บทที่ 63 ไม่สามารถเป็นหัวหน้าทีมที่ได้อีกต่อไป

การบอกว่าเป็นมือสังหารอาจจะดูเกินจริงไปหน่อย

ผู้หญิงคนนั้นยืนยันว่าเธอไม่เคยฆ่าคน และแก๊ง ‘มือเหล็ก’ ติดต่อเธอเพื่อต้องการแก้แค้นเฉียนจิ้น:

พวกเขาต้องการให้เธอใช้มีดกรีดที่หน้าเฉียนจิ้น โดยเฉพาะที่ปาก เพื่อทำให้หน้าเขาเสียโฉม

แต่ไม่ได้ต้องการชีวิตของเฉียนจิ้น

แต่ผู้หญิงคนนี้ระมัดระวังมาก เธอเฝ้าจับตาดูเฉียนจิ้นเพื่อหาโอกาสลงมือแต่ก็ยังหาไม่ได้

เพราะเฉียนจิ้นไม่เคยอยู่คนเดียว หรือถ้าอยู่คนเดียวก็จะไปกับสมาชิกของหน่วยจู่โจมแรงงาน

เธอคิดว่าโอกาสที่ดีที่สุดในการลงมือคือตอนที่เฉียนจิ้นอยู่คนเดียว แต่รวมอยู่กับกลุ่มคนแปลกหน้า ในสถานการณ์เช่นนั้น เธอก็เป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่ง เธอจะสามารถเข้าใกล้เฉียนจิ้นได้อย่างเงียบ ๆ แล้วใช้มีดโกนกรีดไปที่หน้าของเขา…

ใบมีดผ่าตัดคมมาก

คนอย่างเธอที่ฝึกฝนมาโดยเฉพาะสามารถกรีดคนได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที ผู้เคราะห์ร้ายอาจจะไม่ทันรู้สึกเจ็บปวดด้วยซ้ำ

กว่าพวกเขาจะรู้สึกเจ็บ เธอก็หนีเข้าฝูงชนไปแล้ว

เย็นนี้เธอได้โอกาสที่รอคอยมานาน เฉียนจิ้นไปตลาดสด

แต่หลังจากที่เธอสะกดรอยตามเฉียนจิ้นได้ไม่นาน เธอก็ถูกจางไอ่จวินที่เคยฝึกการต่อต้านการสะกดรอยตามตรวจพบเข้า…

เมื่อรู้ความจริง เฉียนจิ้นก็ชกอกจางไอ่จวินเบา ๆ: “เพื่อนเอ๊ย โชคดีที่มีแกอยู่ ไม่อย่างนั้นฉันคงโดนมีดไปแล้ว!”

ความใจดีเพียงครั้งเดียวช่วยทั้งชีวิตเขาและช่วยชีวิตตัวเองด้วย

ไม่แปลกเลยที่คนรวยจะต้องจ้างบอดี้การ์ด!

เฉียนจิ้นคิดไว้แล้วว่าจากนี้ไปเขาจะต้องดูแลจางไอ่จวินให้ดี นี่คือบอดี้การ์ดส่วนตัวของเขา!

การจับกุมอาชญากรที่กระทำความผิดร้ายแรงเช่นผู้หญิงคนนี้จะต้องถูกส่งมอบให้หน่วยงานระดับสูง

การสอบสวนในภายหลังเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

หวงหย่งเทาเป็นคนไปส่งด้วยตัวเอง เขาบอกกับเฉียนจิ้น: “ไอ้หนู! แกสร้างผลงานได้อีกแล้ว ถ้าฉันเป็นผู้บัญชาการ ฉันจะประดับเหรียญตราให้เต็มหน้าอกเลย!”

“แกกลับไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะส่งตัวผู้หญิงคนนี้ไปที่สำนักงาน ถ้ามีข่าวอะไรเพิ่มเติมฉันจะแจ้งให้แกรู้!”

เขาภูมิใจในตัวเฉียนจิ้นมาก

ตั้งแต่ไอ้หนูคนนี้มาอยู่ที่ถนนนี้ เขาก็ได้แสดงความสามารถต่อหน้าผู้นำอย่างต่อเนื่อง!

เมื่อเวลาผ่านไปก็มืดค่ำแล้ว

สวีเว่ยตงต้องกลับบ้านไปไหว้พ่อแม่ เพื่อให้พวกท่านรู้ว่าตอนนี้เขาก้าวหน้าแล้ว

เขาเหมือนกับเฉียนจิ้น พ่อแม่เสียชีวิตในช่วงที่ไปชนบท ดังนั้นเมื่อเขากลับมาในเมือง เขาจึงทำได้เพียงย้ายทะเบียนบ้านมาที่ถนนนี้และเข้าร่วมหน่วยจู่โจมแรงงาน

ส่วนเฉียนจิ้นก็รีบกลับไปที่ตลาดสด เขายังไม่ได้แตงกวาเลย!

ชาวนาคนนั้นไม่รักษาคำพูด เขาหายตัวไปแล้ว

เฉียนจิ้นถามที่แผงขายข้าง ๆ แล้วก็ได้รู้ว่า หลังจากที่ชาวนาคนนั้นได้รับเงินและเห็นเขาออกไป เขาก็รีบแบกแตงกวาหนีไปแล้ว!

ตอนนี้เป็นเวลาอาหารเย็น ตลาดสดกำลังจะปิดแล้ว

ตะกร้าใส่ผักวางซ้อนกันบนชั้นวางเหล็กที่สีหลุดร่อน ผักกาดขาวที่เหี่ยวแล้วก็ยังมีดินติดอยู่

คนขายผักร่างท้วมที่สวมปลอกแขนผ้าสีเทากำลังเอาหนังสือพิมพ์เก่า ๆ ห่อปลาเค็มที่ยังขายไม่หมด หนังสือพิมพ์สองฉบับหนึ่งวารสารก็มีกลิ่นคาวติดไปหมด

ตลาดไม่มีผักดี ๆ แล้ว และตอนนี้ก็ไม่มีเวลาทำอาหารด้วย

เฉียนจิ้นคิดว่าอากาศเริ่มเย็นแล้ว สู้กินหม้อไฟดีกว่า!

ร้านขายอาหารเสริมยังไม่ปิด

แต่ข้างในไม่มีเนื้อวัวและเนื้อแกะ เนื้อหมูเหลือแต่เนื้อสันใน และกระดูกหมูอีกชิ้นเล็ก ๆ ที่หนักไม่ถึงหนึ่งจิน

เฉียนจิ้นซื้อมาทั้งหมด

ด้วยความช่วยเหลือจากก่วนต้าเป่า หัวหน้าแผนกครัวของร้านอาหารของรัฐ การที่บ้านของเขาจะมีกลิ่นหอมของอาหารก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไป

แต่เพื่อความระมัดระวัง เขาก็ยังคงอำพรางตัว

ระหว่างทางกลับบ้าน เขาถือเนื้อและกระดูกหมูที่มัดด้วยเชือกฟางแกว่งไปมาเหมือนกังหันลม เมื่อเจอเพื่อนบ้านในอาคารเดียวกัน เขาก็พูดคุยสองสามคำ: “ผมไปช้าไปหน่อย ที่ร้านขายอาหารเสริมก็เลยไม่มีของดี ๆ เหลือแล้ว เหลือแต่เนื้อสันในกับกระดูกหมูเล็กน้อย กลับไปก็คงต้องกินกันไปตามมีตามเกิดแล้ว”

เพื่อนบ้านต่างก็แอบเบะปาก:

“เหล่าเฉียนพูดตอนก่อนตายว่าไม่มีอะไรเหลือแล้วไม่ใช่เหรอ? นี่มันโกหกนี่?”

“เขาต้องทิ้งเงินและใบแลกอาหารไว้ให้ลูกชายเยอะแยะแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นเสี่ยวสือจะรวยขนาดนี้ได้ยังไง?”

ในตอนกลางคืนไม่ได้เอาเนื้อและกระดูกหมูขึ้นมาทำอาหาร เพราะมันไม่เหมาะกับการทำหม้อไฟ

เฉียนจิ้นเอาไปแขวนไว้ที่หน้าต่าง เขาเอาหม้อใบเล็กวางบนเตา แล้วใส่เครื่องเทศสำหรับหม้อไฟสีแดงลงไปปรุง เมื่อเดือดแล้วก็ส่งกลิ่นหอมออกมา

ที่บ้านยังมีผักที่นำมาจากหน่วยผลิตหงซิงหลิวเจีย เขาให้ซื่อเสี่ยวทำความสะอาดแล้วจัดใส่ชาม

ตอนนี้ไปซื้อเนื้อสไลด์ไม่ทันแล้ว โชคดีที่เขามีของซ่อนไว้ในตู้เยอะแยะ

เขาฉีกไก่ย่างห่อสุญญากาศออกมาหนึ่งตัว, หั่นแฮมเป็นชิ้นใหญ่ ๆ, และเพิ่มเต้าหู้แห้ง, เต้าหู้ปม, แผ่นฟองเต้าหู้ที่ซื้อมาเมื่อคืนก่อนแต่ยังไม่ได้กิน ลงในหม้อไฟ กลายเป็นมื้อใหญ่ขึ้นมาทันที

จางไอ่จวินที่อยู่ในบ้านและช่วยงานมองดูอาหารน่ากินบนโต๊ะแล้วลูกกระเดือกก็ขยับไปมาอย่างต่อเนื่อง: “หัวหน้าเฉียนอยู่กับท่านแล้วดีจริง ๆ อาหารการกินของท่านดีมาก!”

วันนี้เขาได้สร้างผลงานไว้ไม่น้อย

เฉียนจิ้นรู้ว่าเขากินเยอะ จึงให้ไก่ย่างหนึ่งตัวแก่เขาก่อน: “นี่เป็นของที่สะสมมานาน วันนี้ดีใจ พวกเรามาฉลองกัน!”

จางไอ่จวินมีข้อดีอย่างหนึ่งคือเขาไม่ค่อยพูดมาก

เขาไม่ได้ถามว่าไก่ย่างนี้มาจากไหน ได้มาก็กินเลย

ไก่ย่างตัวอวบอิ่มถูกเขากินอย่างรวดเร็วเหมือนพายุ

ไม่ต้องพูดถึงหัวไก่และก้นไก่ แม้แต่กระดูกและพริกไทยในท้องไก่ก็ยังกินหมด!

เมื่อสวีเว่ยตงมาถึง เขาก็ถือเบียร์มาด้วย: “รีบดื่มเถอะ สหายทั้งหลาย พออากาศเย็นกว่านี้โรงเบียร์ก็จะไม่ผลิตของแบบนี้แล้ว!”   

เฉียนจิ้นยื่นถุงผ้าให้เขา: “มานี่ ผู้อำนวยการสวี ม้าที่ดีต้องมีอานที่ดีด้วยนะ จากนี้ไปเวลาคุณใส่เครื่องแบบก็ต้องไม่ใส่รองเท้ายางที่เราใส่ตอนกวาดถนนแล้ว แต่ต้องใส่รองเท้าคู่นี้”

สวีเว่ยตงเปิดถุงออกแล้วอารมณ์ที่เศร้าหมองจากการไปไหว้พ่อแม่ก็หายไปในทันที: “พี่เฉียน นี่มันรองเท้า ซานเจียโถว นี่!”

รองเท้าหนังสีดำ ซานเจียโถว

เฉียนจิ้นสังเกตแล้วว่าในยุคนี้ผู้นำและเจ้าหน้าที่ทหารมีมาตรฐานสองอย่าง: นาฬิกาข้อมือและรองเท้า ซานเจียโถว

รองเท้าหนังรุ่นนี้มีลักษณะคล้ายกับในยุคปัจจุบัน แต่รายละเอียดแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

พื้นรองเท้าหนา มีลายยางเหมือนยางรถยนต์ ทำให้ไม่ลื่นและทนทาน

หน้าของรองเท้ามีรูเล็ก ๆ ที่มองไม่เห็น ช่วยระบายอากาศได้ดี

ไม่อย่างนั้นถ้าสวีเว่ยตงที่มีเท้าเหงื่อออกง่ายใส่รองเท้า ซานเจียโถว ในยุคนี้ เขาจะส่งกลิ่นเหม็นจนสามารถนำไปใช้เป็นสารช่วยเพิ่มกลิ่นสำหรับเต้าหู้เหม็นในโรงงานอาหารได้ในอีกสองวัน

สวีเว่ยตงเป็นคนที่ไม่เก็บความลับอะไรได้เลย

เมื่อได้รองเท้า ซานเจียโถว มา เขาก็รีบใส่แล้วเหยียบพื้น: “สบายจังเลย! รองเท้าหนังนี่มันสบายกว่ารองเท้ายางและรองเท้าผ้าจริง ๆ!”

“ตอนที่ผมไปชนบท เลขาธิการสหกรณ์มีรองเท้าหนังแบบนี้คู่หนึ่ง ผมอยากจะแอบลองใส่ดูว่ารู้สึกยังไง แต่เขาดูแลอย่างเข้มงวดมาก จนผมไม่มีโอกาสได้ทำ”

“ของแบบนี้หายากมาก ท่านไปหามาจากไหน?”

เฉียนจิ้นตอบ: “ก็หามาจากพวกที่คุณต้องไปจัดการไง”

สวีเว่ยตงรู้ว่าเฉียนจิ้นชอบไปที่ตลาดมืดในซอย จิ่วเถียว เขาเกาหัวแล้วพูดว่า: “ท่านอุตส่าห์เป็นห่วงผมจริง ๆ ครับ! เฮ้อ! พูดตามตรง ท่านช่วยผมไว้มากจริง ๆ”

“แต่ท่านช่วยผมอีกเรื่องได้ไหม?”

เฉียนจิ้นถาม: “เรื่องอะไร?”

สวีเว่ยตงยกมือขึ้นแล้วถูไปมา: “ท่านให้ผมจับท่านแล้วไปมอบให้หน่วยงานเพื่อสร้างผลงานหน่อยได้ไหมครับ? เพิ่งเข้าทำงานก็ได้สร้างผลงาน มันจะดู…”

“จัดการมัน!” เฉียนจิ้นสั่งจางไอ่จวิน

สวีเว่ยตงรีบวิ่ง: “ผมละเมอไป! ผมละเมอ! ทำไมถึงจริงจังกันแบบนี้!”

เขาได้เห็นความสามารถของจางไอ่จวินกับตา และยังได้ยินเพื่อนในทีมพูดถึงว่าหวังตงที่เก่งที่สุดในทีมถูกซ้อมจนสภาพเป็นอย่างไร

ซื่อเสี่ยวกลับมาจากล้างผัก เฉียนจิ้นปิดประตูแล้วเรียกทุกคนมากินข้าว

จางไอ่จวินมองดูอาหารดี ๆ เต็มโต๊ะแล้วพูด: “ผมตามคนถูกแล้วจริง ๆ เมื่อก่อนตอนอยู่ที่สหกรณ์ ผมกินแต่ของที่ดูเหมือนเนื้อ แต่ที่นี่ได้กินเนื้อจริง ๆ”

“อะไรคือของที่ดูเหมือนเนื้อ?” คนอื่น ๆ ไม่เข้าใจ

หลิวต้าเจี๋ยรีบอธิบาย: “ผมได้ยินพ่อผมพูดว่า โรงอาหารของสหกรณ์เคยทำหมูสามชั้นตุ๋น ผู้บริหารและเจ้าหน้าที่ติดใจกันมาก แต่โรงอาหารไม่มีเนื้อหมูมากขนาดนั้น ทำยังไงดี?”

“ต่อมาหัวหน้าใหญ่ของโรงอาหารก็เอาเครื่องพ่นเล็ก ๆ มาใส่ซอสถั่วเหลืองลงไป หลังจากอบขนมข้าวโพดแล้วก็พ่นซอสถั่วเหลืองลงไป แล้วบอกว่านี่คือเทคนิค ‘เลียนแบบเนื้อ’ เลียนแบบหมูสามชั้นตุ๋น!”

“สุดยอดไปเลย!” เฉียนจิ้นชื่นชม “นี่มันขนมเปี๊ยะที่ทำจากกระดาษ—หลอกคน, ฟางธูป—หลอกผี!”

จางไอ่จวินหัวเราะ: “อย่าดูถูกมันไปนะ! ในปีนั้นที่งาน ‘การประชุมแลกเปลี่ยนความรู้การเรียนรู้จากต้าไจ้ทั่วอำเภอ’ สหกรณ์หงซิงของเราได้รับธงเกียรติยศด้วยเทคนิคการพ่นซอสถั่วเหลืองนี้”

“ผมยังจำได้เลย มีอักษรตัวใหญ่สิบตัวที่แวววาวบนธงที่ปักไว้ว่า ‘หอมเหมือนเนื้อแม้จะเป็นของมังสวิรัติ, แสงแห่งปัญญาจะส่องประกาย’!”

เฉียนจิ้นและสวีเว่ยตงหัวเราะเสียงดังแล้วยกแก้วขึ้นเพื่อฉลอง

คำโบราณที่ได้รับการแก้ไขแล้วว่า ‘โชคร้ายไม่มาทีละคู่ โชคดีมาทีละชุด’

ฝั่งสวีเว่ยตงได้รับอานิสงส์จากเฉียนจิ้นจนได้เข้าร่วมสำนักงานต่อต้านการลงทุน ทำให้ทุกคนในหน่วยจู่โจมแรงงานอิจฉาอย่างมาก

จางหงโปที่กำลังจะไปอุ่นข้าวถูกปิดล้อมอยู่ที่ประตู: “พวกนายจะทำอะไร?”

หวังตงเป็นคนตรงไปตรงมา

แม้เฉียนจิ้นจะสั่งให้จางไอ่จวินสั่งสอนเขา แต่เขาก็คิดว่าจางไอ่จวินลงมืออย่างยุติธรรม และเป็นเพราะเขาความสามารถไม่ถึงเอง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้โกรธแค้นเฉียนจิ้น

ครั้งนี้เขาก็ยังคงเป็นหัวหอก: “ผู้อำนวยครับ! เราจะให้เฉียนจิ้นเป็นหัวหน้าทีมที่สองต่อไปไม่ได้แล้ว!”

ด้วยประสบการณ์จากการประท้วงบนรถบัสครั้งก่อน

เมื่อจางหงโปได้ยินคำพูดนี้ เขาก็ไม่ได้ดีใจในทันที แต่ถามกลับ: “แล้วใครจะเป็นหัวหน้าทีมที่สอง? ทำไมต้องปลดเขาออก?”

หวังตงพูด: “ใครอยากเป็นก็เป็นไปเถอะ ผมไม่สนใจหรอก ยังไงซะผมก็อยากให้เฉียนจิ้นเป็นหัวหน้าใหญ่ของหน่วยจู่โจม!”

จางหงโปคิดในใจว่า ‘ฉันก็รู้แล้วว่าพวกแกต้องเล่นลูกไม้นี้อีก!’ เขาปฏิเสธในทันที: “ไม่ได้! ไม่มีกฎนี้!”

“กฎก็เป็นสิ่งที่คนสร้างขึ้นมาไม่ใช่เหรอ?” เจ้าบ่อตื่นเต้น “พวกเราทุกคนในทีมได้ปรึกษาหารือกันแล้ว สหายเฉียนจิ้นภักดีต่อการปฏิวัติ ภักดีต่อพรรค รักประชาชนและรักเพื่อนร่วมทีม เราต้องการให้เขาเป็นหัวหน้าใหญ่!”

หมี่กังเสริม: “พวกเราในทีมยินยอมพร้อมใจกัน พวกเราได้ทำการเลือกตั้งตามระบอบประชาธิปไตยแล้ว และต้องการสนับสนุนให้เขาเป็นหัวหน้าใหญ่!”

คนอื่น ๆ ต่างก็ตะโกนตาม

มีเพียงหน่วยที่สองเท่านั้นที่ไม่เห็นด้วย

พวกเขาจะไม่เข้าใจความหมายของหน่วยอีกสี่หน่วยได้อย่างไร? พวกเขาตั้งใจจะให้เฉียนจิ้นแบ่งปันผลประโยชน์ในอนาคตกับทุกคน ไม่ใช่แค่หน่วยที่สองที่จะได้ไปทั้งหมด

แต่สำหรับเฉียนจิ้นแล้ว นี่คือความก้าวหน้า พวกเขาไม่สามารถขัดขวางได้

จางหงโปปฏิเสธอย่างหนักแน่น และใช้การจัดประชุมเพื่อถ่วงเวลา

แต่ครั้งนี้ใช้ไม่ได้แล้ว

หวังตงพูดอย่างใจร้อน: “หน่วยจู่โจมแรงงานของเราไม่ใช่หน่วยงานที่เป็นทางการ มันก็แค่กลุ่มคนหาผู้นำที่จะพาพวกเขาทำงานก็เท่านั้นเอง”

“ถ้าท่านไม่เห็นด้วย พวกเราก็จะไปรายงานที่สำนักงานเขต ให้ผู้นำของเขตเป็นคนตัดสินใจ!”

หัวใจของจางหงโปสั่นสะท้าน

เขามองดูฝูงชนด้วยสีหน้ามืดมน

แต่สิ่งที่เขาเห็นคือเจตจำนงที่แน่วแน่เหมือนเหล็ก!

ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนวิธีการ และพูดว่า: “งั้นให้หัวหน้าเฉียนไปที่สำนักงานของฉัน ฉันจะคุยกับเขาดูว่าจะเอาอย่างไร”