บทที่ 77: กล่าวหาศัตรูของประชาชน

หลังจากออกจากบ้านอาจารย์ต้วน เว่ยเซียงหมี่ก็นำเขาไปเยี่ยมบ้านอีกสองสามหลัง

เมื่อมีภาพถ่ายเป็นจุดเริ่มต้น ทุกคนก็ยินดีที่จะช่วยจัดการจางหงโป

เฉียนจิ้นจึงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

จางหงโปเป็นปลวกของสังคมจริง ๆ และไม่ควรนั่งอยู่ในคณะกรรมการชุมชนอีกต่อไป

คน ๆ นี้เลวกว่าที่เฉียนจิ้นคิดไว้เสียอีก!

หลังจากเดินสำรวจแล้ว เฉียนจิ้นก็เปลี่ยนใจ

ถ้าไป๋เจี๋ย อาจารย์ต้วน และคนอื่น ๆ ไม่สามารถโค่นไอ้สารเลวคนนี้ได้ เขาก็จะใช้พลังของห้างสรรพสินค้าเพื่อจัดการมันแทน!

ผู้คนในชุมชนหลายคนถูกมันรังแกอย่างน่าสมเพช โดยเฉพาะอาจารย์ต้วน

คืนนั้นเอง เฉียนจิ้นกลับบ้านไปเก็บของสองสามอย่าง ใส่ถุงตาข่ายแล้วไปหาอาจารย์ต้วนอีกครั้ง

แต่เมื่อเขาเดินไปถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงสนทนาและเสียงไออย่างรุนแรงของอาจารย์ต้วน

เขารู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงแอบเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบ ๆ

พอดีกับที่ตะเกียงน้ำมันก๊าดมีประกายไฟขึ้นมา—

คนที่กำลังพูดอยู่คือจางหงโป!

จางหงโปเป็นคนไวต่อเสียง เมื่อประตูส่งเสียง 'เอี๊ยด' เขาก็หุบปากแล้วหันกลับมามอง

เมื่อเห็นเฉียนจิ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นความมืดมน

แต่เฉียนจิ้นกลับหัวเราะ "โอ้โห! นี่ใครกันนะ? หัวหน้าจางของเรานี่เอง! หัวหน้าจางช่างมีอารมณ์สุนทรีจริง ๆ ดึกดื่นป่านนี้ไม่นอน แล้วยังมามอบความอบอุ่นให้สหายรุ่นอาวุโสถึงที่ ทำไมไม่พาคณะโฆษณาชวนเชื่อปลอกแขนสีแดงมาด้วยล่ะ?"

จางหงโปช่วยอาจารย์ต้วนห่มผ้าห่ม แล้วพูดว่า:

"พี่ชายครับ อีกสองวันผมจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ รักษาสุขภาพด้วยนะ งานสร้างสรรค์สังคมนิยมยังต้องการสหายรุ่นอาวุโสอย่างพี่ชายมานำทางนะครับ!"

เขาจัดเสื้อผ้าแล้วเดินตรงไปหาเฉียนจิ้น สายตาเย็นชา "หัวหน้าเฉียนจิ้น พวกคุณนี่มีฤทธิ์เดชไม่เบานะ!"

เฉียนจิ้นพูด "แกยังไม่ตายก็แสดงว่าพวกเราไม่มีฤทธิ์เดช ไม่อย่างนั้นก็จัดการแกไปนานแล้ว"

"อีกอย่างแกยังกล้าออกมานอกบ้านตอนกลางคืนก็ถือว่าใจกล้ามาก ฉันไม่ได้คาดคิดเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นคงหาคนมาแทงแกให้ตายไปแล้ว!"

คำพูดสุดท้ายมีน้ำเสียงที่โหดเหี้ยมมาก

จางหงโปไม่คิดว่าเฉียนจิ้นที่ปกติพูดจาสุภาพจะพูดคำแบบนี้ออกมาได้ ในชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกตกใจเล็กน้อย "แกกล้า!"

เฉียนจิ้นพูด "แอบยิงแกจากที่มืด พอคนยิงหนีไปไกล หัวหน้าจางก็จะตายไปฟรี ๆ!"

ข้อนี้จางหงโปไม่เคยเจอมาก่อน เขาทั้งตกใจและโกรธ พูดได้แค่คำเดิม "แกกล้า!"

เมื่อทั้งสองฝ่ายเปิดเผยไพ่หมดแล้ว เฉียนจิ้นก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งอีกต่อไป เขาก็แค่ซัดศอกไปตามสไตล์ของเขาเอง

จางหงโบร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วเซถอยหลังไป เฉียนจิ้นตามไปเตะอีกที

เรื่องนี้ทำให้เขางงเป็นไก่ตาแตก นี่พวกเราไม่ควรสู้กันด้วยวาจาเหรอ? ทำไมถึงลงไม้ลงมือกันแบบนี้!

ไม่ให้เกียรติศิลปะการต่อสู้เลย!

เขาอยากจะสู้แต่ก็สู้ไม่ได้ สุดท้ายก็ตะโกนด้วยความโกรธว่า "แกกล้าทำร้ายคนเหรอ? ฉันจะไปแจ้งตำรวจจับแก!"

อาจารย์ต้วนตบหัวเตียงด้วยความตื่นเต้น ไอเหมือนจะสำรอกปอดออกมา

เฉียนจิ้นรีบนวดหลังให้เขา แล้วพูดว่า "ลุงครับ พอแล้วครับ ใจเย็น ๆ ก่อน เราอย่าเพิ่งล้มลงต่อหน้าแสงแห่งชัยชนะเลย"

อาจารย์ต้วนหัวเราะแล้วโบกมือพลางหอบหายใจ "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร อาการไอของฉันเป็นโรคประจำตัว"

เฉียนจิ้นหยิบยาแก้ไอและน้ำเชื่อมออกมาจากถุงตาข่าย "ที่บ้านผมมียาสามัญประจำบ้านพอดี ลุงลองดูว่าจะได้ผลไหม"

อาจารย์ต้วนเห็นน้ำเชื่อมในขวดโหลก็ตาโต

เขาใช้ชีวิตมานานแล้ว เพิ่งเคยเห็นคนเอาน้ำเชื่อมใส่ขวดโหลแล้วเอามาให้กันอย่างฟุ่มเฟือยแบบนี้!

แต่สิ่งนี้ยังไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด

เขาหยุดไอแล้วตบมือ "เก่งมาก หัวหน้าเฉียนจิ้น แกเก่งจริง ๆ!"

"ฉันเพิ่งเคยเห็นคนกล้าต่อยจางหงโปเป็นครั้งแรก แกใจกล้าจริง ๆ แล้วก็เก่งจริง ๆ!"

พูดจบเขาก็ตบหัวเตียงอีกครั้งแล้วหัวเราะ "สะใจ สะใจจริง ๆ! คืนนี้ฉันจะนอนหลับสบายแล้ว!"

เฉียนจิ้นไม่สนใจ "มันเป็นแค่หมาบ้า ต่อยแล้วก็แล้วไป จะทำไมเหรอ? ไปแจ้งตำรวจจับฉันเหรอ?"

"เอาสิ ตอนนี้ไม่ใช่ยุคที่วุ่นวายเหมือนแต่ก่อนแล้ว ตอนนี้เจ้าหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยต้องมีหลักฐานในการดำเนินคดี มันมีพยานหลักฐานไหมล่ะ?"

"ใครเห็นว่าฉันต่อยมัน? ลุงเห็นเหรอ?"

ชายชราส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง "ไม่เห็น ไม่เห็นเลย! ฉันเห็นแค่แกเชิญเขาออกจากบ้านอย่างสุภาพ!"

เฉียนจิ้นกางมือออก "ก็แค่นั้นแหละ!"

คำพูดเมื่อกี้ไม่ได้แค่ขู่จางหงโปเท่านั้น

นี่คือปี 1977 ไม่ใช่ปี 2027 เขาคือเฉียนจิ้นผู้ทรงอิทธิพลบนถนนไท่ซาน ไม่ใช่เฉียนจิ้นที่เป็นปลาเค็ม

การจัดการคนแบบจางหงโปด้วยวิธีแบบอเมริกัน ก็ถือเป็นการกระทำที่ผดุงคุณธรรมแล้ว

เฉียนจิ้นนำของมาให้อาจารย์ต้วนมากมาย:

"นี่คือบิสกิตจากโรงงานอาหารของเรา บางครั้งลุงทำอาหารไม่ได้ก็ใช้น้ำร้อนแช่กินได้"

"ผมเอาไฟฉายกับถ่านไฟฉายมาให้ ลุงอย่าใช้ตะเกียงน้ำมันก๊าดอีกเลย บ้านรกมาก ถ้าเกิดไฟไหม้ขึ้นมา ลุงจะวิ่งหนีไม่ทันนะ"

"ได้ยินหัวหน้าเว่ยบอกว่าลุงมีปัญหาที่ปอดใช่ไหมครับ? เขาว่าลูกแพร์ช่วยบำรุงปอด ผมได้ลูกแพร์มาจากชาวบ้านตอนไปทำงานในชนบท เอามาให้ลุงลองต้มกับน้ำตาลกรวดดูนะ…"

ของแต่ละอย่างที่นำออกมาล้วนเป็นสิ่งที่ชายชราต้องการอย่างเร่งด่วน

อาจารย์ต้วนถึงกับพูดไม่ออกด้วยความตกใจ

คณะกรรมการชุมชนยังไม่เคยดูแลเขาดีขนาดนี้เลย!

ไม่เคยมีใครดีกับเขาขนาดนี้มาก่อน!

เมื่อได้สติ เขาก็จับมือของเฉียนจิ้นไว้แล้วไออย่างตื่นเต้น สุดท้ายก็พูด "หัวหน้าเฉียนจิ้น แก... แก... ทำไมแกถึงดีกับชายชราอย่างฉันขนาดนี้!"

เฉียนจิ้นหัวเราะแหย ๆ "ลุงอาจจะคิดว่าผมเป็นคนหนุ่มที่รักและเคารพคนชรา แต่ความจริงแล้ว ผมมีเรื่องจะขอร้องลุงครับ"

เขาหันไปมองนาฬิกาตั้งโต๊ะแบบตะวันตกที่อยู่บนโต๊ะ

ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น เขาก็รู้ว่านาฬิกาเรือนนี้ไม่ธรรมดา

มันน่าจะเป็นของเก่าและไม่ใช่ของที่ผลิตในประเทศ เพราะลวดลายและรูปแบบมีกลิ่นอายแบบตะวันตกที่เข้มข้น

อีกอย่างคือเมื่อดูจากพื้นผิวและสีทองที่เสาโรมันทั้งสองข้างแล้ว เฉียนจิ้นที่ศึกษาเรื่องทองมาตลอดก็ดูออกว่ามันเป็นทองจริง ๆ!

แน่นอนว่าเขาเองก็รู้ว่าครอบครัวทั่วไปไม่น่าจะมีนาฬิกาตั้งโต๊ะที่ทำจากทองคำ ดังนั้นเขาจึงเดาว่าน่าจะใช้เทคนิคชุบทอง

แต่ไม่ว่าจะเป็นนาฬิกาตั้งโต๊ะหรืออะไรก็ตาม ถ้าชุบทองแล้ว มูลค่าของมันก็จะไม่น้อยเลย!

เข็มนาฬิกาและสปริงน่าจะถูกเผาด้วยความร้อนจนเป็นสีน้ำเงิน

แม้จะเต็มไปด้วยฝุ่น แต่เมื่อกระทบกับแสงตะเกียงน้ำมันก๊าด มันก็ยังคงเป็นสีน้ำเงินที่สวยงามมาก

การชุบทอง การเผาด้วยความร้อนจนเป็นสีน้ำเงิน และนาฬิกาตั้งโต๊ะ

สามองค์ประกอบนี้รวมกันแล้ว มันน่าจะเป็นของจากศตวรรษที่ 18 หรือ 19!

อาจารย์ต้วนมองตามสายตาของเขาแล้วหัวเราะ "หัวหน้าเฉียนจิ้น บ้านแกทำอาชีพอะไรเนี่ย? ดูของเป็นนี่นา!"

"เดี๋ยวสิ" อาจารย์ต้วนมองเขาอย่างละเอียด "พ่อแกชื่อเฉียนจงกัวใช่ไหม? เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันได้ยินมาว่าทายาทตระกูลเฉียนจงกัวย้ายมาอยู่ถนนไท่ซานแล้ว"

เฉียนจิ้นตอบ "ใช่ครับ"

อาจารย์ต้วนถอนหายใจ "ไม่แปลกเลยที่แกจะดูออกว่านี่คือนาฬิกาห้าสปริง!"

"ตระกูลเฉียนเคยเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองไห่ปิน มีเรือหลายร้อยลำ มีร้านค้าและบ้านเรือนมากมาย การที่ทายาทจะดูออกว่านี่คือนาฬิกาห้าสปริงก็เป็นเรื่องปกติ"

คำพูดนี้ทำให้เฉียนจิ้นตกใจในใจ

'เราย้อนเวลามาเกิดเป็นลูกหลานเศรษฐีหลายรุ่นเหรอ?'

ถ้าเขาย้อนเวลากลับไปสักร้อยปีแปดสิบปี คงไม่ต้องทำอะไร วัน ๆ เอาแต่เลี้ยงนกตีไก่ก็พอแล้ว

เขาไม่มีความรู้เกี่ยวกับตระกูลเฉียน เลยพูดอย่างคลุมเครือ "ผมขอเป็นลูกหลานชาวนาจน ๆ สามรุ่นยังดีกว่า"

อาจารย์ต้วนพยักหน้าอย่างเศร้าสร้อย "ใช่แล้ว ฉันก็อยากจะเป็นลูกหลานชาวนาเหมือนกัน แต่เราเปลี่ยนกำเนิดไม่ได้นี่นา"

"ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยเจอคุณปู่ของแก เขาเป็นนักธุรกิจที่เก่งมาก ในปีที่ห้าของยุคสาธารณรัฐ เขาดำเนินธุรกิจ..."

"พอแล้วครับลุง เราไม่รำลึกถึงอดีตกันแล้ว" เฉียนจิ้นชี้ไปที่ประตู "ระวังกำแพงมีหู"

อาจารย์ต้วนรีบพยักหน้า "ใช่แล้ว ใช่แล้ว ฉันทำนิสัยเดิมอีกแล้ว เริ่มรำลึกถึงอดีตที่น่าเศร้า"

"จางหงโปมีคนคอยสอดแนมเยอะ วันนี้พวกแกก็ถูกคนของมันจับตาดูแล้ว"

"ไม่นานหลังจากพวกแกไป มันก็มาหาฉันแล้ว!"

บทสนทนากลับมาสู่จุดเริ่มต้น

อาจารย์ต้วนบอกเฉียนจิ้นว่า ที่จางหงโปมาหาในคืนนี้ก็เพื่อขู่เขา ไม่ให้เขายุ่งเกี่ยวกับเว่ยเซียงหมี่และเฉียนจิ้น

เฉียนจิ้นพบว่าตัวเองประเมินจางหงโปต่ำไป ชายคนนี้บริหารถนนไท่ซานมาหลายปี ไม่ได้เป็นคนตัวคนเดียวอย่างที่เขาคิด!

สายตาของอาจารย์ต้วนจ้องมองเขาอย่างมุ่งมั่น "แกยังมีความมั่นใจที่จะจัดการเขาไหม?"

เฉียนจิ้นยิ้มหยัน "ในสายตาของฉัน พวกมันก็เหมือนไก่ดินหมาไม้ รอวันจะถูกเชือดเท่านั้นแหละ!"

อาจารย์ต้วนหัวเราะแล้วพยักหน้า "เลือดร้อนดีนี่! แต่แกก็ต้องระวังนะ เขาเป็นหมาจิ้งจอกแก่ ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ด!"

เฉียนจิ้นพูด "ลุงดูหลักฐานในมือผมแล้ว ผมสามารถจัดการเขาได้แน่นอน เพราะฉะนั้นขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดแล้วจะทำไม? พริกก็ยังเผ็ดกว่านะ!"

อาจารย์ต้วนเห็นด้วยอย่างยิ่ง

รูปถ่ายในมือของเฉียนจิ้นในยุคนี้สามารถทำให้จางหงโปพลิกตัวไม่ขึ้นจริง ๆ

เขาเห็นเฉียนจิ้นชอบนาฬิกาห้าสปริง เลยยกให้ไปอย่างไม่ลังเล:

"แกเอาไปเถอะ ถ้าแกนำพาผู้คนโค่นล้มจางหงโปได้จริง ๆ ส่งมันไปติดคุกได้จริง ๆ ฉันจะให้ของดีอีกอย่างกับแก!"

"ของสิ่งนั้นเคยเป็นของตระกูลเฉียนของพวกแก!"

เฉียนจิ้นดีใจมาก

บ้านของอาจารย์ต้วนมีแค่นาฬิกาตั้งโต๊ะเรือนนี้ที่ใช้ดูเวลา ดังนั้นเขาจึงทิ้งนาฬิกาข้อมือไว้ให้

ไม่อย่างนั้นจะเอาแค่ยากับอาหารไม่กี่อย่างมาแลกนาฬิกาตั้งโต๊ะโบราณแบบนี้ได้อย่างไร?

ภารกิจสำคัญตอนนี้คือการโค่นล้มจางหงโป

ดังนั้นเฉียนจิ้นจึงเปลี่ยนแผนที่วางไว้สำหรับทีมจู่โจมแรงงาน วันอาทิตย์นี้จะไม่ไปทำงานในชนบทที่บ้านหลิวแล้ว แต่จะหาทางกล่าวหาจางหงโปแทน!

มาถึงตอนนี้เว่ยเซียงหมี่ก็เริ่มลังเล เธอรู้ว่าจางหงโปมีคนหนุนหลังอยู่ในหน่วยงานระดับสูง ดังนั้นการกล่าวหาเขาจึงกลายเป็นปัญหาใหญ่

ถ้าทำไม่ดี เอกสารการกล่าวหาและข้อมูลของผู้กล่าวหาตกไปอยู่ในมือของคนที่คอยปกป้องเขา พวกเขาก็จะล้มเหลวโดยสิ้นเชิง!

เฉียนจิ้นคิดถึงหวงหยงเทาก่อน

ผู้กำกับคนนี้ซื่อตรงและหน่วยงานตำรวจก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เขามีเครือข่ายอยู่ในสายนี้

เว่ยเซียงหมี่ส่ายหน้าปฏิเสธความคิดของเขา "คณะกรรมการชุมชนกับสถานีตำรวจเป็นเหมือนแม่และพ่อของถนน แม่ดูแลเรื่องกินเรื่องใช้ พ่อดูแลเรื่องความสงบเรียบร้อย"

"ผู้กำกับหวงเป็นคนซื่อสัตย์ แต่เขาคงไม่เต็มใจที่จะกล่าวหาจางหงโป"

"ฉันจะลองไปหาคนในหน่วยงานของฉันดู"

เฉียนจิ้นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด "ให้ผมไปหาคนดีกว่า"

ลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดเอาใบพลาตานสีเหลืองร่วงหล่น กลิ้งไปตามแนวผนังสีแดงเก่า ๆ

ตอนเช้า เฉียนจิ้นจอดจักรยานไว้หน้าประตูเหล็กที่ผุพังของสำนักงานบริหารจัดการเขต

ในกระเป๋าเสื้อผ้าสีน้ำเงินมีจดหมายหลายฉบับที่ประทับลายนิ้วมือสีแดง ซึ่งถูกอุณหภูมิร่างกายของเขาทำให้มันอุ่นขึ้น

วันนี้ลมค่อนข้างเย็น เขาจึงดึงเสื้อแจ็คเก็ตผ้าหยาบหนา ๆ ให้แน่น แล้วเดินไปตามใบไม้สีเหลืองที่กองเต็มพื้นไปยังสำนักงานฯ

บนกำแพงอิฐสีแดง มีคนกำลังยุ่งอยู่กับการเปลี่ยนคำขวัญ 'อย่าลืมการต่อสู้ทางชนชั้นเป็นอันขาด' ถูกเปลี่ยนเป็น 'เรียนให้ดี พัฒนาขึ้นทุกวัน'

เมื่อเห็นคำขวัญนี้ มุมปากของเฉียนจิ้นก็อดกระตุกไม่ได้

การฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเพิ่งผ่านไปแค่สองสามวัน สำนักงานบริหารจัดการก็เปลี่ยนคำขวัญใหม่แล้ว เรื่องนี้แสดงให้เห็นสองอย่าง:

หนึ่ง ฉางซู่หลินผู้รับผิดชอบมีจิตสำนึกทางการเมืองที่อ่อนไหวมาก

สอง ระดับการศึกษาของเขาไม่สูงนัก

คำขวัญถูกทาสีอย่างตั้งใจทีละตัว

ฉางเซิ่งหลี่กำลังกินมันเผาอย่างตั้งใจเช่นกัน

เมื่อเฉียนจิ้นทักทาย เขาก็ยิ้ม แล้วยื่นกล่องข้าวอะลูมิเนียมในอ้อมแขนมาให้

เขาใช้กล่องข้าวอะลูมิเนียมอบมันเผา ด้านล่างของกล่องยังมีน้ำมันมันเผาเคลือบอยู่

เฉียนจิ้นโบกมือ "ผมยังไม่กินครับ ผมมีเอกสารสำคัญจะให้คุณดู"

พอได้ยินว่าเป็นเอกสารสำคัญ ฉางเซิ่งหลี่ก็รีบยัดมันเผาเข้าปากสองสามคำ แล้วก็สำลักเหมือนห่าน ตาเบิกกว้างแล้วพยักหน้า

สวี่เว่ยตงเห็นเข้าก็รีบวิ่งมาทุบหลังเขาอย่างแรงสองครั้ง

ฉางเซิ่งหลี่ร้อง "โอ๊ย! เกือบจะตายเพราะมันเผาแล้ว!"

เฉียนจิ้นยื่นจดหมายร้องเรียนให้เขา

ฉางเซิ่งหลี่ดูอย่างละเอียด สีหน้าของเขาแดงก่ำในไม่ช้า

เมื่ออ่านจดหมายร้องเรียนทีละฉบับเสร็จ เขาก็กระทืบเท้าลงบนใบไม้แห้งด้วยรองเท้าทหาร เหรียญรางวัลแรงงานที่ติดอยู่บนเสื้อทหารสีเขียวก็ส่งเสียงดังกังวาน

เฉียนจิ้นพูดอย่างตรงไปตรงมา "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ แต่ผมหาคนที่เหมาะสมที่จะยื่นจดหมายร้องเรียนไม่ได้"

"เพราะคนที่เราจะกล่าวหามีอิทธิพลมาก เขามีคนหนุนหลังทั้งในเขตและในเมือง พวกเรากลัวว่าจดหมายร้องเรียนจะถูกสกัดไว้ได้…"

"เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผม!" ลูกชายของเจ้าหน้าที่รัฐที่เต็มไปด้วยความยุติธรรมกำเอกสารแน่นจนข้อนิ้วขาว "ผมคือผู้สืบทอดสังคมนิยม!"

"ทุกคนที่ทำร้ายผลประโยชน์ของประชาชนและขัดขวางการก่อสร้างสังคมนิยม ล้วนเป็นศัตรูของผม!"

"โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อการประชุมเมืองเพิ่งประกาศ 'รายงานเกี่ยวกับการปรับปรุงองค์กรระดับรากหญ้า' การกล่าวหาศัตรูของประชาชนเป็นหน้าที่ของทุกคน!"

"เขามีคนหนุนหลังเหรอ? ฮ่า ๆ เหมือนกับว่าผม... พ่อผมไม่มีคนหนุนหลังอย่างนั้นแหละ! ไปกันเถอะ ผมจะไปหาพ่อ ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องรับใช้ประชาชน!"