บทที่ 79: บังเอิญเจอกันที่ท่าเรือ

เหล่าหลิว มีชื่อเต็มว่า หลิวจินซาน

เขาเป็นคนสุภาพมาก แม้แต่ตอนรับสินบนก็ยังสุภาพ: "ฉันเริ่มอยากบุหรี่แล้ว ขอสักมวน..."

พอเอามือตบกระเป๋ากางเกงก็ทำท่าตกใจ "โอ๊ย! เอาบุหรี่ไปทิ้งไว้ในห้องทำงานแล้วลืมเอาออกมา!"

เหวยซงถูรีบพูด "ถ้าอย่างนั้นช่างหลิวรอสักครู่นะครับ ผมจะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้"

หลิวจินซานและเฉียนจิ้นมองเขาด้วยสายตาที่ตกตะลึง

เฉียนจิ้นไหวพริบดีกว่า เลยหยิบบุหรี่หงเหมยอีกซองยัดใส่มือหลิวจินซาน "ผู้นำครับ สูบของผมเถอะครับ สูบของผม"

เตรียมบุหรี่มาสี่ซอง กะว่าจะเอาไว้ใช้สร้างสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน

แต่ยังไม่ทันได้เจอเพื่อนร่วมงาน บุหรี่ก็หมดไปแล้ว!

หลิวจินซานมีความละโมบไม่แพ้ซ่งหงปิง

เขาคาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วตบกระเป๋าต่อ "ฉันหาไฟแช็ก..."

"ผู้นำครับ จะให้หาเองได้ยังไง?" เฉียนจิ้นหยิบกลักไม้ขีดออกมา

โชคดีที่เขากลัวคนจะมองเลยไม่ได้พกไฟแช็กมา ไม่งั้นวันนี้คงต้องเสียไฟแช็กไปอีกอันแน่ ๆ

หลิวจินซานไม่เกรงใจจริง ๆ

เขาไม่รังเกียจไม้ขีด จุดบุหรี่เสร็จก็เก็บไม้ขีดใส่กระเป๋าไปเลย

เหวยซงถูดูเหมือนมีเรื่องจะพูด แต่เฉียนจิ้นก็ส่งสายตาให้:

เขาคิดว่าไป๋จูเป็นพวกหนอนหนังสือพอแล้ว แต่เหวยซงถูเมื่อเทียบกับเขาแล้ว... เป็นแค่มือใหม่ในวงการหนอนหนังสือชัด ๆ!

หลิวจินซานพาคนทั้งสองไปส่งที่ทีมขนส่งที่หนึ่ง ก่อนจากกันเขาก็ตบไหล่เฉียนจิ้นแล้วพูดกับหูซุ่นจื่อหัวหน้าทีมเป็นพิเศษว่า:

"สหายคนนี้ไม่เลว นายช่วยฝึกฝนเขาหน่อยนะ ในอนาคตจะได้เป็นกำลังหลักได้"

หูซุ่นจื่อเป็นชายร่างใหญ่บึกบึน แม้ลมทะเลจะพัดกระหน่ำในปลายฤดูใบไม้ร่วง แต่เขาก็ยังเหงื่อท่วมตัว

เมื่อได้รับคนใหม่สองคน เขาก็ยื่นมือออกไป "ขอสักมวนแก้เหนื่อยหน่อย"

เฉียนจิ้นทำหน้าแบบไร้ชีวิตชีวา "ขอโทษครับ หัวหน้า ผมให้หัวหน้าสูบตอนบ่ายได้ไหมครับ?"

หูซุ่นจื่อไม่พอใจนัก

เหวยซงถูอดไม่ได้ที่จะพูด "สหายเฉียนจิ้นเอาบุหรี่มาสี่ซอง แต่หัวหน้าสองคนเอาไปหมดแล้วครับ!"

หูซุ่นจื่อ "ไอ้พวกเวรเอ๊ย! แม้แต่ขี้หมาก็ไม่ยอมเหลือไว้ให้คนข้างล่างเลยหรือไง!"

สีหน้าของเหวยซงถูดูแย่มาก

เฉียนจิ้นส่งสายตาให้เขา "มีอะไรก็เก็บไว้ในใจเถอะ จริง ๆ แล้วถ้าแกได้สัมผัสกับคนเยอะ ๆ ก็จะรู้ว่าผู้นำของเราดีมาก ๆ นะ"

เขาไม่กลัวว่าคนอื่นจะอยากได้อะไร แต่กลัวจะไม่รู้ว่าพวกเขาต้องการอะไร

ยังไงซะ เขาก็ไม่ได้ขาดแคลนสิ่งของอยู่แล้ว

เหวยซงถูพูดอย่างเศร้าใจ "พวกเราจะร่วมสร้างสังคมนิยมกับคนแบบนี้ได้ยังไง? แล้วประเทศชาติจะเข้าสู่ยุคสังคมนิยมได้เมื่อไหร่?"

เฉียนจิ้นอ้าปากค้าง

เขาเดาว่าตัวเองเจอเพื่อนที่ดีให้กับฉางเซิ่งหลี่เข้าแล้ว

ไม่ว่าจะยังไง

ตอนนี้เขาก็ได้เข้าร่วมระบบสหกรณ์อุปโภคบริโภคอย่างเป็นทางการแล้ว

นี่เป็นเพียงก้าวเล็ก ๆ ของเขา แต่ก็เป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขาเช่นกัน

หูซุ่นจื่อจัดให้ทั้งสองคนไปขนน้ำตาลคิวบา:

เป็นสินค้าฟุ่มเฟือยในยุคปัจจุบัน ที่ต้องซื้อด้วยคูปองตลอดทั้งปี

น้ำตาลที่ครอบครัวธรรมดาต้องเก็บรักษาไว้อย่างดีในกล่องเหล็กเล็ก ๆ กลับถูกเก็บไว้ในลังขนาดใหญ่ที่ท่าเรือ

ครอบครัวธรรมดาเห็นน้ำตาลคิวบาแล้วจะดีใจ

แต่เฉียนจิ้นและเหวยซงถูเห็นแล้วกลับปวดหัว!

น้ำตาลก้อนมีความหนาแน่นสูง ลังหนึ่งยาวเกินหนึ่งเมตร กว้างเกินครึ่งเมตร ต้องใช้คนสองคนถึงจะยกไหว

เหวยซงถูมีแรงน้อย เฉียนจิ้นต้องออกแรงช่วยเป็นพิเศษ ดังนั้นแม้เขาจะเตรียมตัวมาเพื่อลำบากแล้ว เขาก็ยังทนความลำบากนี้ไม่ได้

โชคดีที่เหวยซงถูเป็นคนซื่อสัตย์และสำนึกในบุญคุณ "สหายเฉียนจิ้น ขอบคุณนะครับ วันนี้คุณช่วยผมหลายครั้งแล้ว"

"ถ้าไม่มีคุณ ผมอาจจะไม่ได้งานด้วยซ้ำ หรือแม้จะได้งานก็คงทำงานพวกนี้ไม่ได้"

เฉียนจิ้นเช็ดเหงื่อ แล้วพูดอย่างจนใจ "ไม่ต้องขอบคุณหรอก เราอย่าเรียก 'สหาย' กันเลย มันดูห่างเหินไป เรียกชื่อกันเลยดีกว่า"

เหวยซงถูพูดอย่างอาย ๆ "สหายผู้นำบอกว่า คนเราควรเรียกกันว่าสหาย ชื่อเรียกนี้สามารถลดความเป็นทางการและกระชับความสัมพันธ์ได้"

"ถ้ามีคนเกินสามคนก็สามารถเรียกตำแหน่งได้ แต่ตำแหน่งของเราทั้งคู่คือคนขนของ ถ้าผมเรียกคุณว่า สหายคนขนของเฉียนจิ้น มันจะไม่ยิ่งห่างเหินเหรอ? ผมว่ามันก็ฟังไม่ดี"

เฉียนจิ้นพูด "แน่นอนว่าฟังไม่ดี แกเรียกฉันว่าพี่เฉียนก็ได้นี่นา"

"หรือจะเรียกสหายก็ดีเหมือนกัน เฮ้ เหล่าเว่ยฉันถามหน่อยสิ แกไปหาบุหรี่ 'เหล่าเตา' สองซองนั้นมาจากไหน?"

เหวยซงถูพูด "อาเขยใหญ่ของผมให้มาครับ"

"วันนี้ผมจะมารายงานตัว น้องสาวของผมเลยให้ผมไปหาบุหรี่สองซองมา ผมกะว่าจะไปซื้อ แต่พออาเขยใหญ่รู้เข้า เขาก็เอาบุหรี่สองซองจากที่บ้านมาขายให้ผม เขาบอกว่าเป็นบุหรี่ยี่ห้อดัง แต่สุดท้ายก็...เฮ้อ!"

เฉียนจิ้นพูดไม่ออก

อาเขยอะไรกันเนี่ย?

หลานตัวเองแท้ ๆ ก็ยังหลอกได้!

เขาถามอีก "แล้วอาเขยแกยังมีบุหรี่แบบนี้อีกไหม? ขายให้ฉันได้ไหม?"

เหวยซงถูพูด "มีครับ มีอีกห้าซอง ตอนที่ผมเห็นเขาหยิบออกมาในลังมีทั้งหมดเจ็ดซอง"

"แต่ห้าซองที่เหลือมีราขึ้นเล็กน้อย เขาบอกว่าเก็บรักษาไม่ดี เลยเลือกสองซองที่ดีที่สุดให้ผม"

"บุหรี่ที่ขึ้นราก็ไม่มีค่าแล้วนะครับ ผมจะลองไปขอมาให้คุณได้ไหม?"

เฉียนจิ้นตบไหล่เขาอย่างเป็นกันเอง "สหายที่ดี แต่ไม่ต้องให้ผมหรอก ผมจะซื้อจากอาเขยแกเอง"

บุหรี่นี้มีค่า

การที่อาเขยของเหวยซงถูขายบุหรี่นี้ให้เขาคือการหลอกหลาน แต่ถ้าขายให้เฉียนจิ้นคือการได้กำไรจากของที่คนอื่นมองข้าม

บุหรี่ 'เหล่าเตา' นี้ไม่ธรรมดา กล่องของมันมีภาพโจรสลัดแค่ด้านเดียว อีกด้านเป็นอักษรจีนตัวเต็มที่เขียนว่า: 'เครื่องหมายการค้านี้กำลังจะถูกเปลี่ยนเป็น 'เหลาต้ง"

นี่คือช่วงหนึ่งของประวัติศาสตร์

หลังจากก่อตั้งประเทศจีนใหม่ บริษัทบุหรี่ของรัฐ 'โมตู่' ก็เข้ามาดูแลบริษัทผู้ผลิต 'เหล่าเตา'

แล้วชื่อ 'เหล่าเตา' ที่เป็นชื่อโจรก็ถูกต่อต้านอย่างหนักจากประชาชน บริษัทบุหรี่ของรัฐจึงเปิดให้สาธารณชนส่งชื่อและภาพใหม่สำหรับบุหรี่นี้

หลังจากได้ชื่อ 'เหลาต้ง' มาแล้ว บุหรี่ 'เหล่าเตา' รุ่นสุดท้ายก็ถูกผลิตออกมา ซึ่งก็คือบุหรี่สองซองที่เฉียนจิ้นเห็น

มันเป็นบุหรี่รุ่นหายากที่มีการผลิตน้อยมาก และมีเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ที่ไม่เหมือนใคร ดังนั้นเขาจึงประเมินว่ามันน่าจะขายได้ราคาดีในห้างสรรพสินค้า

ทั้งสองคนคุยกันได้ไม่นาน เสียงตะโกนของหูซุ่นจื่อก็ดังเข้ามาในหูเหมือนเสียงยมทูต:

"เฮ้ย ๆ ๆ ทำอะไรกันอยู่? เพิ่งเริ่มงานก็อู้งานแล้วเหรอ?"

"เพิ่งทำงานได้นานแค่ไหนเอง พวกแกก็นั่งแล้วเหรอ? ก้นหนักนักหรือไง?"

"ถ้าทำได้ก็ทำ ถ้าทำไม่ได้ก็ไปให้พ้น!"

เหวยซงถูรีบลุกขึ้น

เฉียนจิ้นยิ้มให้หูซุ่นจื่อแล้วก็ลุกขึ้นตาม

ไอ้สารเลวนี่มันน่าเตะจริง ๆ เขาต้องโดนบทเรียนจากผู้สืบทอดสังคมนิยมอย่างแน่นอน

พวกเขาทั้งสองคนได้รับมอบหมายให้ขนน้ำตาลคิวบาโดยเฉพาะ ในขณะที่คนงานเก่าอีกสิบกว่าคนขนฝ้าย ผ้า หรือสินค้านำเข้าอื่น ๆ ซึ่งเบากว่ามาก แถมยังมีรถเข็นเป็นเครื่องมืออีกด้วย

มีแค่พวกเขาแค่สองคนที่ต้องใช้แรงงานคนล้วน ๆ

เฉียนจิ้นขอรถเข็น หูซุ่นจื่อเหลือบมองเขาแล้วพูด "จะให้รถไฟเลยไหม?"

คังซิ่นเนี่ยนผู้ช่วยหัวหน้างานก็ทำตัวเป็นคนกลางอย่างเสแสร้ง "ขอโทษนะ เสี่ยวเฉียน พวกนายเพิ่งมาทำงานที่นี่ เลยยังไม่ได้จัดสรรรถเข็นให้"

เฉียนจิ้นถาม "รถเข็นต้องจัดสรรให้แต่ละคนเลยเหรอ?"

คังซิ่นเนี่ยนเบิกตาแล้วพูด "ก็แน่นอนสิ!"

เฉียนจิ้นเดินออกไป

หูซุ่นจื่อและคังซิ่นเนี่ยนต่างก็หัวเราะออกมา

หลังจากขนน้ำตาลคิวบาเสร็จ มือของทั้งสองคนก็เต็มไปด้วยตุ่มน้ำ

ในเวลานั้นเอง หูซุ่นจื่อก็เรียกทั้งสองคนอีกครั้ง "มีปลาทูจากทะเลตงไห่มาแล้ว รีบไปขนปลาทู"

ใครที่เคยทำงานขนส่งสินค้าทางทะเลจะรู้ว่า ปลาทูเป็นหนึ่งในสินค้าที่ขนย้ายยากที่สุด

อย่างแรกคือมันยาวและแบน ทำให้ลังเดียวกันสามารถบรรจุปลาทูได้เยอะกว่าและหนักกว่า

อย่างที่สองคือปลาทูมีโปรตีนสูงและเน่าเสียง่าย กลิ่นของมันจึงน่ารังเกียจมาก

อีกอย่างคือปลาทูไม่มีเกล็ด แต่มีไขมันพิเศษที่เรียกว่า 'ไขมันเงิน' ซึ่งซึมออกมาตามรอยต่อของลังและตะกร้า ทำให้มันลื่นและอ่อนนิ่ม ซึ่งเพิ่มความยากในการขนส่ง

เมื่อเฉียนจิ้นก้มลงแบกตะกร้าปลาทูตะกร้าที่ห้า เลือดก็เริ่มซึมออกมาจากมือของเขาแล้ว

เหวยซงถูเซไปเซมาพลางเข็นรถไม้ล้อเดียวอยู่ข้าง ๆ ตัวอักษรพลาสติกสีแดงที่แปะบนเพลารถว่า "ลุยงานหนักในร้อยวัน ทำงานอย่างกระตือรือร้นเพื่อประชาชน" ได้ม้วนงอเพราะโดนน้ำเค็ม ดูเหมือนงูสามเหลี่ยมลอกคราบ

เหตุผลที่เขาเข็นรถเข็นได้ก็เพราะเขาหมดแรงแล้วจริง ๆ

หูซุ่นจื่อก็กลัวจะเกิดอุบัติเหตุ เลยหาซื้อรถไม้ล้อเดียวที่ไม่ได้ใช้มาหลายปีมาให้เขาคันหนึ่ง

คนงานเก่า ๆ พักผ่อนกันแล้ว ต่างก็มาดูทั้งสองคนหัวเราะเยาะ

เหวยซงถูทนไม่ไหวอีกต่อไป เอามือปาดเหงื่อที่ไหลปนกับเลือด "มันเกินไปแล้ว!"

"สหายเฉียนจิ้น ผมจะไปหาหัวหน้าหูเพื่อพูดคุยด้วยเหตุผล!"

เฉียนจิ้นรั้งเขาไว้แล้วหัวเราะเสียงต่ำ "แล้วมันจะได้ผลเหรอ? เดี๋ยวเขาก็หาเหตุผลมาลงโทษแกหนักกว่าเดิมหรอก!"

เหวยซงถูพูดอย่างคับแค้น "มีแต่คนพูดว่าการปฏิบัติต่อสหายต้องอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิ ทำไมเขาถึงทำกับเราแบบนี้?"

"เราไปทำให้เขาไม่พอใจเหรอ?"

คนงานเก่าคนหนึ่งที่ขาเป๋เล็กน้อยซึ่งมีจิตใจดี เข้ามาช่วยแล้วอธิบายให้ฟังเบา ๆ ว่า:

"พวกแกทนหน่อยเถอะ เดี๋ยวก็ผ่านไป นี่เป็นกฎของคลังสินค้าทุกที่"

"ในสมัยโบราณในศาลก็มี 'กระบองปราบขวัญ' ในวงการของเราก็มี 'งานปราบขวัญ' เหมือนกัน หัวหน้ากลัวว่าคนใหม่จะสอนยาก พอมาถึงก็ต้องเพิ่มความโหดเพื่อที่จะได้ขัดเกลาพวกแกให้เข้าที่เข้าทาง"

เหวยซงถูตกใจ "ซปาซีบา (ขอบคุณ)"

คนงานเก่ามองเขาอย่างประหลาดใจ "พูดภาษารัสเซียได้ด้วยเหรอ?"

คนงานหลายคนที่ดูอยู่เมื่อได้ยินก็หัวเราะเยาะ พวกเขาหลบไปอยู่หลังกองสาหร่ายทะเลเพื่อสูบบุหรี่

เฉียนจิ้นมองพวกเขา พวกเขายื่นนิ้วแล้วทำท่าทางลามก

คนงานเก่าคนนั้นก็ให้ทั้งสองคนแอบพัก "ไม่มีใครไปที่คลังสินค้า 108 หรอก พวกแกลองไปพักที่นั่นดูสิ"

คลังสินค้า 108 ใช้เก็บของที่มีกลิ่นคาวโดยเฉพาะ

กลิ่นคาวของปลาเค็มที่หมักปนกับลมทะเลชื้น ๆ พัดวนอยู่หน้าประตู ไม่มีใครอยากไปที่นั่นเลยจริง ๆ

เฉียนจิ้นเช็ดเหงื่อ ชุดทำงานผ้าสีน้ำเงินใหม่เอี่ยมก็เข้มขึ้นเพราะเหงื่อ เมื่อโดนลมและแสงแดดแห้งแล้ว ก็จะมีคราบเกลือขึ้นที่คอเสื้อ

พวกเขาพักได้ไม่ถึงสองนาที หูซุ่นจื่อที่ถือแก้วเคลือบก็มาหา "มองไม่เห็นพวกแกก็รู้เลยว่าแอบมาหลบที่นี่"

"ไม่เลวนี่นา แอบเก่งด้วย แต่พวกแกไม่รู้หรือไงว่า 'หูหก' คนนี้มีจมูกหมาที่มีชื่อเสียง..."

เขาเพิ่งจะนัดได้ว่ามันไม่ใช่คำชม เลยหยุดพูด

คนงานเก่าวิ่งตามมาพร้อมกับเสื้อคลุมสีเทาที่เก่าจนขึ้นเงา "หัวหน้าหูครับ เหงื่อออก ระวังจะเป็นหวัด"

"พวกเขาทั้งสองคนยังเป็นคนหนุ่ม ยังไม่เคยทำงานหนักแบบนี้เลย ให้พวกเขาพักเถอะครับ"

หูซุ่นจื่อพูดอย่างไม่พอใจ "ยังไม่ถึงเวลาพักจะพักทำไม? คนหนุ่มยิ่งต้องได้รับการฝึกฝนด้วยการใช้แรงงาน!"

"ไป! มีเรือรออยู่ ไปขนเบียร์จากคลังสินค้า 412 ขึ้นเรือ เรือจะออกตอนเที่ยง ถ้าขนไม่เสร็จก่อนเรือออก พวกแกจะถูกหักคะแนน!"

คนงานเก่าจึงได้แต่ดึงทั้งสองคนออกไป ระหว่างทางเขาก็หยิบตารางการเดินเรือมาดู แล้วเตือนด้วยความหวังดีว่า:

"เรือลำนี้จะไปทางเหนือ ตามกระแสน้ำทะเลวันนี้ สินค้าต้องถูกวางไว้ที่ท่าเรือด้านซ้ายก่อน อย่าสลับที่กัน ไม่งั้นต้องขนใหม่..."

"หัวหน้า!" เสียงตะโกนดังขึ้น ขัดจังหวะคำพูดของคนงานเก่า มีคนวิ่งมาอย่างหอบ ๆ

ทั้งสามคนหันไปมองโดยอัตโนมัติ เฉียนจิ้นตาเป็นประกาย:

คนขับรถบรรทุก เฉียวจิ้นปู้ ที่เขาเคยช่วยชีวิตไว้!

เฉียวจิ้นปู้แต่งตัวทันสมัยมาก

เสื้อแจ็คเก็ตโพลีเอสเตอร์ลายตาราง กางเกงขาบาน และหนวดเคราสองข้าง ถ้าสวมแว่นกันแดดอีกอัน ก็เหมือนกับพวกนักเลงในยุค 80 อย่างที่เฉียนจิ้นจำได้ไม่มีผิดเพี้ยน

การแต่งตัวแบบนี้หาได้ยากมากในยุคนั้น จนคนงานเก่าอดไม่ได้ที่จะถาม "คนขับเฉียว นายหาผู้นำคนไหน? แต่งตัวประหลาดแบบนี้ไปหาผู้นำ?"

เฉียวจิ้นปู้จับมือกับเฉียนจิ้นอย่างนอบน้อมแล้วทักทาย จากนั้นก็หันไปพูดกับคนงานเก่าว่า "เหล่ากวัย นายไม่เข้าใจหรอก นี่คือเทรนด์ นี่คือแฟชั่น!"

"รู้ไหมว่าอะไรคือเทรนด์ อะไรคือแฟชั่น? พวกนายไม่เคยได้ยินคำพวกนี้เลย!"

เฉียนจิ้นถามอย่างประหลาดใจ "แกไปได้กางเกงขาบานมาจากไหน? ตอนนี้มีขายแล้วเหรอ?"

เฉียวจิ้นปู้พูดอย่างภาคภูมิใจ "มีสิ! เพื่อนร่วมงานของฉันวิ่งไปทางกว่างตง คนหนุ่มทันสมัยที่นั่นใส่กันหมด"

"เป็นไง? มีเอกลักษณ์ไหม!"

เขากระทืบเท้าแล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

เฉียนจิ้นจับมือเขาแล้วหัวเราะ "แกมาขับรถที่ท่าเรือหนึ่งได้ยังไง?"

เฉียวจิ้นปู้ขยิบตา "ลืมแล้วเหรอ? ตอนนั้นบนรถฉันก็พูดแล้วนี่นา?"

"ต่อไปใครอยากจะขับไปชนบทก็ไป ฉันไม่ไปแล้ว ฉันจะขับรถในที่ที่มีคนและรถเยอะ ๆ แบบท่าเรือนี่แหละ ปลอดภัยกว่า!"

เฉียนจิ้นนึกย้อนดู ก็เหมือนจะมีเรื่องนี้จริง ๆ

ในตอนนั้น เฉียวจิ้นปู้ก็ถามขึ้นอีก "เฮ้ย หัวหน้ามาทำอะไรที่ท่าเรือหนึ่งเหรอ? นอกจากช่วยงานชนบทแล้วยังมาช่วยงานโรงงานด้วยเหรอ? ช่วยงานขนส่งในคลังสินค้าเหรอ?"

ก่อนที่เฉียนจิ้นจะตอบได้ เหล่ากวัยก็ถามอย่างประหลาดใจ "หัวหน้า? ทำไมนายเรียกเขาว่าหัวหน้า?"

เฉียวจิ้นปู้พูด "เขาก็คือหัวหน้าของหน่วยงานรักษาความสงบเรียบร้อยไง พวกนายคงได้ยินเรื่องที่ฉันถูกจับตัวไปใช่ไหม? ไอ้ฆาตกรสองคนนั้น..."

เหล่ากวัยรีบพูด "ได้ยินแล้ว พวกมันพยายามหยุดรถนายเพื่อปล้นและฆ่าคน แต่นายก็ฉลาดแกมโกงจนรอดมาได้"

"ต่อมาก็มีเจ้าหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยคนหนึ่งมาถึง พอเจ้าหน้าที่ดึงความสนใจของพวกฆาตกร นายก็ลงจากรถแล้วใช้..."

"ใช้บ้าอะไร!" เฉียวจิ้นปู้รีบขัดจังหวะ

เฉียนจิ้น "เดี๋ยวก่อน ให้เขาพูดต่อ"

เหล่ากวัยเห็นเฉียวจิ้นปู้เชื่อฟังและหุบปาก เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่หูซุ่นจื่อที่อยู่ไกล ๆ

เขารู้สึกว่าหูซุ่นจื่อกำลังจะซวยแล้ว

เฉียนจิ้นเร่งให้เขาพูดต่อ เหล่ากวัยก็พูดแบบอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ "เรื่องหลังจากนั้นผมไม่รู้หรอกครับ ผมก็ฟังเขาเล่ามาเหมือนกัน"

เฉียนจิ้นจึงมองเฉียวจิ้นปู้ด้วยสายตาเย้ยหยัน

'นี่มันหมายความว่าไง?'

ต่อหน้าหัวหน้า: 'ฉันเกือบตาย ฉันก้าวขาเข้าไปในประตูนรก!'

ต่อหน้าเพื่อน: 'ชายเสื้อเปื้อนเล็กน้อย หัวใจเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง!'

เฉียวจิ้นปู้หดคอลง แล้วดึงมือของเฉียนจิ้น "ไม่นะหัวหน้า อย่าเพิ่งสนใจเรื่องอื่นเลย เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?"

เหวยซงถูพูดอย่างซื่อสัตย์ "พวกเรามาทำงานวันแรก แล้วคนเก่า ๆ ก็จัดการ 'รับน้อง' พวกเราครับ!"

เฉียนจิ้นโบกมือ บอกให้เขาอย่าพูดมาก

เฉียวจิ้นปู้ขับรถขนส่งมาหลายปี และทำงานกับระบบสหกรณ์และระบบการค้ามานานหลายปี จะไม่รู้เรื่องภายในได้ยังไง?

พอได้ยินแบบนั้น เขาก็โกรธจัด แล้วตะโกนใส่รถบรรทุกข้างหลัง "พวกพี่ ๆ ครับ ผู้มีพระคุณของผมโดนรังแกแล้ว! ตามผมไปเลย!"

คนหลายคนกระโดดลงมาจากรถบรรทุก แต่ละคนเป็นชายฉกรรจ์ที่กำประแจหรือชะแลงไว้ในมือ ดูน่าเกรงขาม!

เฉียวจิ้นปู้เป็นคนนำหน้า

'วันนี้ฉันจะฆ่ามันให้หมดเลย!'