บทที่ 71: พันธมิตรโค่นล้มจางก่อตั้งขึ้นแล้ว

เช้าตรู่ที่หมอกจาง ๆ ยังไม่จางหายไป เมืองทั้งเมืองก็ถูกปกคลุมไปด้วยกลิ่นหมึกพิมพ์แล้ว

ทุกหนทุกแห่งเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังซื้อหนังสือพิมพ์

หนังสือพิมพ์ 'เหรินหมินรื่อเป้า' ที่แผงหนังสือพิมพ์และตู้หนังสือถูกกวาดซื้อไปจนหมดเกลี้ยง

บางคนซื้อไม่ได้ถึงกับยืนร้องไห้กลางถนน

บางหน่วยงานรีบเปลี่ยนป้ายสโลแกนทันที: ส่งท้ายฤดูใบไม้ร่วงของเมืองและชนบท ต้อนรับฤดูใบไม้ผลิแห่งวัฒนธรรม

ด้านนอกรั้วเหล็กของร้านหนังสือซินหัว ผู้คนเข้าแถวกันเป็นทางยาวราวกับมังกรสีเทาอมน้ำเงิน ผ้าคลุมผมลายดอกและหมวกปลดแอกสีน้ำเงินปนกับหมวกทหารสีเขียวส่งไอร้อนลอยเป็นควันขาวในน้ำค้างเย็น

บางคนเอาแก้วเคลือบคว่ำไว้บนบันไดเพื่อจองที่ ตัวอักษรสีแดง 'แรงงานคือเกียรติ' ที่ก้นแก้วเปียกชื้นราวกับรอยเลือดในน้ำค้างแข็ง

แปดโมงเช้า ร้านหนังสือเปิดทำการ

พนักงานขายวัยชราที่สวมชุดจงซานแบบสี่กระเป๋าโผล่หน้าออกมาครึ่งตัวก็ตกใจ “โอ้โห ทำไมคนเยอะขนาดนี้?”

ทันใดนั้นแถวก็แตกฮือ

วัยหนุ่มสาวหลายคนเบียดเข้าไป “อาจารย์ครับ เมื่อเดือนที่แล้วผมเห็นมี 'ชุดหนังสือเรียนด้วยตนเองวิชาคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมี' ขอผมเล่มนึง!”

“ขอพจนานุกรมเล่มนึง ผมจะซื้อพจนานุกรม!”

“สหายครับ ที่นี่มีหนังสือเรียนมั้ยครับ?”

เสียงตะโกนดังเซ็งแซ่ กระจกประตูบานใหญ่ส่งเสียงดังสนั่นจากการถูกเบียด ผลักดัน รองเท้าแตะข้างหนึ่งกลิ้งไปบนพื้น…

ป้ายประกาศบนกระดานดำใต้ชายคาที่ทำการไปรษณีย์ถูกลบออกไปแล้ว มีตัวอักษรสีแดงสดที่เขียนด้วยชอล์กสีแดงว่า “การสอบเข้ามหาวิทยาลัยมาแล้ว”

บางหน่วยงานก็ติดประกาศหนังสือพิมพ์ประจำวันตามปกติ แต่คนงานหนุ่มสาวไม่ทำงานแล้ว พวกเขากรูเข้ามารวมกันราวกับปลาซิวปลาสร้อยในฤดูน้ำหลาก

คนจากคณะกรรมการชุมชนก็มาด้วย พวกเขาฉีกสโลแกน “โลกกว้างใหญ่หล่อหลอมจิตใจสีแดง” ออก แล้วติดสโลแกนใหม่แทน:

เราอยากเรียนรู้!

จางหงโปที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ถูกเพื่อนร่วมงานดึงตัวออกมา “จางหัวหน้า ออกไปดูข้างนอกหน่อยสิ! เละไปหมดแล้ว!”

“ใช่แล้ว จางหัวหน้า รีบไปควบคุมสถานการณ์ด่วน!”

จางหงโปมองเพื่อนร่วมงานอย่างมึนงง

เสียงตะโกนจากข้างนอกดังเข้ามาถึงข้างในแล้ว: “เราอยากได้โรงเรียน! เราอยากทบทวนบทเรียน! เราอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัย!”

จางหงโปก้มลงอ่านหนังสือพิมพ์อย่างละเอียด

พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของ 'เหรินหมินรื่อเป้า': การสอบเข้ามหาวิทยาลัยกำลังจะมีการปฏิรูปครั้งใหญ่!

พาดหัวข่าวหน้าสอง: การจัดสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ดีคือความหวังของประชาชนทั้งชาติ!

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางสถานีตำรวจพลางพึมพำ “ฟ้าเปลี่ยนสีแล้ว ทำไมอยู่ ๆ ก็เปลี่ยนไปอย่างนี้!”

“ไอ้เฉียนจิ้น ไอ้สารเลว มันมีเส้นสายในส่วนกลางหรือไง? ทำไมมันถึงรู้ว่าตอนนี้ควรจะสร้างห้องเรียน! หรือว่าแม้แต่สวรรค์ก็ยังเข้าข้างมัน!”

เครื่องขยายเสียงตามถนนเสียงแตก ผู้ประกาศหญิงเสียงสั่นเครือปะปนกับเสียงรบกวนของกระแสไฟฟ้าดังสนั่นไปทั่วหอพักแบบตึกแถว:

“ปีนี้ นโยบายการสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะมีการปฏิรูปครั้งใหญ่ โดยจะใช้วิธีสมัครใจสอบ สอบรวมส่วนกลาง คัดเลือกเบื้องต้นในระดับเมืองและเขต การคัดเลือกในระดับมหาวิทยาลัย และการอนุมัติในระดับมณฑล เมือง และเขตปกครองตนเอง…”

“ผู้ที่เข้าข่ายเงื่อนไขการรับสมัครไม่ว่าจะเป็นคนงาน เกษตรกร เยาวชนผู้มีการศึกษาที่ลงไปทำงานในชนบทหรือกลับสู่ชนบท อดีตทหารผ่านศึก เจ้าหน้าที่ และนักเรียนมัธยมปลายที่กำลังจะจบการศึกษา สามารถสมัครได้โดยสมัครใจ และสามารถเลือกสมัครได้หลายมหาวิทยาลัยและหลายสาขาวิชาตามความสนใจและทักษะของตนเอง เพื่อให้ประเทศชาติสามารถคัดเลือกผู้มีความสามารถ…”

เหล่าวัยหนุ่มสาวที่มาชุมนุมกันอยู่ข้างนอกกระโดดโลดเต้นและส่งเสียงโห่ร้องยินดี: “โอ้!”

“ประเทศชาติจงเจริญ!”

สมาชิกทีมจู่โจมแรงงานหลายคนก็ปะปนอยู่ในนั้นด้วย

หลังจากจ้าวโปโห่ร้องด้วยความดีใจ เขาก็นึกถึงคำทำนายของเฉียนจิ้นในการประชุมเมื่อสองวันก่อน

เขาตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น แล้วดึงเพื่อนร่วมทีมข้าง ๆ “หัวหน้าเฉียนจิ้นรู้เรื่องนี้ล่วงหน้าแล้ว!”

“เขาส่องข่าวและสอบถามข้อมูลอยู่ทุกวัน ตอนนั้นเขาก็บอกว่าประเทศกำลังจะฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาเตรียมห้องเรียนไว้ล่วงหน้าสำหรับทีมจู่โจมการเรียน!”

สมาชิกพรรคบางคนที่เข้าร่วมประชุมก็พยักหน้า “ใช่ เขาทำนายไว้ล่วงหน้าจริง ๆ”

จ้าวโปตะโกนลั่น “ถ้าอย่างนั้น การที่เขาเตรียมห้องเรียนสำหรับทีมจู่โจมการเรียนให้เรามีปัญหาตรงไหนเหรอ?”

“ทำไมถึงจับเขา? สหายทั้งหลายตามผมมา! ไปรับหัวหน้าเฉียนจิ้นกลับมา!”

ผู้คนจำนวนมากเริ่มเคลื่อนตัวออกไป

บางคนเริ่มร้องเพลง 'อินเตอร์เนชันแนล' ทั้งขบวนก็ร้องตามด้วยเสียงกึกก้อง:

“ลุกขึ้นเถิด ทาสผู้หิวโหยหนาวเหน็บ ลุกขึ้นเถิด ผู้ที่ต้องทนทุกข์ทั่วโลก…”

ในสถานีตำรวจ ผางไหลฝูโทรศัพท์หาหน่วยงานที่สูงกว่าตั้งแต่เช้า

ผู้นำที่รับสายถามว่า “ใครเป็นคนจับกุม? ไร้สาระ!”

“ไม่ว่าจะยุคไหน การเรียนรู้ไม่ใช่ความผิด! ท่านผู้นำเคยกล่าวไว้ว่า การสร้างสังคมนิยมต้องการผู้ใช้แรงงานที่มีวัฒนธรรม!”

“แน่นอนว่าต้องปล่อยตัว ต้องปล่อยตัว! หัวหน้าทีมจู่โจมรักษาความสงบเรียบร้อยของเราจัดให้เยาวชนในเขตพื้นที่เรียนรู้วิชาการ นี่เป็นเรื่องที่ดี ควรได้รับการสนับสนุน!”

ผางไหลฝูวางสายแล้วรีบปลุกเฉียนจิ้นที่ยังหลับอยู่ทันที

เขาชื่นชมเล็กน้อย “แกนี่มันใจถึงจริง ๆ โจรผู้ร้ายมากมายเข้ามาในห้องนี้แล้วขวัญผวา แต่แกกลับหลับได้!”

เฉียนจิ้นขยี้ตาแล้วพูดอย่างสบาย ๆ “พวกเขากลัวเพราะทำผิด พวกเขาไม่ได้ขี้ขลาดแต่พวกเขารู้ว่ากำลังจะถูกกฎหมายลงโทษ”

“ที่ผมหลับได้เพราะผมบริสุทธิ์ใจ ผมลงไปทำงานในชนบทเพื่อรับใช้ชาวนา เข้าร่วมทีมจู่โจมแรงงานเพื่อรับใช้ชาวเมือง และจัดตั้งทีมจู่โจมการเรียนเพื่อรับใช้เยาวชนผู้มีการศึกษา!”

ผางไหลฝูอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า “มันก็เป็นเหตุผลแบบนั้นแหละ”

“ไปเถอะ ถือว่ามาทำความคุ้นเคยกับโครงสร้างภายในของหน่วยงานเรา แกควรกลับบ้านแล้ว!”

เฉียนจิ้นแกล้งทำท่าประหลาดใจ “ผู้นำตัดสินใจเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

“โอ้ หรือว่าจางหงโปถูกจับในคดีทุจริต ผมที่เป็นเหยื่อของการใส่ร้ายก็เลยพ้นผิดแล้วใช่ไหม?”

ผางไหลฝูอดขำไม่ได้ “เขาสบายดีน่ะ อย่าเลย เขาเป็นหัวหน้าแกนะ ให้ความเคารพเขาหน่อยสิ”

เฉียนจิ้นถาม “สารวัตรผางครับ ถ้ามีใครบางคนอยากให้คุณติดคุก คุณจะเคารพเขาไหม?”

ผางไหลฝูตาเบิกกว้าง “ผมจะกำจัดมันให้ตาย!”

เฉียนจิ้นยิ้มเยาะแล้วพูดด้วยความแค้น “ผมก็จะกำจัดมันให้ตายเหมือนกัน!”

ผางไหลฝูอยากจะพูดปลอบโยนสองสามคำ แต่คิดไปคิดมาก็ไม่มีอะไรจะพูดได้เลยพาเฉียนจิ้นออกไปข้างนอก แล้วยัดหนังสือพิมพ์ของหน่วยงานให้เขา:

“แกต้องเหลือที่ให้ฉันในห้องเรียนสองที่นะ หลานชายกับหลานสาวของฉันน่าจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนั้นจะให้พวกเขาไปเรียนที่นั่นอย่างตั้งใจ!”

หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ไม่ต้องดูแล้ว

เมื่อวานเขาก็ดูแล้ว

เมื่อวานเขาซื้อหนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้าที่เหลือทั้งหมดของปีนี้ เพราะเวลาเร่งด่วนเลยซื้อแบบยกชุด ราคาก็เลยแพงมาก รวมทั้งหมดสองพันแปดหยวน

ผลปรากฏว่าหนังสือพิมพ์ฉบับที่สองที่ซื้อมาก็คือข่าวการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย…

เขาเดินออกไปข้างนอก

สวี่เว่ยตงกำลังนอนหลับบนเก้าอี้เอน

สวี่ผู้เฒ่าเป็นคนมีน้ำใจ

เมื่อคืนเขาจะอยู่เป็นเพื่อนที่นี่ แล้วเขาก็ทำอย่างที่พูดไว้ เฉียนจิ้นหลับอยู่ข้างใน ส่วนเขาก็แย่งเก้าอี้เอนของเฉิงฮวาที่เข้ากะกลางคืนมานอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างนอก

ส่วนเฉิงฮวากำลังรื้อตู้หาหนังสือ

เฉียนจิ้นประหลาดใจ “คุณก็เตรียมตัวจะไปเรียนมหาวิทยาลัยด้วยเหรอ?”

เฉิงฮวาส่ายหน้า “เมื่อก่อนเคยจับขโมยที่ขโมยหนังสือ หนังสือบางส่วนที่หาเจ้าของไม่เจอถูกทิ้งไว้ที่หน่วยงานเรา”

“ปีนี้จะฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย หนังสือพวกนี้คงมีประโยชน์ ผมอยากลองหาดูแล้วจะเอาไปให้สหายที่ต้องการใช้”

เฉียนจิ้นชื่นชม “เจ้าหน้าที่เฉิงเป็นสหายที่ดีที่รับใช้ประชาชนด้วยใจจริง”

เฉิงฮวากลับชื่นชมเขามากกว่า “คุณจัดตั้งห้องเรียนล่วงหน้า นั่นแหละถึงจะเป็นสหายที่ดี”

ด้านนอกมีผู้คนมารวมตัวกันอย่างหนาแน่น

เฉียนจิ้นคิดว่าเป็นเยาวชนที่กำลังจัดงานเฉลิมฉลองอย่างตื่นเต้น

เมื่อมองดูให้ดี ๆ ก็พบว่า

ทีมจู่โจมแรงงานมาแล้ว! หวังตงเป็นผู้นำอยู่ด้านหน้า

เฉียนจิ้นเดินออกไป ผู้คนหลายสิบคนชูแขนตะโกน “หัวหน้าเฉียนจิ้น สหายทุกคนมารับคุณกลับบ้านแล้ว!”

ตอนนั้นเอง เฉียนจิ้นก็รู้สึกเลือดสูบฉีด

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้ชายทุกคนชอบนำทัพ!

เขาเข้าไปกอดหวังตง หวังตงพูดอย่างตื่นเต้น “สวรรค์ก็มีตา จะไม่ยอมให้คนดีต้องถูกใส่ร้าย!”

จ้าวโบรีกเข้าไปสร้างความโดดเด่น “พวกเราเป็นนักวัตถุนิยม ไม่พูดถึงเรื่องสวรรค์ หัวหน้าเฉียนจิ้นพึ่งตัวเองต่างหาก!”

“ท่านผู้นำกล่าวว่า มีพ่อมีแม่ก็ไม่สู้มีด้วยตัวเอง คำนี้หมายความว่าอย่างไร? หมายถึงการพึ่งพาตัวเองดีกว่าพึ่งพาพ่อแม่!”

“เมื่อวานผมก็ดูแล้ว หัวหน้าเฉียนจิ้นต้องรู้อยู่แล้วแน่นอน เขาพูดในการประชุมว่าประเทศจะฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว สายตาเฉียบคมมาก!”

เขาหันไปมองซ้ายขวาแล้วยกนิ้วโป้งขึ้น

จูเทา “ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!”

พวกเขาล้อมรอบเฉียนจิ้นแล้วเดินกลับ

วันนี้ในเมืองไห่ปินคึกคักจริง ๆ คึกคักยิ่งกว่าวันชาติเสียอีก

พวกเขาเดินผ่านห้างสรรพสินค้า เฉียนจิ้นพบว่าเคาน์เตอร์ขายเศษผ้ามีแถวใหม่เกิดขึ้น

ผู้หญิงที่สวมชุดคนงานผ้ากากีถือตั๋วผ้าไว้แน่น ดวงตาจ้องมองไปที่ผ้าเต๋อซื่อเหลียงที่ดูดีที่สุด

เยาวชนผู้มีการศึกษาชอบใส่เสื้อเชิ้ตเต๋อซื่อเหลียงมากที่สุด

วันนี้ทีมจู่โจมแรงงานคงไม่มีกะจิตกะใจจะไปทำงาน

ในทีมนี้มีเยาวชนผู้มีการศึกษาในอดีตหลายคน หลายคนเคยเรียนมัธยมปลายมาก่อน พวกเขามีคุณสมบัติที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยและก็มีความตั้งใจที่จะสอบด้วย

เฉียนจิ้นพาพวกเขากลับไปที่หน้าคณะกรรมการชุมชนเพื่อจัดแถว

แล้วเขาก็เห็นเด็กสี่คนยืนอยู่มุมกำแพงพร้อมหน้าพร้อมตา

เขาแปลกใจมาก “เฮ้ย! พวกแกสี่คนมาทำอะไรที่นี่?”

เว่ยเซียงหมี่ใช้สายตาชี้ไปที่ห้องทำงานของหัวหน้า

หน้าต่างของห้องทำงานของหัวหน้าปิดม่านอยู่

กระจกหลายบานแตกไปแล้ว

เฉียนจิ้นถาม “พวกแกสี่คนทำเหรอ?”

สี่พี่น้องพยักหน้า

หลิวซานปิ่งพูดอย่างไม่พอใจ “เราตกลงกันว่าแต่ละคนจะทุบกระจกคนละบานเพื่อระบายแค้นให้คุณ แต่พี่รองเล่นไม่ซื่อ เขาไปทุบตั้งสองบาน!”

หวังตงได้ยินดังนั้นก็หยิบหินก้อนหนึ่งขึ้นมาแล้วเขวี้ยงไป

‘กว๊าง’ กระจกแตกละเอียด

หวังตงตะโกน “อย่าหนี! จับไอ้หนุ่มนั่นไว้ มันกล้ามาทุบหน้าต่างของคณะกรรมการชุมชน ช่างกล้ามาก!”

เจ้าหน้าที่ของคณะกรรมการชุมชนหลายคนออกมาจับตัว

แต่จางหงโปไม่โผล่หน้ามาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

เว่ยเซียงหมี่พูดอย่างหมดหนทาง “หัวหน้าเฉียนจิ้นครับ พอแล้วครับ คุณรีบควบคุมคนของคุณหน่อย”

“เด็ก ๆ พวกนี้แค่จ่ายค่าเสียหายก็พอ แต่ถ้าเป็นสมาชิกทีมจู่โจมแรงงานมาทุบกระจกนี่เป็นปัญหาใหญ่เรื่องการทำลายทรัพย์สินสาธารณะเลยนะ!”

เฉียนจิ้นหัวเราะ “วางใจได้ครับ หัวหน้าเว่ย ทีมจู่โจมของเรามีระเบียบวินัย พวกเขาจะไม่ทำแบบนี้หรอก”

เขาหันไปพูดกับเด็กทั้งสี่ “พวกแกมาทุบกระจกของคณะกรรมการชุมชนได้อย่างไร? นี่เป็นเรื่องที่ผิดมาก ผมจะตำหนิพวกแกอย่างรุนแรง!”

“เอาล่ะ รีบไปได้แล้ว กลับไปทอดไข่คนละสองฟองกินซะ ต้องกินให้หมดนะ นี่เป็นการลงโทษ!”

เด็กทั้งสี่รีบวิ่งหนีไป

เฉียนจิ้นคิดว่าจะต้องจัดการกับเจ้าหน้าที่ของคณะกรรมการชุมชนที่ตามมาเอาเรื่อง

ผลปรากฏว่าไม่มีใครมาเอาเรื่อง ทุกคนมองเขาด้วยสายตาที่แปลก ๆ…

ไม่มีใครมาเอาเรื่องก็ดีแล้ว

หลังจากแสดงการข่มขวัญจางหงโปเสร็จแล้ว เฉียนจิ้นก็เตรียมจะพาสมาชิกทีมจู่โจมที่จัดแถวเรียบร้อยแล้วไปที่ห้องเรียน

แต่เว่ยเซียงหมี่ก็โบกมือให้เขาด้วยรอยยิ้ม และส่งสัญญาณให้เขาอยู่ต่อ

เฉียนจิ้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เว่ยเซียงหมี่ดีกับเขามาก เขาจึงให้หวังตงนำทีมไปที่ห้องเรียนก่อน ส่วนตัวเองก็อยู่ต่อ

เว่ยเซียงหมี่พาเขาไปที่ห้องประชุมที่ไม่มีคน แล้วมองออกไปข้างนอกก่อนจะปิดประตูห้อง

ใจของเฉียนจิ้นเริ่มเต้นตึกตัก

เขายอมรับว่าหัวหน้าเว่ยมีเสน่ห์มาก

แต่ตอนนี้ในใจของเขามีแต่เว่ยชิงฮวนที่มีเสน่ห์มากกว่า

เมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็เอามือตบหัวตัวเอง

คิดอะไรไร้สาระอยู่นะ นี่คือปี 1977 ไม่ใช่ปี 2027 เว่ยเซียงหมี่จะเจ้าชู้แค่ไหนก็ไม่กล้าทำอะไรบ้า ๆ บอ ๆ ในหน่วยงานหรอก

ผลปรากฏว่าประโยคแรกที่เว่ยเซียงหมี่พูดหลังจากนั่งลงมันก็แปลก ๆ จริง ๆ “หัวหน้าเฉียนจิ้นเชิญนั่งค่ะ คุณคงยังไม่รู้จักฉันใช่ไหม? ฉันจะแนะนำตัวเองสั้น ๆ นะคะ”

เฉียนจิ้นขยี้คางอย่างหนัก

เขาเคยไปดูตัวในปี 27!

แค่ไม่เคยดูตัวสำเร็จ

เว่ยเซียงหมี่พูดต่อ “คุณรู้ไหมว่านอกจากการเป็นหัวหน้าสตรีของถนนสายนี้แล้ว ฉันยังทำงานที่สำนักงานจัดการอสังหาริมทรัพย์ในเขตอีกด้วย…”

ขณะที่เธอแนะนำตัว เฉียนจิ้นก็เข้าใจ:

เว่ยเซียงหมี่อยากจะเลื่อนตำแหน่ง แต่สำนักงานจัดการอสังหาริมทรัพย์คือหน่วยงานแบบไหน? วัดใหญ่ย่อมมีลมแรง สระลึกย่อมมีเต่าเยอะ

เธอเป็นหัวหน้าแผนกอยู่แล้ว แต่เพราะไม่มีพื้นเพ ไม่มีแบ็ก ไม่มีทักษะที่โดดเด่น เส้นทางอาชีพของเธอในสำนักงานจัดการอสังหาริมทรัพย์ก็ถึงทางตันแล้ว

ถ้าเธอต้องการก้าวหน้าไปอีกขั้น เธอก็ต้องพยายามในคณะกรรมการชุมชน

และการก้าวหน้าของเธอก็คือการเป็นหัวหน้าคณะกรรมการชุมชน

จางหงโปไม่ยอมย้าย

เธอก็ไม่สามารถนั่งตำแหน่งหัวหน้าได้

ดังนั้น การที่เธอแสดงท่าทีที่ดีต่อเฉียนจิ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจึงมีจุดประสงค์: ร่วมมือกันจัดการจางหงโป ให้จางหงโปย้ายออกจากถนนไท่ซาน เพื่อที่เธอจะได้ขึ้นมาแทน!

เมื่อพูดกันอย่างตรงไปตรงมาแล้วก็ง่ายขึ้น

เฉียนจิ้นพูดว่า “ศัตรูของศัตรูก็คือเพื่อน หัวหน้าเว่ย เราเป็นเพื่อนกันอยู่แล้ว ตอนนี้เราก็ยิ่งเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากขึ้นไปอีก”

“วางใจได้ครับ ผมจะหาทางจัดการกับหัวหน้าจางเอง แล้วทีมจู่โจมแรงงานของเราจะสนับสนุนคุณให้ขึ้นเป็นหัวหน้าอย่างแน่นอน!”

“แต่ผมมีข้อเรียกร้อง”

เว่ยเซียงหมี่ยิ้ม “ว่ามาเลยค่ะ เกี่ยวกับการจัดหางานให้ก่อนใช่ไหม?”

เฉียนจิ้นพูดว่า “เกี่ยวกันครึ่งหนึ่งครับ หลังจากคุณเป็นหัวหน้าคณะกรรมการชุมชนแล้ว คุณต้องสนับสนุนให้ทีมจู่โจมแรงงานของเราจัดตั้งวิสาหกิจแบบรวมกลุ่มเล็ก ๆ ได้”

เว่ยเซียงหมี่สงสัย “พวกคุณจะจัดตั้งวิสาหกิจได้อย่างไร? มีโครงการอะไร? มีทิศทางอะไร?”

เฉียนจิ้นพูดว่า “เรื่องพวกนี้เราจะจัดการเองครับ และจะไม่ผิดกฎหมายแน่นอน แค่คุณสนับสนุนเราก็พอ”

เว่ยเซียงหมี่ตกลง “ไม่มีปัญหา!”

สหายทั้งสองจับมือกัน

พันธมิตรโค่นล้มจางก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ

ป.ล. ประกาศล่วงหน้าครับ พ่อแม่ผู้มีพระคุณทั้งหลาย หนังสือเล่มนี้จะวางแผงในวันพุธที่ 26 นี้ครับ หลังจากนั้นก็จะเริ่มระเบิดตอนอย่างบ้าคลั่ง!