บทที่ 80: ทำความรู้จักเพื่อนใหม่

ลมทะเลที่ท่าเรือมีกลิ่นคาวจาง ๆ ไม่ใช่จากน้ำทะเล เพราะในยุคนั้นน้ำทะเลสะอาดมาก แต่เป็นกลิ่นที่มาจากเรือประมงจำนวนมากที่เข้ามาเทียบท่าเพื่อขนถ่ายปลา

เรือขนส่ง เรือประมง เรือโดยสารเข้าออกไม่ขาดสาย กลิ่นคาวนี้ปะปนกับกลิ่นน้ำมันดีเซล ทำให้กลิ่นไม่ค่อยน่าพึงพอใจเท่าไหร่

คนงานเก่าลูบปลายเล็บที่แตก ๆ แล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ:

"มีคนใหม่แล้วก็ดีแบบนี้แหละ"

"ควรจะมีมาตั้งนานแล้ว ไอ้เหี้ย! เสี่ยวเหยาและเฉวียนจื่อเมื่อก่อนก็ทำงานหนักกันดี สุดท้ายก็หนีไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย"

"เดี๋ยวให้พวกมันสองคนไปถอดแผ่นรองสลักของท่าเรือหมายเลข 3 ทั้งหมดเลยนะ พอถึงตอนนั้นเราก็ไปขอความดีความชอบกับทางท่าเรือ อย่างน้อยก็คงได้อะไรติดไม้ติดมือบ้าง..."

"หมายความว่าไง? พวกคุณจะให้ใครไปถอดแผ่นรองสลักเหรอ?" เสียงห้วน ๆ ดังมาจากด้านหลังกองสาหร่ายทะเลที่แห้ง

คนงานหันไปมอง

เฉียวจิ้นปู้ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกมา

เป็นคนรู้จักกัน

คนงานที่พูดเมื่อกี้กระชับชุดทำงานสีน้ำเงินที่แขนเสื้อเริ่มขาด แล้วยิ้ม "แน่นอนว่าไม่ใช่คนขับเฉียวหรอกครับ"

คนอื่น ๆ ก็ทักทาย "เหล่าเฉียว นายมีเวลามาทำอะไรที่นี่เหรอ?"

"ได้ยินว่าพวกนายขับรถไปถึงเมืองโมตู่เลยเหรอ?"

เฉียวจิ้นปู้ปัดบุหรี่ที่ยื่นมาให้ด้วยมือเดียว แล้วถามด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "ไอ้สารเลวหูหกมันอยู่ไหน!"

คนงานขนของมองหน้ากัน "คนขับเฉียวครับ หัวหน้าหูของเราไปทำให้คุณไม่พอใจเหรอ?"

ทุกคนต่างก็เป็นคนงาน

แต่ในยุคนั้น คนขับรถกับคนงานขนของนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

คนหนึ่งมีสถานะโดดเด่นในบรรดาคนงานทั้งหมด ส่วนอีกคนมีสถานะต่ำต้อยที่สุด

ดังนั้นเมื่อคนงานขนของเห็นเฉียวจิ้นปู้จะหาเรื่องหูซุ่นจื่อ พวกเขาก็ไม่ได้เข้าข้างพวกเดียวกัน แต่กลับชี้ไปที่สำนักงานในเพิงพัก

เฉียวจิ้นปู้รีบเดินออกไป โดยมีคนขับรถอีกสองสามคนเดินตามไปอย่างยิ้มแย้ม

คนงานขนของกระพริบตาอย่างงุนงง แล้วก็เห็นเฉียนจิ้น:

"เฮ้ ไอ้คนมาใหม่ แกเดินตามไปทำไม?"

"ไปทำแม่แก!" เฉียวจิ้นปู้ตะโกน

คนงานคนนั้นหน้ามึนงง "เขาเป็นอะไรไป? เหมือนกินดินปืนเลย?"

ในเพิงพัก หูซุ่นจื่อที่สวมเสื้อคลุมเหมือนกับราชาโจรสลัดจั่วซานเตียว กำลังพูดคุยอย่างออกรสออกชาติกับผู้หญิงคนหนึ่ง:

"...น้องสาว เพิ่งมาไม่นานเลยไม่รู้ ตอนนั้นที่ท่าเรือหนึ่งมีทีมขนของทีมหนึ่งเรียกตัวเองว่า 'ทีมพยัคฆ์จู่โจมแรงงาน' พอรู้เข้าผมก็หัวเราะ พวกมันเป็นพยัคฆ์ แต่ฉันเป็น..."

ทันใดนั้น ประตูไม้ก็ถูกเตะเปิดออก

ลมทะเลพัดเข้ามาในเพิงพักที่แคบและชนเข้ากับข้าวของต่าง ๆ อย่างรุนแรง

เฉียวจิ้นปู้เดินเข้ามาด้วยสีหน้าขึงขัง โดยมีคนขับรถอีกสิบกว่าคนตามหลังมา

รองเท้าหนังกลับที่พวกเขาสวมเป็นอุปกรณ์ที่ทีมดับเพลิงของท่าเรือเท่านั้นที่มี พื้นรองเท้ามีตะปูกันลื่น ทำให้เกิดเสียงดัง "กัง กัง" บนแผ่นเหล็กของเพิงพัก

หูซุ่นจื่อลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "พี่เฉียว ลมอะไรหอบ..."

"ไอ้หูแก่ แกเบื่อชีวิตแล้วเหรอ?" เฉียวจิ้นปู้ไม่ให้เขาพูดจบ คว้าแก้วเคลือบแล้วสาดน้ำชาครึ่งแก้วใส่หน้าเขา

หูซุ่นจื่อร้องโอ๊ยด้วยความร้อน

เขางุนงงและโกรธจัด ความโกรธของเขาลุกโชนขึ้น แต่เมื่อเห็นประแจเหล็กที่ส่องประกายเย็นชาในมือของคนขับรถ ความโกรธก็มอดดับไป:

"มีอะไ... อย่า!"

เฉียวจิ้นปู้ตาแดงก่ำ สะบัดแขน ประแจเหล็กหล่อเฉียดหูของเขาไปกระทบกับผนัง

ประกายไฟก็พุ่งออกมาทันที

ผู้หญิงคนนั้นหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจแล้วรีบวิ่งหนีออกจากเพิงพัก

"แกเอา 'กระบองปราบขวัญ' ไปเล่นงานผู้มีพระคุณของฉันเหรอ?" เฉียวจิ้นปู้เข้าไปกระชากคอเสื้อชุดทำงานของเขาแล้วดึงเข้ามาใกล้

แต่ดึงไม่ขยับ

ชุดทำงานนี้ถูกซักจนเก่าแล้ว ผ้าขนสัตว์ขาดเป็นทางยาวพอดีกับจังหวะที่เรือเข้าเทียบท่าและส่งเสียงหวูดดังขึ้น ทำให้เสียงทั้งสองปะปนกันไป

หูซุ่นจื่อทำหน้างงงวย "ผมจะไปทำร้ายผู้มีพระคุณของพี่ได้ยังไง!"

"ผู้มีพระคุณของพี่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยที่ช่วยพี่จากฆาตกรตอนต้นเดือนเหรอ? ผมยอมเป็นหลานเป็นเหลนของเขาแล้วจะกล้าทำร้ายเจ้าหน้าที่เหรอ?"

เฉียวจิ้นปู้ผลักเขาอย่างแรง "ก็เฉียนจิ้นไง!"

เขาเซถอยหลังไปชนกับผนังไม้ของเพิงพัก ธงเกียรติยศ "นักขนถ่ายสินค้าดีเด่น" ที่เพิ่งได้รับเมื่อปีที่แล้วก็สั่นไหวไม่หยุด

เฉียวจิ้นปู้กระชากเสื้อนอกลายตารางของตัวเองด้วย

กระดุมสามเม็ดหลุดกระเด็น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นจากมีดบนหน้าอก "อย่ามาแกล้งโง่! ฉันบอกทุกคนแล้วว่าคนที่ช่วยชีวิตฉันชื่อเฉียนจิ้น! เขาคือพี่น้องร่วมสาบานของฉัน!"

เฉียนจิ้นตกใจ

แล้วเขาก็ไม่เข้าใจว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับรอยแผลเป็นบนหน้าอกของเฉียวจิ้นปู้

เฉียวจิ้นปู้ยื่นมือออกไป

คนขับรถคนหนึ่งยื่นชะแลงที่เปื้อนน้ำมันให้เขา "เหล่าลิ่ว อย่าหาว่าพวกพี่ไม่เตือนนะ นายทำให้พี่เฉียวโกรธจริง ๆ แล้ว ทางที่ดีรีบขอโทษซะเถอะ!"

คนขับรถคนอื่น ๆ ก็เอาชะแลงและประแจเคาะเพิงพักดัง "กริ๊ง ๆ ๆ" จนนกนางนวลฝูงใหญ่บินหนีไปสู่ทะเล

ในเวลานั้นเอง ก็มีเสียงเครื่องยนต์คำราม

รถบรรทุกตงเฟิงอีกห้าคันก็ขับลุยน้ำบนพื้นมาถึง

หน้ารถบรรทุกทุกคันมีป้ายเหล็กที่เหมือนกันว่า: ทีมขนส่งยอดเยี่ยม

รถบรรทุกจอด คนขับรถก็กระโดดลงมาพร้อมกับท่อเหล็กชุบสังกะสี "สหายทั้งหลายอยู่ไหน!"

"ใครกล้ารังแกคนขับรถของพวกเรา!"

สังคมไม่ค่อยสงบ คนขับรถมีชื่อเสียงเรื่องมีเงิน มีของบนรถ ทำให้พวกเขาเป็นเป้าหมายของอาชญากรจำนวนมาก

เพื่อป้องกันตัว คนขับรถจึงสามัคคีกันเป็นพิเศษ ถ้ามีคนขับรถคนใดถูกรังแก ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมทีมหรือเพื่อนร่วมบริษัทเดียวกันหรือไม่ก็ตาม คนขับรถคนอื่นก็จะเข้าช่วยเหลือ

คนขับรถทั้งห้าคนที่มาในครั้งนี้ไม่ได้อยู่หน่วยงานเดียวกับเฉียวจิ้นปู้ แต่พวกเขาเป็นเพื่อนกันเพราะมักจะกินข้าว ดื่มเหล้า และคุยเรื่องเส้นทางด้วยกันเสมอ

มีคนได้ยินเสียงตะโกนของเฉียวจิ้นปู้เมื่อกี้ จึงได้เรียกเพื่อนร่วมงานที่กำลังขนของให้รีบตามมา

เฉียวจิ้นปู้ได้ใจยิ่งขึ้น เขาชกและเตะหูซุ่นจื่อ

หูซุ่นจื่อรู้สึกถูกรังแกและอับอายมาก

ถ้าต้องสู้กันจริง ๆ เขาสามารถจัดการเฉียวจิ้นปู้สิบคนด้วยมือเดียว

แต่เขาไม่กล้าทำให้คนขับรถไม่พอใจ เพราะคนงานขนของต้องพึ่งพาพวกเขาหลายอย่าง

เขาจึงได้แต่กอดหัวและถอยหลังไปพร้อมกับยิ้มแห้ง ๆ "เข้าใจผิดครับพี่เฉียว เข้าใจผิดทั้งหมด ถ้าผมรู้ว่าเฉียนจิ้นเคยช่วยชีวิตพี่ไว้ ผมจะยกเขาขึ้นหิ้งบูชาเลยครับ!"

เฉียนจิ้นรีบเข้าไปดึงเฉียวจิ้นปู้ไว้ "พี่เฉียวครับ พอเถอะครับ ผมไม่เป็นไร"

"ฉันรู้ว่าแกไม่เป็นไร แต่ถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมาเมื่อไหร่ฉันจะถอนฟันไอ้หูหกออกมาให้หมดเลย!" เฉียวจิ้นปู้คว้าประแจมาทำท่าจะฟาด หูซุ่นจื่อรีบถอยอย่างอาย ๆ

เฉียนจิ้นลากเฉียวจิ้นปู้ออกมาด้วยการฉุดกระชาก

เฉียวจิ้นปู้ไม่ต้องการให้เรื่องจบแค่นี้ เขายังคงโกรธมาก:

"คราวที่แล้วแกจัดการไอ้ฆาตกรสองคนนั้นมือยังไม่เป็นอะไรเลย แต่วันนี้เพิ่งเริ่มงานมือก็พองเป็นแบบนี้แล้ว ฉันไม่สบายใจ!"

เฉียนจิ้นพูดตลอดเวลา "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรครับ ผมทำงานขนของ มันเป็นเรื่องปกติ..."

เขาดึงเฉียวจิ้นปู้ออกมาจากเพิงพัก แล้วประสานมือคารวะคนขับรถคนอื่น ๆ "ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนที่เป็นห่วงน้องชายคนนี้ น้องไม่เป็นไรครับ ขอโทษที่ทำให้พวกพี่ต้องเหนื่อย"

เหล่ากวัยแอบยื่นบุหรี่ 'เฟิงโซว' ให้เขาซองหนึ่ง

เฉียนจิ้นแจกบุหรี่ให้คนขับรถ

คนขับรถมองยี่ห้อแล้วก็เอาบุหรี่ไปเหน็บไว้หลังหู

บุหรี่นี้ราคาซองละ 9 เฟิน

พวกเขาไม่สูบมัน

สูบไม่คุ้นชิน มันแรงเกินไป ทำให้ไอ

เฉียนจิ้นเข้าใจเรื่องนี้ดี "พี่เฉียวครับ เดี๋ยวพี่ไปนัดพี่ ๆ ทุกคนไว้นะครับ น้องจะเลี้ยงข้าวที่ภัตตาคารของรัฐหมายเลข 2"

เมื่อได้ยินแบบนี้ คนขับรถทุกคนก็ยิ้มออกมา

เฉียวจิ้นปู้จุดบุหรี่แล้วพูด "พี่ชายของน้องเฉียนจิ้นเป็นหัวหน้าใหญ่ที่ภัตตาคารของรัฐหมายเลข 2!"

คนขับรถตกใจ "ก่วนต้าเป่าเหรอ?"

เฉียนจิ้นพยักหน้าเงียบ ๆ "เป็นพี่ชายที่ผมสนิทด้วยครับ"

สายตาของคนขับรถที่มองเขาเปลี่ยนไปทันที

สายตาของคนงานขนของก็เปลี่ยนไปยิ่งกว่าเดิม

หูซุ่นจื่อที่อยู่ในเพิงพักได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้วอยากจะร้องไห้:

'ไอ้เวรนี่! แกไม่ใช่เจ้าหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยเหรอ? แล้วทำไมมาเป็นคนงานขนของได้วะ? หรือมาสัมผัสชีวิตคนงานระดับล่างอย่างพวกเราวะ?'

ภายใต้การโน้มน้าวของเฉียนจิ้น คนขับรถต่างก็ขับรถออกไป

เฉียวจิ้นปู้ยังคงอยู่ "วันนี้พี่จะอยู่ช่วยแก!"

หูซุ่นจื่อเป็นลูกผู้ชายที่แท้จริง เขาทำเป็นยอมรับ

เขายื่นบุหรี่ให้เฉียนจิ้นแล้วพูด "ดูสิครับ มันเป็นการเข้าใจผิดครั้งใหญ่ในบ้านเดียวกันจริง ๆ เราเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแต่กลับจำกันไม่ได้"

"โอ๊ย! มือของนายพองขนาดนี้แล้วเหรอ? ถ้าอย่างนั้นวันนี้พักงานเถอะ เดี๋ยวฉันจะนับให้นายกับเหวยซงถูได้ทำงานเต็มวัน"

เหวยซงถูเป็นคนซื่อสัตย์ "ไม่เป็นไรครับหัวหน้า ผมยังทำไหว"

เฉียนจิ้นรีบดึงเขาไป "คำสั่งของทหารเหมือนภูเขา เราฟังหัวหน้าเถอะ"

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว

ตอนเที่ยงเฉียนจิ้นก็ให้เฉียวจิ้นปู้เรียกคนมาเลี้ยงอาหารที่ภัตตาคารของรัฐหมายเลข 2

เรื่องเครือข่ายก็เหมือนคนโสดที่อยากได้เมีย ยิ่งมีเยอะยิ่งดี

เฉียนจิ้นนำของขวัญไปที่ร้านอาหารด้วย

ของขวัญสำหรับเพื่อนวัยกลางคน: ชาเก๋ากี้แปดชนิด!

เขาเข้าไปในร้านก่อนแล้วสั่งอาหาร จ่ายเงิน จ่ายคูปองข้าวและคูปองเนื้อ สั่งอาหารจานหลักต่าง ๆ เช่น ไก่ย่าง ขาหมูตุ๋น หมูสามชั้นตุ๋น ปลาทอด และเนื้อทอด

คนขับรถต่างก็แอบชูนิ้วโป้งให้เฉียวจิ้นปู้ "สหายคนนี้ซื่อสัตย์จริง ๆ!"

เฉียวจิ้นปู้รู้สึกภาคภูมิใจ "ไม่เพียงแต่ซื่อสัตย์ แต่ยังมีฝีมือด้วย ฉันแนะนำเพื่อนดี ๆ แบบนี้ให้พวกแก พวกแกติดหนี้ฉันหนึ่งมื้อแล้ว!"

เฉียนจิ้นเรียกก่วนต้าเป่าออกมา

ก่วนต้าเป่าจับแขนของเขาแล้วเขย่าอย่างอบอุ่น "น้องชาย! มาแล้วเหรอ? วันนี้จะกินอะไรก็บอกพี่ได้เลย!"

เฉียนจิ้นยื่นถุงพลาสติกให้เขา "วันนี้ตั้งใจมามอบของให้พี่ครับ ชาที่ดื่มคราวที่แล้วเป็นยังไงบ้าง?"

ก่วนต้าเป่าถอนหายใจ "ของดีจริง ๆ ไม่ผิดที่เป็นฝีมือหมอชื่อดังจากเมืองหลวง ฉันไม่ได้พูดเกินจริงนะ หลังจากดื่มมาหลายวันรู้สึกว่าร่างกายเปลี่ยนไป พลังงานก็ไม่เหมือนเดิม!"

เขามองซ้ายมองขวา แล้วพูดเสียงต่ำ "เรื่องของผู้ชายก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว!"

"จะบอกตามตรงนะน้องชาย ตอนนี้พี่มีแค่คำเดียว คือ แข็ง!"

เฉียนจิ้นมองดูรูปร่างของเขาที่เหมือนหม้อความดัน แล้วพูดเสียงต่ำ "ถ้าอยาก 'แข็ง' จริง ๆ อันนี้ไม่พอหรอก ไว้มาหาฉันนะ ฉันจะให้ของที่เจ๋งกว่านี้"

อามีตี้เท่านั้นที่ทำให้ผู้ชาย 'แข็ง' ได้อย่างแท้จริง

ก่วนต้าเป่ารีบนัดว่าจะไปหาเขาหลังเลิกงานวันนี้...

ทั้งสองแยกจากกัน

เฉียนจิ้นยื่นถุงของขวัญให้เหวยซงถู "ช่วยแจกให้พี่ ๆ ทุกคนหน่อย"

คนขับรถมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น "นี่อะไรเหรอ?"

เฉียนจิ้นก็ใช้คำพูดเดียวกับที่เคยพูดกับก่วนต้าเป่า คนขับรถต่างก็ดีใจจนแก้มปริ:

"น้องเฉียนจิ้น นายเป็นคนดีไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง พวกพี่ก็จะทำให้นายไม่ผิดหวังเหมือนกัน ต่อไปถ้าต้องการรถเมื่อไหร่ก็บอกมาได้เลย ถึงจะกลางดึกพวกเราก็พร้อมบริการ!"

"น้องชาย ทำไมถึงไปทำงานขนของ? ไม่ดีกว่าถ้ามาเรียนขับรถกับพวกพี่? พวกพี่จะพานายไปเป็นคนขับรถ!"

เฉียนจิ้นรู้ว่านี่เป็นแค่คำพูดสวยหรู การรับลูกศิษย์ในยุคนั้นเป็นเรื่องใหญ่และต้องใช้เส้นสายมาก

เขาไม่ได้อยากเป็นคนขับรถ แต่แค่อยากจะสร้างความสัมพันธ์กับพวกเขา:

ใครก็ตามที่มีญาติหรือเพื่อนเป็นคนขับรถ ก็จะสามารถเข้าถึงสินค้าดี ๆ จากทั่วประเทศได้

คนขับรถสามารถเดินทางไปทั่วประเทศได้อย่างถูกกฎหมาย และฉวยโอกาสในการซื้อของถูกและขายแพง ซึ่งเป็นกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ในวงการอยู่แล้ว

เฉียนจิ้นมีเพื่อนที่เป็นคนขับรถหลายคน หลังจากนี้ถ้ามีใครถามว่าเขาได้ของมาจากไหน เขาก็แค่ตอบว่า 'เพื่อนคนขับรถจากที่นั้นที่นี่เอามาให้' ก็พอแล้ว

นอกจากนี้ คนขับรถยังเป็นคนที่มีข่าวสารเยอะมาก

เมื่อดื่มเหล้ากันแล้ว ก็จะพูดคุยกันอย่างเปิดเผยมากขึ้น

เฉียนจิ้นพบว่าแม้จะยังไม่มีการปฏิรูปและเปิดประเทศ แต่เศรษฐกิจทางใต้ก็เริ่มมีชีวิตชีวาแล้ว

ตอนนี้ไม่มีใครกล้าทำธุรกิจส่วนตัว แต่บรรยากาศของตระกูลทางใต้ก็แข็งแกร่ง หมู่บ้านและทีมผลิตหลายแห่งจึงก่อตั้งธุรกิจขนาดเล็กในรูปแบบของกลุ่ม:

"ต่อไปถ้าจะซื้ออุปกรณ์โลหะ ฉันจะแนะนำที่ที่ดีให้ ไปที่จี้หยาง"

"ที่นั่นมีทีมใหญ่ชื่อหัวซี หัวหน้าทีมของพวกเขาเป็นคนเก่งมาก นำสมาชิกในกลุ่มมาเปิดโรงงานผลิตอุปกรณ์โลหะเล็ก ๆ อุปกรณ์ครบครันและทนทาน!"

คนขับรถไม่ได้ให้ความเห็นอะไร

แต่เฉียนจิ้นกลับตกใจมาก

ทีมใหญ่หัวซี?

นี่ไม่ใช่หมู่บ้านที่ต่อมามีชื่อเสียงไปทั่วโลกในฐานะ 'หมู่บ้านอันดับหนึ่งของโลก' เหรอ?

แสดงว่าหมู่บ้านนี้ได้ก่อตั้งโรงงานตั้งแต่ตอนนี้แล้ว

เมื่อพูดคุยในหัวข้อนี้ต่อไป คนขับรถก็เริ่มคุยเรื่องการขนของนอกรอบ

เฉียนจิ้นฟังอย่างเงียบ ๆ แล้วก็ได้เส้นทางธุรกิจใหม่:

คนขับรถในเมืองไห่ปินตอนนี้สามารถเข้าถึงวัฒนธรรมที่ล้ำสมัยที่สุดของประเทศได้ พวกเขาเป็นพวกที่ตามกระแสแฟชั่น

และคนเหล่านี้ยังมีเงิน คูปอง และทรัพยากร พวกเขาเป็นลูกค้าที่ดีที่สุดของเฉียนจิ้นในตอนนี้!