บทที่ 72 ได้เข้าร่วมสหกรณ์อุปโภคบริโภคเรียบร้อย

ข่าวการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั้นเปรียบเหมือนระเบิดนิวเคลียร์ที่ระเบิดขึ้นในเมืองเป็นที่แรก

พอพลบค่ำ หลอดไฟสีส้มนวลในห้องสมุดก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละดวงราวกับประดับประดาเมืองที่หม่นหมองให้มีแสงดาว

ชั้นหนังสือถูกรื้อค้นจนไม่เป็นระเบียบ แต่เหล่าหนุ่มสาวก็ยังคงเบียดเสียดกันอยู่ในทางเดิน เพราะที่นี่คือสถานที่ที่ใกล้กับวิหารแห่งความรู้มากที่สุด

และยังใกล้กับหอคอยงาช้างมากกว่าที่อื่น ๆ

ไม่มีใครพูดอะไร มีแต่เสียงพลิกหน้ากระดาษดังซ่า ๆ เหมือนหนอนไหมกำลังแทะใบหม่อน

บางคนนำอาหารเย็นมาด้วย หยิบขนมปังอบครึ่งแผ่นออกมา แล้วกินไปพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง

ไอน้ำจากการกินอาหารเกาะบนกระจกเป็นฝ้า หนุ่มสาวคนนั้นก็เขียนสูตรสมการลงไป

ห้องเรียนของทีมจู่โจมที่ 204 กลับมาเปิดอีกครั้ง ห้องสองห้องอัดแน่นไปด้วยหนุ่มสาวที่มาจากชุมชนต่าง ๆ กระเป๋านักเรียนหนังเทียมและกระเป๋าสะพายข้างสีเขียวทหารกองรวมกันเป็นภูเขาเล็ก ๆ ใต้เก้าอี้ยาว

ไฟในหอพักแบบตึกแถวสว่างขึ้นทีละดวง

เฉียนจิ้นยืนพิงหน้าต่าง ดื่มชานานาชนิด

อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว ผู้ชายก็ต้องบำรุงตัวเองบ้าง

ในยามพลบค่ำที่มืดมิด ไฟถนนส่องแสงสีส้มเป็นวงกลม

ท่ามกลางลมหนาว มีรถจักรยานหลายคันปั่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่มีถุงตาข่ายห้อยอยู่ที่แฮนด์ ข้างในมีหนังสือเล่มบางบ้างหนาบ้าง

ใบไม้ต้นพลาตานที่ร่วงหล่นบนถนนหมุนวนไปมา เว่ยชิงฮวนกำลังถูมือและวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ผมยาวที่ม้วนเป็นลอนของเธอพลิ้วไหวไปตามลม เผยให้เห็นคิ้วที่งดงาม แสงไฟจากโคมไฟถนนส่องผ่านกิ่งก้านของต้นพลาตานกระทบลงบนตัวเธอราวกับสวมชุดสีทองที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เธอเหมือนถูกวาดออกมาจากภาพวาด

เฉียนจิ้นรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

จูเทาที่อยู่ข้าง ๆ เห็นคนที่มาถึงก็เบิกตากว้าง

สวี่เว่ยตงเตะขาเขาข้างหนึ่ง แล้วพูดประชดประชัน “ไม่ต้องดูหรอก นั่นมันพี่สะใภ้”

เมื่อคืนเขาได้รู้จากเฉิงฮวาว่าเฉียนจิ้นยอมเข้าสถานีตำรวจเพื่อปกป้องเว่ยชิงฮวน และเว่ยชิงฮวนก็รู้ว่าเฉียนจิ้นอยู่ในสถานีตำรวจเลยเอาเกี๊ยวไปส่งให้เป็นการเฉพาะ เขาเลยรู้ทันทีว่าคนอื่นหมดโอกาสแล้ว

จูเทาพูดอย่างกระอักกระอ่วน “ผมไม่ได้ดูอะไรซะหน่อย ผมแค่เห็นอาจารย์เว่ยมาแล้วเท่านั้นเอง มาซะดึกเลยนะ…”

“พี่สะใภ้ต้องมาเจอพี่ใหญ่ จะไม่มาได้ไงล่ะ?” สวี่เว่ยตงยังคงพูดประชดประชันต่อไป

จูเทางง “หมายความว่าไง? ไอ้เฒ่าสวี่ แกกับอาจารย์เว่ยเป็นคู่กันแล้วเหรอ?”

สวี่เว่ยตงพูดอย่างไม่พอใจ “หัวหน้าเฉียนจิ้น!”

จูเทาโล่งอก “ยังดี ยังดี”

“ยังดีหมายความว่าไง!” สวี่เว่ยตงโกรธทันที

จูเทายิ้มแหย ๆ แล้วโบกมือ

เฉียนจิ้นโอบไหล่เขาแล้วอธิบายว่า “เพราะในใจพี่จูมีแก พอรู้ว่าแกไม่ได้ถูกผู้หญิงคนอื่นอ่อยไป เขาก็เลยรู้สึกดีใจไง”

จูเทารีบพูด “หัวหน้าเฉียนจิ้นพูดอะไรอย่างนั้น! อาจารย์เว่ยไม่ได้ตาบอด ผมก็ไม่ได้ตาบอดนะ!”

พูดจบเขาก็วิ่งหนีไปทันที

สวี่เว่ยตงเรียกเพื่อนแล้ววิ่งตามไปอย่างบ้าคลั่ง เพื่อลากคนอื่นออกไปให้เฉียนจิ้นมีพื้นที่ส่วนตัว

เฉียนจิ้นก็เดินออกไปเช่นกัน เขาไปรับเว่ยชิงฮวนที่ชั้นล่าง “มาซะดึกเลยนะ ผมคิดว่าคุณจะไม่มาแล้วซะอีก!”

เว่ยชิงฮวนหอบหายใจจนเป็นควันขาวใต้โคมไฟถนน เธอยิ้ม “ขอโทษค่ะ วันนี้อยู่ ๆ ก็ประกาศฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย โรงเรียนเราเลยวุ่นวายไปหมด”

“แต่เดิมโรงเรียนภาคค่ำของเราเหมือนหูหนวกตาบอดอยู่แล้ว จู่ ๆ ก็กลายเป็นขวัญใจทันที อาจารย์ทุกคนต้องประชุมกันไม่หยุดหย่อน ทั้งประชุมโรงเรียน ประชุมกับกระทรวงศึกษาธิการ และยังมีผู้นำจากเขตและเมืองมาประชุมฉุกเฉินด้วย”

เฉียนจิ้นอธิบาย “ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ ผมหมายถึงว่า มาดึกขนาดนี้แล้วไม่ต้องมาก็ได้”

เว่ยชิงฮวนพูด “จะไม่มาได้ยังไงล่ะ? ฉันรับปากว่าจะมาเป็นอาจารย์ผู้ช่วยให้ห้องเรียนของพวกคุณแล้วนะ”

“อีกอย่าง ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณออกมาจากที่คุมขังหรือยัง อย่างน้อยก็ต้องมาถามข่าวหน่อย”

แรงดันไฟฟ้าของโคมไฟถนนไม่เสถียร แสงไฟกระพริบ ทำให้ต่างหูเงินที่ขัดเงาของเว่ยชิงฮวนก็สว่างวาบและดับลงเป็นระยะ

ยุคนี้ยังไม่มีภาวะโลกร้อน กลางคืนปลายเดือนตุลาคมก็เริ่มหนาวแล้ว

ปลายจมูกและแก้มของอาจารย์สาวแดงก่ำเล็กน้อย

เฉียนจิ้นมองดูแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นผมต้องขอโทษอีกครั้ง ผมลืมให้คนไปบอกข่าวคุณแล้ว”

“แต่หลังจากนี้คุณคงมาตอนกลางคืนไม่ได้แล้วใช่ไหม? เพราะโรงเรียนภาคค่ำของคุณจะมีภารกิจที่หนักมากแน่ ๆ”

เว่ยชิงฮวนพูด “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันคุยกับเพื่อนร่วมงานแล้ว ฉันจะเข้ากะกลางวัน ส่วนพวกเขาจะเข้ากะกลางคืน”

เฉียนจิ้นรู้สึกไม่ดี “ทำไมคุณต้องลำบากขนาดนั้น? เพื่ออะไร?”

เว่ยชิงฮวนเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วยิ้ม “ลูกท้อไม่พูด แต่ก็มีคนเดินตามจนเกิดเป็นเส้นทาง”

เฉียนจิ้นรู้สึกงง

คำพูดนี้ใช้กับครูได้ก็จริง แต่ไม่เห็นจะเกี่ยวกับความลำบากตรงไหนเลย?

เว่ยชิงฮวนเดินเข้าห้องเรียน

ตอนนี้ใกล้จะสามทุ่มแล้ว แต่ข้างในคนเต็มไปหมด

วันนี้คนที่มาที่นี่คือคนที่มาเพื่อเรียนจริง ๆ

มีสมาชิกทีมจู่โจมแรงงานและเยาวชนจากถนนไท่ซานที่มีความมุ่งมั่นจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย

แต่ห้องเรียนมันไม่เหมือนห้องเรียน

ไม่มีเวที ไม่มีโต๊ะและเก้าอี้ และไม่มีแม้กระทั่งกระดานดำ

นี่เป็นปัญหาของยุคสมัยนี้

ทรัพยากรขาดแคลน

ห้างสรรพสินค้ามีของครบครันก็จริง แต่มิติสีทองมันเล็กเกินไป ไม่สามารถขนส่งได้ทั้งกระดานดำ โต๊ะ หรือเก้าอี้

เว่ยชิงฮวนสอนอย่างตั้งใจเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง

เธอต้องรีบกลับก่อนสามทุ่มครึ่ง เพราะรถเมล์สาย 5 จะออกเป็นเที่ยวสุดท้าย

เธอถือกระเป๋าสะพายข้างเดินออกจากห้องเรียน เฉียนจิ้นเชิญเธอเข้ามาในบ้าน

นาฬิกาโบราณดังขึ้นหนึ่งครั้ง เว่ยชิงฮวนหันไปจัดผมที่ข้างขมับ กระจกสะท้อนภาพด้านข้างของเฉียนจิ้นพอดี

เฉียนจิ้นเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบถุงออกมา “อากาศเย็นแล้ว ที่บ้านมีผ้าพันคอที่แม่ผมทิ้งไว้ให้ เธอไม่เคยใช้เลย ยังใหม่เอี่ยม ถ้าคุณไม่รังเกียจก็เอาไปใช้เถอะ”

นี่คือผ้าพันคอที่เขาเพิ่งซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าเมื่อคืน ทำจากขนแกะแท้ 100% นุ่มนิ่ม ไม่ระคายคอ

รูปร่างเป็นผ้าพันคอลายตารางทั่วไป แต่ด้วยการออกแบบที่เป็นคลาสสิกทำให้ดูดีและเข้ากับชุดง่าย

นอกจากนี้ ปลายทั้งสองข้างยังมีพู่เล็ก ๆ ให้ความรู้สึกที่หรูหรา

เมื่อเฉียนจิ้นหยิบออกมา ผ้าพันคอขนาดใหญ่ยาวสองเมตรก็ห้อยลงมาบนแขนของเขาราวกับผ้าฮาดา

เว่ยชิงฮวนอ้าปากค้าง “ยาวจัง ใหญ่จัง”

แล้วก็หัวเราะพร้อมโบกมือ “นี่คือของที่ป้าทิ้งไว้ให้คุณเพื่อเป็นที่ระลึก ฉันรับไม่ได้หรอกค่ะ”

เฉียนจิ้นยื่นให้เธออย่างไม่ยอม “คุณเอาไปใส่ ไม่ได้เอาไปทิ้งซะหน่อย ผมก็ยังเห็นได้เหมือนเดิม แล้วก็ยังคิดถึงมันได้เหมือนเดิม!”

เว่ยชิงฮวนยิ้มเขิน ๆ “ถ้าอย่างนั้นฉันจะรักษามันไว้อย่างดีค่ะ จะไม่ทำให้คุณเสียของที่ระลึกชิ้นนี้ไป”

เฉียนจิ้นยังให้ถุงมือเธอด้วย

ถุงมือผู้หญิงหนังกลับนิ่ม ยืดหยุ่นได้ นุ่มและอุ่น ที่สำคัญคือมันมีรูปร่างคล้ายถุงมือผู้หญิงในยุคนี้ แต่มีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นเม็ดทองเล็ก ๆ หรือห่วงทองเพื่อตกแต่ง

ตามที่ห้างสรรพสินค้าแนะนำ ถุงมือนี้สามารถกันหนาวได้ถึงติดลบสิบองศา

ถึงแม้จะเล็ก แต่ก็แพงมาก สามารถซื้อผ้าพันคอได้ถึงห้าผืน

เว่ยชิงฮวนจะปฏิเสธอีกครั้ง แต่เฉียนจิ้นก็ส่งเธอออกไปทันที “ลองคำนวณเวลาดู รถเมล์สาย 5 คงจะมาแล้ว”

บนรถเมล์เที่ยวสุดท้ายมีคนไม่น้อย เพราะรถคันนี้จะผ่านห้องสมุด

เฉียนจิ้นก็ขึ้นรถไปด้วย

เว่ยชิงฮวนพูด “ฉันกลับเองได้ค่ะ ทำไมคุณต้องมาส่งด้วย? แล้วคุณจะกลับยังไง?”

เฉียนจิ้นพูด “ไม่เป็นไรครับ คนเหนือชั้นย่อมมีวิธี”

เขายังคงไปส่งเว่ยชิงฮวนที่หน้าหอพัก

อยู่ ๆ ท่างยวนที่กำลังเล่นกับอาจารย์หญิงคนอื่นก็ร้องด้วยความดีใจแล้ววิ่งเข้าสู่อ้อมแขนของเว่ยชิงฮวนราวกับนกนางแอ่นกำลังจะกลับบ้าน

เฉียนจิ้นยื่นถุงกระดาษให้ “เมื่อกี้ไม่ทันได้กินข้าวเย็น ผมเลยเอาของมาให้คุณนิดหน่อย คุณเอาไปแบ่งเพื่อน ๆ ในหอพักกินด้วยนะ”

ท่างยวนรีบส่ายหน้า “กอดท่างยวนได้เท่านั้น ห้ามกินท่างยวนนะ!”

เฉียนจิ้นหัวเราะลั่น

มีอาจารย์หญิงคนหนึ่งทักทายเขาอย่างอบอุ่น “สหายเฉียน วันนี้อากาศหนาวจัง คุณดูแลตัวเองด้วยนะ”

เฉียนจิ้นขอบคุณ

ไม่นานเขาก็เริ่มรู้สึกว่าไม่ค่อยปกติเท่าไหร่

อาจารย์หญิงหลายคนดูดีกับเขามาก สายตาของพวกเธอดูมีเสน่ห์

ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะลูบหน้าตัวเอง: 'เรามันหล่อจริง ๆ โชคดีที่เลิกกับหลัวฮุ่ยเจวียนไปแล้ว ไม่อย่างนั้นก็คงจะถูกเธอเอาเปรียบไปแล้วสินะ?'

การเดินทางกลับของเฉียนจิ้นเป็นเรื่องง่าย

จางไอ่จวินรอเขาอยู่ข้างนอก

ชายร่างใหญ่คนนี้ปั่นจักรยานตามรถเมล์สาย 5 ได้อย่างง่ายดาย

เฉียนจิ้นมีตั๋วซื้อจักรยาน เลยตัดสินใจจะไปซื้อจักรยานในวันพรุ่งนี้

เขาชอบเป็นคนขี่จักรยานให้สาว ๆ ซ้อนท้าย ไม่ชอบเป็นคนถูกขี่เหมือนสาว ๆ

ในยามดึกสงัด ไฟในหอพักของพนักงานโรงงานต่าง ๆ ก็ค่อย ๆ ดับลง

แต่ในชุมชนหลายแห่ง หน้าต่างหลายบานกลับยังคงสว่างอยู่

คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่ไร้การหลับใหลสำหรับหนุ่มสาวหลายคน

เฉียนจิ้นหลับสบายมาก

เขาต้องเก็บแรงไว้เตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับจางหงโป!

ในเมื่อทั้งสองฝ่ายเปิดหน้าสู้กันแล้ว ก็ต้องสู้กันให้ถึงที่สุด

วันรุ่งขึ้นเขาเรียกทีมจู่โจมแรงงานมารวมตัวกันเพื่อระดมสมองหาวิธีจัดการจางหงโป

จริง ๆ แล้วถ้าจะเล่นงานจางหงโป เขามีวิธีเยอะแยะมากมาย

ตอนที่จางหงโปกำลังทำงานอยู่ เขาก็ซื้อของผิดกฎหมายจากห้างสรรพสินค้าให้จางไอ่จวินเอาไปส่งที่บ้าน จากนั้นก็แจ้งความก็เรียบร้อย

แต่เฉียนจิ้นไม่ต้องการเปิดเผยสิ่งของจากปี 27 ให้กับหน่วยงานรัฐ

อีกอย่างจางหงโปเป็นข้าราชการที่ทุจริต คนแบบนี้ย่อมมีปัญหาอยู่แล้ว เขาเชื่อว่าด้วยวิธีที่ถูกต้องก็สามารถจัดการกับเขาได้

ในขณะที่เขากำลังถามทุกคนเกี่ยวกับปัญหาของจางหงโป เว่ยเซียงหมี่ก็ปั่นจักรยานมาอีกครั้ง:

“หัวหน้าเฉียนจิ้น สหกรณ์อุปโภคบริโภคมาแล้ว พวกเขาเจาะจงมาหาคุณ บอกว่าคุณยื่นจดหมายแนะนำตัวเองไปใช่ไหม?”

เฉียนจิ้นตกใจ

ดีใจจนแทบคลั่ง

ในที่สุดหลินไห่ก็ช่วยเขาแล้ว!

สมาชิกในทีมยิ่งดีใจกันใหญ่ ต่างก็เชิดหน้าอกรอเฉียนจิ้นพาตัวเองเข้าไปในสหกรณ์อุปโภคบริโภค

นี่คือหน่วยงานที่เป็นที่ต้องการมากที่สุดในปัจจุบัน!

เฉียนจิ้นทำได้แค่กางมือออกแล้วขอโทษ

ตำแหน่งในสหกรณ์อุปโภคบริโภคเป็นเป้าหมายที่เขามุ่งมั่นและยอมสละแม้แต่การเรียนมหาวิทยาลัยเพื่อมัน

มีเพียงการใช้ระบบของสหกรณ์อุปโภคบริโภคเป็นที่กำบังเท่านั้น ห้างสรรพสินค้าถึงจะทำงานได้อย่างเต็มที่!

คนที่มาคือหัวหน้าแผนกบริหารบุคลากรของสหกรณ์อุปโภคบริโภคประจำเมือง ชื่อหวังโหย่วเหลียง

จางหงโปพาเขาเข้าไปในสำนักงาน และวางแผนว่าจะทำยังไงให้เฉียนจิ้นเสียงานนี้ไป

เขาแอบสาบานกับตัวเองว่า ตราบใดที่เขายังเป็นผู้มีอำนาจบนถนนไท่ซาน เฉียนจิ้นก็ฝันไปเถอะว่าจะได้ย้ายไปหน่วยงานดี ๆ!

หวังโหย่วเหลียงสืบประวัติของเฉียนจิ้นก่อน แล้วก็ถามเกี่ยวกับเกียรติยศต่าง ๆ เช่น เกียรติยศนักปฏิบัติงานในชนบทดีเด่น และผลงานดีเด่นในทีมจู่โจมรักษาความสงบเรียบร้อย

เรื่องนี้ไม่สามารถปลอมแปลงได้

จางหงโปยืนยันความจริงของเกียรติยศเหล่านี้ก่อน แล้วก็เริ่มเปลี่ยนคำพูด “แต่สหายคนนี้…”

เขาแกล้งทำหน้าลำบากใจ เหมือนกับคนเตี้ยที่ติดอยู่ในบ่ออุจจาระ—มีอุจจาระแต่ไม่กล้าอ้าปากพูด

หวังโหย่วเหลียงรีบพูด “หัวหน้าจางครับ ได้โปรดพูดตามตรงเถอะครับ ถึงหน่วยงานเราจะรับคนงานชั่วคราวแค่คนเดียว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะรับใครก็ได้”

“คนงานชั่วคราว?” จางหงโปหยุดการแสดงทันที

เฉียนจิ้นยังไม่อยากได้ตำแหน่งคนงานประจำของโรงงานเหล็กและโรงงานยางพาราเลย แล้วเขาจะอยากเป็นคนงานชั่วคราวได้ยังไง?

ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องสร้างความขัดแย้งกับเฉียนจิ้นอีกต่อไปแล้ว เขาเลยพูดว่า “แต่เขาเป็นยอดขุนพลของถนนของเรา พวกเราไม่อยากปล่อยเขาไป”

“เฮ้ย ไม่เป็นไรน่า ทุกคนก็ทำงานรับใช้ประเทศชาติทั้งนั้น จะไปทำงานที่ไหนก็เหมือนกัน” หวังโหย่วเหลียงหัวเราะ

การตรวจสอบประวัติไม่มีปัญหา เมื่อเฉียนจิ้นมาถึง หวังโหย่วเหลียงก็เข้าเรื่องทันที “คุณคือสหายเฉียนจิ้นที่เป็นนักปฏิบัติงานในชนบทดีเด่นและเคยสร้างผลงานในตำแหน่งใช่ไหม?”

“คุณเคยยื่นจดหมายแนะนำตัวเองมาที่หน่วยงานของเราใช่ไหม?”

“หัวหน้าแผนกบริหารองค์กรของเรา หลินไห่ แนะนำคุณ หลังจากคณะกรรมการพรรคได้หารือกันแล้ว จึงตัดสินใจรับคุณเข้าทำงานในแผนกคลังสินค้าและโลจิสติกส์ในตำแหน่งพนักงานขนส่ง”

เฉียนจิ้นพยักหน้าไม่หยุด “ผมยินดีครับ!”

เห็นเขาตื่นเต้น จางหงโปก็หัวเราะอย่างไม่น่าไว้ใจ “เป็นคนงานชั่วคราว ไม่มีสวัสดิการ”

เฉียนจิ้นพูด “ผมยินดีครับ!”

หวังโหย่วเหลียงพอใจ “ดี! อีกอย่างคุณไม่มีความตั้งใจที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยใช่ไหม?”

เห็นได้ชัดว่าคนงานชั่วคราวคนก่อนกลับบ้านไปเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย เลยมีตำแหน่งว่าง

เฉียนจิ้นพูดอย่างหนักแน่น “ไม่มีครับ ผมจะไม่สอบเข้ามหาวิทยาลัย ผมจะทุ่มเททำงานที่หน่วยงานของเราอย่างหนักครับ!”

หวังโหย่วเหลียงพอใจมาก “ดี!”

เขาเอาใบรายงานตัวให้เฉียนจิ้น แล้วรับเอกสารการทำงาน ใบย้ายที่อยู่ และใบย้ายโควตาอาหารของเฉียนจิ้นไปด้วย

นับแต่นี้เป็นต้นไป เฉียนจิ้นก็เป็นคนในระบบของสหกรณ์อุปโภคบริโภคแล้ว!

เขาจากไปอย่างมีความสุข

จางหงโปมองดูแล้วเหมือนคนโง่

ตอนนี้เขาได้รู้สึกอย่างลึกซึ้งแล้วว่าเฉียนจิ้นไม่ใช่คนที่จัดการได้ง่าย

ไอ้หมอนี่ไม่ทำตามกฎเกณฑ์เลย!

แต่พอเขาคิดดูดี ๆ เขาก็มีความสุขขึ้นมา:

เฉียนจิ้นจะไปทำงานที่สหกรณ์อุปโภคบริโภคแล้ว เขาก็ไม่สามารถเป็นหัวหน้าทีมจู่โจมแรงงานได้อีกต่อไป!

แบบนี้ถึงเฉียนจิ้นจะอยากจัดการกับเขา ก็ไม่สามารถใช้พลังมหาศาลของคนทั้งทีมกว่าห้าสิบคนได้อีกแล้ว!

เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะเปลี่ยนตัวหัวหน้าทีม

ผลปรากฏว่าเขาเปลี่ยนไม่ได้!

เฉียนจิ้นแสดงจุดยืนแล้ว: เด็กเท่านั้นที่ต้องเลือก ผู้ชายเอาหมด!

เขาจะไปทำงานที่สหกรณ์อุปโภคบริโภค แต่ก็ยังจะอยู่ในทีมจู่โจมแรงงานต่อไป

ทีมจู่โจมแรงงานไม่ใช่หน่วยงานอย่างเป็นทางการ แต่เป็นองค์กรบริการที่ประชาชนก่อตั้งขึ้นเอง ดังนั้นไม่ว่าจะทำงานหรือไม่ก็สามารถเข้าร่วมได้

เมื่อมีการก่อตั้งทีมจู่โจมแรงงานครั้งแรกในปี 50 เจ้าหน้าที่รัฐหลายคนก็เป็นสมาชิกของทีมจู่โจมแรงงานในแต่ละถนน

แต่มาถึงตอนนี้ จิตใจของผู้คนก็เปลี่ยนไป สภาพสังคมก็เปลี่ยนไป มีแต่คนไม่มีที่ไปเท่านั้นที่เข้าไปเป็นแรงงาน

ด้วยเหตุผลนี้ ทีมจู่โจมแรงงานจึงมีระบบของตัวเอง คณะกรรมการชุมชนมีสิทธิ์สั่งการแต่ไม่มีอำนาจควบคุมที่เข้มงวด

จางหงโปเห็นว่าเฉียนจิ้นยังเป็นหัวหน้าทีมอยู่ก็รู้สึกกระวนกระวายทันที

เขาจะแจ้งความเฉียนจิ้น!