บทที่ 70 การสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาถึงแล้ว

เว่ยชิงฮวนครั้งนี้มาพร้อมกับของขวัญในมือ กระเป๋าผ้าของเธอเต็มไปด้วยหนังสือ กลิ่นหมึกพิมพ์แทบจะซึมออกมาจากรอยตะเข็บผ้า

เธอยืนอยู่ข้างแปลงดอกไม้เหมือนดอกนาร์ซิสซัส เสียงของเธอดังใส “สหายเฉียน ฉันเอาของขวัญขอบคุณมาให้”

“เมื่อคืนนี้ต้องขอบคุณท่านมากเลยค่ะ วันนี้ฉันให้คนไปถามข่าวที่สถานีตำรวจมาแล้ว พวกอันธพาลที่คอยรังควานฉันถูกส่งตัวไปยังหน่วยงานที่สูงขึ้นแล้ว!”

หางตาของเธอระบายไปด้วยรอยยิ้มอย่างมีเสน่ห์ “ฉันไปถามมาแต่เช้าแล้วว่าอย่างน้อยๆ ก็ต้องติดคุกเพื่อรับการอบรมแรงงานห้าปี”

เฉียนจิ้นเชิญเธอขึ้นตึก “โบราณว่าไว้ ความดีความชั่วมีผลตอบแทนเสมอ เพียงแต่จะมาเร็วหรือช้า พวกสารเลวพวกนั้นสมควรได้รับผลกรรมของตัวเอง”

แขนเสื้อเชิ้ตทหารสีเขียวของเขาถูกพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นแขนที่แข็งแรงและเป็นสีแทน

เขาโบกกำปั้น “นี่คือโลกของชนชั้นแรงงานอย่างเรา ไม่มีที่ให้พวกมันมาเกเรหรอก!”

“กินข้าวเย็นหรือยัง?” เขาเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน ชี้ไปที่หม้ออะลูมิเนียมที่กำลังเดือดอยู่บนเตาถ่าน “จะให้ลองทำผัดกะหล่ำปลีวุ้นเส้นตุ๋นหมูให้ชิมไหม?”

เว่ยชิงฮวนปิดปากหัวเราะ ยกกระเป๋าขึ้นแล้วเขย่าเบาๆ “เกรงใจค่ะ ต้องรีบกลับไปเตรียมการสอนด้วย”

“แต่ว่า...” จู่ๆ เธอก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย “วันอาทิตย์นี้ฉันขอเลี้ยงข้าวท่านได้ไหมคะ? ฝีมือทำอาหารของฉันก็ใช้ได้เลยนะคะ”

ในใจของเฉียนจิ้นรู้ดีว่าครูผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะตอบแทนบุญคุณ

แน่นอนว่าวันนี้เว่ยชิงฮวนเตรียมตัวมาอย่างดี

เธอทำตามคำแนะนำที่จะจัดห้อง 204 ให้เป็นห้องเรียน

ผนังอิฐสีน้ำเงินถูกปิดด้วยหนังสือพิมพ์ใหม่ๆ เว่ยชิงฮวนม้วนแขนเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินขึ้น ปลายจมูกเปื้อนฝุ่น “ต่อไปฉันจะมาเป็นครูสอนที่นี่”

เฉียนจิ้นชอบคุณครู

ภาพยนตร์เกี่ยวกับครูประเภทนี้เขาเคยเก็บไว้เต็มฮาร์ดดิสก์แบบพกพา

แต่เขานึกว่าห้องเรียนเพิ่งจะเริ่มใช้งาน คงมีคนในชุมชนน้อยมากที่รู้เรื่องนี้ และคนที่ตั้งใจมาเรียนจริงๆ ก็น่าจะยิ่งน้อยกว่า

แต่พอถึงเวลาตะวันตกดิน ก็มีคนมาที่ห้อง 204 ไม่ขาดสาย

ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ

แน่นอนว่าคนเหล่านี้ไม่ได้มาเรียน แต่สงสัยว่าเฉียนจิ้นกำลังทำอะไรไม่ชอบมาพากล

ดังนั้นบทบาทของเว่ยชิงฮวนก็แสดงออกมาอย่างชัดเจน

ผู้สูงอายุที่มาที่ห้อง 204 เป็นระลอก เห็นป้าย ‘ห้องเรียนหน่วยจู่โจมศึกษา’ แขวนอยู่ที่ประตู และเห็นครูสอนพิเศษที่กำลังจัดหนังสืออยู่ข้างใน

พวกเขาไม่มีอะไรจะพูด และก็เดินจากไปเป็นระลอก

ข่าวที่ว่าในห้องเรียนหน่วยจู่โจมศึกษามีครูผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งก็แพร่สะพัดออกไป

มีชายหนุ่มหลายคนรีบมาถึงในทันที

เมื่อเฉียนจิ้นเห็นพวกเขาก็โกรธขึ้นมาทันที:

“ตอนกลางวันทำงานก็บอกว่าเหนื่อยต้องพักผ่อน พอตอนกลางคืนทำไมไม่พักผ่อนกันล่ะ? ได้! ทุกคนไปกวาดถนนกับทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัย!”

คนที่มาถึงเป็นสมาชิกหน่วยจู่โจมแรงงาน

ไม่แปลกใจเลยที่ชาวบ้านเรียกว่าพวกพเนจร

พวกนี้ไม่ใช่พวกพเนจรแล้วจะเป็นอะไร? สมาชิกหัวเราะแหะๆ แล้วรีบวิ่งหนีไป

ไม่นานซูเว่ยตงก็วิ่งมาอย่างร่าเริง “มีครูผู้หญิงสวยๆ เหรอ? ฮิๆๆ ขอผมดูหน่อย!”

เมื่อมาถึงหน้าประตู เขาก็ตะโกนด้วยความประหลาดใจ “เหว่ย…”

“ต้องมีมารยาท ต้องพูดว่า ‘สวัสดี’ ‘เหว่ย’ นี่พูดกับใคร? ไม่มีมารยาท!” เฉียนจิ้นขัดจังหวะเขาจากในห้องเรียน

ซูเว่ยตงรู้สึกได้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่ดี

เฉียนจิ้นหันไปยิ้มให้เว่ยชิงฮวน “คุณครูเว่ย ไม่ต้องสนใจพวกอันธพาลพวกนี้ มาครับ คุณสอนต่อไปได้เลย”

เขาไม่อยากให้เว่ยชิงฮวนเสียเที่ยว เขาจึงให้สมาชิกกลุ่มย่อยทั้งสี่มาเรียน แล้วก็พบว่าจางไอ่จวินไม่เคยเรียนหนังสือมาก่อน เขาจึงให้จางไอ่จวินเรียนด้วย

เมื่อมีครูและนักเรียน ห้องเรียนจึงถูกใช้งานอย่างเต็มที่

ซูเว่ยตงก็อยากเรียนเหมือนกัน

เว่ยชิงฮวนกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ “แต่ที่นี่มีโต๊ะกับเก้าอี้ไม่พอ ดังนั้นสหายต้องขอโทษด้วยนะคะ ฉัน...”

“ผมกลับบ้านไปเอามาให้!” ซูเว่ยตงรีบวิ่งกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว

สิบนาทีต่อมา

เฉียนจิ้นเห็นเขาหิ้วเก้าอี้ไว้ที่คอและแบกโต๊ะแปดเซียนขึ้นบันไดมา

มันเป็นไม้เนื้อแข็งทั้งหมด! เฉียนจิ้นเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจด้วยความหนาวเหน็บ

ไอ้สารเลว! นี่ไม่ใช่ฤดูใบไม้ผลิแล้วนะ ใกล้จะฤดูหนาวแล้ว! สมาชิกคนอื่นๆ ก็เอาโต๊ะและเก้าอี้มาเรียนด้วย ห้องสองห้องจึงเต็มไปด้วยของอย่างรวดเร็ว

หลังจากนี้ถ้าใครไม่เชื่อและมาตรวจดูห้อง 204 อีกครั้ง ก็จะไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

จากวันที่สองเป็นต้นไป ข่าวที่ว่าถนนไท่ซานได้จัดตั้งห้องเรียนหน่วยจู่โจมศึกษาขึ้นก็แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว

คนที่จ้องห้องนี้อยู่ทำได้เพียงเดินจากไปอย่างเสียใจ

ข่าวลือเกี่ยวกับเฉียนจิ้นก็ค่อยๆ เงียบลง

แล้วเรื่องใหญ่ก็มา! ห้องเรียนเพิ่งจะเริ่มใช้งานได้เพียงสองวัน

วันพฤหัสบดีที่ 20 เฉียนจิ้นกำลังนำทีมขนกองใบไม้ที่ร่วงหล่นจากถนนไปยังนอกเมือง จู่ๆ ก็มีคนขี่จักรยานมา:

“หัวหน้าเฉียนอยู่ที่ไหนครับ?”

เฉียนจิ้นลุกขึ้นเช็ดเหงื่อ “ใครครับ? อ้าว หัวหน้าเว่ย...”

คนที่มาคือหัวหน้าคณะกรรมการสตรี เว่ยเซียงหมี่

เมื่อเธอเห็นเขาก็รีบดึงเขาไปด้านข้าง: “รีบกลับไปปลดป้ายห้องเรียนของนายออกซะ แล้วพาทีมไปขนโต๊ะกับเก้าอี้ออกให้หมด อย่ารับสารภาพว่าเคยจัดการเรียนการสอนในนั้น!”

“เร็วเข้า!”

เฉียนจิ้นงงไปหมด “เกิดอะไรขึ้นครับ?”

เว่ยเซียงหมี่พูดอย่างเร่งรีบ “มีคนรายงานว่านายเปิดโรงเรียนใต้ดิน และบอกว่ามีลูกหลานของคนที่ถูกมองว่ามีสถานะไม่ดีไปเรียนด้วย เรื่องนี้ไปถึงเมืองแล้ว และวันนี้จะมีคนจากเมืองมาตรวจสอบนาย!”

ก่อนที่เฉียนจิ้นจะพูดอะไรต่อ

หวังตงที่อยู่ข้างๆ ก็เปลี่ยนสีหน้า ผลักเขาแล้วพูดว่า “หัวหน้าใหญ่เฉียน นายรีบขี่จักรยานไปเปิดประตูเถอะ ผมจะรีบพาสหายไปขนของออกทันที!”

จากสีหน้าของทั้งสองคน เฉียนจิ้นก็รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

แต่เขาก็ยังถามว่า “จะมีผลที่ตามมาอย่างไรครับ?”

เว่ยเซียงหมี่กล่าว “ถ้าการรายงานเป็นความจริง อย่างน้อยนายก็จะต้องถูกจับไปกักขังสองสามวัน!”

หวังตงตบต้นขา “อย่างน้อยที่สุดก็คือไม่มีแล้วครับ พวกเขาต้องหาวิธีจัดการนายแน่!”

“ไอ้ลูกหมาเอ๊ย ใครเป็นคนรายงานวะ? ถ้าฉันรู้ ฉันจะบีบไข่มันให้แตก!”

เฉียนจิ้นเดาได้ว่าใครเป็นคนรายงาน

นอกจากจางหงโปแล้วจะเป็นใครได้อีก? เมื่อเขาเห็นว่าไม่สามารถต่อสู้กับประชาชนเพื่อเล่นงานเขาได้ เขาก็เลยใช้อำนาจจากทางการ

เฉียนจิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับหวังตงว่า “พวกนายไม่ต้องรีบไปหรอก ยิ่งรีบยิ่งยุ่ง”

หลังจากต่อสู้กับจางหงโปมาหลายครั้ง เขาก็พอจะรู้กลยุทธ์ของคู่ต่อสู้แล้ว

“เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง ผมจะรับมือไปก่อน”

เว่ยเซียงหมี่ยืมจักรยานให้เขา เขารีบกลับไปเตือนจางไอ่จวินให้เฝ้าประตูไว้และห้ามไม่ให้ใครเข้ามาเด็ดขาด จากนั้นก็ล็อกประตูแล้วหยิบกล่องทองคำออกมาเพื่อซื้อหนังสือพิมพ์

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ก็มีคนมาหาเขาอีกครั้ง

ผู้นำจากหน่วยงานด้านการศึกษาของเมืองมาถึงแล้ว

ผู้นำมาพร้อมกับคนจากสำนักความมั่นคงสาธารณะในเขต ดูเหมือนจะเตรียมจัดการเขาตามกฎหมายโดยตรง

พวกเขามารวมกันกว่าสิบคน ทำให้ผู้สูงอายุและเด็กๆ ที่ไม่มีอะไรทำมามุงดูเป็นจำนวนมาก

มีคนไปเคาะประตูแล้วดึงตัวเฉียนจิ้นออกมา เพื่อให้เขาเปิดห้องข้างๆ

เฉียนจิ้นเปิดห้องให้

ข้างในมีโต๊ะและเก้าอี้หลายแบบวางอยู่ และบนโต๊ะตัวหน้าสุดมีหนังสือหลายเล่มวางอยู่

ผู้นำเดินไปพลิกดูทีละเล่ม สีหน้าของเขามืดมน “วิธีการแก้ปัญหาการคำนวณทางฟิสิกส์, คณิตศาสตร์ระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย, ความรู้เคมี—ยังเป็นฉบับ ‘ระดับสูง’ อีกด้วยเหรอ?”

เฉียนจิ้นก็เพิ่งรู้จากเว่ยชิงฮวนว่า

ตำราเรียนในสมัยนั้นมีการแบ่งระดับเป็น ‘ระดับสูง’ และ ‘ระดับสอง’ โดยฉบับ ‘ระดับสูง’ จะมีเนื้อหาที่ยากกว่า ส่วนฉบับ ‘ระดับสอง’ จะง่ายกว่า

“ตำราเรียนมัธยมครบถ้วนดีนี่ แล้วทำไมไม่มี ความรู้ทางการเกษตร?” ผู้นำอีกคนจากหน่วยงานการศึกษาถาม

เฉียนจิ้นตอบ “มีครับ แต่ครูเอาไปแล้ว”

“ยอมรับแล้วว่าที่นี่เป็นโรงเรียนใต้ดิน?” ผู้นำรู้สึกดีใจที่เขาล่อปลาให้ติดเบ็ดได้สำเร็จ

จางหงโปที่อยู่ในกลุ่มรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

เขาไม่คิดว่าเฉียนจิ้นจะทำผิดพลาดระดับพื้นฐานแบบนี้

เว่ยเซียงหมี่ขมวดคิ้ว

เธอก็ไม่คิดว่าเฉียนจิ้นจะทำลายเจตนาดีของเธอ ไม่ต่อต้านและยอมแพ้โดยตรง

ดังนั้นเธอจึงเริ่มภาวนาในใจว่าเด็กคนนี้จะไม่แข็งแกร่งอย่างที่คาดไว้ หวังว่าจะไม่เปิดเผยตัวเอง

เมื่อเผชิญกับคำถาม เฉียนจิ้นแสดงสีหน้ามึนงง “ยอมรับอะไรครับ? โรงเรียนใต้ดินอะไร?”

“ที่นี่คือโรงเรียนใต้ดิน!” ผู้นำที่สวมแว่นตาพูดอย่างจริงจัง

จางหงโปสีหน้าเคร่งขรึม กล่าว “เรื่องนี้คณะกรรมการชุมชนของเราก็มีส่วนรับผิดชอบด้วย ผมไม่คิดว่าสหายเฉียนจิ้นที่บังคับเอาห้องนี้ไป จะเอาไปทำโรงเรียนใต้ดิน”   

เฉียนจิ้นกล่าว “นี่มันการใส่ร้ายกันชัดๆ! โรงเรียนใต้ดินอะไรกัน ที่นี่มีป้ายเขียนไว้ชัดเจน”

“ห้องเรียนหน่วยจู่โจมศึกษา!”

“เราจัดตั้งห้องเรียนนี้ขึ้นเพื่อคนหนุ่มสาวที่ใฝ่เรียนรู้ ให้พวกเขามาเรียนและแลกเปลี่ยนความรู้ เพื่อให้ก้าวหน้าไปด้วยกัน นี่คือโครงการใหม่ของหน่วยจู่โจมแรงงานของเราเพื่อรับใช้ประชาชน!”

คนที่มามุงดูมีมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ทีมจู่โจมที่กำลังเก็บกวาดใบไม้อยู่ใกล้ๆ ก็มาร่วมดูด้วย

เมื่อได้ยินเฉียนจิ้นพูดแบบนี้ สมาชิกทีมก็แอบบ่นในใจ:

ซวยจริงๆ ทีมสองตามหัวหน้าเฉียนไปแล้วได้ประโยชน์หลายครั้ง ทำไมเพิ่งยอมรับเฉียนจิ้นเป็นหัวหน้าใหญ่แล้วต้องมาซวยตามกันด้วย?

บางคนรู้สึกไม่ดีแล้วรีบวิ่งไปหาหัวหน้าคนอื่นเพื่อรายงานข่าว

เว่ยเซียงหมี่ไม่คิดเลยว่าเขาจะเปิดเผยเรื่องนี้ออกมาเอง

เธอต้องกัดฟันแล้วออกมาพูดว่า “เรียนท่านผู้นำทุกท่าน เรื่องนี้มีความเข้าใจผิดกันค่ะ”

“มันเป็นอย่างไรน่ะเหรอ? คืออย่างนี้ค่ะ สหายเฉียนจิ้นพูดไม่ชัดเจน ที่นี่คือห้องประชุมและห้องเรียนของหน่วยจู่โจมแรงงานในถนนของเราค่ะ!”

จางหงโปเห็นว่าเฉียนจิ้นไม่แม้แต่จะพยายามปิดบังแล้ว และเขาก็เชื่อมั่นว่าตัวเองจะชนะอย่างแน่นอน

เขาตัดสินใจตอกตะปูตัวสุดท้ายลงในโลงศพ “เสี่ยวเว่ย อย่าช่วยเหลือผู้ร้ายเลยนะ”

“ห้องนี้เป็นของถนนของเรา และหน่วยจู่โจมแรงงานก็เป็นส่วนหนึ่งของถนน ถ้าหน่วยจู่โจมแรงงานจะใช้ห้องนี้เป็นห้องประชุม ทางถนนของเราจะไม่รู้ได้ยังไงกัน?”

เมื่อหัวหน้าโดยตรงออกมาตัดสินเรื่องนี้

เว่ยเซียงหมี่ก็ได้แต่ถอนหายใจและถอยกลับไปอย่างท้อแท้

ผู้นำที่สวมแว่นตาโบกมืออย่างมีอำนาจ “อย่าพูดไร้สาระอีกเลย พาเขาไป!”

เฉียนจิ้นขัดขืน “ทำไมต้องพาผมไป? หน่วยจู่โจมแรงงานของเราจัดหาสถานที่เรียนรู้ให้คนหนุ่มสาวที่ใฝ่เรียนรู้มันผิดตรงไหน?”

“คนหนุ่มสาวรักการเรียนรู้ แต่ขาดสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม เราทำเพื่อรับใช้พวกเขา ผิดตรงไหน?”

“การรับใช้ประชาชนไม่ผิด แต่พวกนายรับใช้คนดีจริงๆ หรือ? ถ้าเป็นคนดีจริงจะมาเรียนในที่อับๆ แบบนี้เหรอ?” ผู้นำร่างท้วมอีกคนพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดกว่า

“ฉันว่าที่นี่เป็นที่สำหรับพวกคนเลวและอาชญากร นายบอกว่าที่นี่เป็นโรงเรียนใต้ดินก็ไม่น่าจะผิดนะ!”

“ผู้กองหลิว พาเขาไปซะ กลับไปต้องสอบสวนเขาให้ดี!”

หวงหยงเทาที่เงียบมาตลอดก็ออกมาพูด “ไม่ต้องทำเรื่องใหญ่ขนาดนั้นหรอกครับ”

“สหายเฉียนจิ้นคนนี้ผมรู้จักเขาดี เขาเป็นรองหัวหน้าหน่วยจู่โจมรักษาความปลอดภัยในถนนของเรา”

“ผู้กองหลิวก็รู้ดีว่าหน่วยนี้ได้รับการอนุมัติจากที่ประชุมของสำนักเราด้วย เพราะพวกเขาทำความดีความชอบอย่างต่อเนื่องในการปกป้องทรัพย์สินของประชาชนและต่อสู้กับอาชญากรรม!”

ผู้กองหลิวมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา จึงให้เกียรติเขา “ถ้าอย่างนั้นผู้กำกับหวงคิดว่าจะจัดการอย่างไรครับ?”

หวงหยงเทาตอบ “พาเขาไปที่หน่วยงานของเราก่อนเถอะครับ เพราะมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในเขตของผม ในฐานะผู้นำที่ดูแล ผมก็มีส่วนรับผิดชอบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เหมือนกัน!”

ห้อง 204 ยังไม่ได้สร้างปัญหาอะไรเลย

เพียงแค่มีคนรายงานว่ามีปัญหา และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็มาจัดการกับปัญหาเท่านั้น

เมื่อหวงหยงเทาออกมา ผู้นำด้านการศึกษาและความมั่นคงสาธารณะก็คุยกันแล้วให้เกียรติเขา ให้เขาพาเฉียนจิ้นไปได้ แต่จะมีการจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจจากหลายหน่วยงานเพื่อทำการสอบสวน

เรื่องนี้จึงถูกตัดสินเช่นนี้

เฉียนจิ้นถูกใส่กุญแจมือและถูกพาตัวไป

เรื่องนี้ทำให้ชาวบ้านหลายคนในถนนส่ายหน้า

ตอนที่พวกเขาเดินลงมา หน่วยจู่โจมแรงงานเพิ่งกลับมาถึงพอดี

เมื่อเห็นเฉียนจิ้นถูกจับ หวังตงก็วิ่งออกมาคนแรกขวางทางคนอื่นๆ แล้วตะโกน “ทำอะไร? พวกคุณจะทำอะไร!”

“ทำไมถึงจับหัวหน้าของเรา? หัวหน้าของเราทำผิดกฎหมายข้อไหนวะ!”

จางหงโปพูดอย่างเคร่งขรึม “หวังตง นายถอยไป!”

“เฉียนจิ้นไม่ได้เป็นหัวหน้าของพวกนายแล้ว คณะกรรมการชุมชนจะยกเลิกตำแหน่งทั้งหมดของเขาทันที!”

หวังตงเป็นคนบุ่มบ่ามและหัวแข็ง เขาร้องตะโกน: “หน่วยจู่โจมแรงงานก็แค่ทีมที่ทำงานสกปรก ไม่ใช่หน่วยงานราชการ แต่มันเป็นองค์กรของประชาชน!”

“หัวหน้าใหญ่ของเรามาจากการเลือกตั้งของสมาชิกทุกคนในทีม นายไม่มีสิทธิ์แต่งตั้งและไม่มีสิทธิ์…”

จ้าวป๋อเดินมาปิดปากเขาแล้วลากเขาไปข้างหลัง

หวังตงผลักเขาเซถลาแล้วพูดด้วยความโกรธ “ทำอะไร? พวกเราไม่ได้ไม่รู้เรื่องห้องเรียนนี้ เราไม่ได้ไม่เคยไป!”

“หัวหน้าเฉียนไม่ได้ทำอะไรที่ผิดกฎหมายเลย ทำไมต้องจับเขาด้วย! ห้ามจับเขา!”

จางไอ่จวินที่เฉียนจิ้นกำชับไว้ล่วงหน้าก็ขึ้นมาลากตัวเขาไป

หวังตงถ่มน้ำลายใส่เขาด้วยความโกรธ “ตอนที่กินข้าวของหัวหน้าเฉียนแกก็ดีใจยิ่งกว่าใคร พอมีเรื่องแกก็วิ่งเร็วกว่าใคร—ฉันดูถูกแก!”

เฉียนจิ้นดูแล้วรู้สึกประทับใจ

ไม่แปลกใจเลยที่หวังตงถึงแม้จะบุ่มบ่ามและไร้ความสามารถ แต่เขาก็ยังคงนั่งตำแหน่งหัวหน้าทีมได้อย่างมั่นคง และแม้แต่ตอนที่เขาถูกไล่ออก สมาชิกทีมก็ยังไม่เห็นด้วยทั้งหมด

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

นี่คือพี่ชายตัวจริง

เมื่อพี่น้องมีเรื่อง เขาก็พร้อมจะช่วย!

เมื่อหวังตงออกมา จูเทาซึ่งเป็นคนสนิทก็อยู่เฉยไม่ได้ เขาและเฉาโหย่วจื้อจึงออกมาอธิบาย

หวงหยงเทาปลอบพวกเขา แล้วก็พาตัวเฉียนจิ้นไปท่ามกลางความหดหู่ของสมาชิกทีม

เมื่อเฉียนจิ้นมาถึงสถานีรักษาความปลอดภัย เขาก็ได้จิบชาอย่างสบายใจ

เฉิงฮวารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเขา ดังนั้นเขาจึงรินน้ำชาให้เฉียนจิ้นอย่างเต็มใจ หวังว่าเฉียนจิ้นจะชวนเขาไปกินข้าวกับกวนต้าเป่าอีกในอนาคต

ตอนเย็นมีแขกที่ไม่คาดคิดมาเยือน

เว่ยชิงฮวนถามอย่างระมัดระวัง “ท่านผู้นำ สหายเฉียนจิ้นถูกขังอยู่ที่นี่หรือคะ?”

เฉิงฮวาที่เคยเจอเธอแล้วเดินมารับเธอแล้วพูดว่า “วางใจเถอะครับ แฟนของคุณไม่เป็นไรหรอกครับ แค่เป็นภารกิจจากเบื้องบนที่ต้องการขู่ให้เขาตกใจเท่านั้นเองครับ”

เว่ยชิงฮวนอยากจะอธิบาย แต่เมื่อคิดถึงทุกอย่างแล้วก็ทำได้เพียงหัวเราะอย่างขมขื่น “เขาต้องมาเดือดร้อนเพราะฉัน เพราะฉันเป็นคนแนะนำให้เขาเปลี่ยนห้องเป็นห้องเรียน ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้”

เฉียนจิ้นอยู่ในห้องสอบสวนคนเดียว เฉิงฮวาพาเว่ยชิงฮวนเข้าไปเยี่ยมเขา เว่ยชิงฮวนเอาเกี๊ยวมาให้เขาด้วย: “ฉันกะว่าจะให้คุณลองชิมฝีมือของฉันวันนี้...”

สีหน้าของคุณครูดูเศร้าหมอง

เฉียนจิ้นเปิดกล่องข้าวอะลูมิเนียมแล้วเริ่มกิน

เกี๊ยวไส้ถั่วแขก ไม่มีน้ำมันมากนัก แต่มีผักเยอะและไส้เยอะ รสชาติหอมและกระตุ้นความอยากอาหาร

เขาชูนิ้วโป้งขึ้นแล้วชม “อร่อยมาก ฝีมือของคุณครูเว่ยไม่เป็นสองรองใครเลย!”

เฉิงฮวาที่น้ำลายสอ รีบคว้าไปสองชิ้นยัดเข้าปากตอนที่เว่ยชิงฮวนเผลอ แล้วก็พยักหน้าอย่างมีความสุข

เว่ยชิงฮวนรู้สึกเขินเล็กน้อย “ขอโทษนะคะ ฉันไม่น่าให้คำแนะนำแย่ๆ กับท่านเลย ฉันเขียนจดหมายอธิบายสถานการณ์ส่งไปให้องค์กรแล้ว”

เธอหยิบซองจดหมายออกมาแล้วยื่นให้เฉิงฮวาด้วยสองมือ

เฉียนจิ้นกล่าว “คุณครูเว่ยวางใจได้ร้อยแปดส่วนเลยครับ ผมไม่เป็นไรหรอก”

“การเปิดห้องเรียนหน่วยจู่โจมศึกษานี่ไม่เพียงแต่ไม่ใช่ความคิดที่แย่ แต่เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมเลยต่างหาก!”

“วันนี้คุณกลับไปก่อนเถอะครับ วางใจได้เลย ผมต้องออกไปแน่นอน และคุณจะต้องกลับมาเป็นครูอีกครั้งแน่!”

เฉิงฮวาก็ปลอบเธอเช่นกัน แล้วพาเธอออกไป

เฉียนจิ้นกินอิ่มแล้วก็ทำตัวสบายๆ เหมือนมานั่งสมาธิ

ทันทีที่เขาสงบจิตใจลง

ซูเว่ยตงก็มาถึงอย่างร้อนรนและบ่นพึมพำ…

พลบค่ำลงแล้ว

หลังจากเที่ยงคืนคือวันที่ 21

วันศุกร์

ในความมืดมิดที่หนาทึบ สายการบิน ‘8.1’ ซึ่งเริ่มก่อตั้งขึ้นตั้งแต่ปี 1950 ที่เมืองเซี่ยงไฮ้และได้ขยายไปยังเมืองอื่นๆ ก็ยังคงทำงานตามปกติ

หนังสือพิมพ์ประชาชนรายวัน หลังจากที่พิมพ์เสร็จที่สำนักงานใหญ่ในเมืองหลวงแล้ว แผ่นแม่พิมพ์ตะกั่วก็ถูกส่งไปยังโรงพิมพ์ของรัฐในเมืองไห่ปิน

กระดาษหนังสือพิมพ์แผ่นแล้วแผ่นเล่าปลิวว่อน พนักงานพิมพ์ที่ได้อ่านก็เบิกตากว้าง สมาชิกที่อายุน้อยกว่าอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา

หัวหน้าฝ่ายพิมพ์พูดอย่างเคร่งขรึม “รักษาระเบียบ! ห้ามคุยกัน ห้ามเปิดเผยข้อมูลใดๆ ก่อนเวลาเด็ดขาด!”

หนังสือพิมพ์ถูกกองขึ้นอย่างรวดเร็ว พนักงานบรรจุจัดเรียงนับจำนวนอย่างชำนาญแล้วนำไปบรรจุขึ้นรถ

ความมืดมิดจางหายไป

แสงอรุณใกล้จะมาถึง

หนังสือพิมพ์ถูกส่งไปยังจุดขายและจุดแจกจ่ายต่างๆ พนักงานที่รับหนังสือพิมพ์เมื่อได้เห็นข่าวก็รีบโทรศัพท์ไปบอก…

แผงหนังสือพิมพ์และร้านหนังสือบางแห่งก็เปิดร้านก่อนเวลา

ท้องฟ้าเริ่มมีสีเงินยวง

คนทำงานกะกลางคืนเลิกงานและคนทำงานกะเช้าก็เริ่มทำงาน ไม่นานข่าวก็ระเบิดขึ้นในเมืองเหมือนกับระเบิดนิวเคลียร์: “ข่าวจาก หนังสือพิมพ์ประชาชนรายวัน!”

“การปฏิรูปการรับสมัครนักศึกษาครั้งสำคัญของมหาวิทยาลัยใหญ่!”

“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะกลับมาอีกครั้ง! มหาวิทยาลัยจะไม่สนใจภูมิหลังอีกต่อไป! จะคัดเลือกนักศึกษาที่มีผลการเรียนดีที่สุด!”

แสงเช้าทะลุผ่านก้อนเมฆ ฝูงนกพิราบสีขาวบินผ่านกำแพงสีเทาพุ่งสู่ท้องฟ้า

ดวงอาทิตย์สีแดงฉานกำลังขึ้นมา!