บทที่ 69 ไฟแรกของการรับตำแหน่งหัวหน้าใหญ่

“ตะวันส่องก้นแล้วยังนอนตายอยู่ได้!”

เช้าตรู่ เฉียนจิ้นหนีบกระดาษสีแดงแผ่นใหญ่ไว้ในรักแร้ แล้วดึงตัวซูเว่ยตงลงจากเตียง แล้วพาไปด้วยกันเพื่อไปทำงาน

หัวหน้าทีมทั้งห้าของหน่วยจู่โจมแรงงานมาลงทะเบียนและรายงานตัวกับเขา

เขายืนอยู่ข้างหน้า มองดูคนกว่าห้าสิบคนที่มีสีหน้าไร้ชีวิตชีวา แล้วนึกถึงผึ้งที่ถูกปักหมุดไว้ในห้องเก็บตัวอย่างตอนสมัยมัธยม

ถึงจะดูเป็นระเบียบ แต่ก็ไร้ชีวิตชีวา

เขาเข้าใจดี

หน่วยจู่โจมแรงงานไม่ใช่ที่ที่ดี ใครที่มีทางไปแล้วก็ไปหมด ที่เหลืออยู่ที่นี่ก็คือคนที่ชาวเมืองเรียกกันว่า ‘พวกพเนจร’

เฉียนจิ้นเรียกหัวหน้าทีมทั้งห้าเข้ามาหา แล้วยื่นกระดาษสีแดงแผ่นใหญ่ให้พวกเขา “แต่ละชุมชนให้เลือกคนที่เข้ากับคนง่ายไปติดประกาศพวกนี้”

“ติดประกาศเหรอครับ? จะต่อสู้กับใครเหรอครับ?” หวังตงแสดงสีหน้าตื่นเต้น

เฉียนจิ้นกลอกตา “ยุคสมัยมันเปลี่ยนไปแล้วนะ สหายเอ๋ย อย่าเอาแต่คิดจะต่อสู้กับใครเลย”

“ผมจะจัดตั้งหน่วยจู่โจมศึกษาขึ้นในถนนของเรา ห้อง 204 ที่อยู่ติดกับบ้านผมจะใช้เป็นห้องเรียน”

“ช่วยกันกระจายข่าวออกไป ให้คนในถนนรู้ว่าผมไม่ได้อยากยึดห้อง 204 ไว้คนเดียว แต่ผมต้องการใช้ห้องนั้นเพื่อรับใช้ประชาชน!”

หวังตงไม่เห็นด้วย “เข้าใจแล้วครับ หัวหน้าใหญ่เฉียนนี่ก็อยากได้ทั้งหน้าทั้งตาพร้อมกับการกระทำที่น่าอับอายเหมือนกันนี่ครับ”

คำพูดนี้ทำให้เฉียนจิ้นโกรธ

แม้แต่ไอ้สารเลวที่สมองมีแต่กล้ามเนื้อก็ยังดูออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แบบนี้ต่อไปชาวบ้านก็รู้หมดสิว่าเฉียนจิ้นคิดอะไร? แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ และเขารู้ว่าถ้าเขารออีกไม่กี่วัน เมื่อข่าวการสอบเข้ามหาวิทยาลัยปรากฏในหน้าหนังสือพิมพ์ ชื่อเสียงของเขาก็จะโด่งดังแน่นอน

สมาชิกบางส่วนไปติดประกาศ ส่วนที่เหลือไปทำงาน

เฉียนจิ้นให้หัวหน้าทีมและสมาชิกพรรคอยู่ต่อ “อาซู นายก็อยู่ด้วย มาประชุมกันหน่อย”

หัวข้อการประชุมนั้นเรียบง่ายและชัดเจน:

“สหายทุกท่านเข้าหน่วยจู่โจมแรงงานก่อนผมอีก แน่นอนว่าต้องเข้าใจหน่วยนี้ดีกว่าผม”

“ตอนนี้หน่วยจู่โจมแรงงานเป็นเพียงชื่อเรียกเท่านั้นว่าเป็นหน่วยงานที่มีความสามารถมากมาย แต่ความจริงแล้วมันก็เหมือนกองทรายที่แตกกระจายเท่านั้น!”

“แบบนี้ไม่ได้ครับ เราต้องหาวิธีรวมใจให้เป็นหนึ่งเดียวกัน และทำให้มันเป็นหน่วยงานที่มีความสามารถในการต่อสู้ และเป็นหน่วยงานที่รับใช้ประชาชนอย่างแท้จริง!”

หัวหน้าทีมหัวเราะออกมา

ซูเว่ยตงรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนสนิทของเฉียนจิ้น เลยตะโกนดุว่า: “หัวเราะอะไรกัน? ทำตัวดีๆ หน่อยสิ พวกคุณต้องให้ความสำคัญกับหัวหน้าใหญ่เฉียนนะ อย่าทำเหมือนไม่เห็นหัวเขาเลย!”

เฉียนจิ้นสงสัยว่าไอ้เด็กคนนี้จะเหลิงแล้ว

แต่ซูเว่ยตงก็พูดต่อว่า “หัวหน้าใหญ่เฉียนมีเส้นสายเยอะแยะมากมาย พวกคุณตามเขาแล้วไม่มีทางขาดทุนหรอก”

“ทำไมผมถึงมาถึงจุดนี้ได้? ก็เพราะหัวหน้าใหญ่เฉียนหาทางให้ไงครับ? ดังนั้นพวกคุณต้องคิดให้ดีนะ ตราบใดที่พวกคุณทำงานกับเขาอย่างดี พวกคุณก็จะเจริญรุ่งเรืองเหมือนผมในไม่ช้า…”

“เฮ้ เฮ้ เฮ้ หุบปาก!” เฉียนจิ้นรีบขัดจังหวะคำพูดของเขา

“เจริญรุ่งเรืองอะไรกัน? พวกเราคือสหาย คือสหายปฏิวัติ! พวกเราอยู่ด้วยกันเพื่อรับใช้ประชาชน ไม่ใช่เพื่อประโยชน์ส่วนตัว!”

ซูเว่ยตงดึงเขาไปแล้วกระซิบเบาๆ ว่า “เฉียนเก่า ทุกคนเป็นผู้ใหญ่หมดแล้ว แล้วก็เคยไปชนบทและถูกชีวิตซัดมาหมดแล้ว ดังนั้นพูดแบบนี้มันหลอกพวกเขาไม่ได้หรอกนะ!”

เฉียนจิ้นพูดว่า “ผมไม่ได้หลอกพวกเขา”

ซูเว่ยตงจ้องเขาเขม็ง “ไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม?”

“ไร้สาระ!” เฉียนจิ้นจ้องเขากลับ

ซูเว่ยตงหัวเราะแหะๆ “ถ้าอย่างนั้นอย่าว่าผมพูดตรงนะ — ถ้าจะฝันก็ไปฝันบนเตียงดีกว่า จะได้สบายๆ ถ้าจะขอพรก็ไปขอที่วัดดีกว่า จะได้มีโอกาสสมหวัง”

เฉียนจิ้นยกนิ้วกลางให้เขา “ไอ้ขยะ!”

เขากลับมาแล้วพูดว่า “ไม่พูดไร้สาระแล้วครับ ผมจะเข้าเรื่องเลย หน่วยจู่โจมแรงงานต้องกลายเป็นกองกำลังของประชาชนที่สามารถสู้รบและคว้าชัยชนะมาได้!”

ทุกคนตกตะลึงและเริ่มซุบซิบกัน

เฉียนจิ้นยกข้อมือลง “ผมเข้าใจความสงสัยของทุกคน”

“หน่วยจู่โจมแรงงานไม่มีสถานะทางสังคม ไม่มีรายได้ และถึงแม้พวกเราจะรับใช้เพื่อนบ้าน แต่เพื่อนบ้านในถนนก็ยังดูถูกพวกเราใช่ไหม?”

หวังตงพูดว่า “หัวหน้าใหญ่เฉียน ท่านเข้าใจเหตุผลนี้แล้วจะมาทำให้เราลำบากทำไม?”

เฉียนจิ้นกล่าว “ทำไมผมจะต้องทำให้พวกคุณลำบาก? ตรงกันข้ามเลย!”

“ผมต้องการบอกทุกคนว่า เมื่อทุกคนเลือกผมเป็นหัวหน้าใหญ่ของหน่วยจู่โจมแรงงานนี้แล้ว ผมก็ต้องรับผิดชอบต่อทุกคน!”

“ผมจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง ผมจะนำทุกคนออกจากโคลนตม และเดินไปบนถนนที่สดใส!”

หัวหน้าทีมและสมาชิกพรรคมองหน้ากันแล้วก็ตบมือทันที

หวังตงหันไปกระซิบกับคนข้างๆ “ไม่น่าเชื่อเลยว่าหัวหน้าใหญ่เฉียนจะพูดจาใหญ่โตได้เก่งขนาดนี้”

เฉียนจิ้นไม่พูดไร้สาระ แล้วก็บอกแผนการของเขา:

“ผมจะใช้หน่วยจู่โจมแรงงานของเราเป็นหลัก แล้วจัดตั้งวิสาหกิจขนาดเล็กขึ้นมาใหม่!”

ทุกคนตกตะลึง “อะไรนะ?”

การนำทีมไม่ใช่เรื่องง่าย เฉียนจิ้นต้องทำให้สมาชิกเชื่อถือเพื่อที่จะนั่งในตำแหน่งหัวหน้าใหญ่ได้อย่างมั่นคง

สมาชิกจะเชื่อคนแบบไหน?

คนที่มีวิสัยทัศน์ มีความสามารถ มีเจตนาที่ดี และมีความรับผิดชอบ!

เขาต้องแสดงวิสัยทัศน์ของตัวเองก่อน แล้วถามว่า “ทำไมหน่วยจู่โจมแรงงานถึงมีอยู่? เพราะคณะกรรมการชุมชนยังไม่จัดหางานให้พวกเราใช่ไหม?”

“แล้วทำไมถึงยังไม่จัดหาให้ล่ะ?”

“โอกาสการทำงานน้อยครับ” ซูเว่ยตงตอบ

เฉียนจิ้นส่ายหัว “ผมได้ลองหาข้อมูลดูแล้ว ก่อนเดือนกรกฎาคมปีนี้ โดยพื้นฐานแล้วคณะกรรมการชุมชนแต่ละแห่งสามารถจัดหางานให้คนหนุ่มสาวที่กลับจากชนบทและสมาชิกหน่วยจู่โจมแรงงานได้ห้าถึงสิบคนต่อเดือนใช่ไหม?”

นี่เป็นข้อมูลสาธารณะ

ทุกคนพูดว่า “ใช่ครับ”

เฉียนจิ้นถามต่อ “แล้วหลังจากเดือนกรกฎาคมล่ะ? ถนนอื่นพวกคุณอาจไม่รู้ แต่สถานการณ์ของถนนไท่ซานพวกคุณรู้ดี จัดหางานให้กี่คนต่อเดือน?”

ทุกคนเริ่มนับนิ้ว “กรกฎาคม 2 คน จัดให้เหล่าผางกับลูกสาวของตู้”

“สิงหาคม 2 คน กันยายน 1 คน ไม่สิ กันยายนก็ 2 คน”

เฉียนจิ้นกล่าว “ทุกคนสังเกตเห็นไหมว่างานที่จัดหาให้ได้น้อยลงแล้ว? ถ้าอย่างนั้นผมขอถามทุกคนว่าเดือนกรกฎาคมเกิดอะไรขึ้นที่ทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไป?”

ซูเว่ยตงจ้องเขาเขม็ง “เกิดอะไรขึ้นครับ?”

เฉียนจิ้นเข้าใจแล้ว

ต่อไปนี้เรื่องที่ต้องใช้สมองไม่จำเป็นต้องหาไอ้หมอนี่แล้ว

เขามองไปยังคนอื่น ๆ

คนอื่น ๆ ก็จ้องเขาเขม็ง “เกิดอะไรขึ้นครับ?”

เฉียนจิ้นก็เข้าใจอีกครั้ง

หน่วยจู่โจมแรงงานก็เหมือนฟาร์มเลี้ยงหมูดีๆ นี่เอง

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย เขาคงจะเป็นคนเลี้ยงหมูในนี้...   

ดังนั้นเฉียนจิ้นก็บอกคำตอบโดยตรง “เดือนกรกฎาคมมีการประชุมคณะกรรมการกลางพรรคครั้งที่สามของคณะกรรมการกลางชุดที่ 10!”

“ช่วงนี้ผมได้ศึกษาข่าวใหญ่ข่าวเล็กในหนังสือพิมพ์ และยังได้แอบหาข่าวต่างๆ ด้วย”

“จากข้อมูลที่ทางการและประชาชนให้มา ผมได้ข้อสรุปว่าข่าวลือที่แพร่สะพัดในตอนนี้ที่ว่าประเทศจะรื้อฟื้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั้นเป็นความจริง!”

หลังจากเข้าสู่เดือนตุลาคม ข่าวนี้ก็เริ่มแพร่สะพัดอย่างเงียบ ๆ ในเมืองไห่ปิน

แต่แทบทุกคนก็ไม่สนใจ

คนที่ประชุมกันอยู่นี้ต่างก็ส่ายหน้า

“ไม่ต้องปฏิเสธข้อสันนิษฐานของผม” เฉียนจิ้นโบกมืออย่างมีอำนาจ “รอให้เวลามันพิสูจน์เอง”

“และไม่เพียงแต่จะมีการรื้อฟื้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น คนหนุ่มสาวที่ไปชนบทก็จะกลับมาด้วย ไม่อย่างนั้นทำไมแต่ละถนนถึงต้องซ่อมแซมบ้านเก่าและเปลี่ยนที่หลบภัยจากอากาศยานเป็นที่พักอาศัยล่ะ?”

สมองเล็ก ๆ ของซูเว่ยตงถูกคำพูดเหล่านี้ทำให้สมองเละเป็นวุ้น

เขาอยากจะแสดงความคิดเห็นที่ยอดเยี่ยม แต่สุดท้ายก็ดึงกางเกงขึ้นแล้วพูดว่า “เมื่อกี้ผมถูกท่านลากลงมาจากเตียงเลยยังไม่ได้ฉี่เลยครับ ขอตัวไปฉี่ก่อนนะครับ”

เฉียนจิ้นเตะเขาหนึ่งที แล้วพูดกับคนอื่นๆ:

“สหายทั้งหลาย ไม่เชื่อพวกคุณก็รอดูก็แล้วกัน พวกคุณจะต้องเผชิญหน้ากับสองเส้นทาง หนึ่งคือสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อไปเรียนต่อ สองคือรอการจัดหางานจากคณะกรรมการชุมชนต่อไป”

“ในอนาคตจะมีงานมากมายให้คณะกรรมการชุมชนจัดหาให้ แต่ก็จะมีคู่แข่งเพิ่มขึ้นอีกเยอะ!”

“หน่วยจู่โจมแรงงานของเรายากที่จะได้งานดีๆ ดังนั้นผมคิดว่าชะตาชีวิตของผมไม่ได้ขึ้นอยู่กับสวรรค์ เราต้องหาเงินด้วยตัวเอง — ผมจะจัดตั้งวิสาหกิจขนาดเล็กขึ้นมา และจัดหางานที่ดีให้กับสมาชิกของเราเอง!”

“ตราบใดที่วิสาหกิจนี้เติบโตขึ้นเรื่อยๆ และประสบความสำเร็จ สมาชิกของเราก็จะมีทั้งเงินเดือน เงินปันผล และรางวัลต่างๆ จากนั้นก็จะทุ่มเทให้กับหน่วยจู่โจมนี้อย่างเต็มที่แน่นอน!”

ทุกคนจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

ตะลึงกันไปหมด

จูเทาพูดติดขัด “ไม่ได้ไม่เชื่อคุณนะครับ แต่ทุกคนไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนจริงๆ”

“ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” หวังตงเกาหัว

เฉียนจิ้นถามก่อน “ในพวกคุณมีหลายคนที่เคยกินอาหารจานเย็นของผม เป็นยังไงบ้าง?”

ซูเว่ยตงยกนิ้วโป้งให้ “บอกได้คำเดียวว่าสุดยอด!”

เขาสังเกตเห็นว่านิ้วของตัวเองเปียกเล็กน้อย จึงแอบเช็ดไปที่ตัวของจูเทา

เฉียนจิ้นกล่าว “บอกตามตรงให้ฟังนะ หัวหน้ากลุ่มใหญ่ของร้านอาหารรัฐวิสาหกิจแห่งที่สอง กวนต้าเป่า เป็นพี่ชายของผม ผมได้รับเคล็ดลับการทำอาหารจากเขาแล้ว”

“การทำอาหารจานเย็นยังไม่เท่าไหร่ ที่สุดยอดจริงๆ คือการทำหม่าล่าทั่งและอาหารน้ำซุปสดต่างหาก!”

“เราจะจัดตั้งวิสาหกิจขนาดเล็กที่เกี่ยวกับอาหารเพื่อรับใช้ประชาชน โดยจะเริ่มจากหม่าล่าทั่งและอาหารน้ำซุปสดที่เหมาะสำหรับอากาศหนาว และในที่สุดก็จะกลายเป็นยักษ์ใหญ่ด้านอาหารที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลก เพื่อรับใช้ผู้คนทั่วโลก!”

ทุกคนเงียบกริบ

ซูเว่ยตงรีบตะโกน “ทำไมยืนอึ้งกันอยู่? ตบมือสิ!”

เสียงปรบมือดังสนั่น

จ้าวป๋อถาม “ต้องเอาชนะอังกฤษและอเมริกาอีกแล้วเหรอ?”

มีอีกครึ่งประโยคที่เขาไม่กล้าพูดออกไป:

แค่พวกเรานี่นะ? เขารู้สึกฉลาดขึ้นและคิดถึงประเด็นสำคัญได้อย่างรวดเร็ว:

“แต่ว่า เราจะจัดตั้งวิสาหกิจขนาดเล็กได้ยังไงครับ? คณะกรรมการชุมชนไม่มีความสามารถในการก่อตั้งวิสาหกิจขนาดใหญ่ขนาดนั้นได้หรอกนะครับ!”

เฉียนจิ้นหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามนั้น แล้วชี้ไปที่ซูเว่ยตง “เรื่องนี้ต้องได้รับความช่วยเหลือจากผู้นำท่านนี้”

ซูเว่ยตงเชิดหน้าอกขึ้น “หัวหน้าใหญ่เฉียนวางใจได้เลยครับ ผมพร้อมจะสละหัวและเลือดเพื่อช่วยเหลือสหายทุกท่าน!”

เฉียนจิ้นกล่าว “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นครับ แค่ในทุกๆ วันที่พวกเราออกไปหาของขาย นายช่วยบอกเส้นทางที่พวกนายจะไปลาดตระเวนให้พวกเราหน่อย พวกเราจะได้หลีกเลี่ยงหน่วยงานของพวกนายได้”

“แม้ว่าจะเจอกัน นายก็ต้องช่วยคุ้มกันให้พวกเรา และห้ามจับคนของเราเด็ดขาด!”

ซูเว่ยตงตกใจ “หา? ต้องช่วยจริงๆ เหรอครับ?”

เฉียนจิ้นหัวเราะ “ไม่อย่างนั้นจะให้ฉันส่งแกเข้าไปในสำนักงานปราบปรามการเก็งกำไรและฉ้อโกงทำไมล่ะ? เพื่อให้แกไปกินฟรีเหรอ?”

จ้าวป๋อถามต่อ “ไม่ครับ หัวหน้าใหญ่เฉียนครับ ท่านยังไม่ได้บอกเลยว่าเราจะจัดตั้งวิสาหกิจขนาดเล็กได้ยังไงครับ”

เฉียนจิ้นกล่าว “จัดตั้งเสร็จแล้ว!”

“ผู้นำวิสาหกิจคือผม!”

“แกนนำวิสาหกิจคือพวกคุณทุกคน!”

“สายลับของวิสาหกิจคือซูเว่ยตง!”

ซูเว่ยตง: หา! เขารู้สึกว่าเขาและเฉียนจิ้นเข้าใจผิดกันแล้ว

เฉียนเก่าไม่ได้จะให้เขาเป็นสายลับจริงๆ ใช่ไหม?

เฉียนจิ้นดันให้เขาไปทำงาน แล้วพูดกับคนอื่น ๆ ว่า “เมื่อเราเปิดทำการแล้ว ไม่มีใครมาจับเรา นั่นก็เท่ากับว่าเราเป็นวิสาหกิจขนาดเล็กที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วใช่ไหม?”

หวังตงหลับตาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตบต้นขาของตัวเองแล้วพูดว่า “เป็นไปตามนั้นครับ!”

เฉียนจิ้นบอกทิศทางการพัฒนาของหน่วยจู่โจมแรงงานให้กับแกนนำแต่ละทีม แล้วก็มอบหมายงานในระยะแรกให้พวกเขา:

วันอาทิตย์นี้ทุกคนจะต้องไปทำนาในชนบท เพื่อแลกผักและอาหารทะเลมา ส่วนในสัปดาห์หน้า วิสาหกิจขนาดเล็กของหน่วยจู่โจมแรงงานก็จะเปิดทำการอย่างเป็นทางการ

รายได้ทั้งหมดจะเป็นของวิสาหกิจขนาดเล็ก! ข่าวถูกแพร่กระจายไปให้สมาชิกทุกคน

การที่เป็นเหมือนกองทรายก็มีข้อดีเหมือนกัน

ทุกคนเป็นแค่ทรายที่สับสนและงงงวย เมื่อผู้นำบอกว่าจะทำอะไร ไม่มีใครคัดค้าน ทุกคนก็ตัดสินใจทำตามนั้น

เมื่อใกล้พลบค่ำ เฉียนจิ้นเลิกงานแล้วเดินกลับบ้าน

มีคนกำลังรอเขาอยู่ที่หน้าตึก

ยามอาทิตย์อัสดง ปลายไม้ของต้นหลิวในถนนไท่ซานถูกย้อมเป็นสีทอง ใบไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นก็เป็นสีทอง เมื่อแสงสุดท้ายส่องกระทบก็ดูเหมือนกับทองคำบริสุทธิ์

เว่ยชิงฮวนก้มหน้าใช้รองเท้าผ้าสีดำเขี่ยใบไม้เล่น บางครั้งเธอก็เอนตัวลง ตัวเสื้อแจ็คเก็ตทหารสีเขียวที่ซีดจางก็ถูกยกขึ้น เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตดีเครอน (ผ้าสังเคราะห์ชนิดหนึ่ง) ลายตารางสีฟ้า-ขาวที่อยู่ข้างใน

เสื้อเชิ้ตพอดีตัว เผยให้เห็นเอวที่บางเฉียบอย่างคลุมเครือ

เมื่อเฉียนจิ้นเห็นดังนั้นก็ทักทาย “คุณครูเว่ย มาทำอะไรครับ?”

เว่ยชิงฮวนได้ยินก็ลุกขึ้นแล้วยิ้มมองเขา

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องจากปลายซอยด้านตะวันตก ทำให้ใบหน้าสีขาวนวลของเธอมีสีส้มอมแดง ถักเปียสองเส้นที่มันวาวห้อยลงมาบนไหล่ เผยให้เห็นลำคอที่ยาวและทำให้รูปร่างของเธอดูเพรียวบางยิ่งขึ้น

ด้านหลัง ตึกเก่า ๆ มีควันไฟจากการทำอาหารพวยพุ่งขึ้นมา

เสียงกระดิ่งจักรยานของคนที่เลิกงานดัง ‘กริ๊งกริ๊ง’

เฉียนจิ้นยอมรับว่าตัวเองเป็นคนเจ้าชู้

ดังนั้นเขาจึงบอกกับตัวเองในใจ

คนนี้แหละ!

เพราะเธอสวยและดูดีที่สุดแล้ว!