บทที่ 62 ทหารใหม่ช่วยชีวิต

ชุดของสวีเว่ยตงดูน่าเกรงขามมาก

เครื่องแบบสีน้ำเงินรีดเรียบกว่าเสาธงในจัตุรัสประชาชน คล้ายกับชุดตำรวจ

หมวกที่กดลงมาจนนกกระจอกสามารถเกาะได้ คล้ายกับหมวกตำรวจ

แสงแดดส่องกระทบกับกระดุมทองแดงจนทำให้คนตาพร่ามัว

สวีเว่ยตงทั้งตัวดูเหมือนหุ่นเสื้อเชิ้ตในห้างสรรพสินค้าที่กำลังมีชีวิตชีวา ส่ายหัวและยิ้ม

คนอื่น ๆ หมุนรอบตัวเขา และเมื่อดูอย่างละเอียดถึงได้รู้ว่านี่คือชุดอย่างเป็นทางการของพนักงานประจำของสำนักงานต่อต้านการลงทุน:

‘ชุดทางการ’ เป็นชื่อเล่นที่ใช้กันเป็นการส่วนตัว

เพราะพวกเขาไม่ได้มีชุดหลายชุดเหมือนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่มีชุดหลายชุดในหนึ่งปี พวกเขามีเพียงชุดเดียวนี้เท่านั้น ดังนั้นพนักงานของสำนักงานต่อต้านการลงทุนจึงไม่ค่อยกล้าใส่ในเวลาปกติ แต่จะใส่ชุดทหารสีเขียวแบบ 65 แทน

สวีเว่ยตงยังคงทำตัวเก๊กต่อไป เขาดึงเส้นตกแต่งที่เย็บเบี้ยวบนไหล่ แล้วโอ้อวดว่ามันเป็นยศทางทหาร

เฉียนจิ้นขี้เกียจฟังแล้ว จึงพูดคำตอบออกมาโดยตรง: “เขาเข้าไปทำงานในสำนักงานต่อต้านการลงทุนของเขตแล้ว”

“เขาไปทำงานเมื่อวาน แต่หลังจากที่เขาไปสำนักงานต่อต้านการลงทุนแล้ว เขาก็ไม่ได้ติดต่อผมอีก ผมไม่รู้ว่าเขาทำงานได้สำเร็จหรือเปล่า เลยยังไม่ได้บอกพวกคุณ”

สวีเว่ยตงอธิบาย: “เมื่อวานผมไปทำงานเลย แล้วยังทำงานกะกลางคืนด้วย”

“ตอนเช้าผมก็นอนหลับอยู่ในหอพักของหน่วยงาน แล้วหลังจากที่หน่วยงานหาชุดที่พอดีกับตัวผมได้จากคลังสินค้า ผมก็กลับมา”

เขาไม่สามารถทำตัวเก๊กโดยไม่แสดงตัวได้

คนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจกันหมด

ผู้คนหลายสิบคนกรูกันเข้ามา

หวังตงไม่สนใจความโกรธที่ถูกชนจนล้มลงเลย เขาเป็นคนแรกที่คว้าแฮนด์รถไว้แน่น:

“นายเป็นอะไรกันแน่? ทำไมนายถึงได้เข้าไปทำงานในสำนักงานต่อต้านการลงทุนอีกแล้ว?”

“เกิดอะไรขึ้น, นายไปเป็นลูกเขยของผู้นำในสำนักงานต่อต้านการลงทุนเหรอ?”

สวีเว่ยตงจอดรถแล้วพูดว่า: “ผมไม่ได้ล้อเล่นแล้ว ผมจะพูดความจริง”

“งานนี้เป็นของหัวหน้าเฉียนเรา สำนักงานต่อต้านการลงทุนต้องการให้หัวหน้าเฉียนไปทำงาน แต่หัวหน้าเฉียนไม่อยากไป เลยยกโอกาสนี้ให้ผม…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ผู้คนก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันขึ้นมา: “ยังล้อเล่นอยู่ใช่ไหมเนี่ย? สำนักงานต่อต้านการลงทุนอยากได้หัวหน้าเฉียน แต่หัวหน้าเฉียนไม่เอา?”

“เหมือนฝันเลย หัวหน้าเฉียน เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

“หัวหน้าเฉียนยกตำแหน่งงานให้เขาจริง ๆ เหรอ?”

เฉียนจิ้นไม่อยากยุ่งเรื่องมาก จึงพูดว่า: “ไม่ได้ยกให้หรอก พวกเขาต้องการคนงานดีเด่นและบุคคลตัวอย่าง ผมก็เลยคิดว่าเหล่าสวีเหมาะสม รูปร่างหน้าตาและภาพลักษณ์ของเขาเหมาะกับหน่วยงานอย่างสำนักงานต่อต้านการลงทุน…”

“หัวหน้าเฉียนไม่ต้องถ่อมตัวหรอก” สวีเว่ยตงพูดความจริงที่ไม่ค่อยได้พูด

“สำนักงานต่อต้านการลงทุนอยากได้หัวหน้าเฉียนนั่นแหละ แต่พวกเขามีการแบ่งฝ่ายกัน ผู้นำบางคนก็ไม่อยากให้ตำแหน่งนี้กับหัวหน้าเฉียน”

“แต่พวกท่านลองทายดูสิ เกิดอะไรขึ้น? ผู้อำนวยการของพวกเขามีเรื่องที่ต้องขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าเฉียน…”

ทุกคนมองไปที่เฉียนจิ้นด้วยความประหลาดใจ

นี่นายเป็นกัปตันเรือสมบัติเหรอ?

ถ้านายขุดตรงนี้ก็เจอน้ำ แล้วถ้าขุดตรงนั้นก็จะเจอน้ำอีกเหรอ? เฉียนจิ้นยังคงยืนกรานที่จะใช้เหตุผลของ ‘บุคคลตัวอย่าง’ เพื่ออธิบาย: “ผมไม่อยากไป พวกเขาก็เลยจ้างเหล่าสวีแทน”

จูเทาลูบเครื่องแบบสีน้ำเงินของสวีเว่ยตงแล้วพูดว่า: “พี่ครับ พี่ครับ ถอดชุดนี้ออกเถอะครับ ลาออกจากงานนี้เถอะครับ พี่จะทิ้งมวลชนไม่ได้นะครับ!”

สวีเว่ยตงตบมือเขา: “เอาออกไป! ปากแกเป็นเหมือนอวัยวะเพศหรือไง? ทำไมขยับไม่กี่ทีก็พ่นของขาว ๆ ออกมาแล้ว?”

ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วคณะกรรมการชุมชนอย่างรวดเร็ว

ในสำนักงานของประธาน มีเครื่องดื่ม ไมยู่จิง ที่ส่งกลิ่นหอมอบอุ่น

ข้างนอกอากาศหนาวเย็น มีไอน้ำเกาะอยู่บนหน้าต่างกระจก ทำให้ใบหน้าของจางหงโปดูพร่ามัว

เว่ยเซียงหมี่ถอนหายใจ: “เสี่ยวสวีได้ดิบได้ดีแล้ว”

จางหงโปไม่ได้พูดอะไร

สวีเว่ยตงยังคงต้องมาที่ถนนเพื่อจัดการเอกสารบางอย่าง

ทะเบียนบ้านของเขาจะถูกย้ายออกไปแล้ว

“จากนี้ไปผมก็ไม่ได้เป็นคนของถนนนี้อีกต่อไปแล้ว แต่จะไปขึ้นทะเบียนกับหน่วยงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์” สวีเว่ยตงพูดคำโอ้อวดด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเสียใจ

“แต่ไม่เป็นไร ผมจะเป็นสมาชิกของหน่วยจู่โจมแรงงานที่สองตลอดไป!”

“ยังไงซะบ้านผมก็ยังอยู่บนถนนไท่ซาน ผมก็ยังเป็นสมาชิกของหน่วยจู่โจมรักษาความปลอดภัยของถนนนี้ ถ้าในอนาคตมีงานแรงงานมาก และผมได้หยุดงาน พวกท่านเรียกผม ผมก็จะมาทำงานแน่นอน”

เฉียนจิ้นถาม: “วันนี้คุณหยุดงานเหรอ?”

“หยุดกะกลางวัน ทำงานกะกลางคืน” สวีเว่ยตงหัวเราะเสียงดัง

เฉียนจิ้นกล่าว: “ไป ไปทำความสะอาดท่อระบายน้ำกัน!”

สวีเว่ยตง: หยุดหัวเราะ

ตอนเย็นหลังเลิกงาน เฉียนจิ้นพาเสี่ยวสวีเข้าไปในตลาดสดของถนน เพื่อซื้อผักและดูสถานการณ์ที่แผงขายเนื้อ

เขาต้องคิดว่าจะจัดการกับแกะตัวนั้นอย่างไร

จะเลี้ยงมันไว้ตลอดไปได้เหรอ? วันนี้ซื่อเสี่ยวไม่ได้ไปเก็บของเก่าแล้ว แต่เปลี่ยนไปเลี้ยงแกะแทน!

ก่อนจะเข้าตลาดสด เขาเจอผู้หญิงสองคนสวมปลอกแขนสีแดงกำลังจับชาวนาที่แบกตะกร้าไม้ไผ่อยู่

มันเทศในตะกร้าหล่นเกลื่อนพื้น พวกเธอตะโกนว่าต้องการจะส่งชาวนาไปที่สำนักงานต่อต้านการลงทุน

สวีเว่ยตงเห็นดังนั้นก็เข้าไปไล่ผู้หญิงสองคนนั้นไป: “มีคำสั่งจากหน่วยงานระดับสูงว่า หน่วยผลิตสามารถเข้ามาในเมืองเพื่อขายผักที่สมาชิกในหน่วยไม่สามารถบริโภคได้ เพื่อแลกกับเงินและตั๋วเพื่อนำไปอุดหนุนทรัพย์สินของส่วนรวม!”

ผู้หญิงสองคนนั้นหัวเราะแหย ๆ แล้วจากไป

เฉียนจิ้นดูถูกคนพวกนี้มาก

จริง ๆ แล้วคนพวกนี้ไม่ได้มีความรับผิดชอบอะไรเลย การที่พวกเธอจะจับชาวนาไปลงโทษก็เพื่อขู่ให้ชาวนาตกใจและหาประโยชน์   

หรือพูดง่าย ๆ ก็คือต้องการจะรีดไถสินค้าเกษตรจากคนพวกนี้

เมื่อเข้าไปในตลาดสด ภายในเต็มไปด้วยผู้หญิงและคนชราที่ถือตะกร้าใส่ผัก

เมื่อเดินเข้าไป จะมีเคาน์เตอร์ปูนซีเมนต์สีเทาที่วางมะเขือม่วงที่เหี่ยวแล้ว มีหญิงชราที่คลุมศีรษะด้วยผ้าสีน้ำเงินกำลังเลือกดู และคนขายผักข้างในก็แสดงสีหน้าไม่พอใจ

เฉียนจิ้นชอบกินอาหารทะเล

เมื่อคืนก่อนเขาได้กินปูหมดแล้ว คืนนี้เขาอยากจะกินหอยนางรม

ตลาดสดมีโซนอาหารทะเลแต่ไม่มีโซนขายเนื้อ ถ้าจะซื้อเนื้อต้องไปที่ร้านขายอาหารเสริม

เป็นหน่วยงานของรัฐทุกคนก็เลยไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

ริมเคาน์เตอร์ปูนซีเมนต์ในโซนอาหารทะเลมีคราบน้ำทะเลสีน้ำตาลเข้มเกาะอยู่ ลมทะเลในเดือนตุลาคมพัดเข้ามาในตลาด และนำพากลิ่นปลาเค็มเข้ามาโจมตีจมูกผู้คนอย่างรุนแรง

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉียนจิ้นเข้ามาในตลาดสด

เขาค่อนข้างสิ้นหวัง

โซนอาหารทะเลมีป้ายสโลแกนมากกว่าชนิดของอาหารทะเลเสียอีก ภายใต้ป้ายสโลแกนที่สีซีด ๆ ที่เขียนว่า ‘ตัดหางทุนนิยม’ มีหอยนางรมไม่กี่ตัวที่เต็มไปด้วยแมลงวัน

ให้เงินเขาก็ไม่กล้ากิน

แต่ในไม่ช้าเขาก็พบเคล็ดลับ

ที่ไหนมีของดี ที่นั่นต้องมีคนเข้าคิว

ที่ไหนที่ไม่มีคิว ที่นั่นก็ไม่มีอะไรดีแน่นอน

แผงขายผักของรัฐมีคิวยาวที่สุด คนขายผักที่สวมปลอกแขนสีขาวได้วางผักทั่วไปในฤดูใบไม้ร่วง เช่น มะเขือยาว, ถั่วฝักยาว, กะหล่ำดอก ไว้เป็นรูปทรงพีระมิด

ราคาไม่ต้องถาม

ราคาของแผงผักของรัฐไม่เคยเปลี่ยนแปลง

หัวไชเท้าสามเฟิน, พริกเขียวหกเฟิน, พริกแดงแปดเฟิน และจำกัดการซื้อเห็ดหอมคนละหนึ่งจินด้วยใบแลกอาหาร…

มุมตลาดมีชาวนาคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ เฉียนจิ้นเห็นแล้วก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นของตลาดมืด

และก็เป็นจริง เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ ชาวนาคนนั้นก็ขยับตัวออกแล้วยกเสื้อคลุมผ้าดิบที่อยู่ด้านหลังขึ้น เผยให้เห็นแตงกวาที่ห่ออยู่ด้านล่าง:

“เป็นของที่หน่วยผลิตของเราปลูกเอง จินละหนึ่งเหมา เอาไปทั้งหมดเลย ไม่ต้องใช้ใบแลกอาหาร”

เฉียนจิ้นคิดว่าแตงกวาเอามาทำเป็นยำผักได้ ซึ่งเป็นเมนูยอดนิยม เขาเลยซื้อแตงกวาที่เหลือทั้งหมดของชาวนา

รวมแล้วสองหยวน

เขาเรียกจางไอ่จวินให้มาช่วยถือแตงกวา แต่หาไม่เจอ

เขามองหาอยู่ครู่หนึ่งแล้วเห็นจางไอ่จวินอยู่หลังแผงขายของ เขาก็โบกมือ ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าจางไอ่จวินก็หันกลับมายิ้ม

และในเวลานั้นเอง!

ไม่ต้องพูดให้เสียเวลา

จางไอ่จวินก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว จับแขน, ล็อกแขน, แล้วใช้เท้าเกี่ยว ทำให้ผู้หญิงคนนั้นล้มลงกับพื้นแล้วไขว้แขนไว้ด้านหลัง

ผู้หญิงคนนั้นร้องโหยหวน: “มีคนข่มขืน! มีคนทำร้ายฉัน! ช่วยด้วย! รีบไปเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมา!”

ตลาดสดวุ่นวายไปหมด

เฉียนจิ้นรีบเข้าไปถาม: “เกิดอะไรขึ้น?”

ผู้หญิงคนนั้นยังคงร้องโหยหวน

เจ้าหน้าที่ที่ดูแลความเรียบร้อยของตลาดรีบเข้ามาและตะโกน: “เกิดอะไรขึ้น!”

จางไอ่จวินบอกเฉียนจิ้น: “ผู้หญิงคนนี้สะกดรอยตามท่าน!”

เฉียนจิ้นพยักหน้า เขาก็สังเกตเห็นว่าผู้หญิงคนนี้มีบางอย่างผิดปกติ

จะมีผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนที่ถูกผู้ชายแปลกหน้าจับตัวได้ที่ตลาดสด แล้วปฏิกิริยาแรกคือกล่าวหาว่าถูก ‘ข่มขืน’? ต้องรู้ไว้ว่าถึงแม้ผู้หญิงจะถูกข่มขืนจริง ๆ พวกเธอก็จะไม่ยอมรับ เพราะในยุคนี้ถ้าชื่อเสียงเสียหาย ชีวิตของพวกเธอก็จะพังไปด้วย

สวีเว่ยตงเข้าไปทักทายเจ้าหน้าที่: “ลุงหวงครับ พวกเราเองครับ ทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัย”

“มาจับขโมยเหรอ?” เจ้าหน้าที่ถาม

เฉียนจิ้นยังไม่รู้ตัวตนของผู้หญิงคนนี้

จางไอ่จวินยืนยัน: “ไม่ใช่ขโมยครับ เธอสะกดรอยตามท่านอย่างมืออาชีพ ผมคุ้นเคยกับการเคลื่อนไหวของเธอดี เธอต้องได้รับการฝึกมาแล้ว!”

“และเธอก็เอาแต่จ้องไปที่เอวและหว่างขาของท่าน สายตาแบบนั้นผมคุ้นเคยดี เธอต้องการจะแทงท่าน ไม่ได้จะขโมยของ!”

พูดไปเขาก็ล้วงเข้าไปในเสื้อผ้าของผู้หญิงคนนั้น แล้วดึงมีดโกนที่ทำเองออกมาหลายเล่ม!

มีดโกนนี้เป็นไม้ขนาดเล็กที่ผ่าออกแล้วหนีบใบมีดผ่าตัดไว้ตรงกลาง มันคมมาก แม้แต่คนหัวไม้ข้างถนนก็ไม่กล้าพกมัน

เพราะของแบบนี้ถ้าบังเอิญโดนใครเข้าก็จะเป็นบาดแผลใหญ่! เจ้าหน้าที่ถึงกับต้องหายใจเข้าลึก ๆ

เฉียนจิ้นตัดสินใจในทันที: “ส่งไปที่สถานีตำรวจ!”

ตอนแรกเขาคิดว่าเขาเจอกับขโมย อาจเป็นเพราะเขาได้แสดงความร่ำรวยเมื่อเข้ามาในตลาดสดแล้วถูกจับตามอง

แต่ตอนนี้เมื่อเขาเห็นอุปกรณ์ของผู้หญิงคนนั้น เขาก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

ผู้หญิงคนนั้นถูกส่งไปที่สถานีตำรวจ

หวงหย่งเทากำลังจะเลิกงาน เขาถามถึงสถานการณ์แล้วดูมีดโกนที่ฝังใบมีดผ่าตัดไว้แล้ว สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที

เจ้าหน้าที่ตำรวจเก่าก็คือเจ้าหน้าที่ตำรวจเก่า

เขาเดาตัวตนของผู้หญิงคนนั้นได้ทันที แล้วเข้าไปในห้องสอบสวนเพื่อเริ่มการสอบสวนทันที

หลังจากที่เฉียนจิ้นได้ยินเรื่องนี้ เหงื่อเย็นก็ไหลซึมออกมาจากแผ่นหลังของเขา

ผู้หญิงคนนี้คือมือสังหารที่แก๊งมือเหล็กส่งมา! 

แก๊งมือเหล็กต้องการจะแก้แค้นเขา!