ายหัว: “ใครจะรู้ว่าจางไอ่จวินทำหรือเปล่า? ถ้าเขาทำจริง ๆ แล้วจะกินได้ยังไง?”

เฉียนจิ้นไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป

เขาพูด: “เอาอย่างนี้ แกะตัวนั้นขายให้ผมเถอะครับ ไม่สิ ผมจะแลกกับท่าน”

“พอดีหน่วยงานของเราอยากจะฆ่าแกะเป็นสวัสดิการสำหรับเทศกาลไหว้พระจันทร์ ผมจะให้ลูกอมสิบกิโลกรัมและถุงมือสำหรับงานหนักหนึ่งร้อยคู่”

“ท่านแลกแกะตัวนั้นกับผม ได้ไหม?”

หัวหน้าหน่วยล่วนรู้สึกพอใจกับข้อเสนอมาก: “จริงเหรอ? ท่านมีลูกอมสิบกิโลกรัมและถุงมือสำหรับงานหนักหนึ่งร้อยคู่เลยเหรอ?”

เฉียนจิ้นกล่าว: “มีครับ ผู้กำกับเกาเป็นพยานให้ ผมจะเป็นตัวแทนของหน่วยจู่โจมรักษาความปลอดภัยของเราเพื่อทำข้อตกลงกับหน่วยผลิตของพวกท่าน ตกลงไหม?”

เกาหมิงพยักหน้า: “ได้”

หัวหน้าหน่วยล่วนก็รีบพูด: “ได้สิ!”

เฉียนจิ้นกล่าว: “งั้นก็ฆ่าแกะตัวนั้นเลย ค่อยกินเนื้อแกะกัน”

เกาหมิง: “ฉันไม่กิน!”