บทที่ 61 ได้ยินมาจากไหนว่าจะได้ไปทำงานที่สำนักงานต่อต้านการลงทุน?

เช้าวันอังคารฝนหยุดตกแล้ว มีแสงอาทิตย์สีแดงสดโผล่ออกมา

เป็นเวลาที่ทุกคนกำลังไปทำงาน รถจักรยานจำนวนมากพุ่งตรงไปยังประตูโรงงานอาหาร เสียงกริ่งและเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมงานดังสลับกันไป

มีคนงานคนหนึ่งเห็นหนังสือพิมพ์วางอยู่บนพื้นตรงมุมหนึ่งของกำแพงด้านใต้ เขาก็ปั่นจักรยานเข้าไปเพื่อจะเก็บขึ้นมา

เพื่อนร่วมงานที่กำลังไปทำงานพร้อมกับเขาแซวด้วยรอยยิ้ม: “โอ๊ะ, สหายจางกำลังจะแสดงสปิริตอีกแล้วเหรอ?”

คนงานที่กำลังจะเก็บหนังสือพิมพ์เงยหน้าขึ้นและหัวเราะ: “อย่าพูดไปเรื่อยน่า แค่เก็บขยะเฉย ๆ…”

เขาร้องออกมาด้วยความตกใจก่อนจะพูดจบ: “สหายทั้งหลายมาดูเร็ว นี่มันรูปอะไรกัน!”

คนงานอีกหลายคนปั่นจักรยานเข้ามาดูที่กำแพงอย่างสงสัย

มีรูปถ่ายเรียงกันติดอยู่บนกำแพง แต่มีขนาดเท่าฝ่ามือเท่านั้น ถ้าไม่ตั้งใจดูจริง ๆ ก็จะมองไม่เห็น

แต่พอเห็นแล้ว

รูปถ่ายเหล่านี้ก็มีอานุภาพเหมือนระเบิดมือที่สร้างความเสียหายอย่างรุนแรงในหมู่ผู้คนทันที

ผู้คนจำนวนมากได้ยินข่าวก็รีบเข้ามา

ใบของต้นพะยอมที่เปียกชื้นติดอยู่บนพื้นซีเมนต์ และถูกฝ่าเท้าเหยียบจนไม่เหลือสภาพเดิม

“ทำเวรทำกรรมอะไรเนี่ย!” ชายชราคนเฝ้าประตูที่ถูกเรียกมาดู แค่มองแวบเดียว กระเป๋าบุหรี่ของเขาก็หล่นลงพื้น

คนงานหลายสิบคนเบียดเสียดกันแน่น เสื้อผ้าสีน้ำเงินและรองเท้าทหารปะปนกันเหมือนคลื่นที่ขุ่นมัว

ผู้คนยังคงเดินทางมาอย่างต่อเนื่อง พวกเขาเขย่งปลายเท้าดู แล้วก็หายใจเข้าลึก ๆ

ผู้หญิงเอาหน้าปิดไว้ ผู้ชายตาเบิกกว้าง

คนงานตัวอย่างคนแรกที่เจอรูปถ่ายนั้นก็เบียดตัวออกมาจากฝูงชนอย่างโซเซ แล้วตะโกนว่า: “รีบไปเรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัย! นี่…นี่มันเป็นวิธีการที่ชั่วร้ายของศัตรูที่ต้องการจะก่อกวนการผลิตของเรา!”

“นี่คือพฤติกรรมการทุจริตของชนชั้นนายทุน!”

คนงานคนหนึ่งดึงคนงานหญิงที่เดินทางมาด้วยกันแล้วพูดว่า: “พี่ลู่รีบมาดู…”

“ไม่ดู! ฉันไม่ดู! ดูแล้วจะฝันร้าย และจะเป็นตากุ้งยิง!” พี่ลู่รีบหันหลังกลับ

คนงานพูดว่า: “ไม่ใช่! ผมว่าผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนหลัวฮุ่ยจวนในแผนกของพี่!”

พี่ลู่โกรธ: “ถ้าพูดจาเพ้อเจ้อ ฉันจะไปร้องเรียนที่คณะกรรมการจริยธรรม!”

คนงานอีกคนหนึ่งพูดว่า: “ใช่หลัวฮุ่ยจวนแน่ ๆ!”

“ผมก็ว่างั้น ผมเห็นหน้าเธอคุ้น ๆ เมื่อวันก่อนเธอเอาแยมผลไม้ไปส่งที่แผนกของเรา แล้วยังทักทายกับหัวหน้าแผนกของเราด้วย บอกว่าจะแต่งงานแล้ว และจะเชิญหัวหน้าไปร่วมงานเลี้ยงด้วย!”

พี่ลู่ได้ยินดังนั้นก็รีบเขย่งปลายเท้าดู

ผู้หญิงในรูปนั่งบนเก้าอี้หวายแบบงอขา เสื้อเชิ้ตสีขาวไม่รู้ว่าเป็นผ้าชนิดไหน มันโปร่งใส

เสื้อไม่ได้ติดกระดุม แขนที่เปลือยเปล่ากั้นอยู่ตรงหน้าอกเพื่อบังยอดสีแดงสองข้าง เผยให้เห็นผิวที่ขาวและอวบอิ่ม รวมถึงขาที่เรียวยาว

เมื่อมองดูใบหน้าบนรูปแล้ว ขาของพี่ลู่ก็อ่อนแรง: “เป็นเสี่ยวหลัวจริง ๆ ทำไมถึงเป็นเสี่ยวหลัวได้?”

“ฉันได้ยินมานานแล้วว่าเธอเป็นคนไม่ดี” หญิงชราคนหนึ่งบ่นทันที

คนงานที่มีจิตสำนึกสูงเริ่มจัดระเบียบ: “ไม่ต้องดูแล้ว! ไม่ต้องดูแล้ว! รอให้ผู้นำโรงงานมาแก้ปัญหา ทุกคนแยกย้ายได้แล้ว!”

ไม่มีใครฟังเขา

คนงานที่เข้ากะเช้าล้อมประตูเหล็กไว้แน่น ผู้หญิงหน้าแดงแล้วหลบไปข้างหลัง แต่ผู้ชายกลับเบียดเข้าไปข้างหน้าเหมือนถูกแม่เหล็กดึงดูด

แต่มีคนหนึ่งตะโกนว่า ‘ไปจับคนถ่อยกัน’ ซึ่งดึงดูดคนไปได้ไม่น้อย

แล้วก็มีเสียงรถจักรยานยนต์ดังกระหึ่ม

หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยขับรถจักรยานยนต์ ฉางเจียง 750 แบบสามล้อมาถึง และมีเจ้าหน้าที่สองคนสวมปลอกแขนสีแดงนั่งอยู่ในรถ

พวกเขาแหวกฝูงชนเข้าไป หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยเหลือบมองดูรูปถ่ายแล้วแก้มของเขาก็สั่น:

“เคลียร์คน! เคลียร์พื้นที่!”

เขาดูรูปคร่าว ๆ แล้วดึงรูปออกมาหนึ่งรูป

รูปถ่ายขาดไปครึ่งหนึ่งตรงแขนขวาของหลัวฮุ่ยจวนเพราะเขาใช้แรงมากเกินไป

พนักงานฝ่ายรักษาความปลอดภัยบอกข้อมูลที่ได้รับมาให้หัวหน้า: “แผนก 102 ครับ!”

ในแผนก 102 มีกลิ่นหอมหวานและเปรี้ยวลอยฟุ้ง

หลัวฮุ่ยจวนที่มาทำงานแต่เช้ากำลังขยันคว้านแกนกลางของผลไม้

เธอมาเช้ามาก เพราะช่วงนี้โรงงานกำลังจะประเมินคนงานดีเด่นในไตรมาสที่สาม

พ่อของหลัวได้ให้ของขวัญกับหัวหน้าแผนกแล้ว เพื่อหวังว่าเธอจะได้รับเกียรตินี้ จะได้มีหน้ามีตาต่อหน้าญาติ ๆ ตอนแต่งงาน และมีสถานะที่ดีในครอบครัวของสามี

น้ำในอ่างเหล็กเป็นสีแดงเข้มเหมือนเลือด

เธอเกลียดสีนี้และเกลียดงานนี้ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ การที่เธอมีงานทำเช่นนี้ได้ก็ถือเป็นพรจากพระเจ้าแล้ว

แต่ชีวิตของเธอก็มีความหวัง หลังจากที่แต่งงานกับคนขับรถโดยสารแล้ว เธอจะใช้ชีวิตเหมือนคุณนาย

ตอนนี้ยกเว้นผู้นำและเจ้าหน้าที่แล้ว คนขับรถก็มีชีวิตที่ดีที่สุด

มีเสียงเสียดสีของพื้นรองเท้ายางดังมาจากทางเดินซีเมนต์ มีคนเปิดประตูเข้ามาและตะโกนอย่างเร่งรีบ: “หลัวฮุ่ยจวน? สหายหลัวฮุ่ยจวนอยู่ไหน?”

เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ หัวใจของหลัวฮุ่ยจวนก็เต้นแรง

เป็นไปได้ไหมว่าโควตาคนงานดีเด่นออกมาแล้ว มีคนมาแจ้งข่าวดี?

ปกติแล้วคนงานจะไม่เรียกชื่อและตามด้วยคำว่า ‘สหาย’ อย่างเป็นทางการแบบนี้

เธอรีบเช็ดมือและจัดเสื้อผ้า แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่สง่างามและจริงจัง: “สหายท่านใด…”

มีเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นและวุ่นวายกว่าเดิม

คนห้าหกคนรีบมาที่ประตูพร้อมกันแล้วตะโกน: “ใครคือหลัวฮุ่ยจวน?”

หลัวฮุ่ยจวนรู้แล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เธอเช็ดหน้าอย่างตื่นตระหนกแล้วถาม: “พวกท่านคือใคร?”

“นี่คือหลัวฮุ่ยจวนใช่ไหม?” คนหนุ่มสาวมองมาที่เธอพร้อมกันแล้วพยักหน้า

“ใช่เธอ!”

“ไม่ผิดแน่ เหมือนในรูปเลย!”

“เป็นผู้หญิงที่ร่านจริง ๆ!”

คนงานในแผนก 102 ก็รีบตามมา มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาหลัวฮุ่ยจวนด้วยความตื่นตระหนก:

“เสี่ยวหลัว เธอปกติก็ดูเรียบร้อยดีนี่ ทำไมถึงไปถ่ายรูปของชนชั้นนายทุนแบบนั้นได้ล่ะ?”

หลัวฮุ่ยจวนงงไปหมด เธอคว้าแขนของพี่ลู่แล้วถาม: “พี่ลู่ ท่านพูดอะไร?”

พี่ลู่สะบัดมือของเธอออกอย่างรังเกียจ แล้วตบแขนเสื้อของตัวเอง: “ใครเป็นพี่สาวของเธอ? ฉันต้องตีตัวออกห่างจากเธอแล้ว…”

คนงานคนหนึ่งที่สนิทกับเธอรู้สึกสงสารจึงรีบเล่าเรื่องรูปภาพให้เธอฟัง   

“เป็นไปไม่ได้!” ขาทั้งสองของเธออ่อนแรงจนไปชนกับอ่างเหล็กที่บรรจุผลไม้ที่คว้านแกนออกแล้ว ทำให้เธอนั่งลงบนผลไม้ที่เกลื่อนพื้น

แต่แล้วเจ้าหน้าที่สืบสวนจากฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็เข้ามา: “ใช่เธอเลย ควบคุมตัวไว้!”

คนงานก็เลิกทำงานแล้วมารุมล้อม ชี้ไปที่เธอและพูดว่า:

“ดูท่าทางก็รู้ว่าเป็นคนเสื่อมทราม…”

“มีรูปหนึ่งเขียนไว้ด้านหลังว่า ‘รองเท้าที่พังเข้าคู่กับโรงงานที่พัง’ ให้ตายเถอะ พวกเราซวยไปด้วยเพราะเธอ…”

“ปกติก็ไม่เห็นเธอร่านขนาดนี้เลยนะ มองผิดไปแล้ว ถ้าฉันรู้แต่แรกก็จะ…”

หลัวฮุ่ยจวนคว้าแขนของหัวหน้าหลัวแล้วตะโกน: “นี่มันเป็นความเข้าใจผิด! เป็นความเข้าใจผิด! หัวหน้าหลัวครับ เราแซ่หลัวเหมือนกัน ท่านต้องช่วยฉันนะ…”

“อย่าพูดไปเรื่อย ฉันไม่รู้จักเธอ!” หัวหน้าหลัวตกใจจนฉี่แทบราด “รีบเอาตัวมันไป! เอาตัวมันไป!”

ข่าวนี้เป็นที่ฮือฮามาก

จนกระทั่งบ่ายวันนั้น หน่วยจู่โจมแรงงานบนถนนไท่ซานก็ได้รับข่าวนี้

ในช่วงเวลาพักผ่อน หวังตงพูดอย่างตื่นเต้นให้ทุกคนฟัง: “ให้ตายเถอะ สหายทั้งหลาย! พวกท่านไม่เห็นรูปนั้นหรอก หน้าอกนี่เปิดโล่งเลย ขาวขนาดนี้ ใหญ่ขนาดนี้!”

“มีอีกรูปหนึ่งที่กางขาเหมือนจูเทาเลย ตรงกลางก็ดำ ๆ และเปิดอ้าออก…”

“ให้ตายเถอะ หวังตง นายอย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบนะ ฉันยังต้องหาเมียเลย!” จูเทาพูดติดตลกกึ่งดุดัน

เมื่อก่อนเขาไม่กล้าพูดกับหวังตงแบบนี้

หวังตงเป็นทหารผ่านศึก ทำงานก็เก่ง ต่อยก็เก่ง เป็นชายผู้แข็งแกร่งที่มีชื่อเสียงในถนนไท่ซาน, ถนนฮวาซาน, ถนนหวงซาน และบางส่วนของถนนคุนหลุนซาน

แต่ตอนนี้หน่วยที่สองกลายเป็นหน่วยจู่โจมรักษาความปลอดภัยแล้ว สมาชิกในหน่วยก็มีสถานะสูงขึ้นและกล้าหาญมากขึ้น หัวหน้าและสมาชิกของหน่วยอื่น ๆ ทั้งสี่หน่วยจึงไม่เป็นที่สนใจของพวกเขาเลย

แต่จูเทาทำผิดพลาด:

หวังตงเป็นคนบ้าบิ่น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขากำลังตื่นเต้น สมองของเขาก็ว่างเปล่าไปแล้ว

ดังนั้นเมื่อจูเทาพูดไม่ให้เกียรติ เขาก็โมโหทันที เขากระโดดเข้าใส่เหมือนกับวัวกระทิง: “แกจะให้ตายเถอะกับใคร!”

เฉียนจิ้นที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็โบกมือ: “ต้าจวิน!”

จางไอ่จวินที่ทำงานกับหน่วยที่สองมีปฏิกิริยาที่รวดเร็วจนน่าตกใจ

รองเท้าผ้าของจูเทาลื่นไปกับโคลนบนพื้น เขาเห็นฝ่ามือขนาดเท่าชามกำลังจะฟาดเข้าที่ใบหน้า

ทันใดนั้นก็มีร่างสีเขียวคล้ายหญ้าพุ่งออกมาจากด้านข้าง! ท่าจับล็อกของจางไอ่จวินที่บิดเอวและส่งสะโพกออกไปนั้นขึ้นชื่อในหน่วยว่าเป็นท่าที่รุนแรง ร่างกายสองร้อยจินของหวังตงไม่สามารถเทียบได้เลย เขาไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย และถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับต้นไม้ในแปลงดอกไม้

หวังตงกลิ้งลงมา ใบหน้าตั้งแต่หน้าไปจนถึงคอเปลี่ยนเป็นสีตับหมู: “ให้ตายเถอะ! ไอ้บ้านนอก แกกล้าทำอะไรฉัน!”

เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วเหวี่ยงแขนกลับไป

จางไอ่จวินยิ้ม

ขาของเขาสั่น กางเกงทหารที่ปะชุนปลิวไสว ขณะที่เขาหลบหมัดของหวังตงได้อย่างง่ายดาย พื้นรองเท้ายางก็เตะเข้าที่ข้อเท้าของหวังตงอย่างแม่นยำ

ครั้งนี้หวังตงหน้าคว่ำลงไปบนพื้น โคลนกระเด็นไปทั่ว

เขาไม่ยอมแพ้ ลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง

คนอื่น ๆ ไม่เห็นว่าจางไอ่จวินเคลื่อนไหวอย่างไร แต่เขาสะบัดร่างที่แข็งแกร่งและยื่นมือออกไป ผลักหวังตงจนเขาโซเซไปชนกำแพงที่มีตัวอักษรสีแดงเขียนว่า ‘ผู้หญิงก็สามารถแบกรับได้ครึ่งฟ้า’

มือของจูเทายังคงสั่น

จางไอ่จวินใช้เข็มขัดรัดแขนของหวังตงไขว้หลังแล้วมัดไว้แน่น

คนในหน่วยที่หนึ่งไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าเลย

มีคนหนึ่งที่หัวรั้นอยากจะเข้าไปช่วย แต่คนข้าง ๆ ก็ดึงเขาไว้แล้วกระซิบ: “ดูที่มือขวาของชายร่างใหญ่คนนั้นสิ! ดูฝ่ามือ, ง่ามนิ้วหัวแม่มือ, และนิ้วชี้ของเขา! นั่นมันรอยด้านจากการยิงปืน!”

เฉียนจิ้นเข้าไปแก้เข็มขัดของหวังตง แล้วใช้เสื้อของเขาเช็ดหน้าและตัวให้: “พี่ตง อย่าใจร้อนแบบนี้สิ!”

หวังตงหายใจหอบ

ดวงตาของเขาเบิกกว้างเหมือนไข่หมา

จ้องมองไปที่จางไอ่จวินอย่างไม่วางตา

จางไอ่จวินดูเหมือนจะกลัวสายตาของเขา แล้วมองไปทางซ้ายและขวา

ซึ่งทำให้ความตั้งใจของหวังตงเพิ่มขึ้น! แล้วจางไอ่จวินก็เจอของบางอย่าง

เขาเจออิฐก้อนหนึ่งวางอยู่ระหว่างขั้นบันไดกับแปลงดอกไม้ เขายืนในท่าต้านลมและหายใจเข้าลึก ๆ แล้วใช้ฝ่ามือสับลงไปพร้อมกับเสียงคำราม: เสียงดัง ‘กร๊อบ’ อิฐก้อนนั้นก็ขาดออกเป็นสองท่อน!

เขายังหยิบอิฐแดงอีกก้อนขึ้นมา หายใจเข้าลึก ๆ อีกครั้งแล้วทุบมันไปที่ศีรษะของตัวเอง ‘ดังปัง’

อิฐแดงแตกกระจาย!

สายตาของหวังตงอ่อนโยนลงเหมือนกับว่าเขากำลังมองผู้หญิงคนหนึ่ง

จางไอ่จวินพูดเสียงอู้อี้: “ผมไม่ได้อยู่ในกองทัพแล้ว ผมฆ่าคนไม่ได้”

คำพูดเพียงประโยคเดียวนี้

ทำให้ทุกคนเงียบสนิท ได้ยินเพียงเสียงลมในฤดูใบไม้ร่วงที่พัดผ่านใบไม้

ไม่นานก็มีเสียง ‘กริ๊ง ๆ’ ดังขึ้น

รถจักรยานยนต์คันหนึ่งมาถึงอย่างรวดเร็ว

บนรถมีชายหนุ่มร่างใหญ่สวมชุดตำรวจสีน้ำเงินและหมวกทรงสูง:

“เฮ้ พวกนายทำไมไม่ทำงานกัน มามุงดูอะไรกันที่นี่? อยากจะทำผิดกฎหมายเหรอ?”

สมาชิกหลายคนรีบลุกขึ้นยืน

มีคนหนึ่งจะอธิบาย: “พวกเราคือหน่วยจู่โจมแรงงานบนถนน…”

อีกคนหนึ่งก็รู้ตัว: “ไอ้เจ้าพวกนี้นี่มันสวีเว่ยตงนี่!”

หวังตงที่อยู่ด้านหน้า เห็นหน้าคนที่มาถึงได้ชัดเจนที่สุด

เขาตกใจ: “สวีเว่ยตง! นายไปเอาชุดสีน้ำเงินมาจากไหน? ชุดนี้ใส่มั่วไม่ได้นะ!”

สวีเว่ยตงเบรกรถ เลี้ยวแฮนด์ แล้วใช้ขาข้างหนึ่งค้ำพื้น เพื่อที่จะจอดรถอย่างสง่างามตรงหน้าหวังตง

แต่เบรกรถของเขามีปัญหา

ตอนนี้เบรกเสีย ล้อหน้าไม่หยุดหมุน เมื่อเลี้ยวแฮนด์รถก็ไถลไปข้างหน้าและชนหวังตง

หวังตงร้องโหยหวน

สวีเว่ยตงนั่งอยู่บนรถและใช้ขาข้างเดียวค้ำพื้น เขานั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจที่จะทำตัวเก๊กต่อไป: “โอ้! หัวหน้าหวังข่าวสารรวดเร็วดีนี่ ท่านได้ยินจากใครว่าผมได้เป็นพนักงานประจำที่สำนักงานต่อต้านการลงทุนแล้ว?!”