บทที่ 66 ความสุขมาพร้อมกัน

สองคนเดินไปด้วยกัน

โจวเหย่าจู่เดินตามหลังแล้วพูดว่า: “หัวหน้าเฉียน ขอบคุณมาก!”

เฉียนจิ้นกล่าว: “สหายปฏิวัติไม่ต้องพูดคำว่าขอบคุณหรอกครับ ถ้าว่างก็กลับมาเยี่ยมกันบ้างก็พอแล้ว”

“ในด้านการงานที่นี่คือบ้านเกิดครับ ผมจะเป็นคนของหน่วยจู่โจมที่สองตลอดไป” โจวเหย่าจู่พูดอย่างจริงจัง

เฉียนจิ้นหัวเราะ: “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับ นายทหารไม่ต้องลงจากหลังม้า จงไปให้ถึงอนาคตที่สดใสเถอะ!”

“พยายามสร้างผลงานในโรงงานยางที่เจ็ดด้วยนะ เพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้หน่วยจู่โจมแรงงานของเรา หน่วยที่สองของเราไม่มีคนกระจอก มีแต่ฮีโร่และผู้กล้าหาญ!”

โจวเหย่าจู่พูดด้วยความคาดหวังและมั่นใจ: “มาดูกันครับ”

เมื่อมาถึงคณะกรรมการชุมชน ฝนก็เริ่มตกหนักขึ้น

โจวเหย่าจู่เช็ดหน้าแล้วชี้ไปข้างหน้า: “ห้องหม้อไอน้ำจุดไฟแล้วครับ”

เฉียนจิ้นพยักหน้า กลิ่นควันถ่านหินผสมกับหยาดฝนที่ละเอียดอ่อนได้ลอยมาแล้ว

เขามองออกไปไกล ๆ

กลุ่มคนที่เข้าคิวเพื่อตักน้ำร้อนต่างก็หดคอเพราะสายฝน เสื้อกันฝนสีน้ำเงินเทาและดำรวมกันเป็นกลุ่ม

โจวเหย่าจู่รู้สึกหดหู่เล็กน้อย: “เมื่อหลายปีก่อนผมฝันที่จะเข้าไปเป็นคนเผาไฟในนั้น”

เฉียนจิ้นตบไหล่เขาแล้วแนะนำให้เขารู้จักกับเจิ้งปิ่งอี้

โจวเหย่าจู่ได้รับเอกสารและบัตรรายงานตัวของเขาแล้ว เขาอยากจะกลับบ้านไปอาบน้ำทำความสะอาดก่อนที่จะไปทำเอกสารที่โรงงาน

เจิ้งปิ่งอี้โบกมือ: “ฝนตกแบบนี้อย่าเสียเวลาเลย ไปโรงงานกับผมเลย”

“โรงอาบน้ำที่โรงงานเปิดตลอด 24 ชั่วโมง เดี๋ยวผมจะให้ฝ่ายธุรการออกใบรับรองให้ ท่านก็ไปเอาชุดทำงานแล้วเข้าไปอาบน้ำได้เลย ลองใช้สวัสดิการของโรงงานยางที่เจ็ดดูสิ”

เมื่อพูดแบบนี้เขาก็มองเฉียนจิ้นด้วยหางตา

เฉียนจิ้นเลือกที่จะสละสิทธิ์ในตำแหน่งงานของโรงงานยางที่เจ็ด ทำให้เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

เหมือนกับเทพธิดายอมมอบร่างกายให้หนุ่มกระจอก แต่หนุ่มกระจอกกลับคว้าแบบหล่อไปแทน

เฉียนจิ้นสังเกตเห็นสายตาของเขาแล้วแอบเบะปาก

การอาบน้ำเป็นสวัสดิการอะไรกัน? อะไรนะ มีชั้นสองด้วยเหรอ? มีการ์ดให้ด้วยเหรอ? มีบริการนวดให้ลูกค้าวีไอพีด้วยหรือเปล่า? น่าหัวเราะ

เมื่อส่งโจวเหย่าจู่ไปแล้วเขาก็อยากจะกลับไปทำงานต่อ

แต่จางหงโปก็เรียกเขาไว้: “หัวหน้าเฉียน!”

เฉียนจิ้นกลับมาถาม: “ผู้อำนวยการครับ มีอะไรหรือเปล่า?”

จางหงโปพิจารณาเขาอย่างถี่ถ้วนแล้วถาม: “โรงงานยางที่เจ็ดเป็นหน่วยงานที่ดี ทำไมนายไม่ไป?”

เฉียนจิ้นกล่าว: “หัวหน้าโจวต้องการหน่วยงานที่ดีแบบนี้มากกว่าผมครับ”

จางหงโปตกตะลึง และในที่สุดเขาก็หัวเราะ: “นายมีทัศนคติที่ดีมาก ฉันขอขอบคุณนายแทนเสี่ยวโจว นายเป็นหัวหน้าที่ดี”

เขาพูดคำเหล่านี้อาจจะผิดไปจากใจจริง

แต่สำหรับหน่วยที่สองและหน่วยจู่โจมแรงงานทั้งหมด พวกเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ! ตอนเที่ยง

หน่วยทั้งห้าของหน่วยจู่โจมแรงงานรวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่แล้วเดินไปที่คณะกรรมการชุมชน

รองเท้าบูทกันฝนกระทบกับแอ่งน้ำบนถนน ส่งเสียงดัง ‘ปะปะปะ’ น้ำกระเด็นขึ้นมาจนนกกระจอกที่จิกอาหารอยู่ข้างถนนต้องบินหนี

พวกเขาหลั่งไหลเข้ามาเหมือนน้ำท่วม เสียงกระทบกันของแก้วน้ำและกล่องข้าวอะลูมิเนียมดัง ‘ดิงดิงดังดัง’ และดังไปไกลในหมอกที่ชื้นของฤดูใบไม้ร่วง

การกล่าวซ้ำเรื่องเก่า

ห้าทีมได้ประชุมกันแล้วและตกลงร่วมกันว่า: เฉียนจิ้นต้องเป็นหัวหน้าใหญ่! จางหงโปโกรธมาก

เขาตรงไปหาเฉียนจิ้น ครั้งนี้เขาไม่ได้ระงับอารมณ์อีกแล้ว เขาตะโกน: “แกมันบ้าระห่ำจริง ๆ นะ! แกมันเหมือนคางคกที่กระโดดขึ้นบนโต๊ะบูชา—คิดว่าตัวเองเป็นของมีค่าแล้วเหรอ!”

“แกต้องการจะข่มขู่ฉันใช่ไหม? เอาตำแหน่งหัวหน้าทีมห่วย ๆ นี่มาขู่ฉันเหรอ?”

“แกเชื่อไหมว่าฉันมีวิธีที่จะทำให้นายอยู่บนถนนไท่ซานไม่ได้! จะทำให้นายต้องกลับไปที่ฟาร์มปลาที่ฉงโจว!”

เฉียนจิ้นหัวเราะเยาะ:

“คนที่เหมือนคางคกที่กระโดดขึ้นบนโต๊ะบูชา—ก็คือท่านต่างหาก! เอาเลยครับ ส่งผมกลับไปที่ฟาร์มปลาเถอะ! ผมอยู่ในเมืองนี้เบื่อแล้ว!”

“แต่ก่อนที่ผมจะไปชนบทอีกครั้ง ผมต้องไปที่โรงงานสิ่งทอฝ้ายเพื่อหาให้แน่ชัดว่างานของพ่อและงานของผมเป็นยังไงกันแน่!”

ทั้งสองฝ่ายได้ฉีกหน้ากากเข้าหากันแล้ว

ไม่จำเป็นต้องถนอมน้ำใจกันอีกต่อไปแล้ว

เว่ยเซียงหมี่ได้กล่อมให้เฉียนจิ้นออกไปก่อน เธอกับเจ้าหน้าที่คณะกรรมการชุมชนคนอื่น ๆ ก็ได้มาเจรจากับจางหงโป:

“ผู้อำนวยการจางครับ มันก็แค่ตำแหน่งหัวหน้าใหญ่ที่ไม่มีตำแหน่งงานอย่างเป็นทางการเท่านั้น ให้เฉียนจิ้นไปก็จบแล้ว”

“ใช่ครับ! เหมือนกับเรื่องสามครั้งที่ไปเชิญเจ้านายเลย แบบนี้หน่วยจู่โจมแรงงานก็ไม่ต้องทำงานแล้วเหรอ?”

“การมีหัวหน้าใหญ่ก็ดีนะครับ เด็กนักศึกษาที่ไปชนบทพวกนี้เลือดร้อนและไม่เชื่อฟัง ผมเหนื่อยกับพวกนี้มากแล้ว การหาหัวหน้าใหญ่มาดูแลพวกเขาน่ะดีที่สุดแล้ว…”

จางหงโปก็เหนื่อยแล้ว

เขาโบกมือแล้วพูดว่า: “ก็ได้ งั้นจัดประชุมสมาชิกพรรคเพื่อลงคะแนนเสียงเรื่องนี้…”

“สมาชิกพรรคทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว ลงคะแนนเสียงเลยครับ” เว่ยเซียงหมี่ยิ้มแล้วพูด

เธอเป็นคนแรกที่ยกมือขึ้น และคนอื่น ๆ ก็ยกมือตาม

เมื่อข่าวแพร่ออกไป

ทั้งห้าทีมต่างก็ดีใจกันใหญ่

หวังตงกับเจ้าบ่อสบตากันแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์:

ในอนาคตเฉียนจิ้นก็ต้องแบ่งผลประโยชน์ให้คนอื่นบ้างแล้ว ไม่ใช่แค่หน่วยที่สองที่จะได้ไปทั้งหมด!

เมื่อคณะกรรมการชุมชนแต่งตั้งเขาแล้วและสหายทุกคนก็สนับสนุน เฉียนจิ้นก็ไม่ได้ทำท่าอายแล้วรับตำแหน่งหัวหน้าใหญ่

แต่การเป็นหัวหน้าใหญ่ไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเขามากนัก นอกจากว่าเขาได้เอาชนะจางหงโปได้อีกครั้งหนึ่ง

ตอนนี้เขายังคงปวดหัวกับปัญหาของห้อง 204 อยู่

มีคนจำนวนไม่น้อยที่กำลังจ้องมองห้องนี้อยู่

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไม่ทันรู้ตัวก็เป็นวันที่ 15 แล้ว

เฉียนจิ้นคำนวณแล้วว่านี่คือหนึ่งเดือนเต็ม ๆ ตั้งแต่เขาได้ย้ายมาในโลกนี้

เขาถือว่าใช้ชีวิตได้ไม่แย่เลย จากนักศึกษาที่ไปชนบทตัวน้อย ๆ ที่ไม่กล้าออกจากบ้าน ตอนนี้กลายเป็นบุคคลสำคัญบนถนนนี้แล้ว

ตอนเย็นเลิกงาน เขาคิดจะฉลองการข้ามโลกมาได้อย่างสำเร็จ แต่เมื่อกลับบ้าน เขาก็เห็นหลิวซื่อติงรออยู่ที่หน้าประตูทางเดินอีกครั้ง

อารมณ์ที่ร่าเริงของเขาก็หายไปในทันที

ถ้าซื่อเสี่ยวรอเขาอยู่ข้างนอกอาคาร แสดงว่ามีเรื่องเกิดขึ้นที่บ้านแน่นอน

แล้วตอนนี้จะเกิดเรื่องอะไรที่บ้านได้?

ก็ต้องเกี่ยวกับห้อง 204 แน่นอน! เขาถามอย่างหงุดหงิด: “มีใครมาสร้างปัญหาอีกแล้วเหรอ?”   

หลิวซื่อติงกระพริบตา: “ไม่ใช่คนที่มาสร้างปัญหาครับ ลุงเฉียนจิ้น เป็นพี่สาวที่สวยมาก ๆ คนหนึ่งมาหาท่านครับ!”

เฉียนจิ้นสงสัย

มีพี่สาวสวยมาหาเขาด้วยเหรอ? ฝีเท้าของเขาก็เบาลงทันที และเขาก็รีบขึ้นไปที่ชั้นสองอย่างรวดเร็ว

ที่หน้าต่างในทางเดิน มีหญิงงามที่โดดเดี่ยว

ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นที่สลัว ๆ ตาหงส์ของเธอเปล่งประกายชุ่มชื้น ผมด้านซ้ายของเธอเหมือนถูกไฟไหม้จนปลายผมม้วนงอ

ลมทะเลพัดผ่านหน้าต่าง ทำให้ผมสีดำที่ม้วนงอไหวไปมาเล็กน้อย เพิ่มเสน่ห์ให้กับใบหน้ารูปไข่ที่สวยงามของเธอ

เว่ยชิงฮวน! เมื่อเห็นเฉียนจิ้นเดินขึ้นมา เว่ยชิงฮวนก็ยิ้มอย่างสดใสให้เขา: “สหายเฉียน ท่านเลิกงานแล้วเหรอ?”

เธอเขย่าไฟฉายในมือ: “ครั้งที่แล้วต้องขอบคุณไฟฉายของท่าน ไม่อย่างนั้นผู้หญิงอย่างฉันที่ต้องเดินในตอนกลางคืนกับเด็กคนหนึ่งต้องกลัวมากแน่ ๆ”

เรื่องนี้ก็ผ่านมาพักใหญ่แล้ว

เว่ยชิงฮวนยังไม่ได้มาคืนไฟฉาย เฉียนจิ้นก็คิดว่าเธอจะไม่คืนแล้ว

แต่เมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้ เว่ยชิงฮวนก็เหมือนจะรู้ใจเขาแล้วอธิบาย: “ตอนแรกฉันว่าจะมาคืนไฟฉายให้ท่านเมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว แต่ ทังหยวน เผลอทำโคมไฟแตก ของสิ่งนี้หายากมากที่ห้างสรรพสินค้า จนเมื่อวานถึงจะมีของใหม่เข้ามา”

เฉียนจิ้นกล่าว: “อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกครับ ท่านแค่ส่งมาให้ผมก็ได้ ผมซ่อมเองได้”

“เข้ามาเถอะครับ มาถึงหน้าบ้านแล้ว เข้ามาดื่มน้ำร้อนสักหน่อยไหมครับ?”

เว่ยชิงฮวนก็ตอบตกลงอย่างสง่างาม

เมื่อเขาเปิดประตู จางไอ่จวินก็ยิ้มโง่ ๆ แล้วเบียดเข้ามาในประตู เฉียนจิ้นก็ใช้ข้อศอกกระแทกเขาออกไป

ทำไมนายถึงอยู่ทุกที่เลยนะ

น่ารำคาญ!

เมื่อเว่ยชิงฮวนเข้ามาในบ้าน เธอก็หยิบซาลาเปาอ้วน ๆ หลายลูกและโซดาส้มสองขวดออกจากกระเป๋า:

“ฉันไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาดี พอดีตอนกลางวัน ทังหยวน อยากกินซาลาเปา ก็เลยห่อมาหน่อย เอามาให้ท่านลองทานดูนะ อย่ารังเกียจเลยนะ”

ทังหยวน รีบพูด: “ซาลาเปาและเกี๊ยวที่คุณป้าห่ออร่อยมาก ๆ เลย!”

เฉียนจิ้นชื่นชม: “เก่งจังเลย”

เขาให้ลูกอมนมกระต่ายขาวแก่ทังหยวนหนึ่งกำมือ

ทังหยวนดีใจมาก รีบคว้าลูกอมในกระเป๋าแล้ววิ่งไปมุมห้องเพื่อแอบนับ

เฉียนจิ้นรินชาให้เว่ยชิงฮวน แล้วถามถึงสถานการณ์ปัจจุบันเล็กน้อย

เมื่อเว่ยชิงฮวนตอบแล้ว เธอก็มองดูชาสีแดงสดด้วยความสงสัย: “นี่ชาอะไรเหรอคะ?”

เฉียนจิ้นบอก: “ลองชิมดูก่อนว่าชอบไหม”

เว่ยชิงฮวนเป่าผิวน้ำแล้วจิบไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มแล้วยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย:

“อร่อยค่ะ เปรี้ยว ๆ หวาน ๆ แถมยังมีกลิ่นหอมของดอกไม้อีกด้วย”

เฉียนจิ้นหัวเราะคิกคักแล้วพูดอย่างไม่อาย: “ตอนที่ผมไปชนบท ชาวบ้านได้ให้พุทราจีนแห้ง, ลูกหม่อนแห้ง, โกจิเบอร์รี อะไรพวกนี้มาครับ ผมก็เลยเอาดอกตูมเล็ก ๆ มาตากแห้งแล้วเอามาชงมั่ว ๆ ดื่ม”

เว่ยชิงฮวนถือถ้วยไว้แล้วชื่นชม: “สหายเฉียนนี่ช่างมีความคิดสร้างสรรค์และช่างฝีมือจริง ๆ”

เฉียนจิ้นกล่าว: “ถ้าชอบ ก็เอาไปบ้างนะครับ ไม่ใช่ของแพงอะไรหรอกครับ”

ทั้งหมดก็แค่ประมาณหนึ่งหยวนเท่านั้น

เว่ยชิงฮวนรีบโบกมือปฏิเสธ

เฉียนจิ้นบอกว่าท่านเอาซาลาเปาและโซดามาให้ผม การที่ผมจะให้ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ผมทำเองเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

เมื่อต่างฝ่ายต่างให้ของขวัญกันแล้ว บรรยากาศก็เงียบลง

ทั้งสองไม่ได้เป็นคนสนิทกันมากนัก ดังนั้นเมื่อเว่ยชิงฮวนดื่มชาเสร็จแล้ว เธอก็หยิบกระเป๋าขึ้นมาแล้วจะจากไป

เฉียนจิ้นไปส่งพวกเธอที่ป้ายรถเมล์

ระหว่างทางเธอยิ้มแล้วพูดว่า: “ถ้าท่านมีธุระต้องรีบไปทำก็ไปเถอะค่ะ ไม่ต้องมาส่งฉันหรอก ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ”

เฉียนจิ้นโบกมือ: “ผมไม่มีธุระอะไรหรอกครับ”

เว่ยชิงฮวนยิ้มให้เขาแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย: “ฉันสังเกตว่าท่านดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจอยู่เสมอ”

เฉียนจิ้นยิ้มอย่างเขิน ๆ แล้วเล่าเรื่องปัญหาของห้อง 204 ให้เธอฟังอย่างง่าย ๆ

เว่ยชิงฮวนมีความคิดแบบคนในยุคนั้น เธอจึงพูดอย่างเป็นธรรมชาติ: “ขอโทษที่พูดตรง ๆ นะคะ การที่ท่านคนเดียวจะยึดบ้านสองหลังนั้นไม่เหมาะสมจริง ๆ ค่ะ”

เฉียนจิ้นถอนหายใจ: “ผมไม่สะดวกที่จะอธิบาย แต่ผมมีเรื่องที่ไม่สามารถพูดได้จริง ๆ”

“ผมจะไม่ได้ยึดบ้านของถนนไปตลอดหรอกครับ อีกไม่นานผมก็จะคืนบ้านนี้ให้กับถนน แต่ตอนนี้ผมอยากจะใช้มันไปก่อน”

เว่ยชิงฮวนคิดสักครู่แล้วพูดว่า: “ถ้าท่านแค่ต้องการใช้มันชั่วคราว ฉันมีไอเดียหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะใช้ได้ไหม”

“ท่านได้ยินข่าวลือเล็ก ๆ น้อย ๆ นั้นหรือยังคะ?” เธอนิ้วไปทางเหนือ “มีข่าวลือในเมืองหลวงว่าปีนี้จะมีการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้งค่ะ”

“ฉันได้ยินมาว่าท่านเป็นทั้งหัวหน้าทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัยและหัวหน้าทีมจู่โจมแรงงานของถนนของท่าน มีคนหนุ่มสาวในทีมไม่น้อยใช่ไหมคะ?”

“ถ้ามีการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้ง ในหมู่พวกนั้นก็ต้องมีคนจำนวนไม่น้อยที่อยากจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อเรียนต่อใช่ไหมคะ?”

“ถ้าอย่างนั้นท่านก็สามารถใช้เหตุผลนี้ไปขอใช้บ้านหลังนั้นจากคณะกรรมการชุมชนชั่วคราว เพื่อให้คนหนุ่มสาวมีสถานที่เรียนรวมกัน ตอนนี้รัฐบาลกลางกำลังส่งเสริมให้คนหนุ่มสาวตั้งใจเรียนนะคะ”

ตามความทรงจำของเฉียนจิ้น รัฐกำลังจะประกาศข่าวการกลับมาของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว

ดังนั้นไอเดียนี้จึงดีมาก

การเปลี่ยนห้อง 204 ให้เป็นห้องเรียนสำหรับคนหนุ่มสาวของหน่วยจู่โจม และยังยินดีต้อนรับคนหนุ่มสาวจากถนนอื่น ๆ ให้มาเรียนและทบทวนบทเรียนได้ ซึ่งน่าจะทำให้คนที่พูดไม่ดีหยุดพูดได้!

ทำให้เขาดีใจมาก

การได้เป็นหัวหน้าใหญ่และยังสามารถแก้ปัญหาวิกฤตของห้อง 204 ได้อีกด้วย

สองความสุขมาพร้อมกัน

เว่ยชิงฮวนยังเสริมอีกว่า: “ถ้าท่านจะทำตามแผนนี้ ฉันสามารถช่วยได้นะ”

“ฉันเป็นครูสอนคณิตศาสตร์, ฟิสิกส์, เคมี แม้ว่าระดับของฉันอาจจะไม่สูงมาก แต่ฉันก็มีชื่อว่าเป็นครู สามารถมาเป็นครูพิเศษได้”

ความสุขมากมายมาพร้อมกัน!

เฉียนจิ้นตัดสินใจที่จะทำตามแผนนี้ทันที!

รถเมล์กำลังจะมาแล้ว

เว่ยชิงฮวนอุ้มทังหยวนขึ้นรถ

แต่ทังหยวนก็ทำท่าทางงอแง

เฉียนจิ้นถาม: “เป็นอะไรไป?”

สาวน้อยอ้วนก็แสดงสีหน้าหวาดกลัวแล้วพูดอย่างหวาดระแวง: “ข้างนอกโรงเรียนมีคนไม่ดี พวกเขาขู่ทังหยวนแล้วยังทำให้คุณป้าร้องไห้หลายครั้งแล้ว…”