บทที่ 68 คุณครูเว่ยจับพลัดจับผลูได้รู้จักผู้นำ

หน้าต่างของโรงเรียนราษฎร์กลางคืนในเขตเฉิงหนานส่องแสงสีเหลืองนวลออกมา

ลำโพงกระจายเสียงโลหะแกว่งไกวบนเสาไฟฟ้าหน้าประตู ป้ายประชาสัมพันธ์หน้าทางเข้ามีโคมไฟห้อยไว้ ประกาศนียบัตรคนงานดีเด่นสีเหลืองที่อยู่ในกรอบแก้วเริ่มชื้น ขอบของกระดาษข่าวชื่นชมครูดีเด่นม้วนงอ คล้ายกับปฏิทินเก่าที่วางบนเคาน์เตอร์ของสหกรณ์

เฉียนจิ้นกล่าว “ผมจะมาส่งแค่นี้ครับ ต่อไปถ้าเจอพวกภูตผีปีศาจมาขวางทางอีก ก็มาหาผมได้เลย”

“พรุ่งนี้ฉันก็ต้องไปหาคุณแล้วสิคะ? เพราะฉันต้องไปช่วยติวหนังสือให้เพื่อนร่วมงานของพวกคุณที่อยากจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี่คะ” เว่ยชิงฮวนยิ้ม

จากนั้นเธอก็นึกขึ้นได้และอดไม่ได้ที่จะถามคำถามเดียวกับผู้กำกับสถานีตำรวจ:

“สรุปแล้วคุณอัดเสียงตอนไหนคะ?”

คำตอบของเฉียนจิ้นที่สถานีตำรวจคือ ‘บังเอิญมีคนเดินผ่านมาพร้อมเครื่องเล่นเทปพอดี และเมื่อเห็นว่าพวกเขามีเรื่องกัน ก็เลยอัดเสียงไว้’

เพราะนอกจากนี้ยังมีคนแปลกหน้ามาทำร้ายพวกอันธพาลชายหนุ่มด้วย และทั้งพวกอันธพาลและเว่ยชิงฮวนต่างก็เห็นว่ามีคนแบกเครื่องเล่นเทปขนาดใหญ่มาจริงๆ

ดังนั้นผู้กำกับจึงต้องยอมรับคำกล่าวอ้างนี้

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเว่ยชิงฮวน เฉียนจิ้นก็เปลี่ยนคำตอบ “แน่นอนว่าตอนที่ผมกำลังเผชิญหน้ากับพวกนั้นไงครับ”

“ผมดึงความสนใจของพวกเขาไว้ แล้วแอบจัดคนให้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเพื่ออัดเสียง”

“การต่อสู้ทางชนชั้นต้องพูดกันทุกวัน ถ้าผมไม่มีแผนสำรอง ผมจะไปช่วยคุณแก้ปัญหาได้อย่างไร?”

เว่ยชิงฮวนอดไม่ได้ที่จะชื่นชม “ท่านนี่เก่งจริงๆ”

มีทั้งความกล้า มีทั้งไหวพริบ และมีทั้งกลยุทธ์! กลยุทธ์ของเฉียนจิ้นเหนือกว่าที่เธอจินตนาการไว้มาก

ก่อนหน้านี้มีเสียงบันทึกเป็นหลักฐานยืนยัน ทำให้พวกอันธพาลผมสั้นถูกตัดสินว่าเป็นอาชญากร

การที่พวกเขาใส่ร้ายป้ายสีกลับทำให้คำให้การทั้งหมดไร้ค่า เจ้าหน้าที่จึงเชื่อคำพูดของเฉียนจิ้นและเว่ยชิงฮวน

ชายหนุ่มผมสั้นเอาแต่ร้องว่าถูกใส่ร้าย และเขาไม่ได้เผาหนังสือรวมบท แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะเชื่อเขาได้อย่างไร? แม้แต่พวกอันธพาลคนอื่นๆ ก็ยังไม่เชื่อเขา

เพราะตอนที่เฉียนจิ้นใช้ไฟแช็กเผาหนังสือ เขาจงใจเลือกมุมที่ยากต่อการมองเห็น: เขาใช้ร่างกายบังเว่ยชิงฮวนที่อยู่ข้างหลัง ส่วนชายหนุ่มผมสั้นก็บังสายตาเพื่อนๆ ไว้เช่นกัน

อีกทั้งเมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตรวจกระเป๋าสะพายของเฉียนจิ้น ก็ไม่พบไฟแช็กหรือไม้ขีดไฟ

แต่กลับพบไฟแช็กน้ำมันก๊าดในตัวของชายหนุ่มผมสั้น

แม้ว่าผู้กำกับสถานีจะเป็นพ่อบุญธรรมของเขา ก็ไม่สามารถช่วยเขาได้ และยังมีเฉิงฮัวอยู่ในสถานีด้วย

ในยุคนั้น ผู้กำกับสถานีเล็กๆ ไม่สามารถครอบงำทุกอย่างได้

ดังนั้นผู้กำกับจึงให้คำมั่นสัญญากับเฉียนจิ้นและเว่ยชิงฮวนว่าจะจัดการกับพวกอันธพาลตามกฎหมายอย่างแน่นอน

เฉียนจิ้นไม่เชื่อคำพูดของเขา

เทปและหนังสือรวมบทที่ถูกไฟไหม้ ถูกผู้กำกับยึดไปในฐานะ ‘หลักฐาน’

เขาเดาว่าผู้กำกับจะทำลายหลักฐานแล้วกดดันเฉิงฮัว เพื่อใส่ร้ายเขาอีกครั้ง

แต่เขาไม่กลัว

เขามีแผนสำรอง

เขายังหวังว่าผู้กำกับจะทำเช่นนั้นจริงๆ เพราะเมื่อถึงเวลานั้นเขาก็จะสามารถถอดถอนผู้กำกับได้ด้วยเช่นกัน!

เรื่องเหล่านี้ไม่สามารถบอกเว่ยชิงฮวนได้ เฉียนจิ้นจึงโบกมือลา

นกป่าตัวหนึ่งบินขึ้นจากข้างในประตูโรงเรียน ส่งเสียงร้องดัง ‘อุราล่า’

เฉียนจิ้นรู้สึกว่าพวกมันเหมือนถูกไล่ให้บินหนีไป เขาจึงเดินไปที่ประตูอย่างระมัดระวังเพื่อดู

ลำแสงไฟฉายส่องผ่าน และเห็นชายหนุ่มสี่คนสวมหมวกแก๊ปกำลังฉีกตารางเรียนของโรงเรียนกลางคืนที่ติดอยู่บนกำแพง ส่วนอีกคนหนึ่งกำลังใช้ปูนขาวเขียนอะไรเลอะเทอะ

เมื่อรู้สึกถึงลำแสง มีชายหนุ่มคนหนึ่งหันกลับมาตะโกนอย่างดุร้าย “ส่องแม่แกเหรอวะ? อยากตายหรือไง!”

เฉียนจิ้นสวมปลอกแขนสีแดงแล้วพูดด้วยเสียงที่ดัง “สถานีตำรวจได้รับรายงานแล้ว! ทุกคนหมอบลงซะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายหนุ่มพวกนั้นก็รีบวิ่งหนีไปทันที

เฉียนจิ้นพูดอย่างเบื่อหน่าย “ทำไมความปลอดภัยของโรงเรียนถึงได้ย่ำแย่ขนาดนี้?”

เว่ยชิงฮวนทำหน้าเหมือนเห็นเป็นเรื่องปกติ “สิบปีมานี้โรงเรียนไม่เคยปลอดภัยเลยไม่ใช่เหรอคะ?”

เฉียนจิ้นนึกขึ้นได้แล้วพูดว่า “ผมจะไปส่งคุณที่หอพักดีกว่า คุณต้องระวังตัวด้วย”

ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกัน เสียงพื้นรองเท้าผ้าที่เสียดสีกับทางเดินหิน ดังคล้ายกับเสียงหนอนไหมที่กัดกินใบหม่อน

หอพักของโรงเรียนกลางคืนเป็นอาคารชั้นเดียว มีเสื้อผ้าทำงานเจ็ดหรือแปดตัวแขวนอยู่บนราวตากผ้าด้านหน้า เมื่อลมหนาวพัดก็ดูเหมือนผีลอยได้

“เสี่ยวเว่ยกลับมาแล้วเหรอ? ดีจัง! อ้าว เสี่ยวเว่ยกลับมาแล้ว” เสียงแหลมๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นในความมืด

มีหญิงสาวสองคนโผล่ออกมาจากห้องพักห้องหนึ่ง คนหนึ่งเท้าสะเอวแล้วถาม:

“เธอไปไหนมา? ลิปสติกยี่ห้อไป๋เชว่หลิงของฉันกับสโนว์ครีมของซานซานหายไป มีคนบอกว่าเธอแต่งหน้าก่อนออกจากหอพัก…”

เว่ยชิงฮวนที่ได้ยินเพื่อนร่วมห้องพูดแบบนี้ก็ยืนตัวตรงทันที

เฉียนจิ้นเห็นติ่งหูของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงปะการัง เห็นได้ชัดว่าเธอทั้งโกรธและอับอาย

ทังหยวนกางแขนออกเพื่อบังเว่ยชิงฮวนไว้ ปิดปากเล็ก ๆ ของเธอแน่น บนใบหน้ากลมๆ มีสีหน้าหวาดกลัวแต่ก็ดื้อรั้น

เว่ยชิงฮวนกล่าว “ฉันมีเพื่อนอยู่ที่นี่ โปรดให้เกียรติด้วยนะคะ อย่าทำให้อาชีพตัวเองเสียเกียรติ”

“เราถูกขโมยของมันน่าอับอายตรงไหน? คนที่ขโมยของต่างหากที่น่าอับอาย!” ครูผู้หญิงที่เท้าสะเอวกล่าว

ครูผู้หญิงอีกคนชื่อซานซานก็พูดขึ้น “เพื่อนอะไรของเธอ? ผู้ชายอีกแล้วเหรอ? คุณครูเว่ย ตกลงแล้วใครกันแน่ที่ทำให้อาชีพครูเสื่อมเสีย?”

ใบหน้าของเว่ยชิงฮวนเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย

เมื่อเฉียนจิ้นเห็นดังนั้น เขาก็ใช้ไฟฉายส่องปลอกแขนสีแดงของตัวเอง “พวกคุณของหายเหรอ? ได้ครับ ผมเป็นเจ้าหน้าที่ทีมรักษาความปลอดภัย ไป! พวกเราไปสถานีตำรวจเพื่อลงบันทึกประจำวัน ผมจะให้เพื่อนร่วมงานของผมช่วยหาให้”

เขาใช้ชื่อทีมรักษาความปลอดภัยเพื่อข่มขู่ โดยไม่ได้หวังว่าจะทำให้ครูผู้หญิงกลัวจริงๆ แต่หวังว่าพวกเธอจะสงบลง

แต่หญิงสาวสามคนที่กำลังยืนดูการทะเลาะกันอยู่นั้น ตัวสั่นขึ้นมาทันที และรีบก้าวออกมามองเฉียนจิ้นอย่างละเอียด

จากนั้นเธอก็รีบหันไปหาเพื่อนร่วมห้องทั้งสองที่กำลังทะเลาะกัน “เสี่ยวเจียง, ซานซาน ของที่พวกเธอหายไปลองหาดูดีๆ อีกทีสิ อาจจะเผลอทำตกไว้ที่ไหนก็ได้?”

“ใช่แล้ว ตอนนั้นฉันก็บอกว่าคุณครูเว่ยไม่มีทางทำแบบนี้หรอก” ครูผู้หญิงคนนั้นพยายามกล่อมให้ทั้งสองคนกลับเข้าไป

ซานซานมองเธออย่างสงสัย “คุณครูฉิน เมื่อเย็นคุณไม่ได้พูดว่าคุณครูเว่ย…”

“ใช่แล้ว ตอนนั้นฉันก็บอกว่าคุณครูเว่ยไม่มีทางทำแบบนี้ได้” ครูผู้หญิงคนนั้นพยายามกล่อมทั้งสองคนให้กลับเข้าไป

เฉียนจิ้นสังเกตเห็นว่าปฏิกิริยาของเธอไม่ปกติ จึงถามว่า “สหายครับ เพื่อนร่วมงานของคุณของหายเมื่อไหร่?”   

“ตอนนั้นคุณอยู่ที่ไหนและทำอะไรอยู่?”

ครูผู้หญิงคนนั้นตกตะลึง “หัวหน้าครับ ท่านสงสัยว่าฉันเป็นคนขโมยของเหรอคะ?”

“เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ พวกเขาทำของหายตอนบ่าย ฉันเพิ่งแต่งงาน ตอนกลางวันฉันอยู่บ้านค่ะ และจะมาโรงเรียนตอนกลางคืนเท่านั้น!”

เว่ยชิงฮวนแอบดึงเฉียนจิ้นแล้วส่ายหน้าให้เขา

เฉียนจิ้นรู้ตัวว่าการปรากฏตัวของเขาจะทำให้ความขัดแย้งระหว่างเว่ยชิงฮวนและเพื่อนร่วมห้องรุนแรงขึ้น

เขาจึงยิ้มอย่างเขินๆ แล้วพูดว่า ‘แค่ถามดู’ ขอโทษแล้วจากไป

ครูผู้หญิงคนอื่น ๆ มองครูฉินด้วยความสงสัย “เธอไปปกป้องเธอทำไม?”

“ใช่แล้ว! พวกเรากำลังหาเหตุผลที่จะไล่เธอออกไปไม่ใช่เหรอ? การที่เธอพาลูกมาอยู่ที่หอพักมันเรื่องอะไรกัน!”

“เด็กคนนี้ปัสสาวะตอนกลางคืนและร้องไห้เสียงดัง แค่เพราะมีคนได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ตอนกลางคืนในหอของเรา ก็มีข่าวลือไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แล้ว…”

“หุบปากซะ!” ครูฉินทนไม่ไหว

เธอมองเข้าไปในห้อง

พบว่าเว่ยชิงฮวนกำลังจัดที่นอนอยู่ เธอจึงกวักมือเรียกหญิงสาวทั้งสี่คนออกไปข้างนอกแล้วพูดเบาๆ ว่า: “หลังจากนี้อย่าไปยุ่งกับคุณครูเว่ยอีกนะ เธอจับพลัดจับผลูได้รู้จักผู้นำแล้ว!”

ทั้งสี่คนตกใจ “แค่รูปร่างหน้าตาของเธอ…”

“เงียบ! พูดเบาๆ!” ครูฉินจ้องมองคนพูดด้วยความโกรธ

ซานซานถามเบาๆ “เมื่อกี้คนนั้นเป็นผู้นำเหรอ? เขาไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่ใช่เหรอคะ? ฉันเห็นเขามีปลอกแขนทีมรักษาความปลอดภัย”

ครูฉินกล่าว “เขาเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยธรรมดา”

“วันจันทร์ที่แล้ว วันที่ฉันกลับมาพร้อมกับเสื้อที่เปียกฝนและตาแดงๆ พวกเธอไม่ได้ถามฉันเหรอว่าฉันเป็นอะไร แต่ฉันไม่ได้บอกไปใช่ไหม?”

“ตอนนี้ฉันจะบอกให้ พวกเธอฟังนะ วันนั้นฉันถือบัตรรับรองจากบ้านพ่อแม่สามีเพื่อไปแลกซื้อรองเท้าหนังในตลาดมืดสำหรับงานแต่งงาน แต่ฉันถูกจับโดยสำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและฉ้อโกง!”

ครูผู้หญิงคนหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ “ถ้าอย่างนั้นเธอไม่ได้แย่แล้วเหรอ? ถ้าคนในครอบครัวของแฟนเธอรู้เรื่องนี้…”

ครูฉินถอนหายใจ “ใช่แล้ว! ไม่ต้องหัวเราะเยาะฉันหรอก ตอนนั้นฉันกลัวมาก ฉันเอาแต่ร้องไห้และขอความเห็นใจจากทีมปราบปราม แต่ก็ไม่เป็นผลเลย พวกเขาจะแจ้งเรื่องนี้ให้หน่วยงานและครอบครัวทราบ”

“ต่อมาโชคดีมาก ชายหนุ่มที่อยู่กับคุณครูเว่ยเดินเข้ามาในตอนนั้น และสำนักงานปราบปรามก็จัดคนออกไปรอรับเขาที่ประตูท่ามกลางสายฝน เมื่อเห็นเขา พวกเขาก็โค้งคำนับแล้วยิ้มเอาใจ”

ซานซานพึมพำ “จริงเหรอ?”

ครูฉินกล่าว “ฉันจะเอาชื่อเสียงของตัวเองมาล้อเล่นได้ยังไง? ตอนนี้ฉันกำลังจะช่วยพวกเธอ ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ฉันตั้งใจจะเก็บไว้ตลอดชีวิตเลยนะ!”

ครูผู้หญิงคนอื่น ๆ พยักหน้า

ก็จริงอย่างที่เธอว่า

ครูฉินพูดต่อ “พอตอนที่เขาจะกลับ ผู้กำกับฉางก็ออกมาส่งเขาด้วยตัวเอง และยังเอาแต่รั้งให้เขาดื่มชาและหลบฝน”

“แต่เขาบอกว่าเขามีธุระต้องไป และเมื่อเห็นพวกเรายืนร้องไห้ท่ามกลางสายฝน เขาก็ทนไม่ได้ เขาออกคำสั่งกับผู้กำกับฉางโดยตรงว่า ‘พวกเขายังไม่ทำความผิดร้ายแรงมากนัก สั่งสอนพวกเขาหน่อยแล้วปล่อยไปเถอะ’”

“ผู้กำกับฉางไม่ได้พูดอะไรเลย แค่ขู่พวกเราเล็กน้อย แล้วก็ปล่อยพวกเราไปจริงๆ — แม้แต่คำสารภาพผิดก็ยังไม่ได้ให้พวกเราเขียนเลย!”

ครูผู้หญิงทั้งหลายต่างจ้องมองด้วยตาโต

คนหนึ่งถามอย่างลังเล “เขาอายุยังน้อยขนาดนั้น…”

ครูฉินไม่พอใจ “พวกเธอยังไม่เชื่ออีกเหรอ? ฉันจะบอกให้ พวกผู้กำกับฉางออกมาส่งเขา เขายังจับมือด้วยสองมือและโค้งคำนับให้ด้วยนะ!”

หญิงสาวทั้งสี่คนมองหน้ากันไปมาแล้วเงียบไป

ครูผู้หญิงที่เท้าสะเอวกล่าวว่า “คุณครูฉิน พวกเราเชื่อคุณ แต่ว่า คุณดูดีแล้วเหรอ? เป็นคนเดียวกันใช่ไหม?”

ครูฉินกล่าว “สายตาของฉันต้องสงสัยด้วยเหรอ? เมื่อกี้ฉันก็เห็นตั้งแต่แรกแล้ว”

“แล้วเขาก็ใช้ไฟฉายส่องหน้าตัวเองด้วย ทำให้หน้าเขาชัดกว่าตอนกลางวันอีก ฉันไม่มีทางจำผิดแน่ๆ บอกตามตรง ชายหนุ่มที่หล่อขนาดนั้นหายากมาก ฉันเห็นแค่ครั้งเดียวก็ไม่มีทางลืมไปหนึ่งปี!”

ครูผู้หญิงอีกคนก็พยักหน้าอย่างคิดอะไรอยู่ “เมื่อกี้ฉันก็สังเกตเหมือนกันว่าผมของเขาดูดีมาก ผิวพรรณก็เปล่งปลั่ง ดูเป็นคนมีฐานะจริงๆ”

“เมื่อกี้ตอนที่เขาใช้ไฟฉายส่องปลอกแขน ฉันไม่ได้มองหน้าเขา ฉันมองข้อมือเขา”

“เขาสวมนาฬิกาข้อมือใหม่เอี่ยมเรือนหนึ่ง เมื่อไฟส่องแล้วมันดูสว่างมาก สายนาฬิกาขาวสว่างเป็นประกาย ต้องเป็นสินค้าชั้นสูงแน่ๆ…”

ประตูไม้สีเขียวที่ลอกออกส่งเสียงดัง ‘เอี๊ยด’ และครูผู้หญิงทั้งหลายก็กลับเข้าไปในห้อง

ผู้หญิงหกคนเบียดกันอยู่ในห้องขนาด 12 ตารางเมตร ซึ่งแทบจะไม่มีพื้นที่ว่างเลยนอกจากเตียงสองชั้น

ใบหน้ากลมของครูฉินยิ้มอย่างสดใสเหมือนดอกทานตะวัน

เธอหยิบกระติกน้ำร้อนมาเทน้ำใส่แก้วของเว่ยชิงฮวน แล้วถามอย่างเป็นกันเองว่า “คุณครูเว่ย เพื่อนของเธอแซ่เฉียนหรือเปล่า?”

เว่ยชิงฮวนระงับความสงสัยในใจแล้วกล่าวว่า “ใช่ค่ะ เขาชื่อเฉียนจิ้น”

ครูฉินรีบชื่นชม “เป็นชื่อที่ดีมากเลยนะ! พ้องเสียงกับคำว่าก้าวหน้า ดูเหมือนพ่อแม่ของเขาจะมีความหวังกับเขามาก”

ซานซานรื้อค้นหาของอยู่พักหนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นว่า “อ้าว สโนว์ครีมของฉันตกอยู่ในซอกเตียงนี่เอง”

เธอนั่งลงที่ขอบเตียงของเว่ยชิงฮวนพร้อมกล่องบิสกิต “คุณครูเว่ย เมื่อกี้ฉันขอโทษจริงๆ นะคะ ฉันใจร้อนไปหน่อย”

“เสี่ยวน้อยทังหยวน หิวแล้วใช่ไหม? มา, กินบิสกิตหน่อยสิ”

ครูผู้หญิงที่เท้าสะเอวก็เข้ามาหัวเราะแหะๆ “คุณครูเว่ย เมื่อกี้ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นเลยค่ะ แค่กังวลไปหน่อย”

“ว่าแต่ คราวที่แล้วคุณไม่ได้บอกว่าจะขอสลับเตียงกับฉันเหรอคะ? ฉันคิดแล้วว่าคุณพาลูกมาอยู่ด้วย การอยู่ใกล้ประตูคงจะสะดวกกว่า พรุ่งนี้เราสลับที่นอนกันไหม?”

ครูฉินกลอกตา

พวกโง่ทั้งสอง!

เว่ยชิงฮวนเป็นคนฉลาด เธอรู้ว่าทัศนคติที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเพื่อนร่วมงานนั้นเป็นเพราะเฉียนจิ้น

แต่เมื่อดูจากงานและที่อยู่ของเฉียนจิ้นแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีอะไรโดดเด่นเลยนี่?

แต่เธอก็ยินดีที่ได้เห็นทัศนคติของเพื่อนร่วมงานที่มีต่อเธอเปลี่ยนไป การได้รับความอบอุ่นดีกว่าการถูกต่อต้านจากทุกคน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งทังหยวนยังเด็กมาก ต้องการสภาพแวดล้อมที่ดี

ดังนั้นเธอจึงยอมรับความกระตือรือร้นของเพื่อนร่วมงานอย่างไม่จริงใจ และสนุกไปกับความเมตตาที่เธอไม่ได้รับมานานแล้ว

ถึงแม้ว่าทั้งหมดจะเป็นการแสดงก็ตาม