บทที่ 75-76: หลักฐานในมือ

เฉียนจิ้นคิดว่าหลังจากหลอกลวงหลัวฮุ่ยเจวียนแล้ว กล้องถ่ายรูปจะไม่มีประโยชน์ชั่วคราว เขาเลยขายมันเป็นสินค้ามือสองให้ห้างสรรพสินค้าไปในราคาถูก

ตอนนี้เขาซื้อกลับมาอีกครั้ง

เหมือนกับคนโง่ที่โดนหลอกซ้ำซาก

ในเมื่อไป๋เจี๋ยและคนอื่น ๆ ยอมช่วยก็ต่อเมื่อมีคนสามารถกำจัดจางหงโปได้จริง ๆ เขาก็จะทำให้พวกเธอคิดว่าจางหงโปใกล้จะถูกกำจัดแล้ว

แผนของเฉียนจิ้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา

เขารู้ว่าหลัวฮุ่ยเจวียนเคยไปหาจางหงโป—

ตอนที่เขาลงไปทำงานในชนบท หลัวฮุ่ยเจวียนเอาจดหมายเลิกรามาให้ แต่เขาไม่อยู่บ้าน ตอนนั้นหลัวฮุ่ยเจวียนเพื่อหาพยาน เลยเอาจดหมายเลิกราไปให้จางหงโป

ตอนนี้เรื่องภาพถ่ายฉาวของหลัวฮุ่ยเจวียนเป็นข่าวใหญ่ไปทั่วเมือง คนที่รู้เรื่องนี้ต่างก็คาดเดาว่าใครเป็นคนถ่าย

เฉียนจิ้นก็จะใช้ภาพถ่ายเหล่านั้นและภาพของจางหงโปเพื่อสร้างอาวุธขึ้นมาอีก

สร้างอาวุธที่ในสายตาของทุกคนสามารถกำจัดจางหงโปได้อย่างราบคาบ!

แน่นอนว่าอาวุธเหล่านี้ไม่สามารถให้เจ้าหน้าที่รัฐดูได้

ไม่ว่าเรื่องอะไร เฉียนจิ้นพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่เปิดเผยของจากปี 27 ให้กับเจ้าหน้าที่รัฐ

เขาจะเอาภาพถ่ายไปให้ไป๋เจี๋ยและคนอื่น ๆ ดู

ตราบใดที่ไป๋เจี๋ยและคนอื่น ๆ เชื่อว่าจางหงโปกำลังจะล่มสลาย พวกเธอก็จะเต็มใจเป็นพยานและกล่าวหาจางหงโป

ความจริงแล้วหลักฐานเหล่านี้ก็เพียงพอที่จะจัดการจางหงโปได้

เว่ยเซียงหมี่ก็ประสบปัญหานี้เช่นกัน

เธอรู้ว่าฝ่ายของตัวเองมีพลังที่จะจัดการจางหงโปได้ แต่พลังเหล่านี้ยังขาดจุดเริ่มต้น เลยไม่สามารถแสดงออกมาได้

เฉียนจิ้นต้องการมอบจุดเริ่มต้นนี้ให้

ตกกลางคืน กลิ่นไหม้ลอยออกมาจากบ้านของไป๋ เครื่องข้าวฟ่างที่ตุ๋นบนเตาน้ำมันก๊าดกลายเป็นถ่านดำไปนานแล้ว

ไป๋เจี๋ยเท้าเอวมองน้องชาย “การเรียนไม่ใช่เรื่องผิด การเรียนเป็นเรื่องดี การสอบติดมหาวิทยาลัยก็ยิ่งดี แต่แกจะทิ้งทุกอย่างไม่ได้นะ!”

ไป๋จวี้น้องชายของเธอไม่สนใจอะไรเลย เอาแต่ก้มหน้าคำนวณโจทย์บนโต๊ะหนังสือที่ดัดแปลงมาจากเครื่องเย็บผ้า

ปลายปากกาหมึกซึมจิ้มลงบนกระดาษทดเลขจนเป็นจุดดำเล็ก ๆ เต็มไปหมด เหมือนกับเศษถ่านที่ถูกโรยอยู่บนพื้น

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เสียงของเว่ยเซียงหมี่ดังกรอบแกรบเหมือนกรรไกรบนเคาน์เตอร์ขายผ้าในสหกรณ์อุปโภคบริโภค:

“สหายไป๋เจี๋ยเหรอ? ถนนของเราจะรวบรวมรายชื่อผู้สมัคร 'สตรีผู้มีผลงานดีเด่น 8 มีนา' ต้องให้คุณกรอกแบบฟอร์มหน่อย”

ไป๋เจี๋ยไปเปิดประตู

เว่ยเซียงหมี่กับเฉียนจิ้นเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

สวี่เว่ยตงเดินเข้ามาด้วยสายตาเจ้าชู้ “โว้ว! ไป๋น้อย แกสวยขึ้นนะเนี่ย เหมือนครีมหิมะกระป๋องใหม่ที่เพิ่งลงในห้างเลย”

ไป๋เจี๋ยยิ้มเยาะให้กับคนแรก แต่ยิ้มหวานให้กับคนหลัง

เฉียนจิ้นถึงกับมึน

'ฉันหล่อเหมือนนกอินทรี ส่วนไอ้เฒ่าสวี่นี่ขี้เหร่ชิบหาย แถมยังเลี่ยนและพูดจาเชย ๆ— สรุปแกตอบสนองผิดไปแล้วนะ!'

ไป๋เจี๋ยกอดอก พูดอย่างเฉยเมย “มาดึกดื่นขนาดนี้ พวกคุณมาทำไม?”

เว่ยเซียงหมี่พูดอย่างจริงใจ “สหายไป๋เจี๋ย ส่วนกลางเพิ่งส่งเอกสารฉบับใหม่มา ฉันอยากให้คุณดูหน่อย”

เธอเปิดกระเป๋าเอกสารหนังเทียมแล้วยื่น 'ประกาศเกี่ยวกับการแก้ไขปัญหาการทำงานของเจ้าหน้าที่อย่างจริงจัง' มาให้:

“หน่วยงานที่สูงกว่าเพิ่งจัดการประชุมการทำงานของสตรี ตอนนี้เป็นเวลาที่จะต้องกวาดล้างผู้ไม่หวังดี…”

ไป๋เจี๋ยรู้สึกเหมือนถูกตราประทับสีแดงบนเอกสารทิ่มแทงตา พอเห็นก็ถอยไปครึ่งก้าว “ฉันบอกไปนานแล้วว่าจำไม่ได้”

“ตอนนี้ฉันไปทำงานที่ห้างสรรพสินค้าแล้ว ก็ไม่อยากมีปัญหาอะไรอีก”

ไป๋เจี๋ยไปเปิดวิทยุ เสียงของผู้ประกาศหญิงที่ใสกังวานกำลังรายงานข่าวการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

หัวหน้าฝ่ายสตรีเป็นคนที่เก่งในการทำงานด้านความคิด

หลังจากเว่ยเซียงหมี่เปลี่ยนเรื่องแล้ว เธอก็ดึงไป๋เจี๋ยไปคุยกันเป็นการส่วนตัว

ส่วนไป๋จวี้ก็จ้องมองเฉียนจิ้นและสวี่เว่ยตงอย่างระแวดระวัง เขาคิดว่าสองคนนี้ไม่ใช่คนดี

เฉียนจิ้นยิ้มอย่างอบอุ่น “กำลังทำโจทย์เหรอ? นายจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยใช่ไหม?”

ไป๋จวี้แสดงท่าทีเย็นชา

เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นทั้งสองคน ยกรูปปั้นพอร์ซเลนของท่านผู้นำลงมาจากตู้ลิ้นชักแล้วเช็ดทำความสะอาดอย่างระมัดระวัง

สวี่เว่ยตงเดินไปดูโจทย์ แล้วพยักหน้าอย่างเป็นเรื่องเป็นราว “ไม่เลว มีพรสวรรค์นี่”

“น้องชาย ฉันว่านายเป็นคนมีของนะ เดี๋ยวฉันมีชุดข้อสอบอยู่ชุดหนึ่ง วันหลังจะเอามาให้นาย”

ไป๋จวี้เปลี่ยนท่าทีทันที “เลือกวันดีสู้เลือกวันที่จะทำไม่ได้ คืนนี้ผมจะไปเอาด้วยได้ไหมครับ?”

สวี่เว่ยตงโบกมืออย่างเคร่งขรึม “ไม่ได้หรอก คืนนี้เรามีงานต้องทำ นายไปหาฉันพรุ่งนี้ดีกว่า”

ไป๋จวี้พยักหน้าด้วยความดีใจ “ขอบคุณมากครับ ตอนนี้ทั้งเมืองขาดแคลนตำราเรียนและชุดข้อสอบ ผมไม่รู้จะขอบคุณพี่ยังไงดี”

สวี่เว่ยตงหัวเราะ “นายช่วยฉันทำงานด้านความคิดให้พี่สาวนายก็พอ”

“งานด้านความคิดอะไรเหรอครับ? ผมเก่งเรื่องการบ้านมากครับ รับรองทำภารกิจได้แน่นอน” ไป๋จวี้พูด

เฉียนจิ้นมองดูแล้วก็เข้าใจ

นี่มันหนอนหนังสือชัด ๆ

เขาไอเบา ๆ เพื่อจะเตรียมตัวอธิบายสถานการณ์ แต่สวี่เว่ยตงห้ามไว้แล้วกระซิบ “แกจะทำอะไร?”

เฉียนจิ้นพูด “จะให้น้องเขาช่วยเราทำงานด้านความคิดให้ไป๋เจี๋ยไง แกไม่ได้บอกเองเหรอ?”

สวี่เว่ยตงพูด “ฉันพูดอะไรเหรอ?”

“หัวหน้าเฉียนจิ้น อย่ามาทำลายแผนของผมนะ ผมอยากให้เขาช่วยงานด้านความสัมพันธ์ของผมต่างหาก”

“ส่วนเรื่องงานราชการ? งานราชการก็ต้องใช้ทรัพยากรของส่วนรวมสิ ทรัพยากรส่วนตัวของฉันจะเอาไว้ใช้เรื่องส่วนตัว”

ถ้าไม่ได้อยู่ในบ้านคนอื่น เฉียนจิ้นต้องกระทืบเขาแล้ว

เห็นเฉียนจิ้นทำตาเขียว สวี่เว่ยตงก็พูดจริงจังขึ้นมา เขากระซิบ “ฉันล้อเล่นน่ะ แต่แกดูไม่ออกเหรอ? ไอ้เด็กคนนี้พึ่งพาไม่ได้นะ”

“เขาเป็นหนอนหนังสือ แกจะให้เขารู้ได้ยังไงว่าเรากำลังติดต่อพี่สาวของเขาเพื่อจัดการจางหงโป? ถ้าเขารู้เรื่องนี้ จางหงโปก็คงจะรู้เหมือนกันนั่นแหละ!”

เฉียนจิ้นคิดแล้วก็เห็นด้วย

โชคดีที่เว่ยเซียงหมี่เชื่อถือได้

เธอออกมาแล้วยิ้มพยักหน้าให้เฉียนจิ้น “เข้าไปเลย”

เฉียนจิ้นเดินเข้าไปในห้องนอน

ไป๋เจี๋ยยังคงมีท่าทีไม่ดีต่อเขา “สรุปแล้วคุณต้องการอะไร?”

เฉียนจิ้นพูด “หัวหน้าเว่ยคงบอกคุณแล้ว เรามีวิธีที่จะโค่นล้มจางหงโปได้”

“ถ้าอย่างนั้นพวกคุณก็ไปโค่นล้มเขาเลยสิ” ไป๋เจี๋ยยิ้มเยาะ “มาหาฉันทำไม?”

เฉียนจิ้นถาม “มีแค้นก็ต้องชำระ มีความแค้นก็ต้องระบาย คุณอยากเก็บความรู้สึกคับข้องใจไว้ในใจตลอดไปเหรอ? คุณไม่อยากช่วยกันกำจัดเขาเหรอ?”

สีหน้าของไป๋เจี๋ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เฉียนจิ้นหยิบรูปถ่ายที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อออกมาแล้วยื่นให้เธอ “นี่เป็นความลับ คุณดูเองตรงนี้ก็พอ ห้ามเอาไปบอกใครเด็ดขาด!”

ไป๋เจี๋ยแค่เหลือบมองตาเธอก็เบิกกว้าง ปากก็อ้ากว้าง

ตกใจสุดขีด!

เฉียนจิ้นเลื่อนรูปถ่ายออก แล้วสร้างความตกใจอย่างต่อเนื่องให้เธอ:

“เรื่องเหตุการณ์ความคิดต่อต้านของพนักงานหญิงในโรงงานอาหาร คุณน่าจะเคยได้ยินใช่ไหม?”

“พวกคุณน่าจะเคยคาดเดาว่าใครเป็นคนถ่ายรูปพวกนั้นใช่ไหม?”

“ใช่แล้ว จางหงโปเป็นคนทำ!”

ไป๋เจี๋ยไม่กล้าดูรูปอย่างละเอียด มือทั้งสองข้างบิดไปมาอย่างสับสน สายตาเลิ่กลั่กไปมา:

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ใช่แล้ว ไอ้สารเลวจางหงโปคนนี้มันทำเรื่องสกปรกแบบนี้ได้จริง ๆ!”

“แต่… แต่ของที่เป็นความลับขนาดนี้ คุณได้มาได้ยังไง?”

เฉียนจิ้นยิ้มเล็กน้อย “นี่เป็นความลับของสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อย ตามวินัยแล้วผมไม่สามารถเปิดเผยได้”

“แต่คุณก็เป็นผู้เสียหายที่คล้ายคลึงกัน ผมคิดว่าควรปฏิบัติเป็นกรณีพิเศษ เพื่อให้ข้อมูลบางส่วนกับคุณได้”

“เมื่อก่อนทีมจู่โจมรักษาความสงบเรียบร้อยของเราจับโจรจากแก๊งมือเหล็กได้ คุณรู้เรื่องนี้ใช่ไหม?”

ไป๋เจี๋ยพูด “รู้ค่ะ แก๊งมือเหล็กยังส่งมือสังหารหญิงมาแก้แค้นคุณด้วย แต่คุณก็จับได้อีก”

เฉียนจิ้นพยักหน้า “ใช่แล้ว คุณน่าจะรู้ว่าแก๊งมือเหล็กชอบขโมยของจากผู้นำ”

“ตอนนั้นโจรคนนั้นก็เคยเข้าไปในบ้านของจางหงโป เขาขโมยฟิล์มมาได้บางส่วน พอเรานำไปล้าง ก็พบความลับของเขา”

“ดังนั้นทำไมผมกับหัวหน้าเว่ยถึงจะจัดการเขา? เพราะนี่เป็นภารกิจที่องค์กรมอบให้!”

“แต่คุณทำงานที่ห้างสรรพสินค้าก็ควรรู้ว่า องค์กรไม่สะดวกที่จะเปิดเผยของแบบนี้เพื่อจัดการกับเจ้าหน้าที่ของประชาชน ตอนนี้เราจึงต้องการความร่วมมือจากพวกสหายทุกคน!”

ความกังวลของไป๋เจี๋ยหายไปหมด เธอพูดอย่างเด็ดขาด “ไม่มีปัญหาค่ะ หัวหน้าเฉียนจิ้น ฉันยินดีที่จะเขียนจดหมายร้องเรียนและเป็นพยาน”

เฉียนจิ้นจับมือเธออย่างจริงจัง เป็นตัวแทนของประชาชนเพื่อขอบคุณที่เธอช่วยกำจัดปลวกของชาติ

ตอนที่เขากำลังจะเดินจากไป ไป๋เจี๋ยก็เรียกเขาไว้ เธออธิบายอย่างเขินอาย:

“เขาไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นกับฉันค่ะ ตอนนั้นเขาแค่ถือโอกาสโอบกอดฉัน แต่ฉันก็ปฏิเสธอย่างหนักแน่น”

พอเฉียนจิ้นได้ยินก็รู้สึกผิดหวังทันที

แค่โอบกอดเหรอ?

แน่นอนว่าในยุคนี้แค่โอบกอดก็เป็นเรื่องใหญ่แล้ว แต่ถ้าไม่มีหลักฐานก็ถือเป็นเรื่องเล็กได้

แต่โชคยังดี

ไป๋เจี๋ยหยิบกล่องเล็ก ๆ ออกมาจากส่วนลึกของตู้เสื้อผ้า แล้วพูด “ฉันมีหลักฐานค่ะ ตอนนั้นเป็นฤดูร้อน อากาศร้อนมาก เขาสวมแค่เสื้อยืดตัวเดียว”

“ตอนที่ฉันดิ้นรน ฉันฉีกเสื้อผ้าเขาขาดไปส่วนหนึ่ง หลังจากนั้นฉันก็เห็นเขาปะเสื้อยืดตัวนั้นแล้วใส่กลับมาอีก เขาคงคิดว่าตัวเองบังเอิญไปเกี่ยวตะปูที่ไหนเข้า…”

เฉียนจิ้นดีใจอีกครั้ง

หลักฐานนี้ใช้ได้แล้ว!

เมื่อเหล็กกำลังร้อนก็ต้องรีบตี เว่ยเซียงหมี่จึงพาคนสองคนไปที่บ้านของคนงานชราอีกคน

คนงานชราคนนี้แซ่ต้วน มีลูกชายคนเดียวชื่อต้วนเซียงรุ่ย เมื่อหลายปีก่อนเขาจบจากโรงเรียนเทคนิคแล้วเคยเป็นเลขาของจางหงโปอยู่ช่วงหนึ่ง

เฉียนจิ้นรู้สึกเหลือเชื่อ “หัวหน้าคณะกรรมการชุมชนก็มีเลขาด้วยเหรอ?”

เว่ยเซียงหมี่พูด “ในยุคนั้นจางหงโปไม่ได้เป็นแค่หัวหน้าคณะกรรมการชุมชนนะ เขายังควบหลายตำแหน่ง และรับผิดชอบงานด้านการแก้ไขปัญหาการทำงานของเจ้าหน้าที่ในหลายหน่วยงาน…”

ขณะที่พูดคุยกัน พวกเขาก็มาถึงบ้านของอาจารย์ต้วน

ในโถงทางเดินมีกลิ่นยาแรงมาก จนกลิ่นของหัวไชเท้าดองที่แขวนอยู่หน้าประตูซึ่งเน่าเสียแล้วไม่ได้ส่งกลิ่นออกมา

ประตูไม่ได้ปิด เว่ยเซียงหมี่เคาะแล้วเดินเข้าไป ข้างในเป็นห้องที่วุ่นวายราวกับกองขยะ

สิ่งที่เยอะที่สุดในห้องคือขวดเปล่าของน้ำเชื่อมกลูโคส ขวดแก้วเรียงรายอย่างสะเปะสะปะ มีตัวอักษรสีน้ำเงิน 'โรงงานเภสัชกรรมแห่งรัฐหมายเลขสาม' พิมพ์อยู่

แม้จะมีไฟฟ้าแล้ว แต่ในห้องกลับไม่ได้เปิดไฟ แต่มีตะเกียงน้ำมันก๊าดวางอยู่บนโต๊ะแทน

มีช่องว่างที่หน้าต่าง ลมหนาวพัดเข้ามา ทำให้เปลวไฟเล็ก ๆ สั่นไหวอย่างรุนแรง

ในแสงไฟสลัว ๆ ชายชราคนหนึ่งกำลังขดตัวอยู่บนที่นอนที่เต็มไปด้วยรอยปะ ดวงตาลึกโบ๋จนสามารถบรรจุซีอิ๊วได้สองออนซ์

พอเห็นเว่ยเซียงหมี่เข้ามา อาจารย์ต้วนก็ยิ้มอย่างขมขื่น “เสี่ยวเว่ย ลำบากเธออีกแล้ว”

เว่ยเซียงหมี่ม้วนแขนเสื้อขึ้นจนเห็นแขนขาว ๆ “พูดอะไรอย่างนั้นคะ ฉันเป็นสตรีผู้มีผลงานดีเด่น 8 มีนา ของถนนของเรานี่คะ”

เห็นได้ชัดว่าเธอมาที่บ้านของอาจารย์ต้วนบ่อย เธอคุ้นเคยกับทุกอย่างเป็นอย่างดี รีบก่อเตาแล้วหั่นหัวไชเท้า แล้วต้มซุปหัวไชเท้ากับกุ้งแห้งในหม้อ

อาจารย์ต้วนดึงมุ้งสีเหลืองออกแล้วพยายามนั่งขึ้น เขาทักทายเฉียนจิ้นสองคนให้นั่งลง:

“บ้านรกหน่อยนะ ทำให้คนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณต้องหัวเราะเยาะแล้ว”

เขาไม่สามารถรินน้ำชาให้ผู้มาเยือนได้ เพราะที่บ้านมีแก้วเคลือบเพียงใบเดียว ข้างในยังมีคราบยาแห้งสีน้ำตาลอยู่

เฉียนจิ้นรีบตอบว่าไม่เป็นไร

เขามองไปรอบ ๆ ห้อง ในบรรดาเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมด มีเพียงนาฬิกาตั้งโต๊ะแบบตะวันตกเท่านั้นที่ดูดี แต่ก็เต็มไปด้วยฝุ่น

มีเพียงรูปถ่ายที่ขยายแล้วรูปหนึ่งที่ติดอยู่บนตู้เสื้อผ้าที่สะอาด

ในรูปถ่ายนั้นเยาวชนคนหนึ่งสวมสายสะพาย 'โลกกว้างใหญ่สามารถทำได้มากมาย' ใบหน้ายิ้มแย้มแข็งทื่อเหมือนหุ่นโชว์ในห้างสรรพสินค้า

เว่ยเซียงหมี่ทำอาหารอย่างรวดเร็วพลางพูด “เสี่ยวต้วนจริง ๆ แล้วได้ทำงานแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปชนบทเลย”

“แต่คุณรู้ไหมเกิดอะไรขึ้น? หัวหน้าจางบังคับให้เขาลาออกเอง บังคับให้เขาไปทำงานในชนบท”

“และยังแก้ไข… แก้ไขอายุของเขาด้วย” อาจารย์ต้วนพูดอย่างเศร้าสร้อย

“ลูกชายที่น่าสงสารของฉัน ลูกชายที่น่าสงสาร!”

เฉียนจิ้นคิดในใจว่าการไปทำงานในชนบทไม่ใช่เรื่องดี แต่ก็ไม่ถึงกับน่าสงสารขนาดนั้นไม่ใช่เหรอ?

แต่สวี่เว่ยตงรู้สถานการณ์ของตระกูลต้วนดี เขาจึงกระซิบ “พี่ชายของตระกูลต้วนไปที่ฟาร์มปลาเหมือนกับแก แต่เขาโชคร้าย ตอนที่มีพายุไต้ฝุ่นกำลังช่วยทรัพย์สินส่วนรวมก็เสียชีวิต!”

เฉียนจิ้นเงียบไป

เว่ยเซียงหมี่ตักซุปหนึ่งถ้วยให้ชายชรา “ลุงคะ หนูจะไม่พูดอะไรที่ไม่เป็นความจริงแล้วนะคะ ครั้งนี้หนูอยากช่วยลุงแก้แค้น โค่นล้มจางหงโป!”

ข้อมือที่แห้งเหี่ยวเหมือนกิ่งไม้ของชายชราสั่นอย่างรุนแรง “พอเถอะ พอเถอะ เสี่ยวเว่ย เธอเป็นผู้หญิง ฉันจะพูดอะไรที่เธอไม่ชอบฟังนะ เธอสู้เขาไม่ได้หรอก”

“แขนสู้ขาไม่ได้ ฉันเข้าใจแล้วว่าแขนสู้ขาไม่ได้!”

เว่ยเซียงหมี่พูด “เมื่อก่อนลุงพูดแบบนี้ฉันก็ไม่เถียงใช่ไหม?”

“แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน!”

เธอชี้ไปที่เฉียนจิ้นแล้วพูด:

“ลุงอยู่บ้านทุกวันเลยไม่รู้จักเขา เขาคือดาวรุ่งของถนนเรา เป็นหัวหน้าทีมจู่โจมแรงงาน เป็นรองหัวหน้าทีมจู่โจมรักษาความสงบเรียบร้อย และยังได้รับการว่าจ้างให้ไปเป็นคนงานที่สหกรณ์อุปโภคบริโภคด้วย”

“เขาเป็นสหายที่เก่งมาก เขามีความมั่นใจเต็มที่ว่าจะสามารถส่งจางหงโปไปติดคุกได้!”

เฉียนจิ้นเข้าไปแล้วโชว์รูปถ่ายให้ชายชราดู:

“ลุงดูสิครับ ทางการได้ค้นพบสิ่งนี้แล้ว ลุงว่าถ้าเรามีสิ่งนี้ แล้วร่วมกับการร้องเรียนของพวกคุณ จางหงโปถึงแม้จะเก่งกาจแค่ไหน ผมก็สามารถเจาะรูบนฟ้าได้!”

ข้อมือของชายชราสั่นหนักขึ้น

ซุปร้อน ๆ หกเลอะที่นอน

เฉียนจิ้นรีบจะเก็บให้ ชายชราก็จับมือเขาไว้แน่น “เขามีคนข้างบนนะ!”

“ถ้าอย่างนั้นก็ถอนรากถอนโคนไปด้วยกันเลย!” เฉียนจิ้นพูดอย่างกร่าง ๆ

อาจารย์ต้วนไอจนตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

เขาพยายามลงจากเตียง ยกที่นอนขึ้นแล้วถอดแผ่นกระดานออกมา ในช่องว่างนั้นมีสมุดบันทึกที่ห่อด้วยผ้า:

“จางหงโปหักค่าใช้จ่ายของประชาชนตั้งแต่เนิ่น ๆ! ตั๋วถ่านหิน ตั๋วผ้า ตั๋วของใช้ในอุตสาหกรรม และอื่น ๆ เขาทำความผิดฐานยักยอกอย่างร้ายแรง!”

“ทำไมเขาถึงส่งลูกชายของฉันไปชนบท? เขาพบพิรุธ เพื่อหลบการตรวจสอบ!”

สวี่เว่ยตงรีบเปิดไฟฉาย

เว่ยเซียงหมี่กับเฉียนจิ้นก้มลงดูสมุดบันทึกด้วยกัน

นี่เป็นสมุดบันทึกจริง ๆ แต่ในหลาย ๆ วันก็บันทึกข้อมูลที่จางหงโปหักค่าใช้จ่ายของประชาชน

เว่ยเซียงหมี่ดีใจ “มีของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?”

“ตอนนี้ทางการบอกว่า การคำนวณบัญชีทางการเมืองก็ต้องมีหลักฐานทางเศรษฐกิจด้วย ดีเลย เรามีหลักฐานแล้ว!”

เฉียนจิ้นพลิกดู:

เดือนที่แล้วถ่านหินบรรเทาทุกข์ที่ถูกอนุมัติให้ถนนของเรา จางหงโปเอาหินมาผสมสามสิบเปอร์เซ็นต์…

วันที่ 14 จางหงโปไปเอาแป้งสาลีมาเพิ่ม 15 ชั่ง เขาเอาแป้งรำมาผสมกับบ้านพักคนชราเพื่อทำให้ได้จำนวนครบ แล้วให้ฉันปลอมแปลงรายงาน…

คณะกรรมการดูแลสวัสดิการแจก 'เงินอุดหนุนน้ำมันก๊าดสำหรับกลางคืน' จางหงโปรายงานรายชื่อ 8 ครอบครัวปลอม ๆ ยักยอกน้ำมันก๊าด 14.5 ชั่ง แล้วยังเอาไปขายให้พ่อค้าในตลาดมืดด้วย…