บทที่ 60 แก้แค้นหลัวฮุ่ยจวน

เช้าวันจันทร์

ฝนในฤดูใบไม้ร่วงยังคงตกพร่ำเหมือนป้าในคณะกรรมการชุมชนที่ชอบบ่นไม่หยุด

ขณะที่หมอกในเมืองไห่ปิงก็ขยันกว่าช่างตัดผมในร้านของรัฐเสียอีก มันปกคลุมทั่วทั้งเมืองด้วยฟองสีขาวทุก ๆ สองสามวัน

เฉียนจิ้นและสวีเว่ยตงสวมเสื้อกันฝนเก่า ๆ และปั่นจักรยานสองแปดเข้าสู่กระแสของคนที่กำลังไปทำงาน ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังฝ่าหมอกหรือม่านฝน

เสียงหวูดรถจักรไอน้ำของโรงงานทอผ้าที่สามดังขึ้น ผนังอิฐแดงที่หลุดร่อนข้างถนนมีสโลแกนต่าง ๆ ที่ถูกน้ำฝนทำให้เป็นสีแดงเข้ม

คนงานทอผ้าหญิงสวมปลอกแขนสีขาว ถือกล่องข้าวอะลูมิเนียม บ้างก็วิ่งอย่างเร่งรีบ บ้างก็ปั่นจักรยานอย่างรวดเร็วราวกับกระแสน้ำที่ไหลเข้าสู่ประตูโรงงาน

สวีเว่ยตงกดกริ่งรถรัว ๆ ที่ด้านหลัง: “เหล่าเฉียน นายเบาหน่อย เบรกรถฉันมันไม่ค่อยดี! วันนี้ฝนตกถนนลื่น ฉันกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ!”

เฉียนจิ้นปั่นจักรยานของเขา และเขายืมรถของเพื่อนบ้านมา: “งั้นเราแลกรถกัน”

สวีเว่ยตงหัวเราะเยาะ: “ไม่เอาหรอก รถพัง ๆ ของเพื่อนบ้านฉันนี่คนทั่วไปปั่นไม่ได้หรอก มันไม่ได้ถูกปรับปรุงให้ดี ล้อหน้ามันเชื่อมั่นในเส้นทางสังคมนิยม แต่ล้อหลังมันยังคิดถึงเส้นทางทุนนิยม”

“ชอบวิ่งแยกไปคนละทางตลอดเวลา!”

ทั้งสองคนพูดคุยหยอกล้อกันพลางเร่งความเร็ว และในไม่ช้าก็มาถึงประตูสำนักงานต่อต้านการลงทุนของเขต

หน่วยงานต่อต้านการลงทุนนี้คล้ายกับหน่วยงานรักษาความปลอดภัย ตรงที่ทำงานตลอด 24 ชั่วโมง เพราะคนที่ทำธุรกิจค้าของเถื่อนไม่ได้ทำงานเป็นเวลา ส่วนใหญ่มักจะทำธุรกรรมตอนกลางคืน

ดังนั้นถ้าสำนักงานต่อต้านการลงทุนต้องการจับกุม ก็ต้องทำงานในเวลากลางคืน

ตอนเช้าเป็นเวลาที่ต้องเก็บกวาดแล้ว มีคนหลายคนยืนบ้างนั่งยอง ๆ บ้างอยู่ภายในประตู

คนพวกนี้ไม่หลบฝน พวกเขายืนตากฝนปรอย ๆ แบบนั้น

ใบหน้าของพวกเขาซีดเซียวและดูแย่มาก เมื่อเทียบกับการลงโทษที่ไม่แน่นอนที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว ฝนในฤดูใบไม้ร่วงที่เปียกชื้นและเย็นยะเยือกก็ไม่ได้สำคัญอะไรเลย

มีเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ในสายฝนด้วยความคาดหวัง นั่นก็คือ ฉางเซิ่งลี่ 

เมื่อเห็นเฉียนจิ้นและสวีเว่ยตง เขาก็รีบวิ่งเข้ามาหา: “สหายเฉียน เป็นยังไงบ้าง?”

เฉียนจิ้นพยักหน้าอย่างมั่นใจ

ฉางเซิ่งลี่ยิ้มกว้าง

เฉียนจิ้นจอดจักรยานแล้วยกถุงเข้าไปในประตู

คนที่ถูกจับอยู่ในลานต่างหันมามองเขาพร้อมกัน น้ำฝนไหลลงตามเส้นผมและแก้มของพวกเขา แต่ละคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความหวัง

เฉียนจิ้นมองดูแล้วถามเสียงเบา: “เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา?”

ฉางเซิ่งลี่ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ: “จะเกิดอะไรได้อีก ก็ทำผิดกฎหมายไง ลักลอบค้าขาย”

“สหาย ผมก็ทำแบบนั้นเหรอ? ผมก็แค่ประหยัดอาหารเพื่ออยากจะหาเงินไปซื้อรองเท้ายางให้ลูก…” ชายชราวัยห้าหกสิบปีพูดด้วยเสียงแหบแห้ง

ยังมีหญิงสาวคนหนึ่งร้องไห้อย่างสิ้นหวัง: “สหายปล่อยฉันไปเถอะ ฉันเป็นครูสอนภาคค่ำ กำลังจะแต่งงาน ถ้าหน่วยงานของฉันรู้เข้า ฉันต้องถูกไล่ออกแน่ ๆ…”

ฉางเซิ่งลี่เห็นฉากแบบนี้บ่อยจนหน้าตาย เขาเดินนำเข้าไปในสำนักงาน

เฉียนจิ้นใจอ่อน แต่ทำได้เพียงส่ายหัวและแสดงความสิ้นหวัง

เสียงสะอื้นดังขึ้นทันที

ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

เขาเข้าใจความรู้สึกนี้ดี

ในปี 2027 เขาเคยเช่ารถขับเป็นคนขับรถโดยสารออนไลน์ แต่ถูกหลอกว่าเอกสารไม่ครบ แล้วบังเอิญถูกหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายรวมจับตัวไป

ความรู้สึกที่เหมือนกับว่าฟ้าดินไม่เข้าข้างยังคงจำได้จนถึงตอนนี้

มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเอาเสียเลย

ฉางซู่หลินกำลังเดินวนเวียนอยู่ในสำนักงาน

ทันทีที่เฉียนจิ้นเข้ามาในประตู เขาก็วางถุงลงโดยไม่ต้องรอให้ฉางซู่หลินถาม:

“อยู่ในนี้ทั้งหมดครับ หนึ่งพันคู่ รับรองว่าหลอกได้แน่นอน!”

สองพ่อลูกช่วยกันเปิดถุง

มีเสียงดัง ‘กราว’ แม่พิมพ์เหล็กที่เปื้อนยางก็ตกลงบนพื้นซีเมนต์ก่อน

ฉางซู่หลินหยิบมันขึ้นมาดูแล้วพูดว่า: “โอ้ ก็คือเอาถุงมือสำหรับงานหนักไปเคลือบยางในแม่พิมพ์นี้สินะ?”

เฉียนจิ้นรีบเข้าไปหยิบมันออกมาแล้วพูดว่า: “เขาเรียกว่า การเคลือบ”

เขาพูดกับตัวเอง: “ประมาทเกินไป ทำไมถึงเอาจนแม่พิมพ์ใส่มาด้วยเนี่ย?”

ฉางเซิ่งลี่หยิบถุงมือที่เคลือบยางออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ: “เฮ้ย! นี่มันเทคโนโลยีอะไรเนี่ย?”

“ผู้อำนวยครับ ดูสิ ถุงมือนี้ดีจริง ๆ ผมว่ามันดีกว่าเทคโนโลยีของที่อี้กั่ง (ท่าเรือบี) อีก!”

ฉางซู่หลินลูบชั้นยางที่ขรุขระบนถุงมือ แล้วแสร้งทำเป็นช่างเทคนิค:

“การปิดผนึกขอบก็ทำได้ดี แต่ดูที่พื้นผิวสิ มันยังไม่ดีพอเลย ของโรงงานผลิตภัณฑ์แรงงานของแท้จะเรียบลื่นและดีกว่านี้มาก!”

เฉียนจิ้นแอบหัวเราะ

ถุงมือต้องการแรงเสียดทาน ถ้าเรียบลื่นเกินไปก็ไม่ดี

แต่คำพูดของฉางซู่หลินช่วยเขาได้มาก เขาจึงร่วมมือและพูดว่า: “ผู้อำนวยการฉางเป็นผู้เชี่ยวชาญจริง ๆ ที่จริงแล้วถ้าเพื่อนผมมีเวลา เขาก็สามารถทำให้ยางเคลือบได้ละเอียดกว่านี้ได้”

“แต่เราไม่มีเวลาแล้วครับ!”

ฉางซู่หลินพอใจมาก: “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร นี่ก็ดีมากแล้ว”   

“ใช้ถุงมือเคลือบยางชุดนี้แหละ ฮ่า ๆ วันนี้พวกอี้กั่งมาถึงผมจะเอาให้พวกเขาดู ถ้าพวกเขาบอกว่าถุงมือนี้คุณภาพไม่ดี ผมก็จะได้เก็บมันไว้เอง!”

เขาตรวจสอบจำนวนถุงมือด้วยตัวเอง

หลังจากยืนยันว่ามีหนึ่งพันคู่ เขาก็ดีใจมาก ความตื่นตระหนกในใจหายไปหมดสิ้น และความสง่างามก็กลับคืนมาอีกครั้ง

เขาจับมือเฉียนจิ้น: “หัวหน้าเฉียน ขอบคุณมาก ท่านช่วยผมไว้จริง ๆ!”

“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว สวีเว่ยตง นายเอาเอกสารมาด้วยใช่ไหม? รวมถึงใบประกาศเกียรติคุณ ‘บุคคลต้นแบบด้านการช่วยงานชนบทในการเก็บเกี่ยวข้าว’ ด้วยใช่ไหม?”

สวีเว่ยตงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

แต่เขาก็ยังดึงแขนเฉียนจิ้นไว้: “เหล่าเฉียน นายจะยกตำแหน่งงานในสำนักงานต่อต้านการลงทุนให้ฉันจริง ๆ เหรอ?”

เฉียนจิ้นกล่าว: “เราเป็นสหายในคูเดียวกัน ต้องเชื่อใจกันให้มาก และสงสัยกันให้น้อย”

“นายตั้งใจทำงานให้ดีนะ ต้องสร้างผลงานให้มาก ๆ เพื่อเป็นเกียรติแก่ถนนไท่ซานของเรา!”

สวีเว่ยตงพูด: “เรื่องถนนไท่ซาน ฉันไม่ค่อยสนใจหรอก”

“ที่ฉันจะตั้งใจทำงานคือเพื่อเป็นเกียรติแก่หน่วยจู่โจมแรงงานของเรา! ให้พวกคนที่เรียกเราว่า คนไร้ค่า ได้เห็นว่าในหน่วยจู่โจมแรงงานของเราก็มีวีรบุรุษเหมือนกัน!”

ฉางซู่หลินให้สวีเว่ยตงเอาเอกสารทั้งหมดไปพร้อมกับฉางเซิ่งลี่เพื่อดำเนินการเรื่องการทำงาน

ยังต้องไปที่สำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ที่เป็นหน่วยงานระดับสูงอีกด้วย

สวีเว่ยตงซึ่งปกติแล้วเป็นคนที่ไม่กังวลอะไรก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ: “เอกสารจะไม่มีปัญหาใช่ไหม? ฉันจะเข้าไปได้ไหม?”

ฉางเซิ่งลี่ปลอบเขา: “ได้แน่นอน ตรวจสอบแล้ว ทะเบียนบ้านของนายไม่มีปัญหา และนายยังเป็นบุคคลต้นแบบด้านการช่วยงานชนบทในการเก็บเกี่ยวข้าวในปีนี้ด้วย ตรงตามมาตรฐานการจ้างงานเร่งด่วนของหน่วยงานเรา”

ฉางซู่หลินบอกเฉียนจิ้น: “ตอนแรกผมตั้งใจจะจ้างนายจริง ๆ นะ ผมไม่อยากทำงานกับผู้กำกับหวงที่ชอบทำเรื่องพัง ๆ หรอก”

“แต่ผมมีคนใต้บังคับบัญชาคนหนึ่งที่ชอบทำตัวตรงข้ามกับผม เขาชอบใช้กลอุบายสกปรก และแย่งตำแหน่งงานนั้นไป”

“ให้ตายเถอะ คิดแล้วก็โมโห! อนาคตผมจะต้องจัดการกับมันแน่!”

เฉียนจิ้นไม่จำเป็นต้องรอให้สวีเว่ยตงทำเรื่องเสร็จ เขาเตรียมจะกลับไปที่ถนนเลย

ฉางซู่หลินออกมาส่งเขา จับมือและเขย่าอย่างอบอุ่น: “หัวหน้าเฉียน ท่านช่วยผมไว้มากจริง ๆ ผมเป็นคนหยาบ ๆ มีบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้อง…”

เขาเงียบไปสองวินาที แล้วพูดต่อ: “ท่านมีเรื่องอะไรที่ต้องการให้ผมช่วยอีกไหม?”

เฉียนจิ้นมองดูคนในลานแล้วถาม: “เมื่อกี้ผมถามมาแล้ว คนพวกนี้ไม่ได้ทำผิดร้ายแรงอะไร เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย”

“ดูสิครับ ฝนก็ตก อากาศก็เย็น มีแต่คนแก่กับผู้หญิง ท่านผู้อำนวยการช่วยตักเตือนพวกเขาด้วยปากเปล่าแล้วปล่อยพวกเขาไปได้ไหมครับ?”

ปกติแล้วฉางซู่หลินคงไม่ยอม

แต่ตอนนี้เขาอารมณ์ดีมาก จึงยอมให้เฉียนจิ้น

“ทุกคนมาลงทะเบียนตรงนี้ ถือว่าโชคดีมากที่วันนี้มีผู้นำมาขอร้องให้พวกท่าน และพิจารณาแล้วว่าพวกท่านไม่ได้มีเจตนาที่ร้ายแรง พวกท่านกลับไปได้แล้ว”

“แต่จำไว้ให้ดี ถ้าทำผิดอีก เราจะไม่ยอมปล่อยไปแน่นอน และจะไม่มีการผ่อนปรนในการบังคับใช้กฎหมาย!”

คนสิบกว่าคนที่กำลังจะตกนรกก็ได้พบทางรอดอย่างกะทันหัน พวกเขารู้สึกประหลาดใจและดีใจมาก ต่างพากันมาขอบคุณ

เฉียนจิ้นโบกมือบอกว่าไม่ต้องขอบคุณ เขาใส่เสื้อกันฝนแล้วมัดเชือกที่เบาะหลังจักรยานอย่างแน่นหนา จากนั้นก็ขึ้นรถ

เมื่อผ่านร้านขายอาหารเสริม พนักงานขายที่สวมผ้ากันเปื้อนสีขาวกำลังแกะแผ่นประตู พวกเขาเพิ่งจะเปิดร้าน

กลิ่นปลาเค็มแห้งปนกับกลิ่นถ่านหินลอยไปทั่วถนน มีชาวบ้านเพียงไม่กี่คนเดินตากฝนมาซื้อเต้าหู้

ปกติแล้วตอนนี้คงมีคนเข้าคิวรอซื้อกันยาวแล้ว

ฝนในฤดูใบไม้ร่วงที่หนาวเย็นทำให้คนจำนวนมากติดอยู่ที่บ้าน

หน่วยจู่โจมแรงงานไม่มีงาน พวกเขาจึงได้หยุดพัก และสูญเสียเงินค่าจ้างห้าเหมาต่อวันไป

แต่เฉียนจิ้นมีงานทำ

เขากลับถึงบ้านล็อกประตูและนำกล้องโพลารอยด์กับภาพถ่ายที่เพิ่งซื้อมาเมื่อคืนออกมา รวมถึงภาพถ่ายของหลัวฮุ่ยจวนอีกหลายภาพ

เขาเลือกภาพถ่ายที่เหมาะสม ตัดหัวของผู้หญิงสวย ๆ ออก แล้วนำหัวของหลัวฮุ่ยจวนมาแทนที่อย่างระมัดระวัง

จากนั้นเขาก็ยกกล้องขึ้น ตั้งค่าเป็นโหมดขาวดำ แล้วถ่ายภาพซ้ำอีกครั้ง

บนภาพถ่ายใหม่ หลัวฮุ่ยจวนที่ขาวและอวบอิ่มกำลังยิ้ม สวมชุดชั้นในและถุงน่อง ยกอกขึ้น ยกก้นขึ้น และยืดขาออกอย่างยั่วยวน

คนหนุ่มสาวในปี 2027 สามารถดูออกได้ทันทีว่าภาพถ่ายนี้มีปัญหา

แต่ในยุคนี้ ไม่มีใครสงสัยเลยว่าภาพถ่ายสามารถปลอมแปลงได้

เฉียนจิ้นทำแบบเดียวกันนี้กับรูปภาพอีกห้าภาพ

หลัวฮุ่ยจวนบางภาพกำลังยกอกแล้วงอขา บางภาพกำลังหันหลังและถอดถุงน่องออกแล้วนั่งบนพื้น บางภาพสวมชุดบิกินี่แล้วนอนตะแคงอยู่บนเตียงสไตล์ย้อนยุค…

ภาพถ่ายพวกนี้ในยุค 2027 ไม่ถือว่าลามกอนาจารเลย แต่ตอนนี้สามารถทำลายชีวิตคนได้

เฉียนจิ้นไม่มีทางเลือก

ก็ใครใช้ให้หลัวฮุ่ยจวนไปร่วมมือกับตู๋เตาจุ่ย เพื่อส่งเขาเข้าคุกก่อนล่ะ?

จริง ๆ แล้วเขาเป็นคนอารมณ์ดีและมีจิตใจดี

ถ้าคนไม่มาทำร้ายเขา เขาก็จะไม่ทำร้ายคนอื่น

แต่เขาก็เป็นคนใจแคบและเจ้าคิดเจ้าแค้นด้วย

ถ้าใครมาทำร้ายเขา เขาจะขุดบรรพบุรุษของคนนั้นขึ้นมา!