ตอนที่ 81

บทที่ 82: ดูช่างเอาใจคนจริง ๆ

minibunny · 12,709 ตัวอักษร

บทที่ 82: ดูช่างเอาใจคนจริง ๆเฉียนจิ้นพักหนึ่งวันแล้วต้องไปทำงานต่อในวันถัดไปตามปกติแล้วเขาจะจัดงานให้หน่วยจู่โจมแรงงานก่อนงานก็ง่ายมาก แค่กวาดใบไม้ที่ร่วง แค่ใช้เวลาเช้า กลางวัน เย็นอย่างละหนึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้วแล้วเหวยเซียงหมีก็จะนับเวลาเข้างานให้พวกเขาเต็มจำนวน เพื่อให้ได้เงินเดือนพิเศษ 5 เหมานี่ถือเป็นการรักเพื่อนฝูงและเป็นการซื้อใจคนในงานปราบพวกเก็งกำไร เฉียนจิ้นมีบทบาทสำคัญ เหวยเซียงหมีจึงรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของเขาในทางกลับกัน งานขนย้ายที่ท่าเรือเจี่ยไม่ใช่ง่าย ๆ เลยวันนี้มีเรือประมงหลายลำเข้าเทียบท่าอากาศหนาวทำให้เก็บอาหารทะเลได้ง่ายขึ้น ตลาด ร้านค้า และสหกรณ์ต่าง ๆ จึงต้องการสินค้าไปขาย ทำให้ของที่ส่งมามีเยอะ และงานขนย้ายก็หนักตามไปด้วยยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ไม่มีลมเลย มีแต่หมอกหนาปกคลุมไปทั่วท่าเรือ ทำให้กลิ่นคาวปลาคลุ้งไปกับหมอกดังนั้นตั้งแต่เช้าตรู่ที่เฉียนจิ้นมาถึงโกดัง เขาก็รู้สึกเหมือนถูกตาข่ายที่มองไม่เห็นรัดตัวแน่นไปด้วยกลิ่นคาวทะเลที่รุนแรงเหวยซงถูมาถึงก่อนเขา เมื่อเห็นเฉียนจิ้นก็หัวเราะอย่างขมขื่น "คิดว่าจะได้ตากแดดให้มือหน่อย จะได้หายเร็วขึ้น"มือของเขาบอบบางกว่าเฉียนจิ้นเสียอีก พอน้ำใส ๆ แตกออกผิวหนังก็เผยเนื้ออ่อน ๆ ออกมา!เฉียนจิ้นหยิบเบตาดีนออกมาทำความสะอาดให้เขา แล้วทาด้วยเจลเร่งการเจริญเติบโต จากนั้นก็พันผ้าก๊อซให้เขาชั้นหนึ่ง"ทำไมแกะน้ำใส ๆ ออกล่ะ?"เหวยซงถูเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ป้าของผมยืนยันที่จะตัดมันออก บอกว่าอย่างนั้นจะหายเร็วขึ้น"เฉียนจิ้นรู้สึกพูดไม่ออกครอบครัวของลุงคนนี้หลานชายตัวเองชัด ๆดังนั้นเขาจึงพูดว่า "วันนี้พี่ทำงานไม่ได้หรอก เดี๋ยวส่วนของพี่ผมทำเอง"เหวยซงถูซาบซึ้งใจมาก "ขอบคุณนะ สหายเฉียน ทายาแล้วดีขึ้นเยอะเลย""เมื่อวานนายก็ช่วยฉันแล้ว ไม่รู้จะขอบใจยังไงดี""ฉันเพิ่งกลับจากชนบทมาไม่มีเงิน ไม่มีของดี ๆ อะไรเลย นายบอกว่าชอบบุหรี่แบบนี้ ฉันเลยเอาที่เหลือมาให้หมดเลย"เขาเปิดกระเป๋าผ้าออกมาข้างในมีบุหรี่ยี่ห้อลาวตาวไผ่เหมือนเมื่อวานเฉียนจิ้นอยากได้มันจริง ๆบุหรี่สองซองเมื่อวานขายออกไปแล้วระบบในห้างเก็บไปบุหรี่หนึ่งซองราคา 2,000 หยวน ราคาไม่ต่ำเลยเฉียนจิ้นรับมาโดยไม่เกรงใจ แล้วเอาบุหรี่ที่เอามาครั้งนี้ใส่ในกระเป๋าของตัวเองเขาเปลี่ยนบุหรี่ให้เหวยซงถูเป็นบุหรี่ยี่ห้อหงเหมยแล้วพูดว่า "แบ่งบุหรี่ให้เพื่อนร่วมงานบ้าง การให้ของขวัญไม่ได้มีใครว่าหรอก"เหวยซงถูยิ้มแห้ง ๆ "ผมไม่ค่อยกล้า""มีอะไรต้องไม่กล้า?" เฉียนจิ้นรู้สึกงง "แค่ให้บุหรี่เพื่อนร่วมงานยังไม่กล้า แล้วต่อไปจะไปจีบสาวแต่งงานได้ยังไง?"เหวยซงถูได้ยินคำพูดนี้ก็ดูหม่น ๆ "ผมไม่จีบสาว ไม่แต่งงานหรอก ที่จริงผมแต่งงานแล้ว มีลูกแล้วด้วย"เฉียนจิ้นตกใจ "พี่อายุเท่าไหร่!""27 ปี" เหวยซงถูตอบเฉียนจิ้นรู้สึกอึ้งไม่แปลกใจแต่เหวยซงถูดูดีจริง ๆ เหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัยในชาติที่แล้ว ดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์ขณะที่ทั้งสองคุยกัน เพื่อนร่วมงานก็ทยอยกันมาถึงเหลาไกวพยักหน้าทักทายทั้งสองคน แล้วก็เริ่มเข็นรถสามล้อไปขนของคนงานคนหนึ่งเข็นรถเข็นเล็ก ๆ มาให้เฉียนจิ้น "น้องเฉียน เอารถคันนี้ไปใช้"เฉียนจิ้นพูดอย่างสุภาพ "แต่ละคนมีรถประจำของตัวเอง ผมเอารถของพี่ไปใช้ไม่ดีมั้งครับ?"คนงานหัวเราะเยาะ "เมื่อวานหัวหน้าทีมเขาล้อเล่นกับนายเฉย ๆ"เฉียนจิ้นยื่นบุหรี่ให้เขาหนึ่งซองคนงานยิ้มแล้วตบไหล่เขามีคนหนึ่งไอค่อกแค่ก เฉียนจิ้นกับคนงานมองไปแล้วก็เห็นหูซุ่นจื่อยืนมองทะเลอยู่ที่ไกล ๆ โดยเอามือไขว้หลังคนงานคนนั้นรีบออกไปหูซุ่นจื่อถอนหายใจคนเดียว "พอเห็นทะเลแล้วก็อดนึกถึงคุณปู่ไม่ได้"เฉียนจิ้นไม่เข้าใจว่าเขากำลังเล่นอะไรอยู่เหลาไกวกระซิบกับเขา "คุณปู่ของหัวหน้าคนงานจมน้ำทะเลตาย หาศพไม่เจอ"คนงานเข้าแถวหูซุ่นจื่อพูดอย่างจริงจัง "มากันครบแล้วนะ? งั้นฉันจะบอกแผนงานของทีมให้""วันนี้มีงานหลักสองอย่าง คือขนปุ๋ยยูเรียกับขนของทะเล งานทั้งสองอย่างต้องรีบทำเพราะต้องแข่งกับน้ำขึ้นน้ำลง ดังนั้นวันนี้พวกเราต้องเร่งมือกันหน่อย จะได้ไม่ต้องทำงานล่วงเวลา"เฉียนจิ้นยกมือขึ้น "รายงาน!"หูซุ่นจื่อยิ้มให้เขาอย่างเจ้าเล่ห์ "พูดมา"เฉียนจิ้นอธิบายสถานการณ์ของเหวยซงถูให้ฟัง จากนั้นก็บอกว่ายินดีที่จะช่วยเหวยซงถูโดยจะพักผ่อนน้อยลงและทำงานมากขึ้นคนงานคนอื่นก็ได้ยินแล้วก็พูดตามว่าตัวเองก็ยินดีที่จะช่วยเพื่อนร่วมงานใหม่หูซุ่นจื่อโบกมือให้พวกเขาไปทำงาน แล้วก็ให้เฉียนจิ้นกับเหวยซงถูอยู่ต่อ "มีเรื่องจะบอกพวกนายสองคนพอดี"เขาหยิบตารางเข้างานออกมาให้เฉียนจิ้นดู "เมื่อวานพวกนายทั้งสองคนถือเป็นอุบัติเหตุจากการทำงาน ตามความเห็นของฉันควรพักผ่อนที่บ้านได้แล้วในช่วงบ่าย""แต่ตอนใกล้เลิกงาน หัวหน้าทีมซ่งมาตรวจงาน แล้วพบว่าพวกนายเพิ่งมาทำงานก็ไม่อยู่ในหน้าที่แล้ว เขาก็ไม่พอใจมาก แล้วก็ต้องบันทึกว่าพวกนายขาดงาน""ตอนนั้นฉันก็โต้แย้งเหตุผลแล้ว ไม่เชื่อก็ไปถามเพื่อนร่วมงานดูได้...""หัวหน้าครับ พูดเกินไปแล้วครับ พวกเราจะไปไม่เชื่อได้ยังไงครับ?" เฉียนจิ้นรีบตอบอย่างสมรู้ร่วมคิดเหวยซงถูถอนหายใจทำงานมาตั้งครึ่งวัน ทั้ง ๆ ที่หัวหน้าบอกให้พัก แต่ทำไมกลายเป็นขาดงานไปได้ล่ะ?หูซุ่นจื่อพูดต่อ "สถานการณ์มือของน้องเหวยฉันเข้าใจนะ แต่พวกเราคนงานก็เป็นคนหยาบ ๆ ใช่ไหมล่ะ?""มือไม่มีหนังด้าน ๆ ก็ทำงานนี้ไม่ได้ ดังนั้นต้องทำต่อไป หนังที่มือหลุดแล้วก็งอกขึ้นใหม่ งอกแล้วก็หลุดใหม่ ถึงจะกลายเป็นหนังด้าน ๆ ได้""อีกอย่าง ทีมขนย้ายท่าเรือเจี่ยของเราก็เป็นทีมต้นแบบของวีรบุรุษหวังกิ้นสี่นะ อย่าทำให้ทีมต้องตกต่ำสิ!"เหวยซงถูกัดฟัน แล้วแสดงสีหน้าที่มุ่งมั่น "เข้าใจครับ! ผมจะไม่ยอมเป็นภาระแน่นอน!"เฉียนจิ้นมองหูซุ่นจื่อด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปแต่ก่อนที่เขาจะไป เขาก็หยิบบุหรี่ออกมาแล้วยื่นให้หูซุ่นจื่อจริง ๆ แล้วเขาเอาเหล้าดี ๆ มาสองขวด แต่ดูแล้วคงยังไม่จำเป็นต้องให้หูซุ่นจื่อในตอนนี้เรื่องการคืนดีกันไม่ได้ราบรื่นอย่างที่เขาคิดเฉียนจิ้นกับเหวยซงถูเป็นคู่หูกัน คนหนึ่งขนของขึ้นรถ อีกคนเข็นรถไปส่งเขาให้เหวยซงถูเป็นคนขนของเพราะเขาสามารถหนีบกล่องด้วยแขนได้ แต่การเข็นรถต้องใช้มือจับด้ามจับหูซุ่นจื่อให้งานทั้งสองคนคือปลาอานิสงส์เกล็ดสีเงินวาววับในสายหมอกส่งแสงระยิบระยับ แล้วก็ส่งกลิ่นคาวที่ฉุนเฉียวรอพวกเขาอยู่คนงานรอบ ๆ ก็เข้ามาช่วยเป็นครั้งคราวเพราะเฉียนจิ้นมีเพื่อนเป็นคนขับรถ และยังเอาบุหรี่มาให้พวกเขาด้วย พวกเขาไม่มีความขัดแย้งกับเฉียนจิ้น จึงอยากทำความรู้จักด้วยคังซินเลี่ยนหัวหน้าคนงานรองที่อยู่ห่าง ๆ สังเกตเห็นภาพนี้แล้วหัวเราะ "ช่างเอาใจคนจริง ๆ"หูซุ่นจื่อที่กำลังทำงานจนเหงื่อท่วมตัวพูดว่า "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"คังซินเลี่ยนกลอกตา "ไม่ได้พูดถึงแก แต่พูดถึงเฉียนจิ้น น้องใหม่คนนั้น"หูซุ่นจื่อได้ยินแล้วโกรธจัดในที่สุดตอนเที่ยงก็มีแดดออกหมอกจางหายไป แสงแดดส่องเครนยกของเก่า ๆ ที่เป็นสนิม ทำให้เกิดเงายาว ๆ ทอดลงไปคนงานสามถึงห้าคนจับกลุ่มกัน กินข้าวเที่ยงอย่างสนุกสนานเหวยซงถูเอาซาลาเปามา "ลองหน่อยไหม? น้องสาวผมทำอาหารเก่งมาก ซาลาเปาอร่อยนะ"เฉียนจิ้นโบกมือเขาเหนื่อยจนคลื่นไส้ตั้งแต่เช้า กินอะไรไม่ลงดีนะที่เขาเอาสแน็คบาร์มาเพิ่มพลัง ไม่อย่างนั้นตอนนี้เขาคงหมดแรงไปแล้วคนงานคนอื่นเข้ามาสอนประสบการณ์ "น้องเฉียน นายไม่ต้องทำงานหนักขนาดนั้นหรอกนะ งานนี้ต้องค่อย ๆ ทำไปเรื่อย ๆ..."เหลาไกวก็พูดว่า "แม่น้ำไหลไม่แข่งความเร็ว แต่แข่งความยิ่งใหญ่และไม่หยุดหย่อน!"เหวยซงถูพูดอย่างอับอาย "มือผมเนื้อแดงแล้ว ทำงานได้น้อย น้องเฉียนช่วยผมต่างหาก"เฉียนจิ้นบอกว่าเขาไม่มีปัญหาเขาหยิบเหล้าสองขวดออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เหลาไกว "คุณลุงครับ ช่วยเปิดแล้วแบ่งให้พี่ ๆ หน่อยนะครับ เช้านี้ขอบคุณพี่ ๆ ที่ช่วยกัน"เมื่อเห็นขวดเหล้า คนงานก็ "โอ้" ขึ้นมาเหล้าไม่มียี่ห้อ มีแค่กระดาษสีขาวติดอยู่ข้างขวด เขียนด้วยลายมือหยาบ ๆ สี่ตัวอักษร:สำหรับใช้ภายในเท่านั้น!แต่สำหรับใช้ภายในอะไรนั้นไม่มีคำอธิบายเหลาไกวเอามือลูบขวดเครื่องเคลือบอย่างพิจารณาแล้วส่ายหัว "นี่มันมาจากไหน? เอามาให้ฉันกินก็เสียของเปล่า ๆ เก็บไว้ให้คนอื่นเถอะ"คนงานซื่อ ๆ ก็พูดว่า "นายเอาเหล้านี่ไปให้หัวหน้าหูสิ เขาจะได้แบ่งงานสบาย ๆ ให้พวกนายไง?"แต่คนงานบางคนก็อยากลอง "เราเปิดขวดหนึ่งแล้วให้น้องเฉียนเอาไปส่งขวดหนึ่งสิ? เหล้าสำหรับใช้ภายในนะ! พวกเราไม่เคยลองหรอกว่าเหล้าสำหรับใช้ภายในของหัวหน้าเขาจะรสชาติเป็นยังไง!"เฉียนจิ้นเอาขวดเหล้าคืนมาแล้วเปิดมันทั้งหมด "พวกพี่ดื่มเถอะครับ จะได้เลือดลมเดินดี ร่างกายอุ่นขึ้น""นี่ไม่ใช่เหล้าดี ๆ สำหรับหัวหน้าหรอก เป็นเหล้าที่โรงงานทำเหล้าของหน่วยประชาชนที่ผมเคยอยู่ผลิตขึ้นมา นี่เป็นเหล้าสำหรับโรงอาหารภายในของหน่วย"เหล้านี้เขาเตรียมไว้ให้คนอื่น ดังนั้นต้องเป็นเหล้าดี ๆ อย่างน้อยก็เป็นเหล้าจากธัญพืชแท้ ๆ เป็นเหล้าหมักกลิ่นเจียง ความแรง 53 ดีกรีเหล้าสองขวดไม่น้อย แต่คนงานขนย้ายสิบกว่าคนเป็นคนหยาบ ๆ แต่ละคนได้ไม่ถึง 2 เหล่า (ประมาณ 100 กรัม) ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยพวกเขาใช้ฝาขวดน้ำใส่เหล้าฝากระติกน้ำทหารมีขนาดใหญ่พอที่จะใส่เหล้าได้หนึ่งเหล่ามีคนย้ายเตาจากสำนักงานมา แล้วเอาหม้อเหล็กใส่น้ำใส่เครื่องปรุง หาปลาเหลืองตัวสด ๆ มาจัดการแล้วก็เริ่มตุ๋นเหวยซงถูพูดโดยไม่ทันคิด "นี่เป็นทรัพย์สินของชาติ...""ทรัพย์สินของชาติก็มีส่วนที่เสียหายได้" เหลาไกวรับคำเขาแล้วส่งสายตาให้เหวยซงถูจึงกินซาลาเปาอย่างเงียบ ๆ เขาไม่ได้กินเนื้อปลาคนงานขนย้ายไม่ได้ชวนเขา พวกเขากินปลาสดและดื่มเหล้าอย่างมีความสุข:"เยี่ยมเลย เหล้านี่รสชาติดีจริง ๆ มีพลัง แต่ก็นุ่มนวลด้วยนะ""ต้องเป็นเหล้าที่หมักจากธัญพืชดี ๆ แน่เลย เมื่อเดือนที่แล้วน้องชายฉันแต่งงานได้ดื่มเหล้าข้าวฟ่างที่ฝากเพื่อนซื้อมาจากซานซี แต่ยังเทียบกับเหล้านี่ไม่ได้เลย""น้องเฉียนขอบคุณมากนะ! เพิ่งรู้จักกันก็ได้ดื่มเหล้าของน้องแล้ว บ่ายนี้พวกเราจะดูแลน้องเอง พี่ ๆ ไม่ได้ดื่มฟรี ๆ หรอก!"เฉียนจิ้นหัวเราะ "พี่ ๆ พูดเกินไปครับ แค่เหล้าแค่มื้อเดียวเอง พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน นี่เป็นเรื่องเล็กน้อยครับ""เดี๋ยววันไหนว่าง ๆ ผมกับพี่เหวยจะฝากคนหาเหล้ากับข้าวมาอีกหน่อย พวกพี่ไปสนุกกันที่บ้านผมได้เลย!"คนงานต่างยกนิ้วให้ "ใจกว้าง!"เหวยซงถูพูดเบา ๆ "ผมจะให้น้องสาวผมทำกับข้าวให้หลาย ๆ อย่าง เธอทำอาหารเก่งมาก"เฉียนจิ้นก็พูดเบา ๆ "ถ้าอย่างนั้นให้พี่สาวของพี่มาแต่งงานกับผมเลยดีไหม?"เหวยซงถูส่ายหัว "ถึงแม้คนโบราณจะบอกว่าพี่ชายคนโตเป็นเหมือนพ่อ แต่พวกเราเป็นยุคใหม่ สังคมใหม่ มีความคิดใหม่ เรื่องความรักเป็นอิสระ การแต่งงานก็เป็นอิสระ ผมไม่สามารถ...""พี่ครับ ผมล้อเล่นน่า!" เฉียนจิ้นหัวเราะทั้งน้ำตากินข้าวเสร็จ คนงานก็สวมเสื้อกันหนาวแล้วหาที่นอนพักผ่อนยามบ่ายหูซุ่นจื่อรีบปรากฏตัวเขามีสมุดจดหนีบไว้ที่รักแร้ แล้วพูดอย่างเร่งรีบ "วันนี้ทุกคนต้องทำงานล่วงเวลา ตอนเที่ยงไม่ต้องพักแล้ว รีบขนของเร็ว!""ทำไมต้องรีบขนาดนี้?" คนงานคนหนึ่งชื่อหวงต้าเหลียงถามอย่างไม่พอใจหูซุ่นจื่อตอบ "มีเรือลำอื่นกำลังรอเข้าท่าเรือ เราต้องรีบจัดการให้เสร็จ เรือประมงพวกนั้นจะได้รีบย้ายที่"คนงานอีกคนมองไปที่ทะเลอย่างสงสัย "ไม่เห็นมีเรือที่รีบเข้าท่าเรือเลยนี่ครับ""สรุปแกเป็นหัวหน้าคนงานหรือฉันเป็นหัวหน้าคนงาน? ทำไมแกพูดมากจัง?" หูซุ่นจื่อพูดอย่างหงุดหงิดคนงานต่างถอนหายใจแล้วกลับไปทำงานต่อเฉียนจิ้นเติมรถเข็นจนเต็ม กำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่มือ ใช้ไหล่แบกและใช้เชือกช่วยดึงรถเข็นแล้วก็เริ่มเดินหูซุ่นจื่อรีบเข้ามาหาเขา เสื้อทำงานเปิดออกสามเม็ด เผยให้เห็นนกหวีดทองเหลืองที่คอ"น้องเฉียน น้องเหวย พวกนายพักงานที่ทำอยู่ก่อน แล้วไปขนน้ำตาลทรายกับฉัน"เหลาไกวได้ยินแล้วรีบพูด "หัวหน้าหูครับ พวกน้องใหม่จะขนน้ำตาลได้ยังไง? ต้องให้พวกเราคนแก่ทำสิ"หูซุ่นจื่อยิ้ม "คนแก่ก็เป็นคนหนุ่มมาก่อนไม่ใช่เหรอ?"เขาปัดเกล็ดปลาบนเสื้อของเฉียนจิ้น "หลัก ๆ คือฉันคิดว่าคนหนุ่มสาวรักความสะอาด การขนน้ำตาลเป็นงานที่สะอาด ให้พวกเขาไปทำเถอะ""ของทะเลนี่มันสกปรกมาก ให้พวกเขาทำทั้งวัน กลิ่นคาวที่ติดตัวกลับบ้านอาบน้ำก็ไม่ออก จะไปนัดเจอแฟนแล้วไปดูหนังได้ยังไง?"มีเรือบรรทุกสินค้ากำลังขนของลงมา ข้างบนมีน้ำตาลทรายเป็นถุง ๆ ขนาดใหญ่เหลาไกวแอบเดินตามมาเมื่อหูซุ่นจื่อสั่งงานเสร็จแล้วเดินจากไป เขาก็พูดกับเฉียนจิ้นและเหวยซงถูว่า "เด็ก ๆ น้ำตาลขนยากนะ""ของมันหนักมาก ถุงหนึ่งก็ 150 กิโลกรัมแล้ว พวกนายสองคนจะทำได้ยังไง?""นอกจากนี้ น้ำตาลต้องรักษาความสะอาด ห้ามทำตกพื้นเด็ดขาด ยิ่งห้ามทำตกน้ำด้วย ไม่อย่างนั้นแย่แน่ เงินเดือนหนึ่งเดือนก็ชดใช้ไม่พอ!"เหวยซงถูใจหาย "ทำไงดี?"เฉียนจิ้นถามเหลาไกว "ปกติแล้วน้ำตาลทรายขนยังไงครับ?"เหลาไกวตอบ "สี่คนต่อหนึ่งกลุ่ม แล้วสลับกันทำ บางครั้งก็ต้องใช้รถยกดีเซลของท่าเรือด้วย"เฉียนจิ้นถาม "มีรถยกด้วยเหรอ?"เหลาไกวหัวเราะ "มีสิ ท่าเรือเจี่ยเป็นท่าเรือใหญ่สี่อันดับแรกในทะเล บริษัทคลังสินค้าของเขาจะไม่มีรถยกได้ยังไง?""ไม่ต้องพูดถึงบริษัทคลังสินค้าของท่าเรือหรอก แม้แต่แผนกขนส่งสินค้าของท่าเรือเจี่ยของเราก็มีรถยกสองคันเหมือนกัน แต่ไม่ถึงตาพวกเราได้ใช้หรอก"เฉียนจิ้นพยักหน้าอย่างครุ่นคิด แล้วก็รีบไปหาหูซุ่นจื่อหูซุ่นจื่อกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าสำนักงานเหล็ก เมื่อเห็นเขามาก็รีบก้มหน้าเข้าไปทำงานในห้องเฉียนจิ้นเดินเข้าไปถาม "หัวหน้าหูครับ น้ำตาลเยอะไปหน่อยนะครับ ขนก็ลำบาก จะแบ่งขนเป็นสองวันได้ไหมครับ?"หูซุ่นจื่อโบกมือ "ไม่ได้หรอกนะน้องเฉียน หัวหน้าทีมซ่งกดดันมาแล้ว ต้องขนให้เสร็จในวันนี้""ไม่อย่างนั้นพวกนายก็ทำงานล่วงเวลาซะหน่อย วันนี้เหนื่อยหน่อย แต่ก็ทำให้เสร็จทีเดียวเลยดีไหม?""เดี๋ยวฉันจะไปขอคำชื่นชมจากหัวหน้าทีมซ่งให้พวกนายเอง รับรองว่าแผนกจะชื่นชมพวกนายแน่!"เฉียนจิ้นหัวเราะ "ไม่ต้องหรอกครับ นี่เป็นงานของคนงานขนย้ายอยู่แล้ว""แต่หัวหน้าหูครับ วันนี้พวกเราแค่รับผิดชอบขนน้ำตาลทรายใช่ไหมครับ? อย่างอื่นไม่ต้องทำแล้ว?"หูซุ่นจื่อตอบ "ใช่ เมื่อไหร่ที่ขนน้ำตาลทรายเสร็จเมื่อนั้นก็เลิกงานกลับบ้านได้เลย""ถ้าขนไม่เสร็จ อย่าหาว่าหัวหน้าใจร้ายนะ งานก็คืองานใช่ไหมล่ะ? ต้องทำล่วงเวลา!"เฉียนจิ้นพยักหน้า "ถ้าอย่างนั้นผมต้องรีบไปทำแล้วครับ!"หูซุ่นจื่อพูดลอย ๆ "ฉันเห็นว่าเพื่อนร่วมงานของนายมีความสัมพันธ์ที่ดีกับนายนะ นายก็ให้พวกเขามาช่วยได้""ไหน ๆ นายก็เลี้ยงข้าวพวกเขาแล้ว เสียเลือดไปแล้ว ก็ควรให้พวกเขาช่วยออกแรงบ้างสิ? ไปหาพวกเขา ให้พวกเขามาทำด้วยกัน!"เฉียนจิ้นยิ้มแล้วจากไปอย่างอารมณ์ดี

ตอนนี้รู้สึกยังไง?

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น

กำลังโหลดความคิดเห็น