บทที่ 65 ไม่ยอมอ่อนข้อเด็ดขาด

อันตรายมาอย่างน่ากลัว

ตอนเย็นลมหนาวพัดเข้ามา อากาศเย็นจัด มีกระแสลมหนาวจากทางเหนือพัดมา

เฉียนจิ้นเลิกงานแล้วกำลังจะกลับบ้าน เขาถูกหลิวซื่อติง ที่คอหดเพราะความหนาวที่หน้าประตูทางเดินกักตัวไว้:

“ลุงเฉียนจิ้น ท่านอย่าเพิ่งกลับบ้านจะดีกว่าครับ ช่างเฉียนจากอาคาร 104 มาที่บ้านเรา ผมว่าเขามาดีไม่ร้าย”

เฉียนจิ้นสงสัย: “ช่างเฉียน?”

เขาไม่รู้จักคน ๆ นี้

แต่โชคไม่ใช่ภัย ภัยก็ไม่อาจหลีกหนีได้

เขายังคงยืนกรานที่จะกลับบ้าน

หน้าประตูบ้านมีชายวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งนั่งพิงกำแพง เขามีสีหน้าเศร้าสร้อยและกำลังสูบบุหรี่ที่ทำเอง มีก้นบุหรี่หลายตัวทิ้งอยู่ข้างตัว

เมื่อเห็นเฉียนจิ้นกลับมา ชายคนนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้วจับมือเขา: “หัวหน้าเฉียนกลับมาแล้วเหรอ? ฮ่า ๆ ผมก็แซ่เฉียนเหมือนกัน พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ เป็นครอบครัวเดียวกันตั้งแต่ห้าร้อยปีก่อนแล้ว”

เฉียนจิ้นจับมือเขา แล้วหยิบบุหรี่จากกระเป๋าเสื้อให้เขา: “ลุงเฉียนมาหาผมมีอะไรหรือเปล่าครับ?”

ช่างเฉียนทำหน้าขมขื่น: “หัวหน้าเฉียนอย่าโกรธนะครับ ผมมาหาท่านเพราะอยากจะขอของจากท่านหน่อย”

“คืออย่างนี้นะครับ ครอบครัวเรามีกันแปดคน เบียดกันอยู่ในห้องเล็ก ๆ ขนาดสิบหกตารางเมตร มันอยู่ไม่ได้จริง ๆ”

“หลายปีแล้วที่ผมรอให้หน่วยงานจัดสรรบ้านให้ แต่ก็ไม่มีวี่แววเลย จนตอนนี้ลูกสาวของผมต้องไปนอนที่ระเบียง!”

เฉียนจิ้นพยักหน้า: “ผมเข้าใจแล้วครับ ลุงเฉียน บ้านของลุงเล็กเกินไปจนอยู่ไม่ได้”

“จริง ๆ ด้วยครับ เจ็ดแปดคนต้องอาศัยอยู่ในบ้านขนาดสี่ห้าสิบตารางเมตร สิบหกตารางเมตรจะไปอยู่ได้ยังไง?”

ช่างเฉียนพยักหน้าอย่างแรงด้วยความหวังเต็มเปี่ยม

เฉียนจิ้นปลอบเขา: “ไม่ต้องห่วงนะครับ ตอนบ่ายผมจะไปหาผู้นำของคณะกรรมการชุมชน แล้วจะหาทางให้พวกเขาสลับห้องให้ลุงได้ห้องที่ใหญ่ขึ้นแน่นอน!”

พูดไปเฉียนจิ้นก็พาเขาเข้าไปในบ้าน ให้บุหรี่และชงชาให้เขา แล้วยังหยิบคุกกี้ซองหนึ่งให้ช่างเฉียนด้วย:

“ผมได้ยินมาว่าคุณย่าของผมไม่สบายและทานอาหารไม่อร่อย ผมไม่สามารถไปเยี่ยมท่านได้ รบกวนลุงเอาคุกกี้ซองนี้กลับไปให้ท่านด้วยนะครับ ถือว่าเป็นความตั้งใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของผม!”

เขาได้ถามหลิวซื่อติงเกี่ยวกับสถานการณ์ของครอบครัวช่างเฉียนมาแล้ว ซึ่งเป็นการยิงธนูแบบมีเป้าหมาย

อีกอย่าง หลิวซื่อติงบอกว่าช่างเฉียนเป็นคนซื่อสัตย์

และก็เป็นไปตามคาด

ช่างเฉียนที่รับของจากคนอื่นแล้วไม่สามารถพูดอะไรได้อีก เขาได้แต่ถอนหายใจแล้วจากไป

จางไอ่จวินที่เห็นเหตุการณ์ก็ตกตะลึง: “สุดยอดครับ หัวหน้าสุดยอดจริง ๆ!”

เฉียนจิ้นกลอกตา: “สุดยอดบ้าอะไร มันเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเท่านั้น แก้ที่ปลายเหตุ ไม่ใช่การแก้ที่ต้นเหตุ!”

จางไอ่จวินขยิบตาแล้วพูดว่า: “จริง ๆ แล้วการแก้ปัญหานี้มันไม่ยากเลยครับ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่ามีคนจ้องห้องที่ผมอยู่นี่เอง”

เฉียนจิ้นพูดอย่างประหลาดใจ: “นายเพิ่งจะเข้าใจตอนนี้เหรอ?!”

จางไอ่จวินพูดอย่างภาคภูมิใจ: “ผมไม่ได้เป็นคนโง่นี่ครับ!”

เฉียนจิ้นชูนิ้วโป้งให้เขา

จางไอ่จวินยิ่งได้ใจ: “การแก้ปัญหานี้มันไม่ง่ายเหรอ?”

“แค่ยกห้องนี้ให้พวกเขาไป แล้วผมไปปูเสื่อนอนที่บ้านท่านก็พอแล้วครับ ร่างกายผมมีเตาผิงอยู่แล้ว ไม่กลัวความหนาวตั้งแต่เด็กแล้ว!”

เฉียนจิ้นยิ้มแล้วไม่ได้พูดอะไร

คนหัวง่ายช่างมีชีวิตที่มีความสุขจริง ๆ! สถานการณ์ตอนนี้ไฟลุกขึ้นแล้ว เขารู้ว่าถึงแม้จะยกห้องออกไปก็ไม่ช่วยอะไร

เมื่อได้รับคำตำหนิแล้วถอยกลับ

มันจะยิ่งทำให้คนอื่นรู้สึกว่าเขาเป็นคนอ่อนแอที่รังแกง่าย

เขายินดีที่จะให้ห้องแก่ครอบครัวที่ต้องการมากกว่า เขาไม่สามารถหาประโยชน์จากส่วนรวมได้

แต่เขาไม่สามารถแพ้จางหงโปได้

สิ่งที่เขาไม่อยากให้จางหงโบรู้ก็คือ เขาเป็นคนอ่อนแอที่รังแกง่าย!

เฉียนจิ้นครุ่นคิดถึงวิธีที่จะทำลายสถานการณ์นี้

แต่ก็ยังคิดไม่ออก…

นาฬิกาแขวนดังขึ้น และได้ยินเสียงรถถ่านหินดังมาจากข้างนอก มีคนผิวปากด้วยเพลง ‘กลับจากการฝึกยิงปืน’ อย่างมีความสุข

เฉียนจิ้นรู้สึกรำคาญแล้วโบกมือ: “กินข้าวเถอะครับ วันนี้อากาศหนาว กินบะหมี่ร้อน ๆ เพื่อไล่ความหนาว”

บะหมี่สำเร็จรูป! พูดให้ถูกก็คือซองเครื่องปรุงของบะหมี่สำเร็จรูป

นี่คือหัวใจสำคัญของบะหมี่สำเร็จรูป ไม่ต้องใช้เส้นบะหมี่แบบแผ่น แค่เอาไปใส่ในบะหมี่ธรรมดาก็อร่อยพอแล้ว

รูปลักษณ์ของเส้นบะหมี่แบบแผ่นมันโดดเด่นเกินไป ไม่เหมาะที่จะเปิดเผยในตอนนี้

เตาถ่านหินถูกย้ายไปที่ระเบียงตามปกติ เพื่อให้ลมหนาวพัดกลิ่นออกไป

เมื่อเปิดฝาหม้อ น้ำก็เดือดแล้ว

ลมหนาวพัดกระดาษสโลแกนผ่านหน้าต่างราวตากผ้าที่หลวม ๆ ก็สั่นไหว ทำให้ห้องเล็ก ๆ รู้สึกหนาวเย็นขึ้นสองส่วน

เส้นบะหมี่แบบแห้งหนึ่งห่อก็คลี่คลายในน้ำเดือด ส่งกลิ่นหอมของข้าวสาลี ทำให้ลูกกระเดือกของจางไอ่จวินและหลิวต้าเจี๋ยขยับขึ้นลงพร้อมกัน

ไปพร้อมกับเสียงน้ำซุปที่เดือดปุด ๆ

เฉียนจิ้นฉีกซองน้ำมันปรุงรสแล้วเทลงไป

น้ำมันสีส้มแดงก็บานออกในน้ำเดือด ต้นหอมแห้งก็ม้วนตัวแล้วคลี่ออกเป็นสีเขียวมรกต กลิ่นหอมก็เข้าจมูกและกลบกลิ่นคาวของลมทะเลที่พัดเข้ามา

ดังนั้นคนอีกห้าคนก็กลืนน้ำลายลงคอ เสียงกลืนดังเหมือนเสียงเครื่องปั๊มน้ำที่เป็นสนิมที่กำลังไล่อากาศ

เฉียนจิ้นเข้าใจปฏิกิริยาของทั้งห้าคนดี

ไขมันวัวในปี 2027 ถูกปลุกด้วยน้ำร้อนจนมีกลิ่นหอม ในปี 1977 กลิ่นของบะหมี่สำเร็จรูปก็เริ่มลอยฟุ้งในเมืองเก่าเป็นครั้งแรก

บะหมี่สุกแล้ว เฉียนจิ้นเตรียมที่จะแบ่งใส่ชาม

หลิวซานปิง กดฝาหม้อไว้แล้วส่งสายตาที่รู้ทันให้เขา: “อบไว้อีกหน่อย แม่ผมสอนว่าถ้าอบบะหมี่ไว้นาน ๆ บะหมี่จะเยอะขึ้น!”

เฉียนจิ้นรู้สึกเศร้าแต่ก็ตลกไปพร้อมกัน: “บะหมี่นี่ไม่เหมือนบะหมี่ที่แม่นายทำด้วยมือ มันไม่มีทางเยอะขึ้นหรอก”

กลิ่นหอมของบะหมี่ปะปนกับกลิ่นเผ็ดร้อนของน้ำซุปกระดูกวัวทำให้จมูกคัน

เฉียนจิ้นเรียงแก้วน้ำออกมาแล้วตักน้ำซุปอย่างตั้งใจ เพื่อให้น้ำมันสีส้มแดงหมุนเป็นวงในชาม   

จางไอ่จวินกลืนบะหมี่คำแรกโดยไม่เคี้ยวเลย ทำให้เขารู้สึกร้อนจนกระทืบเท้า แต่ก็ไม่ยอมคายออกมา เขาพูดด้วยเสียงอู้อี้: “บะหมี่หยาบนี่อร่อย!”

เด็กชายอีกสี่คนไม่สนใจความร้อนเลย พวกเขาสูดบะหมี่เสียงดังเป็นครั้งคราวแล้วอุทานด้วยความพึงพอใจ: “ฮู้ย!”

“อร่อย!”

เฉียนจิ้นใช้ตะเกียบคีบบะหมี่ร้อน ๆ แล้วยื่นออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อลมหนาวพัดมา ไอร้อนพร้อมกับกลิ่นหอมก็ลอยไปทั่วถนน

เมื่อบะหมี่ที่อุ่นเข้าปาก ทำให้เขาได้สัมผัสกับความสบายในคืนฤดูใบไม้ร่วงที่หาซื้อไม่ได้ด้วยเงิน

เมื่อซุปบะหมี่คำสุดท้ายเข้าท้อง เฉียนจิ้นก็กำชับทั้งห้าคน: “บะหมี่และเครื่องปรุงนี้เป็นของที่พี่ก่วนให้มา ไม่ได้ให้เยอะนะ ถ้าพวกนายอยากกินอีกก็ต้องหุบปากไว้ ห้ามบอกใครเด็ดขาด!”

“เข้าใจครับ!” หลิวต้าเจี๋ยเช็ดปากด้วยความสุข

หลังจากกินเสร็จแล้ว พี่น้องสี่คนก็ปลดเข็มขัดกางเกงพร้อมกัน

มื้อนี้ต้องคลายเชือกกางเกงออกสองห่วงถึงจะสามารถบรรจุความสุขของการปฏิวัติได้

การได้กินบะหมี่ร้อน ๆ ก็ทำให้ค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วงที่หนาวเย็นนอนหลับได้สบายขึ้น

แต่เฉียนจิ้นนอนไม่หลับเลย เขาคิดหาวิธีที่จะทำลายสถานการณ์นี้

เมืองไห่บิงอยู่ใกล้ทะเล ทำให้มีความชื้นในอากาศมาก และมักจะมีฝนตกปรอย ๆ ในฤดูใบไม้ร่วง

เมื่อเฉียนจิ้นตื่นขึ้น เขามองออกไปข้างนอก

อากาศมืดครึ้มเหมือนกับอารมณ์ของเขา

แต่จางหงโปไม่เหมือนกัน

เฉียนจิ้นไปที่สำนักงานแล้วเจอเขา เขามีรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้า และดึงเฉียนจิ้นไปแนะนำให้คนงานคนหนึ่ง: “ท่านนี้คือเจิ้งปิ่งอี้ ผู้นำจากสำนักงานจัดหางานของโรงงานยางไห่ปิงที่เจ็ดของรัฐ เขารอท่านมานานแล้ว…”

ตามข้อตกลงแล้ว โรงงานยางที่เจ็ดจะต้องให้ตำแหน่งงานแก่เขา

ตอนนี้โรงงานยางที่เจ็ดมาทำตามคำมั่นสัญญาแล้ว

แต่เฉียนจิ้นไม่ได้ไปสำนักงานต่อต้านการลงทุนแล้ว ก็ยิ่งไม่ไปโรงงานเก่าของรัฐอีกแน่นอน

จริง ๆ แล้วทางโรงงานยางก็ไม่อยากจะจ้างคนหัวรั้นอย่างเขาเหมือนกัน กลัวว่าเขาจะไปขัดแย้งกับคนงานคนอื่นแล้วเกิดเรื่องขึ้น

ดังนั้นเมื่อเฉียนจิ้นถามว่าเขาสามารถจัดให้นักศึกษาที่ไปชนบทคนอื่น ๆ ในถนนนี้ไปทำงานแทนได้ไหม เจิ้งปิ่งอี้ก็นึกถึงคำสั่งของผู้อำนวยการ แล้วก็ตอบตามที่เฉียนจิ้นพูด:

“ถ้าท่านสละสิทธิ์นี้ก็สามารถให้คนอื่นมาแทนได้ แต่ก็ต้องเป็นบุคคลตัวอย่างหรือคนงานดีเด่นเหมือนกัน!”

นี่เป็นกฎระเบียบในการจัดหางาน บุคคลตัวอย่างจะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษก่อน

จางหงโปแนะนำคนให้เขาอย่างกระตือรือร้น:

“ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครในหน่วยจู่โจมแรงงานที่ตรงตามเงื่อนไขเลยนะ? ถ้าท่านไม่อยากเสียตำแหน่งนี้ไป ผมจะหาคนมาให้ท่านเอง”

“ไม่ต้องครับ!” เฉียนจิ้นปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เป็นไปตามที่เขาคิดไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

เขาไม่สามารถยอมแพ้จางหงโปได้ ไม่อย่างนั้นจางหงโปจะยิ่งรุกคืบเข้ามา

ไอ้บ้านี่กำลังจะแย่งตำแหน่งงานอันมีค่าในโรงงานของรัฐจากมือเขาไป! โชคดีที่เฉียนจิ้นคิดถึงคนที่เหมาะสมได้อย่างรวดเร็ว

เขาไปยังสถานที่ทำงานของหน่วยที่สองทันที แล้วถามโจวเหย่าจู่: “หัวหน้าโจวครับ ท่านอยากจะไปเป็นคนงานในโรงงานยางแห่งที่เจ็ดของรัฐไหม?”

โจวเหย่าจู่กำลังทำงานอย่างหนักในแปลงดอกไม้กลางสายฝน

มีหยดน้ำไหลลงมาตามแก้มของเขาจนแยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อหรือน้ำฝน: “อยากครับ! แน่นอนว่าอยากครับ! นั่นมันโรงงานใหญ่เลยนะ”

“แต่แค่ลูกหลานของคนงานในโรงงานพวกเขาก็เอาไปทำงานไม่หมดแล้ว พวกเราที่ไม่มีเส้นสายจะเข้าไปได้ยังไง?”

เฉียนจิ้นกล่าว: “แค่ท่านอยากไปก็พอแล้วครับ ผมจำได้ว่าท่านเคยได้รับเกียรติเป็นผู้ปฏิบัติงานด้านการป้องกันโรคขั้นสูงใช่ไหม? นั่นถือว่าเป็นเกียรติส่วนตัวไหมครับ?”

เขาจำได้ว่าตอนที่เขาเข้าหน่วยจู่โจมแรงงานวันแรกเพื่อไปแจกยา เขามองเห็นเหรียญตราแบบนี้

โจวเหย่าจู่กล่าว: “ใช่ครับ! ถือว่าใช่ครับ! นั่นมันปี 1974 ผม…”

เฉียนจิ้นขัดคำพูดของเขา: “เอาละ แค่ท่านมีก็พอแล้ว”

“ตอนนั้นคนที่ปิดล้อมผมที่โรงงานยางที่เจ็ดถูกจับไม่ใช่เหรอครับ? เงื่อนไขที่พวกเขาเสนอเพื่อยุติปัญหาคือจะให้ตำแหน่งงานแก่ผมหนึ่งตำแหน่ง ผมไม่อยากไป เพราะถ้าไปแล้วผมต้องถูกผู้นำกดดันแน่ ๆ”

“ท่านไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลย ถ้าท่านอยากไปก็ไปกับผม เพื่อรับตำแหน่งนี้แล้วไปสมัครงาน!”

โจวเหย่าจู่มองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา: “แล้วหัวหน้าเฉียน, ต้องแลกกับอะไรครับ?”

เฉียนจิ้นกางมือออก: “กระดิ่งของญี่ปุ่นที่ท่านให้ผมครั้งที่แล้วก็คือค่าตอบแทนไงครับ ผมจะให้นายยกให้ผมได้อย่างไร?”

โจวเหย่าจู่หัวเราะ

สมาชิกหน่วยที่สองที่อยู่รอบ ๆ ก็ส่งเสียงฮือฮา: “หัวหน้าเฉียน ท่านเอาจริงเหรอ?”

“ตำแหน่งในโรงงานยางที่เจ็ดจะยกให้ก็ยกให้เลยเหรอ?”

“เฮ้ย! หัวหน้าเฉียน ผมเองครับ! ผมจูเทาภักดีต่อท่านมากเลยนะ!”

สวีเว่ยตงไปทำงานแล้ว ตอนนี้หน่วยที่สองมีสมาชิกทั้งหมด 11 คน

อีก 9 คนที่เหลือก็ล้อมเฉียนจิ้นไว้แน่นเหมือนกับม้วนขนมสวิส

เฉียนจิ้นยังคงกางมือออก: “ไม่มีทางเลยครับ พวกเขาต้องการบุคคลตัวอย่างหรือคนงานดีเด่น มีแค่หัวหน้าโจวเท่านั้นที่ตรงตามเงื่อนไข!”

สมาชิกในหน่วยจู่โจมเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ พวกเขาทำท่าจะดึงเขาไว้เหมือนกับคนนับสิบที่ต้องการจะส่งทหารไปปฏิวัติ:

“หัวหน้าเฉียน ท่านมีเส้นสายที่แข็งแกร่ง ท่านสามารถลดเงื่อนไขได้ใช่ไหม?”

“หัวหน้าเฉียน ยกโอกาสนี้ให้ผมเถอะครับ! ผมกลับมาที่ถนนนี้สี่ปีแล้ว!”

“พี่โจวครับ ท่านช่วยแสดงน้ำใจหน่อยได้ไหม…”

เรื่องอนาคตทำให้พวกเขาร้อนใจกันหมด

เฉียนจิ้นต้องปลอบพวกเขา: “ในอนาคตยังมีโอกาสอีกแน่นอน!”

“เมืองไห่บิงเป็นเมืองที่ใหญ่ขนาดนี้ โอกาสในการทำงานมีมากมาย ผมจะช่วยพวกท่านแน่นอน!”

สมาชิกหน่วยที่สองได้แต่ถอนหายใจ การได้รับคำมั่นสัญญาก็ถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว

พวกเขาไม่สามารถและไม่กล้าที่จะแย่งชิงโอกาสในการทำงานจากโจวเหย่าจู่ได้จริง ๆ

เพราะโจวเหย่าจู่ก็รอวัน ๆ นี้มานานแค่ไหนแล้ว!