บทที่ 78: สหาย โปรดรับการตรวจสอบจากองค์กร

จดหมายร้องเรียนที่ระบุชื่อได้ถูกสหายฉางซู่หลินส่งมอบให้ผู้นำระดับสูงในเมืองแล้วด้วยตนเอง

หากองค์กรส่งทีมทำงานลงมาเพื่อสอบสวนและรวบรวมหลักฐาน สหายเว่ยเซียงหมี่ก็พร้อมที่จะระดมตัวแทนสตรีและผู้ที่ได้รับความเดือดร้อนมาให้ข้อมูล

เฉียนจิ้นจึงได้พักผ่อนสักครู่

เขาเช็ดทำความสะอาดนาฬิกาตั้งโต๊ะห้าสปริงที่ได้มาใหม่จนทั่วทั้งเรือน หน้าปัดทองเหลืองชุบทองส่องประกายเรืองรองเมื่อกระทบกับแสงแดด ขนาดของมันพอดีที่จะใส่ลงในกล่องทองคำได้

แต่หลังจากไขลานแล้ว เข็มนาฬิกากลับไม่ขยับเลย เฉียนจิ้นรู้สึกใจหาย ของชิ้นนี้เป็นของหายากที่หลุดมาจากบริษัทต่างชาติเมื่อหลายปีก่อน ทำไมมันถึงเสียได้นะ?

เขาทำได้แค่เอาเจ้านาฬิกาห้าสปริงขึ้นวางขายไปก่อน

เขาเฝ้ารอราคาอย่างใจจดใจจ่อ

ต้องได้กำไรแน่นอน!

ตอนนี้สายตาของเขาถือว่าใช้ได้แล้ว

แต่ราคาที่ออกมาคือ:

8,000 หยวน!

เมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาจ่ายไป การได้เงินกลับมาแปดพันหยวนก็ถือว่าไม่เลว

แต่เฉียนจิ้นกลับสงสัยในตัวเอง

สายตาเราแย่ขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาคิดว่านาฬิกาโบราณเรือนนี้อย่างน้อยน่าจะขายได้หลายหมื่นหรือหลายแสน หรือถ้าโชคดีอาจจะได้หลายแสนหยวนก็ได้

แต่ห้างสรรพสินค้ากลับให้ราคาแค่แปดพัน!

เฉียนจิ้นมองดูข้อมูลอย่างไม่เชื่อสายตาและรู้สึกเสียใจมาก:

นาฬิกาตั้งโต๊ะห้าสปริงเคลือบทองพร้อมกระเบื้องลายคราม - ปี 1902 - รุ่นผลิตจำนวนมากของบริษัทฝรั่งเศส 'ยาปิ บราเธอร์ส' 

สายตาของเขาไม่ได้มีปัญหาใหญ่โตอะไร

มันเป็นนาฬิกาตะวันตกจริง ๆ อายุของมันก็พอจะนับเป็นของโบราณได้ เพียงแต่ว่ามันชำรุดและใช้งานไม่ได้แล้ว

แต่ถึงจะเป็นของโบราณที่ชำรุดเพียงเล็กน้อย แต่มีมูลค่าแค่ 8,000 หยวน ก็แสดงว่าแม้จะอยู่ในสภาพสมบูรณ์ราคาก็คงไม่สูงนัก

เห็นได้ชัดว่านาฬิกาเรือนนี้ไม่ได้หายากอย่างที่เขาคิด

อย่างไรก็ตาม หากซ่อมได้ ราคาก็จะเพิ่มขึ้นแน่นอน

นาฬิกาเรือนนี้เสียหายเล็กน้อย เฉียนจิ้นประเมินว่าช่างฝีมือในยุคนี้คงซ่อมได้

เพราะอายุของมันห่างจากปัจจุบันเพียงเจ็ดสิบกว่าปี เทคโนโลยีการซ่อมแซมจึงไม่น่าจะขาดช่วงไป

เขาเก็บนาฬิกาไว้ก่อน แล้วไปซื้อเสื้อผ้าและรองเท้าใหม่ เพราะพรุ่งนี้วันจันทร์ต้องไปรายงานตัวเข้าทำงาน

ตอนกลางคืน เว่ยชิงฮวนมาสอนตามปกติ

ห้องเรียนของทีมจู่โจมการเรียนรู้ตอนนี้มีชื่อเสียงโด่งดัง กลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในใจของเยาวชนผู้มุ่งมั่นที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในถนนนี้

ที่นี่มีบรรยากาศการเรียนรู้ มีหนังสือ และมีครูที่คอยตอบคำถาม ซึ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยากมากในยุคปัจจุบัน

ชาวบ้านที่เคยวิพากษ์วิจารณ์เฉียนจิ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนว่าใช้บ้านส่วนรวมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ตรงกันข้ามหลายคนกลับมาพูดจาดี ๆ และหาเส้นสายเพื่อที่จะให้ลูกหลานของตัวเองได้มีที่นั่งในห้องเรียน

เฉียนจิ้นรู้สึกจนใจ

ห้องมันก็เล็กนิดเดียว มีที่นั่งจำกัด

ในขณะที่สมาชิกของทีมจู่โจมแรงงานหลายคนก็อยากจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหมือนกัน พวกเขาย่อมได้ที่นั่งก่อนเป็นอันดับแรก

ตอนนี้คนอื่น ๆ นอกเหนือจากนักเรียนและเยาวชนที่ยังไม่มีงานทำ หากต้องการเรียนก็ต้องใช้เวลาในตอนกลางคืน

สถานการณ์ของทีมจู่โจมแรงงานนั้นพิเศษ

พวกเขาไม่มีงานประจำอย่างแท้จริง เป็นเหมือนคนงานชั่วคราว มีงานชั่วคราวก็ทำชั่วคราว ได้เงินอุดหนุนวันละห้าเหมา

ถ้าไม่มีงาน พวกเขาก็สามารถหยุดพักได้

ตอนนี้เยาวชนที่ต้องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็หวังว่าจะได้หยุด พวกเขาไม่ต้องการเงินห้าเหมานี้ แต่ต้องการใช้เวลาอย่างเร่งด่วนเพื่อเรียนหนังสือ

จางหงโปเข้าใจความคิดของพวกเขา เลยพยายามหาทางจัดหางานให้พวกเขา จัดหางานให้เยอะมาก ๆ

ตอนเช้าก่อนที่เฉียนจิ้นจะไปรายงานตัว เขาได้เรียกทีมจู่โจมแรงงานมาเข้าแถวตามปกติ

มีการมอบหมายภารกิจแรงงานให้

จ้าวปัวกำใบมอบหมายงานแล้วสบถ "ขุดหลุมหลบภัยทางอากาศ ขนถ่านหินบด ทาสีผนัง—ไอ้แซ่จางมันจะใช้พวกเราเหมือนวัวเหมือนควายเลยหรือไง!"

สมาชิกในทีมดูใบงานแล้วก็รู้ว่าไม่ต้องพูดถึงการพักผ่อนทั้งวันเลย แค่จะหาเวลาว่างก็ยังยาก ทุกคนก็เริ่มบ่นกันอย่างต่อเนื่อง

เฉียนจิ้นเรียกหัวหน้าทีมทั้งห้าคนมาประชุม "การมอบหมายงานพวกนี้ไม่สมเหตุสมผล ไม่จำเป็นต้องทำทั้งหมดหรอก"

"แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ทำเลย เรามาสรุปงานที่สำคัญ ๆ แล้วก็ทำพอให้ชาวบ้านพอใจก็พอ"

จ้าวปัวพูดอย่างลำบากใจ "ถ้าหัวหน้าคณะกรรมการชุมชนไม่เซ็นรับรอง เราก็ไม่ได้เงินอุดหนุนของวันนี้นะ"

เฉียนจิ้นหัวเราะ "วางใจเถอะ ผมมีวิธีที่จะทำให้เขาเซ็น"

หวางตงพูดอย่างเปิดเผย "แกโม้หรือเปล่าเนี่ย?"

"ตอนนี้ทั้งถนนก็รู้กันหมดว่าจางหงโปจะเล่นงานแก แล้วแกก็จะออกจากตำแหน่งไปทำงานที่สหกรณ์อุปโภคบริโภค มันก็ยิ่งมีเหตุผลที่จะจัดการทีมจู่โจมของเราแล้วสิ"

เฉียนจิ้นยืนยันอย่างหนักแน่นว่าเขาไม่ได้โม้

แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่นาทีเขาก็โดนตบหน้าเข้าอย่างจัง:

ทีมจู่โจมแรงงานทั้งห้าทีมกำลังจะเข้าแถวไปทำงาน ก็มีรถจี๊ปคันหนึ่งขับมา มีเจ้าหน้าที่สี่คนสวมชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินของกระทรวงแรงงานและมีปลอกแขนสีแดงรีบเดินเข้าไปในประตูใหญ่

จูเทาตาไวมาก รีบตะโกน "คนจากทีมงานการเมือง!"

ทีมงานการเมืองมีหน้าที่ดูแลเจ้าหน้าที่

เฉียนจิ้นที่นั่งอยู่บนจักรยานรีบจอดรถ ทีมงานทั้งหมดรีบเข้าไปในสำนักงานคณะกรรมการชุมชน แล้วก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากห้องทำงานของหัวหน้า:

"สหายจางหงโป เชิญไปกับพวกเราหน่อย ทางองค์กรมีเรื่องบางอย่างต้องการให้ท่านมาให้ความร่วมมือในการตรวจสอบ"

เว่ยเซียงหมี่รีบเดินออกมาจากห้องทำงาน

เธอมองหน้ากับเฉียนจิ้น คิ้วขมวดเข้าหากันและสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

เฉียนจิ้นยิ่งสงสัยกว่า "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน กำลังจะไปดูพอดี"

"ถ้าอย่างนั้นไปดูด้วยกันเลยไหม?"

"ไปเลย!"

ในห้องทำงานของหัวหน้า จางหงโปกำลังเช็ดรูปปั้นท่านผู้นำขนาดแปดนิ้ว เขายืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดราวกับต้องการชำระล้างร่างกายด้วยแสงแห่งความรุ่งโรจน์

เขาไม่ได้ตกใจเลยเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่การเมืองเข้ามา

เมื่อวางรูปปั้นท่านผู้นำลง เขายิ้มเล็กน้อย "หัวหน้าทีมหยางครับ มีเรื่องอะไรถึงได้ลำบากท่านมาถึงที่ด้วยตัวเอง แค่โทรศัพท์มาก็ได้นี่ครับ?"

หัวหน้าทีมหยางล้วงกระดาษที่มีตราประทับสีแดงออกจากกระเป๋าเสื้อที่กว้างขวางแล้วยื่นให้เขา "เรื่องนี้ผมต้องมาส่งด้วยตัวเอง"

เฉียนจิ้นเขย่งปลายเท้าเพื่อมองว่ามีอะไรเขียนอยู่

แต่ก็มองไม่เห็น

แต่เขาก็เห็นจางหงโปเริ่มไม่สงบ รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเขากลับกลายเป็นความตกใจ "หัวหน้าทีมหยาง นี่มันการใส่ร้ายครับ!"

"เมื่อเช้านี้ผมยังคิดว่าจะไปรายงานเรื่องนี้กับองค์กรเลย..."

"คำพูดพวกนี้อย่ามาพูดกับผม ไปพูดกับสหายที่ทำการตรวจสอบเถอะ" สีหน้าของหัวหน้าทีมหยางดูเคร่งขรึมและเสียงของเขาก็ดังฟังชัดเหมือนถูกตีด้วยค้อนเหล็ก

สีหน้าของจางหงโปดูตื่นตระหนกยิ่งขึ้น

เขาหยิบแก้วน้ำเคลือบจะดื่ม แต่มือของเขากลับสั่น ฝาเหล็กหล่นลงบนแผ่นกระจก เสียงดัง "แก๊ง" และน้ำชากระฉอกออกมา

แก้วน้ำใบนี้เป็นของที่เมืองจัดหาให้เจ้าหน้าที่คณะกรรมการชุมชนทุกคน มีตัวอักษรสีแดงเขียนเป็นวงกลมว่า: รับใช้ประชาชน

หัวหน้าทีมหยางดูถูก "คนอย่างพวกท่านสามารถเห็นคำสั่งสอนของท่านผู้นำได้ตลอดเวลา แต่กลับไม่ปฏิบัติตาม ฮึ!"

จางหงโปโวยวาย "องค์กรยังไม่ได้พูดอะไร ท่านมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินผม!"

เฉียนจิ้นรีบพูด "เพราะคนอย่างคุณ พวกผู้นำเห็นมาเยอะแล้ว!"

เว่ยเซียงหมี่ก็ซ้ำเติมอีก "หัวหน้าทีมหยางมาถูกเวลาพอดีเลยค่ะ ฉันมีข้อมูลบางอย่างที่อยากจะมอบให้องค์กร"

"เมื่อปีที่แล้วรัฐบาลจัดสรรเงินก้อนหนึ่งให้ถนนเราเพื่อจัดระเบียบการป้องกันภัยพิบัติจากแผ่นดินไหว แต่เงินของเรามีปัญหาเล็กน้อย และสถานการณ์ของที่พักพิงแผ่นดินไหวที่สร้างขึ้นก็มีปัญหาเหมือนกัน ฉันถ่ายรูปไว้แล้ว ฉันคิดว่ามันมีปัญหาค่ะ"

เฉียนจิ้นมองหัวหน้าฝ่ายสตรีอย่างประหลาดใจ

ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งจริง ๆ!

แล้วยังคอยจับตามองจางหงโปมานานแล้วด้วย

ขมับของจางหงโปกระตุก

กลิ่นกำมะถันจากการเผาถ่านหินลอยเข้ามาทางหน้าต่าง เห็นได้ชัดว่ามีคนกำลังก่อเตา

ไม่รู้ว่าใครเอาปลาเค็มไปแขวนไว้ที่หน้าต่างเพื่อตากแดด กลิ่นคาวปลาผสมกับกลิ่นกำมะถันกลายเป็นกลิ่นประหลาดที่ทำให้เขาอยากจะอาเจียน

หัวหน้าทีมหยางทำตา เขาให้ชายหนุ่มสองคนที่สวมรองเท้าผ้าใบขึ้นไปจับแขนของเขาไว้

แต่จางหงโปกลับออกแรงสะบัดจนเสื้อสูทแบบจงซานของเขาหลุดออก เผยให้เห็นเงินและตั๋วจำนวนหนึ่งในกระเป๋าเสื้อด้านใน

ในยุคนี้ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องไม่ได้คำนึงถึงเรื่องการบังคับใช้กฎหมายแบบอารยะ

หัวหน้าทีมหยางขึ้นไปหยิบเงินและตั๋วทั้งหมดออกมา แล้วส่งให้เจ้าหน้าที่หญิงที่เหลืออยู่ "ลงทะเบียนก่อน"

"พกเงินและตั๋วมาทำงานเยอะขนาดนี้เหรอ? สหายจางหงโป ผมว่าคุณไม่ได้มาทำงานที่คณะกรรมการชุมชนนะ เหมือนกับมาทำงานที่สหกรณ์อุปโภคบริโภคเลย!"

จางหงหุบปากไม่พูดอะไรเอาแต่มองเฉียนจิ้นด้วยสายตาอาฆาต

เฉียนจิ้นใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา:

"หัวหน้าจางครับ ไปได้อย่างสบายใจเลยครับ ที่นี่มีผมกับหัวหน้าเว่ย มีสหายในทีมจู่โจมของเราอีกห้าสิบกว่าคน รับรองไม่มีล้มแน่นอน!"

"เมื่อไปถึงหน่วยงานระดับสูงแล้วก็ขอให้ให้ความร่วมมือในการสอบสวนให้ดี จำไว้ว่า สารภาพจะได้ลดหย่อนโทษ ขัดขืนจะได้รับโทษหนัก ถ้ากลับตัวกลับใจได้ คุณก็ยังคงเป็นสหายที่ดีของประชาชน!"

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วทั้งโถงทางเดิน

จางหงโปเองก็หัวเราะออกมา

เขากลายเป็นคนอ่อนโยนอย่างกะทันหัน "หัวหน้าเฉียนจิ้น ความขัดแย้งระหว่างเราเป็นความขัดแย้งภายใน"

"แกไปคุยกับหัวหน้าทีมหยางดี ๆ หน่อยได้ไหม อย่าสร้างเรื่องได้ไหม?"

ทัศนคติและคำพูดนี้ทำให้เฉียนจิ้นงงงันไปชั่วขณะ: (⊙⊙?)

จางหงโปนั่งอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าคณะกรรมการชุมชนมาหลายปี ทำไมถึงได้ทำตัวไร้เดียงสาขนาดนี้?

หน่วยงานระดับสูงกำลังจะสอบสวนเขาแล้ว แต่เขากลับมาขอให้ตัวเองช่วยไกล่เกลี่ยเนี่ยนะ?

นี่คือการที่คนป่วยหนักจนต้องลองทุกวิถีทางหรือเป็นการรักษาวัวตายให้กลับมาเป็นเหรอ?

หัวหน้าทีมหยางหมดความอดทนแล้ว "พอแล้ว สหายจางหงโป พวกเราต้องไปแล้ว"

"ท่านไม่ต้องกลัว มีอะไรก็สารภาพออกมา ถ้าท่านถูกใส่ร้าย องค์กรจะคืนความบริสุทธิ์ให้ท่านเอง"

เขาทำตาให้ ชายหนุ่มตัวโตสองคนก็เข้ามายันแขนเขาไว้เพื่อพาออกไป

เมื่อเดินไปถึงประตูและมองเฉียนจิ้น จางหงโปก็ดิ้นรนอีกครั้งแล้วตะโกน:

"เฉียนจิ้น! แกอยากจะบังคับให้ฉันตายใช่ไหม? บอกให้รู้ไว้เลยว่าไม่มีทาง! บอกไว้เลยว่าฉันจะกลับมา!"

ชายหนุ่มสองคนเตรียมพร้อมอยู่แล้ว

พวกเขายกแขนขึ้นอย่างชำนาญ จางหงโปถูกบิดแขนไปด้านหลังแล้วถูกกดให้ติดกับผนังทางเดิน ใบหน้าของเขากดทับอยู่บนธงเกียรติยศที่เขียนว่า "ถนนแห่งความก้าวหน้า" พอดี

หัวหน้าทีมหยางกับเจ้าหน้าที่หญิงไล่คนที่มามุงดูออกไป คนหนึ่งใช้กาว อีกคนติดแถบปิดผนึก ปิดหน้าต่างและประตูห้องทำงานของหัวหน้าไว้

จางหงโปคลั่งเมื่อถูกจับยัดใส่ในรถจี๊ป เขาเอาหัวโขกกระจกและตะโกนด้วยเสียงแหบแห้ง:

"เฉียนจิ้นแกคอยดูเถอะ! ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

"บอกให้รู้ไว้! ฉันมีคนเยอะแยะ! ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกคิดจะสู้กับฉันเหรอ..."

"พวกแกคอยดูเถอะ ฉันจะจัดการพวกแกอย่างสาสม ทีมจู่โจมแรงงานของพวกแกไม่ต้องหวังว่าจะได้งานอะไรอีกต่อไปแล้ว จะเป็นคนพเนจรไปตลอดชีวิตเลย..."

หวางตงได้ยินแล้วก็โกรธจนหยิบก้อนอิฐจะไปปาใส่เขา

สวี่เว่ยตงที่ได้ยินข่าวก็รีบมาห้ามเขาไว้แล้วหัวเราะ "ปล่อยให้มันตะโกนไปเถอะ เรื่องนี้ฉันคุ้นเคยดี คำพูดที่มันตะโกนออกมาตอนนี้ก็ถือเป็นหลักฐานได้เหมือนกัน!"

เว่ยเซียงหมี่ยังมีหลักฐานอื่นอีก

เธอไปเอาบัญชีเสริมที่นักบัญชีของคณะกรรมการชุมชนทำไว้ แล้วรีบวิ่งตามไปจนถึงรถจี๊ปแล้วยื่นให้หัวหน้าทีมหยาง

ถือโอกาสที่เขาล้มแล้วจัดการให้ตาย

หัวหน้าฝ่ายสตรีจัดการได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

เมื่อรถจี๊ปขับออกไป เสียงโห่ร้องก็ดังขึ้นทั้งในและนอกคณะกรรมการชุมชน

ผู้คนที่ได้ยินข่าวและรีบมาแต่ก็มาไม่ทันเรื่องราวก็เสียดายจนกระทืบเท้า

พวกเขาต่างก็พยายามสอบถาม

สมาชิกของทีมจู่โจมแรงงานเริ่มเล่าเรื่องราวอย่างละเอียดและปรุงแต่งให้สนุกขึ้น

เว่ยเซียงหมี่ยิ้มแล้วถาม "พวกคุณไม่ไปทำงานกันแล้วเหรอ?"

หวางตงพูดอย่างตื่นเต้น "งานที่สำคัญที่สุดของผมในวันนี้คือการประกาศข่าวการจับกุมจางหงโปให้ทั่วทั้งถนนเลย!"

เว่ยเซียงหมี่พูด "ถ้าอย่างนั้นก็ไปประกาศเถอะ"

"หัวหน้าเฉียนจิ้น คุณไม่ใช่บอกว่ามีวิธีที่จะทำให้เราได้ทำงานเต็มวันเหรอ? ตอนนี้หัวหน้าจางถูกพาตัวไปแล้ว ดูเหมือนจะทำไม่ได้แล้วนะ" สมาชิกในทีมคนหนึ่งพูดล้อเลียน

เฉียนจิ้นพูด "ผิดแล้ว! เป็นเพราะเขาถูกพาตัวไปแล้วต่างหาก ผมถึงทำได้!"

เขาตะโกนใส่ทุกคน "ทุกคนเงียบก่อน ฟังผมนะ สุภาษิตว่าไว้ รถไฟจะวิ่งได้เร็วก็ต้องมีหัวรถจักรนำทาง และสุภาษิตก็ว่าไว้ งูที่ไม่มีหัวก็จะไปไม่ได้"

"จางหงโปทำผิดกฎหมายและถูกจับกุมไป คณะกรรมการชุมชนถนนไท่ซานของเราจะขาดหัวหน้าไม่ได้ ในเมื่อผู้นำระดับสูงยังไม่ได้แต่งตั้งใคร เราก็จะใช้วิธีการเลือกตั้งแบบประชาธิปไตยเพื่อเลือกหัวหน้าชั่วคราวขึ้นมา"

"ผมขอเสนอให้หัวหน้าเว่ยรับตำแหน่งนี้ ทุกคนมีข้อขัดแย้งอะไรไหม?"

สวี่เว่ยตงตอบรับข้อเสนอของเขา "หัวหน้าฝ่ายสตรีก็เป็นหัวหน้าเหมือนกัน ผมว่าข้อเสนอนี้ดีมาก!"

เมื่อจางหงโปที่เคยต่อต้านเฉียนจิ้นล่มสลายลง

ทีมจู่โจมแรงงานก็มีเพียงเสียงเดียวคือเสียงของเฉียนจิ้น

ข้อเสนอนี้จึงไม่มีใครคัดค้าน ทุกคนต่างพากันปรบมือ

เว่ยเซียงหมี่ก็ปรบมือด้วยเช่นกัน ใบหน้าที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน เฉียนจิ้นก็รีบไปที่สหกรณ์อุปโภคบริโภคเพื่อรายงานตัวเข้าทำงาน

การรายงานตัวของเขานั้นง่ายมาก ในยุคนี้ไม่จำเป็นต้องตรวจสุขภาพ แต่จะให้ความสำคัญกับการตรวจสอบประวัติทางการเมืองมากกว่า

และเอกสารที่เกี่ยวข้องของเขาก็ถูกนำไปตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว ดังนั้นเมื่อไปถึงเขาก็แค่นำสมุดทะเบียนบ้านไปยืนยันตัวตน เซ็นชื่อ รับชุดทำงานและถุงมือทำงาน เขาก็สามารถเริ่มทำงานได้ทันที

เพราะเขาเป็นคนขนของ และยังเป็นคนงานชั่วคราว ขั้นตอนจึงไม่ยุ่งยากนัก

เขาได้รับมอบหมายให้ไปทำงานที่ท่าเรือ คลังสินค้าหมายเลขหนึ่ง รับผิดชอบการขนย้ายสินค้าที่มาทางทะเล

เขาปั่นจักรยานไปจนถึงท่าเรือหมายเลขหนึ่ง หาคลังสินค้าที่เป็นของระบบการค้า แล้วนำจดหมายแนะนำตัวไปหาหัวหน้าทีมก็ถือว่าการรายงานตัวเสร็จสมบูรณ์

สหกรณ์อุปโภคบริโภคเป็นหน่วยงานขนาดใหญ่ มีทีมขนส่งและคลังสินค้าอยู่ในท่าเรือและถนนสายหลักต่าง ๆ ซึ่งอยู่ภายใต้การดูแลของกรมขนส่งและคลังสินค้า

ทีมขนส่งและคลังสินค้าที่ท่าเรือหมายเลขหนึ่ง มีชื่อเรียกว่า ทีมขนส่งและคลังสินค้าท่าเรือหมายเลขหนึ่ง หรือเรียกสั้น ๆ ว่าทีมท่าเรือหนึ่ง หัวหน้าทีมคือชายวัยกลางคนชื่อ ซ่งหงปิง

เมื่อเฉียนจิ้นเข้าไปในห้องทำงาน ก็มีชายหนุ่มหน้าตาดีอีกคนกำลังรายงานตัวอยู่

แต่ซ่งหงปิงและเพื่อนร่วมงานอีกสองคนดูเหมือนจะไม่พอใจเขา เลยปล่อยให้เขารออยู่ข้าง ๆ แล้วหันมาทักทายเฉียนจิ้นก่อน:

"เฮ้ ๆ ๆ มาทำอะไร?"

"สวัสดีครับผู้นำ ผมชื่อเฉียนจิ้น มารายงานตัวครับ" เฉียนจิ้นยื่นจดหมายแนะนำตัวพร้อมกับยื่นบุหรี่ให้ด้วยความเคารพ

เมื่อได้ยินชื่อนี้ ชายหนุ่มคนนั้นก็หันมามองเขาอย่างกะทันหัน

ดวงตาที่สวยงามของเขาเบิกกว้าง

เฉียนจิ้นก็มองเขาแล้วยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง

ดูเหมือนจะขี้อายมาก

ซ่งหงปิงเห็นซองบุหรี่แล้วหัวเราะ "ไม่เลวเลย หงถ่าซานหกเหมา สหายเฉียนจิ้นนี่รู้จักคิดจริง ๆ"

เขาหยิบซองบุหรี่ทั้งกล่องไป แล้วชี้ไปที่บุหรี่สองซองบนโต๊ะทำงานแล้วพูด:

"เสี่ยวเฉียนดูเป็นสหายที่ซื่อตรงจริง ๆ ไม่เหมือนสหายคนนี้ที่ชื่ออะไรนะ? สหายเว่ยฆาตกรใช่ไหม?"

"ฉันจะบอกให้รู้ไว้นะ ฉันรู้ว่าแกให้สินบนผู้นำ แล้วต้องการมาที่ท่าเรือหนึ่ง แต่แกให้บุหรี่แบบนี้กับผู้นำด้วยเหรอ?"

เขาหยิบบุหรี่สองซองนั้นขึ้นมาแล้วโยนกลับไป:

"แกไปขุดมันมาจากที่ไหนเนี่ย? จากของสะสมของปู่แกหรือไง? แกไม่รู้หรือไงว่าพวกมันแกกว่าแกอีก!"

เฉียนจิ้นมองดูบุหรี่สองซองบนโต๊ะ

รู้สึกประหลาดใจ

บนโต๊ะมีบุหรี่ยี่ห้อ 'เหล่าเตา' อยู่สองซอง!

เขาคอยสะสมซองบุหรี่มาตลอด เลยพอมีความรู้เกี่ยวกับบุหรี่ที่นิยมในสังคม

บุหรี่ 'เหล่าเตา' มีชื่อเสียงมากในสังคม เป็นหนึ่งในยี่ห้อบุหรี่มวนยี่ห้อแรก ๆ ที่เข้ามาในประเทศจีน

ในสมัยสงครามต่อต้านญี่ปุ่นและสงครามปลดปล่อย ซองบุหรี่ของมันมักจะถูกใช้เป็นรหัสลับในการสื่อสาร ดังนั้นในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์บางเรื่องในปัจจุบันจึงมักจะเห็นมันเสมอ

ความจริงแล้วมันเป็นบุหรี่จากต่างประเทศ ชื่อยี่ห้อคือ 'ไพเรต' ชื่อ 'เหล่าเตา' มาจากรูปไอคอนโจรสลัดบนซองบุหรี่ที่มีมีดใหญ่โดดเด่น

ในปี 1952 โรงงานบุหรี่ในประเทศได้ถูกปรับปรุงใหม่ และ 'เหล่าเตา' ก็ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น 'เหลาต้ง'

สิงห์อมควันรุ่นเก่าต่างก็รู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นเมื่อซ่งหงปิงเห็นบุหรี่สองซองที่คนมาใหม่นำมาให้ยังคงเป็น 'เหล่าเตา' เขาก็รู้ว่าบุหรี่เหล่านี้มีอายุมากกว่ายี่สิบปีแล้ว

ใบยาสูบไม่ใช่เหล้าเก่า การเก็บไว้นานกว่ายี่สิบปีทำให้มันไม่มีกลิ่นหอมแล้ว และอาจจะขึ้นราจนเป็นพิษได้ด้วยซ้ำ

ซ่งหงปิงจึงไม่พอใจชายหนุ่มที่มาถึงใหม่เพราะเรื่องนี้

เฉียนจิ้นมองดูซองบุหรี่อย่างละเอียด แล้วเริ่มคิดแผน

ชายหนุ่มที่มาใหม่ดูเป็นคนเก็บตัว เมื่อเจอกับการเยาะเย้ยของซ่งหงปิง เขาก็หน้าแดงไปหมด แล้วก็พูดตะกุกตะกักอยู่ครู่หนึ่งจนในที่สุดก็พูดออกมาได้ไม่กี่คำ:

"รายงานผู้นำ ผมไม่ได้ชื่อเว่ยฆาตกร ผมชื่อเหวยซงถู"

"สง มีความหมายว่า มีความสามารถและวิสัยทัศน์กว้างไกล ถู มีความหมายว่า รูปภาพและข้อความ

ซ่งหงปิงได้ยินแล้วก็หัวเราะลั่น "ฉันว่าแล้ว! ทีมเราได้นักปราชญ์มาแล้ว!"

อีกสองคนก็หัวเราะ เฉียนจิ้นเองก็หัวเราะด้วย

เขาเดินเข้าไปแล้วยัดบุหรี่เก่าสองซองนั้นใส่ในกระเป๋าเสื้อตัวเอง จากนั้นก็หยิบบุหรี่ 'หงเหมย' อีกสองซองออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วรีบยัดมันไว้ใต้จดหมายแนะนำตัวต่อหน้าซ่งหงปิง:

"ผู้นำครับ สหายเหวยซงถูคนนี้สายตาสั้นครับ จริง ๆ แล้วเราสองคนมาด้วยกัน เขาจะหยิบบุหรี่จากผม แต่ดันหยิบผิดซองครับ"

ซ่งหงปิงเลื่อนจดหมายแนะนำตัวขึ้นมาเล็กน้อย แล้วมองเฉียนจิ้นด้วยความประหลาดใจ

เขาหยีตามองจดหมายแนะนำตัวแล้วพูด "โอ้ สหายเฉียนจิ้นเหรอ อืม ไม่เลว ไม่เลว"

"เอาล่ะ ฉันไม่ล้อเล่นกับพวกแกแล้วนะ เรามีเวลาน้อยและงานหนัก พวกแกสองคนมาอยู่ทีมเราแล้ว ก็รีบไปทำงานได้แล้ว"

เขาพูดกับชายวัยกลางคนที่สวมแว่นตาว่า "เหล่าหลิว พวกเขาสองคนรู้จักกันพอดี ก็จัดให้อยู่ทีมเดียวกันเลย นายพาพวกเขาไป"

ชายสวมแว่นหัวเราะแล้วลุกขึ้น เชิญทั้งสองคนออกจากห้องด้วยความสุภาพ