บทที่ 73 ศัตรูของศัตรูก็คือเพื่อน

วันเสาร์ ผลกระทบจากข่าวการสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังคงส่งผลกระทบต่อสังคมอย่างต่อเนื่อง

เฉียนจิ้นไปซื้อจักรยาน

กระจกของห้างสรรพสินค้าที่มุมถนนแตกไปครึ่งหนึ่ง นี่คือฝีมือของหนุ่มสาวที่มาแย่งซื้อสมุดและปากกาเมื่อวาน

พนักงานขายยืนอยู่ข้างกำแพงที่ขรุขระแล้วด่ากราด

เฉียนจิ้นฟังอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจ ที่แห่งนี้เคยเป็นกระดานดำเล็ก ๆ ที่ใช้เขียนว่าสินค้าขายดีอะไรมาถึงร้านแล้วบ้าง

แต่เมื่อคืนมีคนทุบกระดานดำจนแตกเป็นชิ้น ๆ แล้วขโมยไป!

เฉียนจิ้นสูดหายใจเข้าลึก ๆ

ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

ใครกันที่ลงมือเร็วขนาดนี้? กระดานดำนี้ควรจะทิ้งไว้ให้เราเอาไปใช้ได้นะ!

อาจารย์เว่ยยังไม่มีกระดานดำเลย!

ตอนนี้หน้าห้างสรรพสินค้ายังคงมีคนเข้าแถวอยู่ มีหญิงสาวสวมเสื้อผ้าสีน้ำเงินอุ้มเด็กทารกเบียดอยู่ข้างหน้าเฉียนจิ้น รองเท้าเด็กรูปหัวเสือมีด้ายขนสัตว์สีแดงสดใสที่บาดตา

พนักงานขายรีบเบียดผู้คนเพื่อไปทำงาน เมื่อเดินผ่านเฉียนจิ้นก็หยุดแล้วถามหญิงสาวสวมเสื้อผ้าสีน้ำเงิน:

“สหายหญิง แถวนี้สำหรับขายอุปกรณ์การเรียนนะ ถ้าจะซื้อเศษผ้าต้องไปเคาน์เตอร์โน้น”

หญิงสาวพูดอย่างใจเย็น “ขอบคุณสหายที่เตือนค่ะ ฉันมาซื้อสมุดกับปากกาค่ะ ฉันจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย”

พนักงานขายตกใจ “ตามคำสั่งล่าสุด การสอบเข้ามหาวิทยาลัยคือในฤดูหนาวปีนี้ เหลือเวลาไม่ถึงสองเดือนก็จะสอบแล้ว เด็กของคุณยังเล็กอยู่เลยใช่ไหม? ตอนนั้นคุณต้องออกจากบ้านไปสอบอย่างน้อยครึ่งวัน แล้วเรื่องลูกล่ะจะทำยังไง?”

หญิงสาวพูด “ฉันคุยกับแม่สามีแล้ว ตอนฉันไปสอบ เขาจะพาเด็กไปรอข้างนอก ตอนพักระหว่างสอบ ฉันจะไปที่ห้องน้ำเพื่อให้นมลูก”

เฉียนจิ้นฟังแล้วรู้สึกทึ่งในความมุ่งมั่น

ช่างเป็นความพยายามที่น่าทึ่ง

หญิงสาวคนนี้เกิดผิดยุค ถ้าอยู่ในยุคของเขา อย่างน้อยเธอก็น่าจะจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่าง 985 ได้!

จากนั้นเขาก็รู้สึกตัว: แถวนี้สำหรับซื้ออุปกรณ์การเรียน แล้วเขามาต่อแถวทำไม?

เขารีบยกมือขึ้นแล้วชูตั๋วซื้อจักรยานเพื่อจะพูด

ในขณะนั้นรั้วเหล็กด้านนอกห้างสรรพสินค้าเปิดออกเป็นช่องเล็ก ๆ ประตูบานใหญ่ด้านในก็เปิดออก ผู้คนก็พากันหลั่งไหลเข้ามาเป็นระลอกคลื่นทันที

ผู้คนส่งเสียงโหวกเหวกมากมาย เสียงของเขาเลยถูกกลืนหายไป

ตอนนี้เขาอยากจะเดินออกไปก็ออกไม่ได้ ถูกผู้คนเบียดเข้าไปในอาคารโดยตรง เขาพยายามจะเบียดออกมา แต่กลับถูกคนดันไปชนกับเคาน์เตอร์จัดแสดงสินค้าพื้นเมือง

คำขวัญสีแดง 'เรียนรู้จากต้าชิ่ง' บนตู้กระจกถูกข้อศอกบดจนกลายเป็นสีขาว พนักงานขายยกสมุดบัญชีหนังวัวขึ้นมาเคาะบนเคาน์เตอร์ “เข้าแถว เข้าแถว คนที่แซงคิวจะไม่ได้ซื้ออุปกรณ์การเรียน…”

“ฉันมาซื้อจักรยาน!” เฉียนจิ้นโกรธจัดและเผลอสบถออกมา

จางไอ่จวินที่ออกมากับเขาได้ยินเสียงก็รีบเข้ามาแล้วดึงเขาออกจากฝูงชน แล้วพูด “ไม่ไหวก็ไปขโมยเอาสักคัน”

เฉียนจิ้นถึงกับพูดไม่ออก

“คนที่มาซื้อจักรยานไปประตูทิศเหนือเลย!” ตอนนั้นมีพนักงานขายตะโกน

เฉียนจิ้นรีบเดินไปทางทิศเหนือ

พอไปถึงทางทิศเหนือ เขาก็แอบคร่ำครวญในใจ:

คนที่มาซื้อจักรยานก็เข้าแถวยาวเหมือนกัน!

เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วย

บางคนทำงานใกล้บ้านเลยไม่จำเป็นต้องใช้จักรยาน

แต่ตอนนี้จะไปทบทวนบทเรียนที่โรงเรียนหรือไปหาครูเพื่อขอคำแนะนำ ก็จำเป็นต้องมีจักรยานหนึ่งคัน

เฉียนจิ้นมองดูตั๋วซื้อจักรยานของตัวเองแล้วแอบโกรธ

มีเงินมีตั๋วก็ยังซื้อรถไม่ได้

เขานับจำนวนจักรยานและจำนวนคนในแถวข้างหน้า เขาคิดจะส่ายหัวแล้วจากไป แต่ข้างนอกก็มีคนตะโกนเสียงดังขึ้นมาทันที:

“ห้างสรรพสินค้าถนนเทียนซานเพิ่งได้รับจักรยานมาล็อตหนึ่งเมื่อเช้านี้ มีแต่จักรยานยี่ห้อหยงจิ่วที่เงาวับเลย!”

ผู้คนที่เข้าแถวต่างพากันวิ่งออกไปทันที

เฉียนจิ้นก็อยากจะวิ่งไปด้วย แต่แล้วเขาก็รู้สึกตัวว่าเสียงนี้คุ้นเคย:

ไอ้เฒ่าสวี่เว่ยตงนี่เอง!

จริงด้วย สวี่เว่ยตงหดคอแล้วชี้ไปทางถนนเทียนซานอย่างต่อเนื่อง

เฉียนจิ้นถือโอกาสนี้เบียดเข้าไปข้างหน้า เขาเบียดเข้าไปจนถึงเคาน์เตอร์แล้วรีบตะโกน “สหายหญิง ขอจักรยานให้ฉันคันหนึ่ง!”

พนักงานขายหญิงค่อนข้างสวย ผมเปียยาวเป็นมันเงา ผิวขาวสะอาด ทำให้รู้สึกดี แต่ทัศนคติกลับไม่น่าประทับใจ:

“อยากได้ยี่ห้ออะไร? ตั๋วคุณอยู่ไหน? เอาตั๋วมาให้ฉันดูหน่อย”

เฉียนจิ้นพูด “ยี่ห้อเฟิ่งหวง”

“ไม่มี” พนักงานขายตอบอย่างเฉยเมย

“ยี่ห้อหยงจิ่วก็ได้”

“ก็ไม่มี”

“แล้วคุณมียี่ห้ออะไรบ้าง?”

“เจียงเหมิน”

เฉียนจิ้นไม่เคยได้ยินชื่อยี่ห้อนี้มาก่อน เลยถามอย่างช่วยไม่ได้ “จักรยานยี่ห้อนี้ดีจริงเหรอ?”

พนักงานขายโกรธทันที เธอโยนตั๋วซื้อจักรยานไปตรงหน้าเขาแล้วพูด “จักรยานสำหรับชนชั้นกรรมาชีพที่คนงานผลิตขึ้นมา ทำไมจะไม่ดี? คุณพูดจาดูถูกใคร?”

เฉียนจิ้นก็โกรธเหมือนกัน “เรียกหัวหน้าของคุณมาให้ฉันหน่อย! ฉันเป็นคนของสหกรณ์อุปโภคบริโภค หัวหน้าแผนกของฉันคือหลินไห่ หัวหน้าแผนกบริหารองค์กร พวกคุณนี่มันขาดการจัดการจริง ๆ!”

จริง ๆ แล้วพนักงานขายรู้จักเขา เธอหัวเราะเยาะ “คุณไม่ได้ทำงานกับจางหงโปที่ทีมจู่โจมแรงงานแล้วเหรอ? ไปอยู่สหกรณ์อุปโภคบริโภคแล้วเหรอ?”

“มาทำเป็นใหญ่โต!”

เฉียนจิ้นรู้สึกงง

ในถนนสายนี้เขาก็เป็นคนที่มีตำแหน่งเล็กน้อย ทำไมตอนนี้พนักงานขายถึงกล้ามาหยิ่งใส่กัน? รู้จักเขาแล้วยังแกล้งเขาอีก?

เขาพูด “อย่าคิดว่าฉันพูดเล่นนะ ฉันเพิ่งเข้าทำงานเมื่อวานนี้เอง ก็เลยมาซื้อจักรยานเพื่อจะไปทำงานไง?”

มีพนักงานชายคนหนึ่งเดินเข้ามาตรวจสอบตั๋วซื้อจักรยานแล้วส่งสายตาให้เพื่อนร่วมงาน “ไปเอาจักรยานเจียงเหมินที่ดีที่สุดมาให้”

จากนั้นเขาก็อธิบายให้เฉียนจิ้นฟัง “เจียงเหมินเป็นรถที่ดี มีชื่อเสียงมากในภาคใต้”

“มันใช้โครงสร้างแบบสองคาน แข็งแรงทนทาน และเหล็กกล้าก็ดี ป้องกันสนิมได้เยี่ยม เหมาะอย่างยิ่งสำหรับเมืองชายทะเลอย่างไห่ปินที่หมอกลงจัดและฝนตกบ่อย”

“แล้วตลับลูกปืนของแป้นเหยียบก็สามารถถอดมาบำรุงรักษาได้ด้วย เหมาะสำหรับคนหนุ่มสาวอย่างคุณมาก”

เฉียนจิ้นพูด “ไม่ว่าจะเป็นรถอะไรก็ไม่สำคัญหรอกครับ แต่ทัศนคติของสหายคนนี้ต่างหาก…”

“อย่าไปถือสาเธอเลย คุณก็ถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เธอมีเรื่องขัดแย้งกับหัวหน้าของคุณนิดหน่อย” พนักงานขายชายส่งสายตาให้

เฉียนจิ้นได้ยินดังนั้นความโกรธก็หายไปทันที

บังเอิญเจอศัตรูของศัตรูเข้าเหรอเนี่ย?

เขาอยากจะทำความรู้จักกับพนักงานขายคนนี้ แต่สถานการณ์ไม่เหมาะสม เขาเลยทำได้แค่จ้องมองเธออย่างลึกซึ้งแล้วจากไปก่อน

สวี่เว่ยตงแอบซ่อนอยู่หลังประตู

เฉียนจิ้นเตะเขา “แอบดูใครอยู่น่ะ?”

สวี่เว่ยตงด่า “แกนั่นแหละไอ้หมาบ้าที่ชอบแอบดู การซื้อจักรยานมันยุ่งยากขนาดนั้นเลยเหรอ? ถึงต้องให้สหายอย่างฉันมาคอยช่วยกำบังให้?”

“ที่ฉันซ่อนตัวอยู่ตรงนี้ก็เพราะแกไม่ใช่เหรอ? เมื่อกี้ฉันหลอกคนจำนวนมากให้ไปที่ห้างสรรพสินค้าถนนเทียนซานแล้ว พอพวกเขารู้ว่าถูกหลอก ต้องกลับมาหาเรื่องฉันแน่ ๆ”

เฉียนจิ้นหัวเราะแห้ง ๆ “วันนี้ต้องขอบใจแกจริง ๆ แต่ทำไมแกไม่ไปทำงานล่ะ?”

สวี่เว่ยตงพูด “ลาพักร้อน เตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย!”

“ไปย่างมันเทศเถอะไป๊” เฉียนจิ้นหัวเราะ “บอกเป้าหมายแกมาหน่อย ฉันจะดูว่ามหาวิทยาลัยไหนจะซวยขนาดนี้?”

สวี่เว่ยตงยิ้มแหย ๆ “ฉันไม่เหมือนคนเรียนหนังสือเหรอ?”

“จริง ๆ แล้วมันทำงานไม่ได้ต่างหาก สองสามวันนี้ตลาดมืดวุ่นวายไปหมด มีแต่คนมาซื้อหนังสือ ปากกา และอุปกรณ์การเรียน”

“พอเราไปทำงาน เราก็ต้องจับคน แต่พอจับแล้วก็ต้องถูกด่า”

“หัวหน้าฉางเลยให้พวกเราพักสองวันก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที”

เฉียนจิ้นได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด “ฉันส่งแกเข้าไปอยู่ข้างในเปล่าประโยชน์เลยรึไง? ฉันไม่ได้บอกแกเหรอว่าถ้ามีข่าวอะไรให้รีบแจ้งฉัน!”

เขารีบปั่นจักรยานคันใหม่เพื่อไปที่ตลาดมืดทันที

สวี่เว่ยตงวิ่งตามมาแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนเบาะหลัง “แกคิดว่าฉันมาเจอแกที่นี่ได้เพราะอะไร? ก็เพราะฉันต้องเอาข่าวนี้มาบอกแกนี่แหละ ถึงได้ตามหาแกจนเจอ!”

“ไปเลย!”

เฉียนจิ้นรู้ถึงกำลังซื้อที่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะนำมาสู่สังคม เขาเตรียมอุปกรณ์การเรียนที่มีขนาดเล็กแต่มีมูลค่ามากมาย เช่น ดินสอ ปากกาหมึกซึม และสมุด

นอกจากนี้ เมื่อมีกล่องทอง เขาก็ได้ซื้อของวิเศษอีกอย่างหนึ่งด้วย:

อุปกรณ์ปลอมตัวแบบเหมือนจริง!

หน้ากากซิลิโคนรูปหัวของผู้ชายหัวโล้น ร่างกายกำยำ วิกผมหนวดเครา และแว่นกันแดด

เมื่อทั้งสี่อย่างรวมกัน คนในยุคปัจจุบันก็ดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ

แน่นอนว่าการใช้ในเวลากลางคืนจะปลอดภัยกว่า

ครั้งนี้เฉียนจิ้นอยากจะลองใช้ในตอนกลางวัน ถ้าไม่มีใครจับพิรุธได้ในตอนกลางวัน กลางคืนก็ยิ่งไม่มีปัญหา

ตลาดมืดซอยเก้าวันนี้ดูเป็นทางการมากขึ้น

เฉียนจิ้นขี่จักรยานคันใหม่เข้าไปในป่าเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง แล้วเข้าไปจัดการปลอมตัว เมื่อออกมาอีกครั้ง เขาก็กลายเป็นชายรูปร่างกำยำที่สวมแว่นกันแดดและมีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น

ที่ปากซอยยังคงมีคนมาเก็บค่าธรรมเนียมที่เรียกกันว่าค่าทำความสะอาด

แต่ผู้คนมากันเยอะเกินไป พวกเขาเลยปิดทางไม่หมด เฉียนจิ้นจึงถือโอกาสแทรกตัวเข้าไป

กลิ่นหมึกพิมพ์ที่นี่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม

เฉียนจิ้นคิดว่าเขามาอยู่ที่โรงงานพิมพ์แล้ว แต่พอเดินหาอยู่รอบ ๆ เขาก็รู้สึกว่ามันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ มีแผงลอยหลายแห่งวางหนังสือและข้อสอบที่พิมพ์ด้วยหมึกพิมพ์

พวกเขาไม่ได้แลกเปลี่ยนสินค้าเหมือนเมื่อก่อน แต่ตั้งแผงขายเงินอย่างโจ่งแจ้ง!

เฉียนจิ้นเดินก้มหัวอยู่ในตลาดมืดครู่หนึ่งก็พอจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว เขาเปิดกระเป๋าสะพายข้างใบใหญ่แล้วตะโกน:

“ปากกาหมึกซึม น้ำหมึก สมุดทดเลข นาฬิกาปลุก ยางลบ ยาหม่อง!”

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของหายากและเป็นที่ต้องการสำหรับนักเรียน

เยาวชนจำนวนมากที่กำลังเดินวนเวียนอยู่ในตลาดมืดราวกับแมลงวันหัวขาดก็รีบเข้ามามุง

พวกเขาต้องการเครื่องเขียน แต่สิ่งที่เป็นที่สะดุดตายิ่งกว่าคือนีฬิกาปลุกสไตล์วินเทจที่มีกลไกตีระฆัง

นาฬิกาปลุกแบบนี้มีรูปร่างคล้ายนาฬิกาปลุกเล็ก ๆ ที่ขายในห้างสรรพสินค้าปัจจุบัน แต่สีมันสดใสมาก หญิงสาวคนหนึ่งหยิบขึ้นมาแล้ววางไม่ลง “นี่ใช้เป็นกระจกได้เลยเหรอ?”

เฉียนจิ้นตั้งเวลาไว้หนึ่งนาทีแล้วสาธิตให้ดู

ท่ามกลางเสียง 'กริ๊ก ๆ กริ๊ก ๆ' หนึ่งนาทีก็จบลง ค้อนทองเหลืองเล็ก ๆ ก็เริ่มตีดัง 'ตึ่ง ๆ ๆ'

เสียงใสกังวานและไพเราะ

มีคนรีบถามทันที “สหายครับ นาฬิกาปลุกเรือนนี้ราคาเท่าไหร่? หรือต้องเอาอะไรมาแลก?”

เฉียนจิ้นชูสองนิ้ว “ผมรับใช้ประชาชน นาฬิกาปลุกเรือนนี้ตอนผมซื้อมา 20 หยวน ตอนนี้ผมก็ขาย 20 หยวนครับ!”

นี่คือความจริง

นาฬิกาปลุกเรือนนี้ในห้างสรรพสินค้าก็ขาย 20 หยวน

อีกอย่าง วันนี้ในห้างสรรพสินค้า เฉียนจิ้นก็ได้ดูราคานาฬิกาปลุกแล้ว

ของแบบนี้ถูกกว่านาฬิกาข้อมือมาก มีราคาตั้งแต่ 15 หยวนถึง 50 หยวน

ยี่ห้อดัง ๆ อย่าง ไดมอนด์ จากเซี่ยงไฮ้, โกลเดนรูสเตอร์ จากเทียนจิน และ ไฟฟ์ แรมส์ จากกวางโจว สามารถขายได้ในราคาที่สูงถึง 40-50 หยวน

ส่วนราคา 15 หยวนเป็นสินค้าไม่มีแบรนด์ ไม่มีข้อมูลผู้ผลิตและที่มาของสินค้าบนตัวนาฬิกาเลย

ทำไมถึงมีสินค้าไม่มีแบรนด์ในยุคนี้?

ง่ายมาก

เป็นสินค้าที่ผลิตโดยวิสาหกิจรวมกลุ่มขนาดเล็กหรือวิสาหกิจรวมกลุ่มขนาดใหญ่บางแห่ง

นาฬิกาปลุกของเฉียนจิ้นมีแบรนด์ ชื่อ โอลด์ โบ๊ทแมน ซึ่งเป็นแบรนด์ที่หาที่มาไม่ได้ในยุคปัจจุบัน

แต่ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ข้อมูลยังไม่พัฒนา การที่มียี่ห้อที่ไม่รู้จักบ้างก็เป็นเรื่องปกติ

เหมือนกับที่เขาเองก็ยังไม่รู้จักยี่ห้อจักรยานเจียงเหมินเลย และจากที่พนักงานขายบอก ดูเหมือนจะเป็นยี่ห้อใหญ่จากทางใต้ด้วย!

ราคา 20 หยวนไม่ได้แพงเลย

เขาเอามาไม่เยอะ แค่สิบเรือนเท่านั้น และเกือบจะในทันที กระเป๋าของเขาก็มีเงิน 200 หยวน

ยังมีบางคนที่อยากซื้อนาฬิกาปลุกแต่ซื้อไม่ได้ เลยรู้สึกผิดหวังมาก เฉียนจิ้นจึงหยิบปากกาหมึกซึมออกมาแสดง:

“ปากกาหมึกซึมที่ผมเอามาก็เป็นของดีครับ ลองดูที่ปลายปากกานี่สิครับ กดแรง ๆ ก็ไม่เป็นอะไร!”

สีของปากกาหมึกซึมก็ยังเงางามและน่าดึงดูด

นอกจากนี้ ยางลบมีกลิ่นผลไม้และยาหม่องที่ให้ความรู้สึกเย็นสุดขีด ล้วนเป็นของใหม่

คนหนุ่มสาวในยุคนี้ต้องการสิ่งใหม่ ๆ มากระตุ้นมาก

ซึ่งแตกต่างจากคนหนุ่มสาวในยุคหลังที่เห็นโลกมามากแล้วอย่างสิ้นเชิง

เฉียนจิ้นกลายเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในงานนี้โดยไม่รู้ตัว มีคนมารุมล้อมเขาตลอดเวลา หลายคนที่ไม่มีเงินซื้อก็มามุงดู

ธุรกิจดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ของในกระเป๋าใบใหญ่ถูกขายหมดภายในครึ่งชั่วโมง

เขาเก็บเงินและตั๋วใส่กระเป๋าแล้วรัดปากถุงให้แน่น แล้วเดินจากไปโดยหนีบไว้ใต้รักแร้

วันนี้เขาทดลองใช้แค่การปลอมตัวเท่านั้น ไม่ได้มาเพื่อกอบโกยอะไรมากนัก ดังนั้นเมื่อได้เงินแล้วก็เลิก ไม่ยุ่งยาก

ถ้าอยากทำธุรกิจใหญ่ ๆ หรือหาของดี ๆ เขาจะกลับมาอีกครั้งในวันพรุ่งนี้เช้าตรู่!

ป.ล. พี่น้องครับ ขอประกาศล่วงหน้าอีกครั้งนะ พรุ่งนี้มะรืนนี้วันพุธตอนเที่ยงจะวางจำหน่ายแล้ว ข้อมูลหนังสือเล่มนี้แย่มาก ขอให้ทุกคนช่วยอุดหนุนด้วยนะครับ ผมต้องขอขอบคุณเป็นอย่างสูงเลย!