บทที่ 64 พายุลูกใหม่ได้ก่อตัวขึ้นแล้ว

เมื่อกลับมาถึงสำนักงาน จางหงโปหน้าบูดบึ้งเหมือนแผ่นรองรองเท้าที่เปียกฝนจนบิดน้ำได้

เขาใช้ขอบแก้วน้ำกดกระดาษหนังสือพิมพ์ ‘ไห่ปินรื่อเป่า’ ไว้ แล้วในไม่ช้าเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของรองเท้าทหารที่ย่ำไปบนพื้นซีเมนต์ดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

เขาจึงย้ายกาต้มน้ำเหล็กไปวางบนเก้าอี้ที่แขกนั่ง ส่วนตัวเองก็นั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงานและหยิบดินสอขึ้นมา แสร้งทำเป็นกำลังตรวจสอบรายงานสรุปการเรียนรู้เรื่อง ‘การอุทิศตนของวีรบุรุษถาวไหน่จื้อ’ อย่างจริงจัง

มีเสียงเคาะประตู เขาพูดด้วยเสียงทุ้ม: “เชิญครับ”

จูเทายื่นหัวเข้ามา: “ผู้อำนวยการจางครับ เราหาหัวหน้าเฉียนไม่เจอครับ”

จางหงโปที่กำลังทำท่าทีเป็นผู้นำอยากจะด่าออกมา

เขาแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตที่อยู่ด้านบนสุดออก หายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า: “เขาจะบินได้เหรอ? ไปหาต่อไป!”

ครู่หนึ่งต่อมามีเสียงฝีเท้าที่มั่นคงและแข็งแรงเข้ามาใกล้ และมีเสียงเคาะประตูอีกครั้ง

จางหงโปทำหน้าจริงจังแล้วพูดว่า: “เข้ามา”

โจวเหลา คนงานในห้องหม้อไอน้ำผลักประตูเข้ามาแล้วถาม: “ผู้อำนวยครับ ทำไมท่านยังไม่ไปอุ่นข้าว? วันนี้ไม่กินข้าวกลางวันเหรอครับ?”

จางหงโปยิ้มขณะหักดินสอ: “กินสิ! กินทีหลัง ท่านออกไปก่อน”

โจวเหลาพูด: “ถ้าอย่างนั้นท่านรีบหน่อยนะครับ ห้องหม้อไอน้ำ…”

“ออกไป!” จางหงโปอดกลั้นความโกรธไว้ไม่อยู่จนออกเสียงผิดเพี้ยนไป

โจวเหลาก็หดคอแล้วจากไป

จางหงโปบ่นอุบอิบแล้วรินน้ำใส่แก้ว

เขาถือกาต้มน้ำมาไว้ข้าง ๆ เฉียนจิ้นก็ได้พูดขึ้น: “ผู้อำนวยการจางอยู่ไหมครับ?”

จางหงโปอดไม่ได้ที่จะมองออกไปนอกหน้าต่าง: ไอ้หนูนี่มันแอบดูฉันอยู่ข้างนอกหรือเปล่า!

เขาไม่คิดที่จะต่อสู้แล้ว เขาถอนหายใจแล้วพูดว่า: “อยู่ เข้ามา”

เฉียนจิ้นเข้ามานั่งลงในมือถือกล่องข้าว: “เมื่อกี้ผมไปกินข้าวมาครับ ผู้อำนวยการมีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?”

“เสี่ยวเฉียน” จางหงโปเป่าใบชาในถ้วย “ช่วงนี้งานเป็นยังไงบ้าง?”

เฉียนจิ้นตอบ: “ก็ดีครับ”

จางหงโปพยักหน้าแล้วถามอีก:

“ฉันจะไม่พูดอ้อมค้อมแล้วนะ นายเห็นสถานการณ์ของสมาชิกในหน่วยจู่โจมข้างนอกแล้ว พวกเขามาหาหน่วยงานและยื่นข้อเรียกร้องว่าต้องการให้มีการจัดตั้งตำแหน่งหัวหน้าใหญ่ของหน่วยจู่โจมแรงงาน…”

เขาจงใจพูดค้างไว้

เขาใช้เสียงติ๊กต็อกของนาฬิกาแขวนที่มุมห้องเพื่อเติมเต็มความเงียบของตัวเอง

เฉียนจิ้นก็เงียบเหมือนกัน

เขาเงยหน้าขึ้นมองตู้ห้าลิ้นชัก ด้านบนมีรูปผู้นำที่อยู่ในกรอบกระจกกำลังมองเขาอยู่ เขาจึงลุกขึ้นยืนทันทีแล้วทำความเคารพอย่างจริงจัง

จางหงโปโกรธกับการกระทำของเขามาก

แต่เขาก็ต้องปรบมือให้กับการกระทำนั้นด้วย

เขาก็ยิ่งโกรธขึ้นไปอีก

เฉียนจิ้นนั่งลงแล้วมองเขา

เขายังคงไม่พูดอะไร

ในสำนักงานจึงมีแต่ความเงียบ

สุดท้ายเฉียนจิ้นก็อดไม่ได้ที่จะเรอออกมา แล้วหัวเราะแห้ง ๆ: “กินมากไปหน่อยครับตอนกลางวัน”

จางหงโกรธมากจนแทบจะคลื่นไส้

เขายังหิวอยู่เลย!

เขาจึงไม่รอแล้ว กระแอมแล้วพูดว่า:

“หน่วยจู่โจมแรงงานเป็นทีมที่ให้บริการถนนของเรา มันเป็นองค์กรเก่าแก่ที่ก่อตั้งขึ้นในเมืองไห่ปิงตั้งแต่หลังการก่อตั้งประเทศ บนถนนไท่ซานมีการจัดตั้งหน่วยจู่โจมแรงงานครั้งแรกในปี 1955 และจนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยมีตำแหน่งหัวหน้าใหญ่เลย”

“ถึงแม้จะมีตำแหน่งนั้นจริง ๆ ฉันก็คิดว่าหัวหน้าใหญ่จะต้องมีประสบการณ์ที่ยาวนานและเข้าใจสถานการณ์ของถนนเราเป็นอย่างดี”

“แต่นายเพิ่งกลับมาในเมืองไม่นาน ยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องเรียนรู้ไม่ใช่เหรอ?”

“อีกอย่าง ตำแหน่งหัวหน้ามีความรับผิดชอบใหญ่หลวง ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ไม่ดี”

“ดังนั้นตามความเห็นของฉัน ฉันคิดว่าเรื่องตำแหน่งหัวหน้าควรจะพักไว้ก่อน”

เฉียนจิ้นเข้าใจทันที: “เพื่อน ๆ อยากจะเลือกผมเป็นหัวหน้าใหญ่ใช่ไหมครับ?”

จางหงโปหัวเราะ: “จริง ๆ แล้วหน่วยงานก็มีความคิดคล้าย ๆ กัน แต่…”

“ก็ดีสิครับ?” เฉียนจิ้นขัดคำว่า ‘แต่’ ของเขา “เพื่อน ๆ เลือกผมเป็นหัวหน้าใหญ่ และหน่วยงานก็กำลังพิจารณาให้ผมเป็นหัวหน้าใหญ่”

“พูดตรง ๆ เลยนะครับ ผู้อำนวยการ ตอนที่ผมไปทำงานในชนบท ผมก็เคยเป็นหัวหน้าทีมมาแล้ว จัดระเบียบการทำงานและแก้ปัญหาต่าง ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผม”

“เรื่องการนำทีม ผมคิดว่าผมมีความสามารถ!”

จางหงโปเป็นคนฉลาด เขารู้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเพียงการแสดง ดังนั้นเขาจึงพูดตรง ๆ ว่า:

“เฉียนจิ้น เรื่องหัวหน้าใหญ่ไม่ต้องคิดแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับนาย และก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับสมาชิกในทีมของนายด้วย”

“ที่ฉันเรียกนายมาวันนี้ ก็แค่อยากจะบอกนายว่า อย่าหวังเลย หน่วยงานไม่เห็นด้วย!”

เฉียนจิ้นเอนหลังพิงเก้าอี้และกอดอก: “ครับ ผู้อำนวยการจาง ในเมื่อเราคุยกันตรง ๆ แล้ว ผมก็จะพูดตรง ๆ”

“ผมไม่ใช่คนที่ไม่รู้คุณคน แต่เพื่อน ๆ เลือกผม ผมก็ไม่สามารถไปบอกพวกเขาได้ว่าผมไม่ยอมรับความปรารถนาดีของพวกเขาใช่ไหมครับ?”

จางหงโปกล่าว: “นายหมายความว่ายังไง? นายต้องการให้ฉันไปพูดเหรอ?”

เฉียนจิ้นส่ายหัว: “ไม่ครับ ผมไปเองได้”

“แต่ผมมีข้อเรียกร้องส่วนตัวที่จะเสนอต่อหน่วยงาน”

“ห้อง 204 ที่อยู่ข้าง ๆ ผมว่างมานานแล้ว ซึ่งเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรที่อยู่อาศัยอย่างมาก ผมหวังว่าหน่วยงานจะแบ่งห้องว่างนั้นให้ผมใช้ได้”

นี่คือจุดประสงค์ของเขา! เขารู้มานานแล้วว่าจางหงโปไม่ชอบเขา และจะไม่ให้เขามีอำนาจมากขึ้น

ดังนั้นถึงแม้สมาชิกในหน่วยจู่โจมจะเสนอชื่อเขาเป็นหัวหน้าใหญ่ถึงสองครั้ง เขาก็ไม่ได้หวังว่าจะได้ตำแหน่งนั้น

ถ้าได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว!

เพราะถ้าไม่มีสถานการณ์พิเศษ จางหงโปก็คงจะไม่ให้ประโยชน์อะไรแก่เขาอีกแล้ว

และเป็นไปตามที่เขาคิด

จางหงโปปฏิเสธทันที: “ห้องนั้นเป็นของบ้านตู๋เตาจุ่ย จะให้คนอื่นไปใช้ได้ยังไง?”

เฉียนจิ้นกล่าว: “แต่ครอบครัวของตู๋เตาจุ่ยกลับมาไม่ได้แล้ว”

“พี่ชายสองคนของเธอถูกตัดสินลงโทษแล้ว ส่วนสามีของเธอก็ถูกไล่ออกจากโรงงานแล้ว พวกเขาจะไม่มีวันกลับมาที่ถนนนี้อีกแล้ว!”

จางหงโบรวสถานการณ์นี้อยู่แล้ว

เขาชั่งใจแล้วชั่งใจอีก และสุดท้ายก็พูดว่า: “ก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะมอบห้องให้ บ่ายนี้ฉันจะแจ้งให้ครอบครัวของตู๋เตาจุ่ยมาเก็บของ!”

รุ่งขึ้นก่อนฟ้าสาง มีเสียงดังอีกครั้งที่ห้องข้าง ๆ เป็นเสียงเก็บของจุกจิก   

เฉียนจิ้นเปิดประตูออกไปดู

หน้าประตูบ้านอื่น ๆ บนชั้นเดียวกันก็มีหัวยื่นออกมา

แสงจันทร์สีขาวส่องผ่านหน้าต่างที่ปลายทางเดิน ทำให้ทางเดินที่มืดมัวดูเลือนลาง

มีหัวห้อยออกมาจากประตูบ้านแต่ละหลัง บางบ้านก็มีสองสามหัวซ้อนกัน

เหมือนกับในหนังโรงพยาบาลสยองขวัญเลย

ตู๋เตาจุ่ย, สามี, และผู้สูงอายุในครอบครัวของเธอก็มากันแล้ว พวกเขาอาจจะขอให้ญาติมาช่วยด้วย พวกเขารีบเก็บของออกไป

ตู๋เตาจุ่ยที่เคยเสียงดังและขี้อวดที่สุดในอาคาร ตอนนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ผมที่เคยเรียบร้อยของเธอตอนนี้ยุ่งเหยิงไปหมด แถมยังมีใยแมงมุมติดอยู่ด้วย

สีหน้าภาคภูมิใจของเธอหายไปหมดแล้ว เธอดูเงียบและเฉื่อยชา

เฉียนจิ้นใจอ่อน แม้ว่าผลกรรมที่ตู๋เตาจุ่ยได้รับจะสมควรแล้ว แต่เขาก็ยังทนเห็นไม่ได้

เขาจึงปิดประตูแล้วบอกจางไอ่จวิน: “นอนต่อเถอะ นี่เป็นคืนสุดท้ายที่นายจะได้นอนในบ้านของฉัน”

จางไอ่จวินเป็นคนนอนหลับง่าย

เมื่อได้ยินว่าไม่มีอะไรแล้ว เขาก็หลับตาลงแล้วเริ่มกรน

เฉียนจิ้นนอนไม่หลับเหมือนแมวแก่หนุนปลาเค็ม—นอนไม่หลับ

ทำได้เพียงลืมตาดูตลอดทั้งคืน

ก่อนฟ้าสว่างของในห้อง 204 ก็ถูกย้ายออกไปหมดแล้ว

เฉียนจิ้นยืนอยู่ในห้องที่มีขนาดและรูปแบบเหมือนกับห้องของตัวเอง แล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

ชีวิตช่างน่าสนใจจริง ๆ

ตู๋เตาจุ่ยตั้งใจจะยึดห้องของเขา แต่สุดท้ายเขากลับได้ยึดห้องของตู๋เตาจุ่ยแทน

เขาคิดว่าตัวเองได้ประโยชน์อย่างมาก

แต่ไม่กี่วันต่อมาก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว

เช้าวันที่ 10 จางไอ่จวินเคาะประตูของเฉียนจิ้น: “หัวหน้าครับ มาดูหน่อย”

เฉียนจิ้นยังไม่ได้ดู ก็ถามก่อน: “กลิ่นเหม็นอะไรเนี่ย?”

จางไอ่จวินชี้ไปที่ประตูห้อง 204

บนประตูถูกสาดด้วยกะปิเหม็น! บนกำแพงข้าง ๆ ยังมีกระดาษสีขาวที่ติดด้วยกะปิเหม็นเป็นคำขวัญว่า: ผู้ยึดครองทรัพย์สินส่วนรวม! เฉียนจิ้นดึงกระดาษใบนั้นออก ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีหน้าบูดบึ้งเหมือนผ้าเช็ดตัวที่เปียกฝนจนบิดน้ำได้

หลิวต้าเจี๋ยเห็นท่าไม่ดีก็ส่งสัญญาณให้น้องชายของเขา ซื่อเสี่ยวรีบถือหนังสือพิมพ์เก่าและถังน้ำมาทำความสะอาด

จางไอ่จวินพูด: “เมื่อคืนผมหลับไป คืนนี้ผมจะไม่นอนแล้ว จะดูว่าใครเป็นคนทำ!”

เฉียนจิ้นส่ายหัว: “ถึงจับคนได้แล้วไง? ก็มีแต่จะขายหน้ามากขึ้นเท่านั้น!”

เขาคิดออกอย่างรวดเร็ว

ในเรื่องนี้เขาไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่าเขาถูก

ห้องพักเป็นที่พักส่วนกลางของถนน ตอนนี้บ้านส่วนใหญ่ในเมืองมีขนาดเล็กและสภาพความเป็นอยู่ของแต่ละคนก็ไม่ค่อยดี

ยกตัวอย่างในอาคารนี้ หลายครอบครัวมีคนหกเจ็ดคนอาศัยอยู่ในห้องสองห้อง มีพื้นที่เฉลี่ยต่อคนเพียงสี่ห้าตารางเมตรเท่านั้น

แต่เฉียนจิ้นอาศัยอยู่ในห้องหนึ่งห้องคนเดียว และยังจัดห้องอีกห้องให้เพื่อนจากชนบทอีกด้วย มันจะไม่ทำให้คนอิจฉาได้ยังไง? ตอนที่เขาทำงาน เฉียนจิ้นก็คิดถึงเรื่องนี้

จริง ๆ แล้วตอนที่เขาอาศัยอยู่ในห้อง 205 คนจำนวนมากก็มีความเห็นที่ไม่ดีอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นตู๋เตาจุ่ยก็คงไม่กล้าที่จะไล่เขาออกอย่างโจ่งแจ้งขนาดนั้น

แต่โดยบังเอิญ เฉียนจิ้นได้พาซื่อเสี่ยวไปที่บ้านของเขา

ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าหลี่เสี่ยวเหมย แม่ของซื่อเสี่ยวได้ช่วยเขาไว้เป็นการส่วนตัว

เธอได้บอกเพื่อนบ้านว่า เฉียนจิ้นเห็นสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวเธอไม่ดี เลยแสดงน้ำใจให้ห้องหนึ่งห้องแก่ครอบครัวเธอเพื่อเลี้ยงลูก

หลิวโหยวนิวและภรรยาของเขาได้ช่วยเหลือคนในอาคารนี้ไว้ไม่น้อย ดังนั้นเมื่อมีหลี่เสี่ยวเหมยมาอธิบาย เพื่อนบ้านจึงเข้าใจเรื่องนี้

แต่ตอนนี้เฉียนจิ้นได้ยึดห้อง 204 ไปอย่างง่าย ๆ คำอธิบายของหลี่เสี่ยวเหมยก็ไร้ประโยชน์แล้ว!

เฉียนจิ้นรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

ในเมืองนี้มีกลอุบายมากมาย!

เขายังไม่ได้ปรับตัวให้เข้ากับยุคนี้อย่างสมบูรณ์ และยังเข้าใจสถานการณ์หลายอย่างได้ไม่ดีพอ

เหมือนกับตอนที่ห้อง 205 ไม่ใช่แค่ครอบครัวของตู๋เตาจุ่ยที่จ้องมองอยู่ ตอนนี้ห้อง 204 ก็ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่จ้องมองอยู่!

เมื่อเขายึดห้อง 204 ไป คนอื่น ๆ ก็เริ่มมีความคิดเห็นที่ไม่ดี

เมื่อเห็นเขาเหม่อลอย จูเทาก็ถาม: “หัวหน้าเฉียน ท่านเป็นอะไรไป? วันนี้ท่านดูไม่ค่อยดีเลยนะครับ”

เฉียนจิ้นไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้จากคนของเขา แล้วก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเช้าให้ฟัง

โจวเหย่าจู่ที่อยู่ข้าง ๆ อยากจะพูดแต่ก็ลังเล

เมื่อเฉียนจิ้นเห็นเข้า เขาก็ถามทันที: “มีอะไรเหรอ?”

โจวเหย่าจู่กล่าว:

“ในชุมชนของเราช่วงนี้มีข่าวลือเกี่ยวกับท่านครับ เขาบอกว่าครอบครัวของตู๋เตาจุ่ยถูกท่านไล่ออกไป เพื่อที่จะยึดห้องของครอบครัวตู๋เตาจุ่ย”

เขาเป็นคนซื่อสัตย์จึงรีบเสริม:

“แน่นอนว่าผมรู้ว่านี่เป็นเรื่องเหลวไหล และผมก็พยายามอธิบายให้แล้วครับ แต่พูดตามตรงมันไม่ช่วยอะไรเลย”

เมื่อคนอื่น ๆ ได้ยินก็เริ่มพูดขึ้น: “ข่าวลือนี้ก็มีในชุมชนของพวกเราด้วยครับ และยังมีอีกกระแสหนึ่งที่บอกว่าหัวหน้าเฉียนให้สินบนกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายที่อยู่อาศัย และเว่ยเซียงหมี่ก็แอบแบ่งห้อง 204 ให้ท่านใช้”

“ในชุมชนของพวกเรามีข่าวลือว่าหัวหน้าเฉียนจะยึดห้อง 206 ด้วย บอกว่าพี่ชายและพี่สาวของท่านกำลังจะกลับมาในเมือง และท่านกำลังหาห้องพักไว้ล่วงหน้า…”

“ผมก็กำลังจะพูดเรื่องนี้อยู่พอดีเลยครับ เมื่อวานผมไปตักน้ำที่ห้องหม้อไอน้ำ มีคนหลายคนพูดว่าหัวหน้าเฉียนทำตัวเป็นคุณชายของชนชั้นนายทุน อาศัยอยู่ในห้องหลายห้อง แถมยังเลี้ยงเด็กหลายคนเป็นลูกน้อง และจ้างชายหนุ่มจากชนบทเป็นบอดี้การ์ดอีก…”

สีหน้าของเฉียนจิ้นดูแย่ลงไปอีก

เฟิงกว่างเยวียนดึงเขาไปข้าง ๆ แล้วกระซิบ: “ผมก็ได้ยินข่าวลือแล้วครับ มันเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อสองสามวันนี้เอง”

“ผมไม่ได้อยากจะสร้างปัญหาอะไรนะครับ หัวหน้าเฉียน เรื่องนี้ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังแน่นอน ไม่อย่างนั้นข่าวลือจะไม่แพร่กระจายพร้อมกันในหลายชุมชนแบบนี้!”

เฉียนจิ้นพยักหน้าอย่างช้า ๆ

เขาคิดว่าตัวเองชนะในเกมนี้กับจางหงโปแล้ว

แต่ดูตอนนี้แล้ว ผู้ชนะคนแรกไม่ใช่ผู้ชนะที่แท้จริง

จิ้งจอกเฒ่าคนนั้นได้ใช้กลอุบายอย่างชาญฉลาดและใช้การกระทำของเขาเองขุดหลุมฝังเขา

เขากำลังตกอยู่ในอันตราย