บทที่ 74: ฉันจะลงมือด้วยตัวเอง

บรรพบุรุษกล่าวไว้ว่า "ไม่ควรโอ้อวดความมั่งคั่ง เพราะมันจะดึงดูดโจรมา"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า บรรพบุรุษพูดถูกแล้ว

ขณะที่เขาขายของอยู่นั้น เขาสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ:

ชายหนุ่มสามคนที่นั่งยองๆ อยู่ตรงกำแพงซอยได้เปลี่ยนที่หลายครั้ง พวกเขายังคงจ้องมองเขาไม่หยุดเหมือนคนโง่ที่กำลังมองหาอะไรบางอย่าง

การแอบมอง

กลืนน้ำลาย

ความตื่นเต้น

พวกเขาไม่ได้มาซื้อของ ไม่ได้ถามราคา หรือแม้แต่ดูสินค้า แต่กลับจ้องมองเขาอย่างเดียว

เขาจึงรู้ตัวว่ากำลังถูกจับตามอง

เมื่อนึกถึงคำเตือนของหลิวต้าเจี๋ย เขาเดาว่าชายหนุ่มทั้งสามคนนี้ต้องมีพวก และคนกลุ่มนี้เป็นโจรปล้นตลาดมืดมืออาชีพ

เขาค่อยๆ เข็นจักรยานไปช้าๆ

ห่างจากท้ายรถไปไม่กี่ก้าว ชายอ้วนในชุดคนงานสีเทาเตะก้อนถ่านรังผึ้งที่เผาไหม้หมดแล้วให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้เถ้าถ่านฟุ้งกระจายไปทั่ว เขาวิ่งตามเฉียนจิ้นราวกับภูตผีในควัน

มีหญิงอ้วนคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเฉียนจิ้น สีหน้าดูระมัดระวังและสายตาเลิ่กลั่ก

เฉียนจิ้นเดาว่าผู้หญิงคนนี้น่าจะเป็นหนึ่งในโจร แต่พอเธอเข้ามาใกล้ เธอก็เปิดเสื้อออกและถามว่า:

“ถุงปุ๋ยยูเรียนำเข้าของญี่ปุ่น (คำแสลงเรียกชาวญี่ปุ่นในเชิงดูถูก) มีสิบใบ เป็นผ้าอย่างดี ทำเสื้อผ้าและกางเกงได้ดีกว่าผ้าโปลีเอสเตอร์อีก!”

ผู้หญิงคนนั้นใช้เชือกไนลอนที่บางแต่เหนียวแน่นมัดถุงผ้าสีเทาเข้ากับเอวของเธอ ทำให้ท้องของเธอดูใหญ่ขึ้น

เมื่อเห็นดังนั้น เฉียนจิ้นก็ใจเต้นและกระซิบถามว่า: “แลกกับอะไร?”

ผู้หญิงคนนั้นต้องการคูปองอาหาร เธอบอกว่าน้องชายที่ลงไปอยู่ชนบทจะกลับมาที่เมืองก่อนเวลาเพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทำให้ที่บ้านมีอาหารไม่พอ

ในกระเป๋าของเฉียนจิ้นมีคูปองอาหารอยู่

เมื่อกี้มีคนซื้อของแต่เงินไม่พอ เลยใช้คูปองแลก

ทั้งสองจึงทำการแลกเปลี่ยนกันอย่างรวดเร็ว เฉียนจิ้นออกจากซอยเก้าและขี่จักรยานออกไป

ชายสามคนบนจักรยานสองคันตามมา

มีคนหนึ่งเป่านกหวีด และมีเสียงนกหวีดตอบกลับมาจากสี่แยกข้างหน้า

เฉียนจิ้นเดาถูกแล้ว

อีกฝ่ายมีมากกว่าสามคน

ซอยเก้าแห่งนี้มีชื่อเรียกอย่างนี้เพราะมีซอยมากมาย

ดังนั้นเขาจึงไม่ขี่ไปข้างหน้า แต่เลือกเลี้ยวเข้าซอยไหนก็ได้

ชายหนุ่มสามคนข้างหลังยิ้มออกมาพร้อมกัน

ปลาติดเบ็ดแล้ว

พวกเขาเป็นคนท้องถิ่นและรู้จักสภาพแวดล้อมของซอยเก้าเป็นอย่างดี รู้ว่าที่ไหนมีคนน้อยและที่ไหนสะดวกที่จะลงมือ

ดังนั้นการปล้นของพวกเขาจึงเหมือนกับฝูงหมาป่าที่ล่าเหยื่อ พวกเขาใช้การล้อมและดักทางเพื่อให้เหยื่อวิ่งไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้

ในตอนแรกเหยื่อมักจะมีเส้นทางหลบหนี แต่สุดท้ายก็จะถูกบีบให้เข้าไปในกับดัก และเมื่อถึงตอนนั้นก็จะเป็นเวลาแห่งการล่า!

“ครั้งนี้เป็นปลาตัวใหญ่เลย” ชายหนุ่มคิ้วขาดคนหนึ่งกล่าวอย่างตื่นเต้น

ชายหนุ่มร่างอ้วนที่ขี่จักรยานก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน: “ได้เงินเป็นพันเลย! ให้ตายเถอะ ทำงานนี้เสร็จ เราก็สามารถใช้ชีวิตสบายๆ ได้อีกสองเดือน!”

อีกคนที่สวมหมวกปลดปล่อยถอนหายใจโล่งอก: “โชคดีที่เจอคนขี้ขลาดอีกแล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าเจอแบบคนงานโรงงานน้ำอัดลมครั้งที่แล้วที่พุ่งไปข้างหน้าไม่หยุด เราคงลงมือยากจริงๆ!”

ชายหนุ่มร่างอ้วนพูดอย่างหุนหันพลันแล่น: “ลงมือยากอะไร? ต่อไปจะปล้นแบบนี้แหละ!”

“พวกเขามาทำธุรกิจในตลาดมืด ถึงจะถูกปล้นก็ไม่กล้าพูด ไม่อย่างนั้นถ้าเราโดนจับ พวกเขาก็ต้องโดนด้วย!”

“พวกเราไม่มีงานทำ โดนจับแล้วไง? พวกเขามีงานดีๆ ทำ ถ้าโดนจับอาจจะเสียงาน ดังนั้นพวกเขาจึงกลัวตำรวจมากกว่าเรา!”

จักรยานที่อยู่ข้างหน้าเหยียบคันเร่งอย่างรวดเร็วแล้วเลี้ยวเข้าซอยหนึ่ง ก่อนที่จะหายไป

ชายหนุ่มทั้งสามไม่รีบร้อน

มาถึงที่นี่แล้วจะหนีคนไม่ได้หรอก

ถึงคนจะหนีได้ แต่รถก็หนีไม่ได้

พื้นซอยเก่าๆ มีน้ำขังเป็นครั้งคราว พวกเขาจึงตามรอยล้อจักรยานเพื่อตามหารถไป

“เขาเข้าไปในซอยหล่าไกว่แล้ว หนีไม่พ้นหรอก ซอยนี้เป็นทางตัน!” อันธพาลในชุดทหารเก่าคนหนึ่งกระชับมีดสามเหลี่ยมที่เหน็บไว้ที่เอว

พวกเขากำลังจะเข้าไปในซอย

แต่กลับมีชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งเข็นจักรยานออกมาพร้อมกับฮัมเพลง

ไม่ใช่เป้าหมาย

พวกอันธพาลจึงซ่อนอาวุธของตนโดยอัตโนมัติ

ชายหนุ่มร่างอ้วนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทำไมชายหนุ่มร่างกำยำคนนี้ถึงเข็นจักรยานที่เหมือนกับของเป้าหมาย?

เป็นรถใหม่และมีคานคู่

มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกี่ยวข้องกับเป้าหมาย!

เขาใช้สายตาสื่อสารกับเพื่อนร่วมงาน อีกสามคนยังคงจะเข้าไปในซอย ส่วนเขากับอีกคนที่สวมหมวกปลดปล่อยก็ดักชายหนุ่มร่างกำยำไว้ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง

ชายหนุ่มร่างกำยำไม่รู้เรื่องเลย แต่กลับเดินเข้ามาหาพวกเขาเอง:

“เฮ้ สหายทั้งหลาย ใครมีไฟบ้าง? เห็นแก่พรรคพวก ช่วยพี่น้องหน่อย ขอไฟหน่อย”

เขาหยิบบุหรี่ยี่ห้อต้าเฉียนเหมินออกมา

เมื่อเห็นดังนั้น ชายหนุ่มร่างอ้วนก็รีบหยิบไฟแช็กออกมา: “เพื่อน รถสวยนะ ได้มาจากไหน?”

ชายหนุ่มร่างกำยำยิ้มอย่างภาคภูมิใจ: “เพิ่งซื้อเมื่อวานที่ห้างสรรพสินค้าถนนไท่ซาน จักรยานยี่ห้อเจียงเหมิน เป็นแบรนด์ดังจากทางใต้ หาดูได้ยากในที่ของเรา”

เขาจุดบุหรี่แล้วคาบไว้ในปาก ก่อนจะหยิบบุหรี่ออกมาเสนอให้ทั้งห้าคน: “รับไปคนละมวนไหม?”

คนที่สวมหมวกปลดปล่อยติดบุหรี่ พอเห็นว่ามีของถูกก็เก็บเข็มขัดแล้วรับบุหรี่มา

ชายหนุ่มร่างกำยำเหลือบมองที่เข็มขัดของเขาแล้วตาโต: “เฮ้? ของดีนี่ สหายให้ฉันดูหน่อยได้ไหม?”

คนที่สวมหมวกปลดปล่อยไม่เข้าใจว่าทำไมเข็มขัดถึงเป็นของดีได้ เขาจึงยื่นให้และถามว่า: “เพื่อน เมื่อกี้แกเห็นชายไว้เคราที่ใส่แว่นกันแดดไหม? ขี่จักรยานเหมือนกับแกเลย...”

อีกฝ่ายไม่สนใจคำพูดของเขา เขารับเข็มขัดไปแล้วพลิกดูหัวเข็มขัดอย่างละเอียด

หัวเข็มขัดนี้เป็นแบบทหารที่สามารถใช้เป็นอาวุธได้ ทำจากทองเหลืองตัน และมีคำว่า ‘ทหารผู้ภักดี 1968’ สลักอยู่:

“หัวเข็มขัดของแกเป็นทองคำ!”

เสียงอุทานของชายหนุ่มร่างกำยำดึงดูดความสนใจของชายหนุ่มสามคนที่กำลังจะเข้าไปในซอยและชายสองคนที่ดักเขาไว้

ทั้งห้าคนหันกลับมามองพร้อมกัน

ชายหนุ่มร่างกำยำที่คาบบุหรี่อยู่ยกหัวเข็มขัดขึ้นให้พวกเขาดู: “นี่มันหัวเข็มขัดทองคำจากปี 68 เหรอ? บ้านใครมีเส้นสายแข็งขนาดนี้?”

ทั้งห้าคนตกใจและไม่อยากจะเชื่อ พวกเขาไม่สนใจที่จะเข้าไปในซอยแล้ว แต่รีบเข้ามามุงดู:

“นี่เป็นทองคำเหรอ?”

“ให้ฉันดูหน่อย ฉันไม่เคยเห็นทองคำเลย!”

“นี่มันไม่ใช่ที่ไอ้สี่ปล้นมา...”

ชายหนุ่มคิ้วขาดรีบใช้ข้อศอกกระแทกหน้าอกคนที่พูด

พวกเขารวมตัวกันและเบียดเสียดกัน

ชายหนุ่มร่างกำยำยื่นหัวเข็มขัดให้คนหนึ่ง แล้วก็หยิบกล่องบุหรี่ออกมาให้พวกเขา: “มาๆ สหายทั้งหลาย สูบบุหรี่กัน”

ทันทีที่พูดจบ ก็มีเสียงดัง ‘ฟู่ ฟู่’ ขึ้น!

ละอองควันแรงดันสูงพ่นออกมาเป็นวงกลม ของเหลวผสมระหว่างน้ำมันพริกและแก๊สน้ำตาพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของทั้งห้าคนด้วยความเร็วหลายเมตรต่อวินาที

กระจายทั่วถึงกัน!

เครื่องพ่นที่เฉียนจิ้นใช้ในครั้งนี้ไม่ใช่แค่สารสกัดพริกอย่างที่เคยใช้จัดการโจรสองคนก่อนหน้านี้ แต่เป็นรุ่นอัปเกรดที่มีแก๊สน้ำตาผสมอยู่ด้วย ทำให้พวกเขาสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ได้อย่างรวดเร็ว!

กลิ่นฉุนกระจายไปทั่วซอย

หลังจากพ่นเสร็จ เฉียนจิ้นก็ทิ้งจักรยานแล้ววิ่งหนีออกไป

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่เป้าหมาย แต่ละอองควันนั้นก็ไม่ได้เลือกใคร ดวงตาของเขาก็โดนผลกระทบเช่นกัน ทำให้แสบและน้ำตาไหล

แต่เขาเป็นเพียงแค่ผู้ที่ได้รับผลกระทบเท่านั้น

ส่วนโจรทั้งห้าคนที่ตาเบิกโพลงนั้นน่าสงสารยิ่งกว่า

ตอนแรกยังมีคนหนึ่งที่พอจะตั้งสติได้และตะโกนขึ้นมา: “ให้ตายเถอะ! พวกศัตรูปล่อยแก๊สพิษ!”

ที่เหลือก็มีแต่เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ทั้งห้าคนปิดตาและกลิ้งไปมาบนพื้น รองเท้าหลุดปลิวไปไกลถึงสามเมตร

ชายหนุ่มร่างอ้วนไม่ได้อ้วนเปล่าๆ เขายังพอมีสติอยู่บ้าง เขายืนขึ้นแล้ววิ่งโซซัดโซเซเข้าไปในซอยทั้งที่หลับตาอยู่

ผลสุดท้าย เขาวิ่งไปผิดทาง หัวหมุนและพุ่งชนกำแพงที่ทาด้วยปูนขาวเหมือนหมูป่า

ครั้งนี้หนักจริงๆ!

ปูนขาวร่วง ‘ฮวบ’ ลงมา ทำให้ตัวอักษรสีแดงบนกำแพงที่เขียนว่า ‘ประชาชนมีพลัง การสร้างชาติยิ่งใหญ่’ ขาดเป็นสองท่อน กลายเป็น ‘ประชาชนไม่มีพลัง’

เมื่อเห็นดังนั้น เฉียนจิ้นก็หัวเราะ ‘ฮิ ฮิ’

อยากจะปล้นฉันเหรอ?

มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วย!

เขาดึงเสื้อออกและแกะถุงปุ๋ยยูเรียที่ผูกติดกับตัวออก แล้วยกเท้าขึ้นเตะหัวพวกอันธพาลอย่างแรงจนสลบ จากนั้นก็ใช้เชือกมัดมือพวกเขาไขว้หลัง

มีคนได้ยินเสียงกรีดร้องแล้วรีบมาดู

เฉียนจิ้นเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง จึงยื่นคูปองคนงานโรงเหล็กให้เขาหนึ่งใบแล้วพูดว่า: “รีบไปที่สถานีตำรวจถนนไท่ซาน แล้วบอกว่าเฉียนจิ้นจากทีมบุกเบิกจับโจรได้หลายคน”

“เงินนี้เป็นค่าเสียเวลาของแก”

เด็กหนุ่มรับเงินแล้ววิ่งหนีไป

ไม่นาน รถสามล้อยนต์ก็ขับมาด้วยเสียง ‘ฮึม ฮึม’

เฉิงฮวาลงจากรถแล้วเข้ามาดู เขาเห็นชายหนุ่มห้าคนถูกมัดเหมือนไก่ และข้างหน้ายังมีมีด เครื่องครัว และกุญแจมือวางอยู่

ชายทั้งห้าคนถูกจับยัดใส่รถ

รถสามล้อยนต์ต้องรับแรงกดดันที่ไม่ควรจะได้รับสำหรับอายุของมัน มันพ่นควันดำ ‘ปู้ ปู้’ ออกมาแล้วเคลื่อนตัวออกไป

เมื่อเห็นดังนั้น เด็กหนุ่มก็ยื่นเงินหนึ่งหยวนคืนให้เฉียนจิ้น: “คุณเป็นตำรวจจริงๆ เหรอ? ถ้าอย่างนั้นฉันไม่เอาเงินหรอก ผมควรจะไปแจ้งข่าวให้คุณอยู่แล้ว”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “เป็นเด็กดีจริงๆ แกชื่ออะไร? อยู่โรงเรียนไหน? พรุ่งนี้ฉันจะส่งจดหมายชมเชยไปให้ครูใหญ่ของแก!”

เด็กหนุ่มทิ้งประโยคที่ว่า ‘ผมชื่อผ้าพันคอแดง’ แล้วรีบวิ่งหนีไป

เฉียนจิ้นรู้สึกงงงวย

เป็นเด็กหนุ่มที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ต้องหาเขาให้เจอและให้รางวัลเขาด้วยชุดข้อสอบสิบชุด

เด็กหนุ่มผ้าพันคอแดงยุคใหม่จะต้องพัฒนาในทุกๆ ด้าน ทั้งคุณธรรม สติปัญญา ร่างกาย ความงาม และแรงงาน

ผังไหลฟูเดินเคียงข้างเฉียนจิ้นและถามว่า: “นี่มันเรื่องอะไรกันอีก?”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “ครั้งนี้ผมทำความดีเพื่อส่วนรวม”

“วันนี้ผมขี่จักรยานมาหาเพื่อนเก่าคนหนึ่ง แต่บังเอิญเจอชายไว้เคราคนหนึ่งบอกว่าถูกโจรจับตามอง”

“ผมใช้วิธีเล็กน้อยทำให้พวกเขารวมตัวกัน แล้วก็พ่นน้ำพริกใส่หน้าเพื่อให้พวกเขาตาพร่า แล้วก็จัดการพวกเขาซะ!”

หลังจากที่เขาใช้สเปรย์ป้องกันตัวครั้งก่อน เขาก็กลับบ้านและหาเครื่องพ่นยาเล็กๆ มาบรรจุน้ำพริก ทำเป็นสเปรย์ป้องกันตัวแบบโฮมเมดสำหรับยุค 70

ของสิ่งนี้ก็ไม่รู้ว่ามีประโยชน์จริงไหม แรงดันไม่พอเลยไม่ค่อยมีประโยชน์

แต่ถ้ามันถูกพ่นเข้าตาคนจริงๆ ก็คงจะทำให้เจ็บปวดจนร้องโหยหวนได้

อย่างน้อยก็สามารถรับมือกับคนได้

ผังไหลฟูไม่มีข้อสงสัย

เขาไม่กล้าเอาสเปรย์ไปพ่นใส่ตาตัวเองจริงๆ หรอก เขาเลยแค่ดมดูแล้วพบว่ามันเผ็ดมาก ก็รีบส่งคืน

แต่เมื่อกลับไปที่สถานีตำรวจ เฉิงฮวาได้ยินเรื่องนี้ เขาก็เอาอาหารกลางวันของเขามาแล้วพูดว่า: “นายพ่นให้ฉันหน่อยสิ มะเขือยาวที่แม่ฉันทำไม่อร่อยเลย ขอรสเผ็ดๆ หน่อยจะได้เจริญอาหาร”

เฉียนจิ้นพูดไม่ออก

โชคดีที่สเปรย์ที่เขาทำเองนั้นเป็นน้ำพริกที่กินได้จริง

ชายห้าคนถูกสอบสวน คำพูดของพวกเขาก็คล้ายกับที่เฉียนจิ้นบอก ทำให้คดีนี้สรุปได้ง่ายๆ

ทั้งห้าคนนี้เป็นอาชญากรเก่า

พวกเขาปล้นในตลาดมืดมาสองถึงสามปีแล้ว

พวกเขาอาศัยข้อได้เปรียบที่ว่าคนที่มาซื้อขายในตลาดมืดไม่กล้าพูดแม้ว่าจะถูกปล้น ทำให้พวกเขาก่ออาชญากรรมหลายครั้งโดยไม่ถูกจับ

หวงหย่งเทาเอาบันทึกการสอบสวนมาให้เฉียนจิ้นเซ็นชื่อและกำชับเขาว่า: “นายกำลังจะไปทำงานที่สหกรณ์แล้วนะ อยู่ห่างๆ จากตลาดมืดหน่อยเถอะ”

เฉียนจิ้นพึมพำ: “ก็เพราะผมจะไปที่สหกรณ์ไง ผมถึงยิ่งต้องไปตลาดมืด”

หวงหย่งเทาส่ายหัว

ตอนนี้คนหนุ่มสาวกล้าหาญมากขึ้นทุกที

โลกกำลังวุ่นวาย

เฉียนจิ้นไม่มีเวลาที่จะอยู่ที่สถานีตำรวจ เขาไปที่ห้างสรรพสินค้าในช่วงเที่ยงเพื่อหาสาวพนักงานขายผิวขาวคนนั้น อยากจะสอบถามเรื่องราวที่ไม่ดีของจางหงโป

แต่สีเหว่ยตงเห็นแล้วไม่พอใจ: “คุณมีครูเว่ยอยู่แล้ว ทำไมยังจะมายุ่งกับคนอื่นอีก!”

“ถ้าคุณจะยุ่งก็แล้วไปเถอะ แต่ทำไมต้องมายุ่งกับคนของผมด้วย!”

เฉียนจิ้นโกรธ: “ใครยุ่งกับคนอื่น? ผมมาหาเธอเพื่อธุระสำคัญต่างหาก”

“อีกอย่าง ผู้หญิงคนนั้นเกี่ยวอะไรกับคุณ? ทำไมถึงกลายเป็นคนของคุณได้?”

สีเหว่ยตงพูดอย่างภาคภูมิใจ: “เราเป็นกันครึ่งหนึ่งแล้ว ถ้าเธอเป็นรองเท้าคู่หนึ่ง ก็เท่ากับว่าผมได้สวมไปข้างหนึ่งแล้ว!”

เฉียนจิ้นตกใจ: “อย่างนี้นี่เอง! เธอเป็นพี่สะใภ้เหรอ? เธอยอมคบกับคุณแล้วเหรอ? ดีใจด้วย!”

สีเหว่ยตงอธิบาย: “เธอยังไม่ยอม แต่ผมยอมแล้ว เลยเป็นกันครึ่งหนึ่งแล้ว”

เฉียนจิ้นมักจะพูดไม่ออกเสมอเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขา

แต่สีเหว่ยตงก็สามารถช่วยเขาได้จริงๆ: “หัวหน้าเฉียน ถ้าคุณอยากได้เธอ...”

“ไม่ ไม่ ไม่ ผมไม่ได้อยากได้เธอ” เฉียนจิ้นรีบโบกมือ

สีเหว่ยตงหัวเราะเยาะ: “ความคิดสกปรกจริงๆ! ฟังผมพูดให้จบก่อน!”

“ถ้าคุณอยากได้ข้อมูลความบาดหมางของเธอกับจางหงโป คุณต้องไปหาเว่ยเซียงหมี่ เธอเป็นหัวหน้าฝ่ายสตรี งานของผู้หญิงก็ต้องให้ผู้หญิงทำ ให้เธอออกหน้าจะดีกว่าคุณ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉียนจิ้นก็คิดว่านี่เป็นความคิดที่ดี

เขาไปหาเว่ยเซียงหมี่ และเว่ยเซียงหมี่ก็ตกลงที่จะช่วยเรื่องนี้

สีเหว่ยตงพูดถูกแล้ว

เรื่องของผู้เชี่ยวชาญก็ให้ผู้เชี่ยวชาญทำ งานของผู้หญิงก็ให้ผู้หญิงทำ

ตอนบ่าย เว่ยเซียงหมี่ก็สืบได้ผลลัพธ์: “พนักงานขายคนนั้นชื่อไป๋เจี๋ย งานของเธอเป็นคณะกรรมการผู้อยู่อาศัยจัดหาให้ และจางหงโปก็ใช้เรื่องนี้มาบีบบังคับเธอ และทำตัวเป็นอันธพาลกับเธอ”

เฉียนจิ้นตกใจ: “เธอชื่ออะไรนะ? ไป๋เจี๋ยที่กลับกันกับคำว่าบริสุทธิ์เหรอ?”

เว่ยเซียงหมี่ถามด้วยความสนใจ: “ใช่ คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม?”

เฉียนจิ้นส่ายหัว: “ในยุคนี้ผมไม่กล้าที่จะรู้หรอก”

“ไม่สิ จางหงโปเคยทำเรื่องแบบนั้นกับเธอเหรอ? ไม่คิดเลยนะ ไอ้สารเลวคนนี้ยังมีงานอดิเรกแบบนี้ด้วย!”

เว่ยเซียงหมี่ขมวดคิ้ว: “อย่าพูดจาหยาบคายแบบนั้น คำว่า ‘ทำ’ คืออะไร?”

“อีกอย่างคำว่า ‘ไม่คิดเลย’ คืออะไร? จางหงโปทำเรื่องไม่ดีมากมายลับหลัง พวกคุณที่เป็นคนหนุ่มสาวไม่รู้หรอก แต่คนแก่แบบฉันรู้ดี”

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉียนจิ้นก็มีกำลังใจ: “ถ้าอย่างนั้นคุณทำไมไม่รีบไปแจ้งความ!”

เว่ยเซียงหมี่ส่ายหัวอย่างหมดหนทาง: “มันไม่มีประโยชน์หรอก”

“จางหงโปเป็นสุนัขจิ้งจอกแก่ เขาทำอะไรระมัดระวังมาก หลักฐานที่ฉันมีไม่เพียงพอที่จะโค่นล้มเขาได้”

“และหลักฐานที่ฉันมีส่วนใหญ่เป็นพยานบุคคล อย่างเช่นไป๋เจี๋ย”

“การจะให้คนเหล่านี้มาร่วมกันแจ้งความจางหงโปเป็นเรื่องที่ยากมาก ทุกคนไม่ยอม!”

เฉียนจิ้นครุ่นคิด: “ทุกคนไม่อยากเป็นผู้นำใช่ไหม?”

เว่ยเซียงหมี่ถอนหายใจ: “ที่จริงฉันก็เข้าใจนะ ทุกคนไม่เชื่อว่าเรื่องของตัวเองจะสามารถโค่นล้มจางหงโปได้ และถ้าโค่นล้มไม่ได้ พวกเขาก็จะต้องถูกเขาแก้แค้นอย่างแน่นอน”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “เข้าใจแล้ว พวกเขาจะช่วยคนที่ชนะ!”

“พวกเขาสามารถเพิ่มความสวยงามให้ผ้าแพรได้ แต่ไม่สามารถให้ถ่านแก่คนในยามหิมะตกได้!”

เว่ยเซียงหมี่พยักหน้า: “ก็พูดแบบนั้นได้แหละ”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “คืนนี้คุณเรียกคนที่คุณรู้จักทั้งหมดมารวมกัน...”

“เป็นไปไม่ได้หรอก” เว่ยเซียงหมี่พูดอย่างหมดหนทาง: “พวกเขาไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องส่วนตัวของพวกเขา”

เฉียนจิ้นเปลี่ยนคำพูด: “ถ้าอย่างนั้นคุณก็พาผมไปเยี่ยมพวกเขาทีละคน ผมสามารถพูดให้พวกเขาลงมือพร้อมกันได้!”

เว่ยเซียงหมี่ขมวดคิ้วและสงสัย: คุณเหรอ? เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ!