บทที่ 81: ขายของดีให้พี่คนขับรถ!

หลังจากอิ่มหนำสำราญก็ถึงเวลาแยกย้าย

เฉียนจิ้นมองเหล่าคนขับรถที่เมาแอ๋ ก็รู้สึกเป็นห่วง "ขับรถไม่ดื่ม ดื่มแล้วไม่ขับ พวกพี่ไหวกันไหมเนี่ย?"

ซุนม่านถัง หนึ่งในคนขับรถโอบไหล่เฉียนจิ้นไว้แล้วเรอออกมา "น้องชาย! พูดอะไรอย่างนั้น? ดื่มแล้วไม่ขับ? ถ้าเป็นอย่างนั้นพวกพี่ก็ไม่มีชีวิตที่ดี หรือไม่ก็ไม่มีงานทำน่ะสิ"

เฉียวจิ้นปู้พูดอย่างไม่ยี่หระ "น้องไม่เข้าใจหรอก พวกเราน่ะยิ่งดื่มยิ่งจับพวงมาลัยแน่น!"

คนขับรถคนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย พร้อมกับยกตัวอย่าง "ครูของผมต้องดื่มเหล้าถึงจะขับรถได้ ทำไมล่ะ? เพราะมือเขาไม่นิ่ง พวงมาลัยสั่นเหมือนงูเลื้อย"

"แต่พอได้ดื่ม...แหะๆ...มือมันก็นิ่งทันทีเลย นิ่งมากด้วย!"

เฉียนจิ้นอยากจะบอกให้เขาพาครูไปตรวจที่โรงพยาบาลจังเลยว่ามีอาการติดสุราหรือเปล่า แต่ก็ได้แค่คิด ถ้าพูดออกไปจริง ๆ มีหวังโดนโกรธแน่นอน

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉียนจิ้นได้กินข้าวกับเหล่าคนขับรถ พวกเขานี่แหละที่ชวนกันดื่มเหล้าก่อนเลย

เฉียนจิ้นเองก็ไม่กล้าห้าม ถ้าเจ้าภาพอย่างเขาห้ามแขกดื่ม แขกจะคิดยังไง?

ก็ต้องคิดว่าเขาขี้เหนียว ไม่จริงใจน่ะสิ!

บนโต๊ะอาหารเขาเคยลองพูดอ้อม ๆ แล้ว แต่สมัยนี้ยังไม่มีกฎหมายจราจรและความปลอดภัยบนท้องถนน เรื่องเมาแล้วขับจึงเป็นเรื่องปกติในสายตาคนขับรถ

เฉียนจิ้นในฐานะคนหนุ่มก็ไม่สามารถเปลี่ยนแนวคิดนี้ได้

แต่ก็นึกถึงหนังเก่าเรื่อง "ทหารผ่านศึกของเรา" ที่เคยดูในแอปฯ สั้น ๆ ตัวเอกในเรื่องก็เป็นคนขับรถแล้วก็มีฉากดื่มเหล้าแล้วขับรถด้วย แถมหนังเรื่องนั้นยังมีจุดประสงค์เพื่อการประชาสัมพันธ์ด้วยนะ!

ในยุคนี้ฉากเมาแล้วขับยังอยู่ในหนังได้ เขาก็คงพูดอะไรไม่ได้จริง ๆ

เฉียนจิ้นทำได้แค่กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ทุกคนระมัดระวังความปลอดภัย

เฉียวจิ้นปู้ดื่มหนักที่สุด

เขาดีใจที่ได้เจอกับเฉียนจิ้นอีกครั้ง

ดีใจที่ได้ช่วยเฉียนจิ้น

และดีใจที่เฉียนจิ้นเลี้ยงข้าวเพื่อนร่วมงานจนทำให้เขามีหน้ามีตา

ความดีใจทั้งหมดทั้งมวลนี้ทำให้เขาเมาหนักมาก แต่ก็ยังต้องไปทำงานที่ท่าเรืออีก

เมื่อนึกถึงสินค้ามากมาย คนงาน ชาวประมง และลูกเรือที่ท่าเรือ เฉียนจิ้นจึงไม่กล้าปล่อยเขาไปคนเดียว "พี่เฉียว ไปบ้านผมก่อนแล้วดื่มชาสักหน่อย..."

"ดื่มชาอะไร? ลูกผู้ชายดื่มเหล้าไม่ดื่มชา!" เฉียวจิ้นปู้พูดอย่างฮึกเหิม

เฉียนจิ้นกระซิบที่ข้างหูเขา "ไม่ได้แค่ดื่มชาหรอก ผมมีของดี! จะให้พี่ดูของดี รับรองว่าดีจริง ๆ!"

ตาที่แดงก่ำของเฉียวจิ้นปู้เป็นประกายขึ้นมา "ประตูแง้มครึ่งบานเหรอ?"

"ประตูแง้มครึ่งบาน" คืออะไร?

เฉียนจิ้นไม่เข้าใจ "พี่ไปบ้านผมก็รู้เองแหละ รับรองว่าไม่มีปัญหา!"

เขาอยากชวนเฉียวจิ้นปู้เดินกลับบ้านด้วยกัน

แต่ก็เป็นแค่ความฝัน

เฉียวจิ้นปู้ปีนขึ้นรถไปเรียบร้อยแล้ว

ยังดีที่สมัยนี้รถบนถนนมีน้อย รถบรรทุกหัวแหลมจึงขับมาถึงถนนไท่ซานและจอดอยู่หน้าตึกของพวกเขาได้อย่างราบรื่น

เมื่อเห็นรถบรรทุกจอดอยู่ คุณปู่คุณย่าที่กำลังตากแดดและดูลูกหลานก็มองมาอย่างสงสัย

เด็ก ๆ ก็ดีใจวิ่งมาปีนรถ

เฉียวจิ้นปู้กระโดดลงจากรถ กางเกงขากระดิ่งกว้างสามนิ้วของเขาดูแปลกใหม่ในซอยเก่า ๆ ขากางเกงพันกับใบต้นสนว่อนไปหมด

คุณย่าหลี่มองแล้วถ่มน้ำลาย "ขากางเกงกว้างกว่าถุงกระสอบอีก! เหมือนไม้กวาดคว่ำสองอันเลย!"

คุณย่าอีกคนส่ายหน้า "ขากางเกงเปลืองผ้าขนาดนี้ได้ยังไง? คนแบบนี้ยังมีสำนึกพอจะเป็นคนขับรถเหรอ? ประเทศจีนใหม่จะฝากความหวังไว้กับคนแบบนี้ได้เหรอ?"

เฉียวจิ้นปู้ได้ยินแล้วไม่พอใจ ยกขาขึ้นแล้วกวาดไปมาพร้อมกับพูดอย่างเหยียดหยาม "พวกบ้านนอก ไม่มีวิสัยทัศน์"

"พวกแกเคยไปกวางตุ้งหรือเซี่ยงไฮ้ไหม? เคยเห็นคนจีนโพ้นทะเลไหม? จะบอกให้! ขากางเกงพวกเขาใหญ่กว่าฉันสามฟุต!"

ในยุคนั้นคนขับรถมีสถานะสูง

คุณปู่คุณย่าจึงเงียบเมื่อโดนด่ากลับ แล้วหันไปถามเฉียนจิ้น "หัวหน้าเฉียน นี่ใครเหรอ?"

"ทำไมกลับมาด้วยรถ? จะย้ายบ้านเหรอ?"

"ฉันดูแล้วนี่มันรถของบริษัทขนส่งนี่นา ถนนมีอะไรเหรอ?"

เฉียนจิ้นแนะนำ "เปล่าครับ นี่เพื่อนของผม ผมพาเพื่อนมานั่งที่บ้าน"

"เพื่อนอะไร! ไม่ใช่แค่เพื่อน แต่เป็นเพื่อนร่วมรบ!" เฉียวจิ้นปู้พูดในขณะที่เมา

คุณลุงจินที่อยู่ชั้นบนถามอย่างสงสัย "หัวหน้าเฉียนเคยเป็นทหารด้วยเหรอ? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"

เฉียนจิ้นกำลังจะอธิบาย

เฉียวจิ้นปู้ก็เข้ามากอดเขาแล้วพูดว่า "มิตรภาพของเราไม่ได้เกิดจากการเป็นทหาร แต่เกิดจากการต่อสู้ร่วมกัน!"

"ต้นเดือนที่ผ่านมาผมไปส่งของให้โรงงานทอผ้า ถูกสายลับสองคนซุ่มโจมตี"

"โชคดีที่น้องชายผมผ่านมาพอดี เขาเห็นผมสู้กับสายลับสองคนอย่างดุเดือด เลย...เลยเข้าไปจัดการด้วยหมัดสามกระบวนท่า แล้วโค่นพวกมันทั้งหมดเลย!"

คุณย่าหลี่คิดแล้วถามว่า "อ้าว? ไม่ใช่ว่ามีคนขับรถเจอฆาตกร แล้วหัวหน้าเฉียนจับฆาตกรสองคนเหรอ?"

เฉียวจิ้นปู้ตบหน้าอกแล้วพูดว่า "ผมเองที่เป็นคนขับรถนั้น แกฟังข่าวมาไม่ถูกหรอก พวกนั้นไม่ใช่แค่ฆาตกรธรรมดา แต่เป็นสายลับ..."

เฉียนจิ้นหน้าแดงก่ำ

แล้วลากเขาเข้าไปในตัวตึก

เหล่าคุณปู่คุณย่ามองดูทั้งสองที่หยอกล้อกันอย่างอิจฉา

"ไม่น่าเชื่อว่าลูกชายคนเล็กของช่างเฉียนจะมีอิทธิพลขนาดนี้ หัวหน้าแผนกของร้านอาหารของรัฐเป็นเพื่อนเขา คนขับรถบริษัทขนส่งก็เป็นเพื่อนร่วมรบ..."

"ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้กินเนื้อทุกวันล่ะ? ถ้าพวกเรามีความสัมพันธ์กับร้านอาหารของรัฐและบริษัทขนส่ง พวกเราก็คงได้กินเนื้อเหมือนกัน..."

"ไม่แปลกใจเลยที่จางหงโปโดนเฉียนจิ้นเล่นงาน เขาไม่ดูตัวเองบ้างเลยว่าเป็นแค่หัวหน้าคณะกรรมการชุมชนกระจอก ๆ จะไปสู้กับคนที่มีบารมีอย่างเฉียนจิ้นได้ยังไง?"

ห้องเรียนตอนนี้มีคนเต็มไปหมดในตอนกลางวัน

เมื่อเห็นเฉียนจิ้นกลับมา บรรดาคนหนุ่มสาวที่มาเรียนต่างก็ทักทาย "สวัสดีครับท่านหัวหน้าเฉียน" "หัวหน้าเฉียนกินข้าวหรือยังครับ"

เฉียวจิ้นปู้เกาหัวแกรก ๆ

ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาคนนี้นี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ

เฉียนจิ้นตอบรับคำทักทายแล้วพาเขาเข้าห้อง 205 อันดับแรกคือชงชาเข้ม ๆ ให้เขาหนึ่งแก้ว "ดื่มหน่อยจะได้สร่างเมา เดี๋ยวจะให้ดูของดี"

เฉียวจิ้นปู่นั่งที่หน้าต่าง ดื่มชาพร้อมกับรับลมทะเลแล้วพูดว่า "น้องมีของดีอะไรนักหนา? จะบอกให้นะ เดือนหน้าพี่จะไปเมืองเผิงเฉิง ที่นั่นใกล้เกาะฮ่องกง มีของแปลก ๆ ใหม่ ๆ เพียบเลย..."

เฉียนจิ้นเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบแว่นกันแดดอันใหญ่ของตัวเองออกมา "พี่ขับรถน่าจะต้องการสิ่งนี้ บางครั้งขับรถแล้วเจอแสงแดดจ้า ๆ ใส่สิ่งนี้แล้วจะไม่แสบตา"

"แว่นแมลงวัน?!" เฉียวจิ้นปู้ลุกขึ้นทันที

แว่นกันแดดเป็นของเก่าแก่ของจีน แต่เริ่มเป็นที่นิยมในยุคสาธารณรัฐจีน เมื่อสินค้าตะวันตกเข้ามาในประเทศ ทหาร คนขับรถ นักบิน และอื่น ๆ ก็ชอบสวมแว่นกันแดด

อย่างที่เฉียนจิ้นพูดไว้ คนขับรถในยุคนี้ก็ใส่แว่นกันแดด แต่เป็นแว่นกันแดดเลนส์เล็ก ๆ ที่ผลิตในประเทศ

ส่วนแว่นของเฉียนจิ้นเพื่อใช้ในตลาดมืดนั้นมีขนาดใหญ่มาก ซึ่งเป็นแว่นทรงแมลงวันที่จะเริ่มเป็นที่นิยมในจีนแผ่นดินใหญ่ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

เขาเดาว่าเฉียวจิ้นปู้น่าจะชอบของอินเทรนด์อยู่แล้ว ดังนั้นต้องสนใจแว่นกันแดดอันใหญ่นี้แน่นอน

และเห็นได้ชัดว่าเขาเดาถูก

เฉียวจิ้นปู้รีบคว้าไปวางบนจมูก แล้วรีบเดินไปที่หน้าต่างมองออกไปข้างนอก "ตอนแรกผมจะไปหาซื้อแว่นแบบนี้ที่เผิงเฉิงอยู่พอดี ได้ยินว่าของจากฮ่องกงกำลังจะเข้ามา แต่ไหงน้องกลับมีซะแล้วล่ะ? ได้มาจากไหน?"

เฉียนจิ้นตอบ "อันนี้ผมบอกพี่ไม่ได้ครับ แต่บอกได้แค่ว่าผมมีความสัมพันธ์ที่ดีกับระบบจัดซื้อจัดหาน่ะ"

เฉียวจิ้นปู้ไม่เมาแล้ว เขาสวมแว่นกันแดดและล้วงกระเป๋ากางเกงเดินไปรอบห้อง

เฉียนจิ้นเห็นแล้วอยากจะหัวเราะ

ท่าทางแบบนี้เหมือนนกยูงที่กำลังรำแพนหางไม่มีผิด: เสื้อแจ็คเก็ตลายตารางผ้านุ่มนิ่ม กางเกงขากระดิ่งผ้าสีน้ำเงินเข้ม สวมแว่นกันแดด และไว้หนวดเล็ก ๆ

ในสายตาคนแก่ในซอยของพวกเขา นี่คือการแต่งตัวของสายลับอย่างไม่ต้องสงสัย

เฉียนจิ้นดูแล้วก็ไปหยิบนาฬิกาข้อมือออกมาอีกเรือน

นาฬิกาเรือนนี้เป็นสไตล์วินเทจ แต่ตัวเรือนเป็นสีทองทั้งหมด

เขาเคยเห็นนาฬิกาคล้าย ๆ กันในตลาดมืด เลยซื้อมาล็อตใหญ่เพื่อเตรียมไปป่วนตลาดมืด

ตอนนี้เขาเห็นนาฬิกาข้อมือรุ่นเก่าบนข้อมือของเฉียวจิ้นปู้แล้วดูไม่เข้ากับการแต่งตัวของเขา ก็เลยให้เขาเปลี่ยนเป็นเรือนนี้

เครื่องประดับสำหรับผู้ชายในยุคนั้นมีน้อยมาก คนขับรถยังสามารถใส่แว่นกันแดดได้ แต่สำหรับคนทั่วไปแล้วก็มีแค่นาฬิกาข้อมือ

เฉียวจิ้นปู้ชอบนาฬิกาเรือนนี้มากเพราะมันดูหรูหราสะดุดตา "ผู้มีพระคุณของผม ผมต้องขอโทษพี่ด้วย!"

"เมื่อกี้ผมสงสัยว่าในมือน้องจะมีของดีอะไร นี่เป็นเพราะผมมองสั้น มองตื้น มีตาหามีแววไม่ มีตาหามีเพชรหยกไม่!"

เฉียนจิ้นชื่นชม "โอ้ พี่เฉียวมีวัฒนธรรมไม่เบาเลยนะเนี่ย"

เฉียวจิ้นปู้ฮึดฮัด "ปี 1960 ผมก็เคยสอบติดโรงเรียนอาชีวศึกษามาแล้วนะ! ถ้าพ่อไม่บังคับให้ผมจับพวงมาลัย ตอนนี้ผมก็คงเป็นเจ้าหน้าที่ระดับเล็ก ๆ หรือใหญ่ ๆ ไปแล้ว!"

คำพูดนี้ทำให้เฉียนจิ้นประหลาดใจ

นักเรียนอาชีวศึกษาในปี 1960 ถือเป็นคนที่มีการศึกษาสูงและความสามารถสูงมาก

เฉียวจิ้นปู้ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ต่อ

เขาตั้งใจดูนาฬิกา

นาฬิกาเรือนนี้คู่ควรกับความชอบของเขาจริง ๆ: หน้าปัดแกะสลักเป็นลวดลาย เกล็ดแบบแท่งปัดเงา มีปฏิทินสองชั้น กระจกเสริมแร่ ทุกอย่างดูทันสมัยไปหมด

เฉียวจิ้นปู้ถามเขาว่า "ขายแว่นแมลงวันกับนาฬิกาให้ผมได้ไหม? เรื่องราคาคุยกันได้ อยากได้ตั๋วอะไรบอกมาเลย พี่หาให้ได้หมด!"

เฉียนจิ้นอธิบาย "แว่นแมลงวันให้พี่ฟรีเถอะครับ มีคนให้ผมมาเหมือนกัน..."

"ไม่เอา ไม่เอา" เฉียวจิ้นปู้รีบพูด "น้องชาย เราไม่เป็นไรหรอกเรื่องอื่น กินได้ดื่มได้ มีเรื่องอะไรก็อย่าไปเก็บมาใส่ใจ"

"แต่เรื่องเงินไม่ได้นะ! พี่น้องกันต้องแยกแยะเรื่องเงิน ไม่อย่างนั้นความสัมพันธ์จะอยู่ไม่นานหรอก!"

เฉียนจิ้นพูด "นาฬิกา 200 หยวน ส่วนแว่นแมลงวันพี่จะให้เท่าไหร่ก็แล้วแต่เลย"

"ของพวกนี้ผมมีสำรองอยู่นะ ถ้าเพื่อนพี่สนใจก็มาหาผมได้ แต่ราคาก็คงไม่เท่ากับของพี่"

ในยุคนั้นนาฬิกาข้อมือก็ยังค่อนข้างแพง

นาฬิกาสีทองเรือนนี้มีหน้าปัดใหญ่กว่านาฬิกาผู้ชายทั่วไปถึงสองเท่า การตั้งราคาให้สูงขึ้นจึงไม่มีปัญหา

คนทั่วไปจะระมัดระวังเรื่องการเก็งกำไรมาก แต่สำหรับคนขับรถแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย

พวกเขานั่งอยู่หลังพวงมาลัยไปทั่วทุกทิศทุกทางเพื่ออะไร?

ก็เพื่อจะนำสินค้าไปเก็งกำไรทุกที่ทุกทางน่ะสิ!

ดังนั้นเฉียวจิ้นปู้จึงรับปากทันที แล้วล้วงกระเป๋าเสื้อกระเป๋ากางเกงออกมา 270 หยวน วางลงบนโต๊ะ

เฉียนจิ้นมีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับความร่ำรวยของคนขับรถ

คนงานใหม่ที่เข้าโรงงานทำงานหนึ่งปีก็ยังเก็บเงินไม่ได้ 270 หยวนเลย แต่เฉียวจิ้นปู้กลับล้วงออกมาจากกระเป๋าได้ง่าย ๆ!

เฉียวจิ้นปู้มองนาฬิกาแล้วยิ้มจนหุบไม่ลง "ไอ้นี่ใหญ่กว่าขนมไหว้พระจันทร์อีกนะเนี่ย! ต่อไปถ้าเจอโจร ผมเอามาวางไว้ที่หน้าอกเลย นี่มันเกราะหน้าอกดี ๆ นี่เอง!"

เฉียนจิ้นหัวเราะลั่น

ปากแบบนี้ถ้าไม่ไปเล่านิทานที่สะพานลอยก็เสียดายแย่

เฉียวจิ้นปู้เอาหูแนบกับนาฬิกาเพื่อฟังเสียงเข็มวินาที "เสียงเพราะจริง ๆ เพราะกว่าเสียงเบรกรถบรรทุกของเราอีก"

เขาต้องกดสายนาฬิกาถึงสามครั้งถึงจะล็อกข้อมือได้ เขาชูแขนเดินไปรอบห้องเพื่อดูเวลา แต่ก็เผลอเหยียบขากางเกงตัวเองจนเกือบจะล้ม

เฉียนจิ้นก็ยังคงรินชาให้เขาต่อไป

ยังไม่สร่างเมาเลย!

แต่เฉียวจิ้นปู้คิดจะไปอวดซะแล้ว "เดี๋ยวไปลากของที่ท่าเรือ ผมต้องทำให้พวงมาลัยเป็นประกายไฟให้ได้!"

ความแปลกใหม่ลดลง เขาก็เริ่มสร่างเมาแล้วถามว่า "น้องอยากได้ถุงน่องไนลอนไหม?"

เขายกขากางเกงขึ้นให้เฉียนจิ้นดู "ของนอกนะ!"

ถุงเท้าสีขาวครึ่งท่อนที่โผล่ออกมามีตัวอักษรภาษาอังกฤษ

เฉียนจิ้นตกใจมาก "ของนอกพวกพี่ก็กล้าแตะเหรอ?"

เฉียวจิ้นปู้ไม่สนใจ "ใครจะไปสนใจล่ะ? ถ้าไม่เอาไปอวดใครก็ไม่มีใครมาจัดการได้หรอก"

"จะบอกให้นะ ลองไปดูที่ภาคใต้สิ! เรือประมงจับปลาได้ก็ไม่เอามาส่งทางการ แต่แลกเปลี่ยนของกับพ่อค้าจากฮ่องกงกลางทะเลเลย"

"ที่ท่าเรือของน้องน่าจะมีตลาดมืดของฝรั่งนะ พวกคนงานขนของหรือช่างซ่อมก็แลกเปลี่ยนของกับฝรั่งกัน"

เฉียนจิ้นอึ้ง "จริงเหรอครับ? ผมไม่เคยไปเลย ผมไปแค่ตลาดมืดในเมืองเท่านั้นเอง"

"ถึงแม้ผมจะไปหาซื้อแว่นแมลงวันมา ก็ต้องเอาตัวอักษรฝรั่งบนขาออกก่อนถึงจะกล้าเอาออกมาขายได้"

เฉียวจิ้นปู้ชี้แนะเขา "ต่อไปก็บอกว่าเพื่อนร่วมรบจากแอลเบเนียฝากมา พวกเราคนขับรถก็พูดแบบนี้แหละ ไม่มีปัญหาแน่นอน"

"ถ้าเจอคนโง่ถามซอกแซกอีก ก็ให้พวกเราคนขับรถไปเป็นพยานให้! พวกเราทุกคนมีสหายร่วมรบจากแอลเบเนีย!"