บทที่ 67 ให้หลักฐานเป็นเครื่องยืนยัน

ใบของต้นหลิวที่ถนนไท่อันสั่นไหวในสายลม

รถโดยสารประจำทางสาย 5 กำลังจะมาถึงป้าย

เมื่อเฉียนจิ้นได้ยินว่ามีปัญหา เขาก็หยุดทั้งสองคนไม่ให้ขึ้นรถแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

ทังหยวนร้องไห้สะอึกสะอื้น

เว่ยชิงฮวนอธิบายว่า “เป็นพวกคนพเนจรแถวโรงเรียนของฉันค่ะ พวกเขาชอบมาก่อกวนและข่มขู่ฉัน ทำให้ทังหยวนกลัวไปด้วย”

เฉียนจิ้นได้ยินแล้วรู้สึกโกรธมาก “นี่มันพวกอันธพาลชัด ๆ! พวกคุณไม่ได้แจ้งความเหรอ?”

ถึงแม้ยุคนั้นกฎหมายจะไม่เข้มงวดนัก แต่การจับกุมพวกอันธพาลก็ถือว่าทำอย่างจริงจัง

เว่ยชิงฮวนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ไม่ได้ผลหรอกค่ะ พวกเขามีญาติเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และเส้นสายแข็งมาก”

“ถึงฉันจะแจ้งความ แต่ถ้าไม่มีหลักฐานที่น่าเชื่อถือพอ เจ้าหน้าที่ก็จะเฉยเมย และเรื่องก็จะจบลงยาก”

เฉียนจิ้นครุ่นคิด “ก็ไม่ได้ยากนี่ครับ ผมช่วยจัดการให้ดีไหม?”

เว่ยชิงฮวนประหลาดใจ “ท่านมีวิธีเหรอคะ?”

เฉียนจิ้นพยักหน้า

เดิมทีเขาคิดจะพาคนไปรุมข่มขู่พวกอันธพาล แต่เมื่อรู้ว่าพวกนั้นมีเส้นสาย การใช้ความรุนแรงอาจไม่แก้ปัญหา ต้องใช้วิธีอื่น

เขาใช้เวลาคิดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “คุณรอผมอยู่ที่นี่ก่อนนะครับ ผมจะกลับไปเอาของบางอย่างมาเล่นกับพวกนั้น”

เว่ยชิงฮวนเข้าใจผิดและรีบห้ามไว้พร้อมส่ายหน้าอย่างแรง:

“ท่านจะเอาอาวุธไปปะทะกับพวกเขาเหรอคะ? อย่าทำอย่างนั้นเด็ดขาดเลยนะคะ…”

เฉียนจิ้นยิ้ม “วางใจได้เลยครับ ผมเป็นพลเมืองดีที่เข้าใจกฎหมาย, รู้จักกฎหมาย และปฏิบัติตามกฎหมาย จะทำเรื่องผิดกฎหมายได้ยังไง?”

“รอผมสักครู่ แล้วคุณจะได้เห็นวิธีการของผม”

เขาเดินกลับบ้านคนเดียว ล็อกประตู แล้วหยิบกล่องทองคำออกมาเพื่อเริ่มการสั่งซื้อ

หลังจากที่ปริมาตรของกล่องพัสดุอัปเกรดแล้ว ตัวเลือกของสินค้าที่สามารถซื้อได้ก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

แต่สำหรับวันนี้ กล่องทองคำหมายเลข 2 ก็เพียงพอแล้ว เพราะของที่เขาต้องการในปี 2027 นั้นมีขนาดเล็กมาก

แต่สำหรับปี 1977 มันยังใหญ่มาก

ไม่นานเขาก็สะพายกระเป๋าแล้วเรียกจางไอ่จวินไปยังคณะกรรมการชุมชน เปิดสำนักงานแล้วยกเครื่องเล่นเทปขนาดใหญ่ที่เก็บรักษาอย่างดีออกมา! การกระทำนี้ใช้เวลาพอสมควร เมื่อพวกเขามาถึงป้ายรถเมล์ เว่ยชิงฮวนกับทังหยวนก็ไม่อยู่แล้ว

เขาถามคนที่อยู่แถวนั้น

เนื่องจากเว่ยชิงฮวนมีภาพลักษณ์ที่โดดเด่น ทำให้ง่ายต่อการจดจำ: หลังจากที่เขาออกไปได้ไม่นาน รถโดยสารประจำทางสาย 5 คันที่สองก็มาถึง และทั้งสองก็ขึ้นรถออกไปแล้ว

เห็นได้ชัดว่าพวกเธอไม่ต้องการให้เขาต้องเดือดร้อน

เฉียนจิ้นรอรถโดยสารอีกคัน

รถเคลื่อนตัวช้ามาก ประกอบกับช่วงนั้นฟ้ามืดเร็ว ทำให้เมื่อมาถึงป้ายโรงเรียนกลางคืนทางใต้ของเมืองก็เป็นตอนกลางคืนแล้ว

เฉียนจิ้นรีบเดินไปยังโรงเรียนกลางคืน และเมื่อมาถึงถนนเล็ก ๆ นอกเขตโรงเรียน เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของทังหยวน

เว่ยชิงฮวนหน้าบึ้งคิ้วขมวด อุ้มทังหยวนที่กำลังร้องไห้เหมือนกับกำลังแบกถังแก๊ส แล้วรีบเดินไปข้างหน้า

ข้อความบนกำแพงสีขาวเริ่มลอกออก มีชายหนุ่มหลายคนปั่นจักรยานล้อมเธอไว้ พร้อมผิวปากและขวางทางเธอ

พวกเขาใช้ไฟฉายส่องใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของเว่ยชิงฮวนเป็นพัก ๆ ทำให้เธอต้องหลับตาและหยุดเดิน

เมื่อเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็หัวเราะด้วยความสะใจ

จางไอ่จวินเห็นแล้วจะพุ่งเข้าไป

เฉียนจิ้นห้ามไว้พร้อมกระซิบ “ผู้ชายจัดการเรื่องต้องใช้สมอง!”

“นายถือเครื่องเล่นเทปเครื่องนี้ไว้แล้วตามไปในที่มืด ไม่ต้องออกมาจนกว่าพวกเขาจะลงมือ — นี่คือคำสั่ง!”

พูดจบ เขาก็รีบเดินไปหาเว่ยชิงฮวน “ทำไมคุณถึงไม่รอผม?”

เว่ยชิงฮวนเห็นเขามาก็รู้สึกโล่งใจและอธิบายว่า “ฉันกลัวจะทำให้ท่านเดือดร้อน และอาจจะชดใช้ให้ไม่ได้”

เฉียนจิ้นหัวเราะ “ไม่เป็นไรครับ ชดใช้ได้เรื่อย ๆ”

ชายหนุ่มพวกนั้นล้อมพวกเขาไว้ “แกเป็นใครวะ?”

“แกโผล่มาจากไหน?”

“ไอ้คนขี้อวดแต่งตัวหล่อ ๆ นี่ใครวะ?”

เฉียนจิ้นยิ้มเย็น “พวกแกนี่มันกร่างจริง ๆ นะ”

“เพิ่งจะรู้เหรอ?” ชายหนุ่มผมสั้นคนหนึ่งที่ปั่นจักรยานฟินิกซ์ชี้หน้าเขาด้วยสีหน้าดุดัน “นี่ไม่ใช่เรื่องของแก ออกไปซะ!”

เฉียนจิ้นดูเหมือนจะกลัว สีหน้าของเขาก็อ่อนลงทันที “สหายทั้งหลาย ฟังผมพูดสักสองสามคำก่อนได้ไหม?”

“สิ่งที่พวกคุณทำ ผมได้ยินจากคุณครูเว่ยมาหมดแล้ว”

“สหายทั้งหลาย พวกคุณยังหนุ่มยังแน่น อย่าเดินไปบนเส้นทางอาชญากรรมเลยนะครับ!”

“การสร้างสังคมนิยมต้องการพวกคุณ การปกป้องชายแดนของประเทศก็ต้องการพวกคุณ และชีวิตที่มีความสุขของประชาชนก็ต้องการพวกคุณ!”

ชายหนุ่มพวกนั้นงงงวย คนหนึ่งพึมพำ “ผู้ตรวจการมาแล้วเหรอ?”

ชายผมสั้นเข้าใจแล้ว

เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดไฟแล้วพูดด้วยท่าทีเท่ ๆ ว่า: “พวกแกยังไม่เห็นอีกเหรอ? ไอ้ลูกหมานี่มันกำลังเล่นตลกกับเราอยู่!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งทนไม่ไหวและพุ่งเข้าผลักเขา

เฉียนจิ้นจับแขนที่ยื่นมาแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “อย่าลงมือ! เชื่อผมเถอะ พวกคุณจะเสียใจถ้าลงมือ!”

“เสี่ยวชิง เธอไปหาบอดี้การ์ดที่เป็นผู้ตรวจการมาจากไหนวะ?” ชายหนุ่มอีกคนถามเว่ยชิงฮวนอย่างเสียดสี

เฉียนจิ้นกล่าว “สหายครับ โปรดเรียกคุณครูเว่ยครับ อย่าเรียกมั่วซั่ว นี่เป็นความผิดพลาดของพวกชนชั้นนายทุนเล็ก ๆ”

“ผมได้ยินเรื่องของพวกคุณจากคุณครูเว่ยแล้ว และผมก็ได้เห็นการกระทำของพวกคุณด้วย พวกคุณปั่นจักรยานขวางทางคุณครูเว่ย, เอาไฟฉายส่องหน้าเธอ และยังพูดจาหยาบคายดูถูก นี่มันการกระทำแบบไหนกัน?”

“นี่คือการกระทำที่คุกคามผู้หญิง นี่คือการกระทำทางอาชญากรรม…”

ชายผมสั้นทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเดินเข้ามาพร้อมจะใช้ปลายบุหรี่จี้เขา “ใช่! เราคุกคามผู้หญิง เราทำอาชญากรรม! แกจะทำไมวะ?”

“จะต่อยเราเหรอ? มาเลย! อย่าบอกว่าเรามีพวกเยอะ เราจะต่อสู้กับแกคนเดียว!”

“ไม่กล้าต่อยก็ไปแจ้งความสิ! บอกตามตรงเลยนะ ผู้กำกับสถานีตำรวจซงซานเป็นพ่อบุญธรรมของกู! ไปแจ้งความเลย แล้วดูสิว่าพวกเขาจะจับใครระหว่างกูกับแก!”

เฉียนจิ้นกล่าว “อย่าพูดอย่างนั้นครับ ผมเป็นคนงานตัวอย่าง และเป็นบุคคลดีเด่น…”

“แกเป็นบ้าอะไร! ไอ้เวรนี่มันเอาไว้หลอกคนธรรมดาเว้ย! ดูสิว่าแกคิดว่าตัวเองเป็นของดีซะขนาดไหน!” ชายหนุ่มอีกคนหัวเราะเสียงดัง

ชายหนุ่มคิ้วเข้มคนหนึ่งพูดว่า “เฮียทหาร จะพูดอะไรกับมันอีกวะ? ซัดมันเลย แล้วดูว่ามันจะกล้ามายุ่งเรื่องของชาวบ้านอีกไหม!”

ชายผมสั้นโบกมือ “ไม่ ๆ ไม่ต้องซัดมัน ถ้าซัดมันก็เข้าทางมันน่ะสิ มันก็จะได้ทำตัวเป็นฮีโร่ต่อหน้าสาวสวย”

“เราจะเล่นงานมัน! แกเป็นตัวอย่างใช่ไหม? เป็นบุคคลดีเด่นใช่ไหม? ฮึย…ทุย…”

น้ำลายพ่นออกมา

เฉียนจิ้นหลบ

เสียงหัวเราะดังขึ้น

คำพูดหยาบคายยิ่งดังขึ้น

และมีคนพ่นน้ำลายใส่เขามากขึ้น

เฉียนจิ้นหยิบหนังสือจากกระเป๋าออกมา มือหนึ่งถือหนังสือสีแดง มือหนึ่งถือหนังสือรวม “พวกคุณกล้าพ่นน้ำลายใส่หนังสือพวกนี้ นี่เป็นอาชญากรรมร้ายแรง!”

“ยุคไหนแล้วยังเล่นอะไรแบบนี้อีก? น่าหัวเราะจริง ๆ!” ชายผมสั้นทนไม่ไหวอีกต่อไป และยกเท้าขึ้นจะเตะเขา

เฉียนจิ้นเหลือบมองเห็นเงาคนกำลังวิ่งเข้ามาจากด้านหลัง

เขาจึงรีบตะโกน “แกกล้าจริง ๆ! กล้าแย่งและกล้าเผาหนังสือของท่านผู้นำ แกจะกบฏหรือไง…”

ไฟแช็กกันลมส่งเสียง ‘ฉึ’ และหนังสือสองเล่มก็ลุกเป็นไฟ

ชายผมสั้นที่อยู่ใกล้ที่สุดตกใจมาก

แม้ว่าแก๊งของพวกเขาจะล่มไปเมื่อปีที่แล้ว แต่การเผาหนังสือที่เกี่ยวข้องยังคงเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากและมีผลกระทบที่ใหญ่หลวง! ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็มีชายร่างใหญ่คนหนึ่งแบกเครื่องเล่นเทปวิ่งมาอย่างรวดเร็วราวกับพายุ   

เหมือนเฉียวเฟิงที่แบกเครื่องเสียงบุกเข้าไปในหมู่บ้านจวี้เสียน:

เสียง ‘เพล้งเพล้งเพล้ง’ ดังขึ้น จักรยานหลายคันถูกเตะล้ม และมีเสียงร้องโอดโอยของชายหนุ่มดังขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว! เฉียนจิ้นรีบตบหนังสือที่กำลังลุกไหม้เพื่อดับไฟแล้วยัดกลับเข้าไปในกระเป๋าสะพาย รับเครื่องเล่นเทปมาแล้วถอยหลังสองก้าว ใช้หลังพิงเว่ยชิงฮวนและทังหยวนกับกำแพงอิฐสีเทา และยังคงยืนบังหน้าพวกเธอเพื่อปกป้อง

กล้ามเนื้อของจางไอ่จวินตึงเครียด คอเอียงเล็กน้อยเหมือนเสือชีต้าที่พุ่งโจมตี และเขาก็เริ่มการแสดง

ชายหนุ่มพวกนั้นมีอาวุธ เมื่อโดนโจมตีก็รีบหยิบโซ่เหล็กจากเอวออกมาแล้วเหวี่ยงใส่หน้าจางไอ่จวิน

จางไอ่จวินคว้าโซ่ไว้แล้วปล่อยหมัดสวนกลับไปที่หน้า โซ่ก็ปลิวไปตามลม เสียงหมัดที่กระทบกับโหนกแก้มดัง ‘ปุก’ พร้อมกับเสียงร้องของพวกอันธพาลก็ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิด

ในพริบตาเดียวก็มีคนล้มลงไปสามคน

‘ไอ้เวร!’ ชายผมสั้นโมโหจัด และหยิบมีดขูดสามคมออกมา

แสงเย็น ๆ ส่องสะท้อนกับรอยยิ้มที่น่ากลัวของจางไอ่จวิน

เมื่อเจอกับมีดขูดที่พุ่งเข้ามา เขาก็เคลื่อนตัวหลบเข้ามุมอับของการโจมตี มือซ้ายจับข้อมือและใช้เทคนิคการจับกุมทางทหารพร้อมกับเสียงกระดูกแตกที่ดังขึ้นชัดเจน ส่วนเข่าขวาพุ่งไปที่ท้อง ทำให้ชายที่ถือมีดตัวงอเป็นกุ้ง

อีกสองคนหยิบอิฐขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่ จางไอ่จวินถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อล่อให้ศัตรูเข้ามาใกล้ แล้วใช้แรงจากกำแพงตรอกกระโดดเตะด้านข้าง ทำให้ร่างสองร่างล้มกระแทกพุ่มไม้เหมือนกระสอบขาด ๆ

ชายหนุ่มคนเดียวที่ยังยืนอยู่มองด้วยความตกตะลึง

เฉียนจิ้นเห็นดังนั้นก็ไม่เกรงใจแล้ว

เมื่อกี้พวกแกด่าฉัน ฉันปล่อยพวกแกไปแล้ว

พวกแกพ่นน้ำลายใส่ฉัน ฉันก็ปล่อยพวกแกไปแล้ว

แต่ตอนนี้พวกแกกล้าลงมือเหรอ? ถ้าฉันไม่สั่งสอนพวกแกให้สาสม พวกแกคงจะคิดว่าฉันเป็นแค่คนเลี้ยงม้าไปแล้ว! เขาเดินไปข้างหลัง ใช้เข่าดันหลังและแขนล็อกคอ แล้วดึงหัวของอีกฝ่ายกระแทกกับกำแพง

ถือว่าคนนี้โชคดี

ถ้าไม่ได้เกรงใจว่าจะเป็นการทำร้ายจิตใจของหญิงสาว เฉียนจิ้นคงจะใช้ไม้ตีไปที่ก้นของเขาแล้ว

รถจักรยานล้มระเนนระนาดเต็มพื้น

พวกอันธพาลก็ล้มลงไปกองกับพื้นเช่นกัน

ชายผมสั้นอาการหนักที่สุด เขาคลำข้อมือแล้วนอนดิ้นอยู่บนพื้น

เว่ยชิงฮวนตกตะลึง แต่ในไม่ช้าเธอก็เปลี่ยนจากความตกใจเป็นความสงบ

เธอแสร้งทำเป็นสงบ:

“ท่านรีบไปเถอะค่ะ พวกเขาไม่รู้จักท่าน ฉันจะยืนยันว่า…”

“คุณพูดความจริงไปเลยครับ” เฉียนจิ้นขัดเธอ “วางใจเถอะครับ ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม”

“ทำตามแผนที่วางไว้ ไปแจ้งเฉิงฮัวให้มาหาผม” เขาพยักหน้าให้จางไอ่จวิน จางไอ่จวินก็รับเครื่องเล่นเทปและกระเป๋าไป และคว้าจักรยานคันหนึ่งแล้วปั่นออกไปอย่างรวดเร็ว

เสียงร้องโอดโอยดึงดูดผู้คนที่เดินผ่านมาบนถนนใหญ่

มีคนรีบไปแจ้งตำรวจ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนรีบมาถึง ทุกคนถูกพาไปที่สถานีตำรวจซงซาน

ผู้กำกับสถานีตำรวจซึ่งเลิกงานกลับบ้านไปแล้ว ก็รีบกลับมาที่สำนักงาน

ชายหนุ่มผมสั้นที่กุมข้อมือไว้ก็ร้องไห้ออกมา “พ่อบุญธรรมครับ ข้อมือผมหัก!”

ผู้กำกับหน้าบึ้ง “หุบปาก! ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว!”

“ทำไมยังไม่จับเขาใส่กุญแจมือ!” เขาหันไปมองเฉียนจิ้นอย่างเคร่งขรึม

เว่ยชิงฮวนเดินเข้าไปยืนบังหน้าเฉียนจิ้น “พวกเราเป็นเหยื่อ…”

เฉียนจิ้นย้ายเธอไปอยู่ด้านหลังแล้วพูดว่า “หัวหน้าครับ ผมเป็นหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยของถนนไท่ซานครับ ผมต้องรายงานคดีคืนนี้ให้ท่านทราบ!”

เมื่อได้ยินตำแหน่งของเขา ผู้กำกับก็ยิ้มเยาะโดยไม่รู้ตัว

เฉียนจิ้นทำเป็นไม่เห็นปฏิกิริยานั้น แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ โดยเน้นย้ำเรื่องที่ชายหนุ่มใช้ไฟแช็กเผาหนังสือรวม

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนในสำนักงานต่างสูดลมหายใจเย็น ๆ

ชายหนุ่มพวกนั้นรีบเถียง: “มันโกหก!”

“ไอ้ลูกหมานี่มันพูดจาบิดเบือนความจริง!”

“มันต่างหากที่คุกคามผู้หญิง มันต่างหากที่เผาหนังสือ…”

ผู้กำกับให้พวกเขาพูดทีละคนอย่างเป็นระเบียบ

แน่นอนว่าพวกชายหนุ่มกลับคำพูด และใส่ร้ายป้ายสีทุกอย่างให้เป็นความผิดของเฉียนจิ้น

ผู้กำกับฟังแล้วพูดว่า “สหายครับ มีคนจำนวนมากยืนยันว่าท่านเป็นคนทำอาชญากรรม”

“ใส่กุญแจมือเขาซะ แจ้งถนนและหน่วยงานของเขา ต้องจัดการอย่างเข้มงวด!”

เฉียนจิ้นไม่ขัดขืน

แต่เว่ยชิงฮวนกลับแสดงความแข็งกร้าวและดุดันที่ขัดกับรูปลักษณ์ที่อ่อนหวานของเธอ

เธอไม่ได้ยืนดูอยู่เฉย ๆ แต่กลับอุ้มลูกขึ้นมาแล้วยืนบังหน้าเขาไว้พร้อมตะโกนด้วยความโกรธ:

“จะจับแฟนฉันทำไม!”

“ปีนี้ฉันโดนพวกอันธพาลพวกนี้ก่อกวนไปกี่ครั้งแล้ว? ฉันมาแจ้งความที่สถานีนี้กี่ครั้งแล้ว? พวกคุณเคยสนใจไหม?”

เธอมองไปยังเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่ง คิ้วขมวดและพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน: “สหายเหยา ท่านรับเรื่องของฉันมาไม่ต่ำกว่าห้าครั้งใช่ไหมคะ? ท่านรู้ว่าฉันไม่ได้โกหกใช่ไหมคะ?”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ถูกถามกลืนน้ำลายลงคอแล้วก้มหน้าไม่พูดอะไร

ครูผู้หญิงคนนั้นส่งทังหยวนให้เฉียนจิ้น พับแขนเสื้อขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วมวยผมให้เป็นมวยที่เงางาม เธอยกศีรษะขึ้นแล้วเปิดฉากโจมตีเต็มที่:

“ฉันจนปัญญาแล้ว เลยต้องหาแฟนเพื่อหวังให้มีคนมาปกป้องฉัน”

“แต่ตอนนี้พวกคุณกลับไม่แยกแยะผิดถูกและจะจับแฟนฉันไปเหรอ? พวกคุณยังเป็นผู้พิทักษ์ประชาชนอยู่อีกไหม…”

ข้างนอกมีเสียงจักรยานถูกตั้งขึ้น เฉิงฮัวรีบเดินเข้ามา “สหายครับ ถนนของเรา… อ้าว ทุกคนอยู่ที่นี่กันหมดเลยเหรอครับ?”

เขตเฉิงหนานเป็นพื้นที่เล็ก ๆ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจากแต่ละถนนจึงรู้จักกันหมด

เฉิงฮัวจับมือกับผู้กำกับสถานีตำรวจซงซานอย่างนอบน้อม แล้วหันไปขยิบตาให้เฉียนจิ้น

เฉียนจิ้นเห็นพวกพ้องมาแล้วจึงพูดว่า “หัวหน้าครับ อย่าเพิ่งรีบจับผมเลยครับ ผมมีหลักฐาน!”

“ท่านน่าจะฟังหลักฐานก่อน แล้วค่อยตัดสินใจนะครับ?”

เขาหยิบเทปคาสเซ็ตออกมาจากกระเป๋าสะพาย “มีเครื่องเล่นเทปไหมครับ?”

ในยุคนั้นเครื่องเล่นเทปยังไม่แพร่หลายเหมือนวิทยุที่เข้าถึงทุกครัวเรือน

แต่ก็อีกไม่นานแล้ว ตอนนี้เริ่มมีเครื่องเล่นเทปปรากฏขึ้นในบางหน่วยงานราชการและในครอบครัวที่ร่ำรวย

เช่นเดียวกับเครื่องเล่นเทปยี่ห้อหงเติง ที่เฉียนจิ้นและจางไอ่จวินยกออกมาจากคณะกรรมการชุมชนถนนไท่ซาน

พวกชายหนุ่มที่ทันสมัยจำเทปได้ทันทีแต่ก็ยังงงงวย

เครื่องเล่นเทปในสถานีตำรวจซงซานถูกยกออกมา

เทปถูกเปิด

แล้วเสียงจากเทปก็ดังขึ้น:

“แกเป็นใครวะ?”

“เจ๋งมาก! มาจากไหนวะ?”

พวกชายหนุ่มที่คิดว่าตัวเองใส่ร้ายป้ายสีได้สำเร็จก็ตกตะลึง พวกเขาได้ยินเสียงของตัวเอง และสีหน้าภูมิใจบนใบหน้าก็หายไปหมด

ผู้กำกับขมวดคิ้ว “นี่เป็นเสียงที่อัดไว้เมื่อไหร่?”

เฉียนจิ้นกล่าว “บังเอิญว่าเมื่อกี้มีสหายคนหนึ่งนำเครื่องเล่นเทปมาด้วย และเมื่อเห็นว่าเรากำลังมีเรื่องกัน เขาก็เลยอัดไว้ครับ — ท่านฟังต่อไปเลยครับ”

เสียงยังคงดังขึ้น:

จนกระทั่งเสียงตะโกนของเฉียนจิ้นดังขึ้น “แกกล้าจริง ๆ! กล้าแย่งและกล้าเผาหนังสือของท่านผู้นำ…”

ผู้กำกับรีบตบสวิตช์ปิดทันที แล้วรีบยกเครื่องเล่นเทปพร้อมเทปไปซ่อน! เฉิงฮัวที่กำลังเตรียมพร้อมก็พูดขึ้น “คดีใหญ่เลยนี่ครับ!”