บทที่ 83: มึงบังคับให้กูฆ่ามึงเองนะ

บ่ายแก่ๆ ในฤดูใบไม้ร่วงไม่ใช่เวลาที่เหมาะกับการทำงาน แต่เหมาะกับการจิบชามากกว่า

โดยเฉพาะที่ท่าเรือชายทะเลแห่งนี้ บรรยากาศยิ่งดีเป็นพิเศษ

แสงแดดในปลายเดือนตุลาคมเป็นสีอำพัน เฉียนจิ้นเอนตัวพิงราวเหล็ก อาบแดดและมองออกไปยังผืนน้ำทะเล

ท้องฟ้าสีคราม ทะเลสีน้ำเงินเข้ม และเรือใบสีขาว

ที่ขอบฟ้าไกลๆ มีหมอกบางๆ ลอยอยู่เหมือนควันไฟ เรือบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่ห้าลำกำลังแล่นช้าๆ แหวกผืนน้ำเตรียมเข้าเทียบท่า

คลื่นที่หัวเรือซัดขึ้นมากระทบกับแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับเหมือนมีคนโปรยกระดาษฟอยล์ที่ยับยู่ยี่ลงบนผืนผ้าใบสีน้ำเงินสด

เหวยซงถูถือกอดแก้วน้ำเคลือบแล้วจิบชา "พวกเราไม่ทำงานตอนนี้ แล้วจะเลิกงานตอนไหน?"

เฉียนจิ้นตอบ "ไม่ต้องห่วง ไม่เลทจนพี่ไปรับลูกไม่ได้หรอก"

เหวยซงถูอธิบาย "ผมไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น ลูกสาวผมมีน้องสาวช่วยดูแล..."

เฉียนจิ้นได้ยินแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วนึกขึ้นได้ "เดี๋ยวก่อนพี่เหวย พี่แซ่เหวย? แซ่เหวยที่เหมือนชื่อคนจีนสมัยโบราณ?"

เหวยซงถูพยักหน้า "ใช่แล้ว"

เฉียนจิ้นถามต่อ "พี่มีน้องสาวคนหนึ่ง แล้วก็มีลูกสาวคนหนึ่ง และน้องสาวก็ทำอาหารอร่อยมากด้วย?"

เหวยซงถูยังคงพยักหน้า "ใช่"

ใจของเฉียนจิ้นเต้นแรง "น้องสาวพี่ชื่อเหวยชิงฮวนหรือเปล่า?"

"หืม? เหวยอะไรนะ? เหวยชิงฮวน?" เหวยซงถูถามกลับ

หลังจากเฉียนจิ้นยืนยันคำตอบแล้ว เขาก็ส่ายหน้า "ไม่ใช่ น้องสาวผมชื่อคล้ายๆ กัน แต่ชื่อเหวยชิงหัว"

"พ่อแม่ผมหวังให้เธอตั้งใจเรียน แล้วก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงนี้ได้"

เฉียนจิ้นหัวเราะ "โอเคครับ ผมรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งชื่อเหวยชิงฮวน สถานการณ์คล้ายกับน้องสาวพี่มาก ผมนึกว่าพวกเรามีบุพเพสันนิวาสลึกซึ้งขนาดนี้"

"เหวยชิงฮวนเป็นผู้หญิงแบบไหนเหรอ?" เหวยซงถูถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เฉียนจิ้นตอบ "เป็นผู้หญิงที่สวยและแข็งแกร่งมาก เป็นครูที่โรงเรียนภาคค่ำ"

"ถ้ามีโอกาส ผมจะพาเธอไปรู้จักกับน้องสาวพี่นะ พวกเขาสถานการณ์คล้ายๆ กัน แม้แต่ชื่อก็ยังคล้ายกันเลย"

เหวยซงถูมองหน้าเฉียนจิ้นด้านข้าง "พอพูดถึงผู้หญิงคนนี้ นายยิ้มอย่างหวานชื่น ถ้าให้ฉันเดา ไม่ผิดแน่ เธอคือแฟนของนายใช่ไหม?"

เฉียนจิ้นส่ายหน้า "ยังไม่ใช่ครับ แค่ช่วงที่กำลังดูๆ กันอยู่"

เหวยซงถู 'อ๋อ' แล้วดื่มชาต่อ แล้วก็กลับมาที่เรื่องเดิม

"เราจะพักอยู่แบบนี้จริง ๆ เหรอ? ผมแค่รู้สึกว่าถ้าเราไม่ทำงานในตอนกลางวัน พอถึงตอนกลางคืน..."

"พอถึงตอนกลางคืนจะมีคนมาช่วยเราทำงาน" เฉียนจิ้นพูด

คนงานขนย้ายของทุกหน่วยงานกำลังยุ่งอยู่ ร่างกายที่แข็งแรงหลายๆ คนปรากฏตัวขึ้นมาระหว่างตู้สินค้า ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นคนที่เฉียนจิ้นคุ้นเคยดี

เขาคือจางไอ่จวินที่เขาจัดให้ติดตามตัวเองอย่างลับๆ

เวลาผ่านไป

ยามเย็นก็มาถึง

น้ำทะเลเริ่มหนุนเข้ากำแพงกั้นคลื่น นำไอน้ำเค็มๆ มาด้วย

เรือที่ขนของเสร็จแล้วก็ส่งเสียงหวีดหวิดดังสนั่น ทำให้ฝูงนกพิราบที่พักอยู่บนหลังคาโกดังต้องบินหนี

คนงานพูดคุยหัวเราะกันแล้วเลิกงาน

รถยกขนาดใหญ่คันหนึ่งก็พ่นควันดำออกมา

เฉียนจิ้นพยักหน้าให้เหวยซงถู "ลุยเลย! เพื่อน!"

เหวยซงถูทำหน้ามึน "นายไปหามาจากไหนเนี่ย?"

"พี่ชายคนนี้มีแต่เพื่อนเยอะแยะ!" เฉียนจิ้นยิ้ม

คำพูดนี้ไม่ใช่แค่โม้

ในบรรดาคนขับรถที่เขารู้จักเมื่อวานนี้ มีบางคนที่ทำงานขนของที่ท่าเรือ

เมื่อกี้เฉียนจิ้นไปหาคนขับรถคนหนึ่งแล้วอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง คนขับรถก็ยินดีที่จะหาคนขับรถยกมาช่วยเขา

แต่คนขับรถยกจะมาช่วยได้ก็ต่อเมื่อเลิกงานแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ทำงานในช่วงบ่าย เอาแต่นั่งอาบแดดดื่มชา รอรถยกมา

คนขับรถยกเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งทำหน้าเศร้าๆ แต่ก็ต้องตอบรับเฉียนจิ้น "เพื่อน สรุปมีแค่น้ำตาลทรายพวกนี้ใช่ไหม?"

เฉียนจิ้นเหยียบขึ้นไปบนรถ

รถยกคันนี้ไม่เหมือนกับรถบรรทุกขนาดเล็กที่เขาเคยเห็นในความทรงจำ เป็นรถรุ่นเก่าที่ดัดแปลงมาจากรถบรรทุกปลดประจำการ จึงมีขนาดใหญ่และเทอะทะ

เมื่อขึ้นรถแล้วเขาก็ยื่นธนบัตรให้คนขับหนุ่ม แล้วยิ้ม "มีแต่น้ำตาลทรายพวกนี้แหละครับ รบกวนด้วยนะ"

"รบกวนเวลาเลิกงานที่ควรได้ไปอยู่กับภรรยา ผมรู้สึกแย่มาก เดี๋ยวพี่เอาเงินนี้ไปซื้ออะไรให้ภรรยา แล้วก็ขอโทษแทนผมด้วยนะ..."

คนขับรถมองแวบหนึ่งแล้วเห็นภาพคนงานเหล็กบนธนบัตร เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที "หืม? น้องชาย นายไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอกนะ!"

เฉียนจิ้นพยักหน้าให้เขา "เดี๋ยววันหลังชวนพี่หยูมาด้วยนะ ไปกินข้าวกันที่ร้านอาหารของรัฐเดี๋ยวผมเลี้ยงเอง!"

คนขับรถหนุ่มยิ่งมีพลังมากขึ้น "ได้เลย! นายลงไปช่วยดูให้หน่อย ฉันจะเริ่มแล้วนะ!"

น้ำมันเป็นของรัฐ ส่วนเงินเป็นของตัวเอง

เขาปล่อยให้เฉียนจิ้นลงไปแล้วก็รีบหยิบธนบัตรออกมาดู

ไม่ผิดแน่

ห้าหยวน!

เขารู้สึกดีใจมาก

ตอนแรกคิดว่าเป็นงานที่ต้องทำงานล่วงเวลาที่น่าเบื่อ แต่กลายเป็นงานที่ได้เงินพิเศษอย่างดีเลย

ทำให้เขาทำงานอย่างเต็มที่เลย!

จริงๆ แล้วก็ไม่แปลกที่คนขับรถหนุ่มคนนี้จะเห็นแก่เงิน

รถยกเก่าๆ แบบนี้ขับยากและใช้แรงเยอะ

ใช้เครื่องยนต์ เกียร์ เพลาล้อขับเคลื่อน ล้อ และแกนพวงมาลัยของรถบรรทุกปลดประจำการ แต่สภาพการทำงานของรถยกนั้นพิเศษจึงไม่สามารถใช้เกียร์รถยนต์แทนได้โดยตรง

ดังนั้น เพื่อให้สามารถถอยรถบ่อยๆ ได้ โรงงานจึงใช้วิธีที่ซับซ้อนด้วยการออกแบบและติดตั้งชุดเกียร์อีกชุดหนึ่งไว้หลังเกียร์รถยนต์

คนขับรถยกจึงต้องทำงานหลายอย่าง และใช้ทั้งแรงและจิตใจมาก

แน่นอน ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องใหญ่เมื่อเทียบกับเงินห้าหยวน

คนขับรถหนุ่มขับรถยกเหมือนบินได้

งานที่สองคนต้องทำสองวัน เขาวิ่งไปชั่วโมงเดียวก็เสร็จแล้ว

สีหน้าของหูซุ่นจื่อหม่นหมองมาก ใบหน้าที่ถูกแดดเผาจนดำอยู่แล้ว ยิ่งดูดำกว่าตอนกลางคืนอีก

เฉียนจิ้นเดินไปอย่างสบายๆ แล้วพูดว่า "หัวหน้าหูครับ มีเพื่อนมาช่วย เลยทำงานเสร็จแล้วครับ"

หูซุ่นจื่อปาปิ่นโตข้าวอลูมิเนียมไปที่เสาเครนยกของที่อยู่ไม่ไกล เสียงดัง "ก๊องแกร๊ง" จนทำให้นกนางนวลที่ริมโกดังตกใจบินหนี

เฉียนจิ้นไม่พูดอะไร จ้องมองเขา

หูซุ่นจื่อกัดฟัน "ดี! น้องใหม่! นายดีจริง ๆ! เพื่อนเยอะจริง ๆ!"

"พักอยู่ทั้งบ่ายแต่ก็ทำงานเสร็จ นายร้ายกาจมาก!"

เฉียนจิ้นพูดอย่างเย็นชา "นี่ไม่ร้ายกาจหรอก หัวหน้าหูต่างหากที่ร้ายกาจ ที่รังแกน้องใหม่อย่างพวกเราเหมือนหมา"

"เมื่อวานพวกพี่เฉียวก็ทำให้พี่เสียหน้าจริง ๆ แต่ถ้าพี่ไม่รังแกผมจนเกินไป พวกเขาจะหาเรื่องพี่เหรอ?"

"แต่ก็อย่างว่า หัวหน้าคนปัจจุบันก็เหมือนผู้ว่าคนปัจจุบัน ผมเป็นคนงาน ผมยอมรับ"

"เช้ามาผมก็เอาบุหรี่ให้พี่แล้ว พี่ให้ผมขนปลาอานิสงส์ผมก็ไปขน พี่ให้ผมขนน้ำตาลทรายผมก็ไปขน เพื่อไม่ให้พี่เสียหน้า ผมก็รอให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นเลิกงานไปก่อนถึงค่อยขน"

"พี่ต้องการอะไรอีก?"

หูซุ่นจื่อพูดไม่เก่ง เขาโกรธจนหายใจฟืดฟาด "ฉันไม่ได้ต้องการอะไร! แค่อยากบอกนายว่าที่นี่เป็นที่ของฉัน!"

"แล้วไงต่อ?" เฉียนจิ้นเยาะเย้ย

หูซุ่นจื่อโกรธจัด "แล้วฉันก็ดูออกว่าแกอยากจะยึดที่ของฉัน!"

"เมื่อวานเอาคนเป็นกลุ่มมาทำให้ฉันเสียหน้า"

"วันนี้ก็เอาบุหรี่ไปให้เพื่อนร่วมงาน แล้วก็เลี้ยงเหล้าอีก นายกำลังซื้อใจคนนะ นายเห็นฉันเป็นตดไปแล้วใช่ไหม?"

ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผล เขาเดินไปคว้าคอเสื้อเฉียนจิ้นแล้วพูดอย่างดุดัน

"จะบอกให้! ไอ้หนุ่ม! ไอ้โจวพวกนั้นเป็นแค่คนขับรถไม่ใช่ผู้บัญชาการ!"

"เมื่อวานฉันให้หน้าพวกเขาเฉย ๆ อย่าคิดว่าพวกเขาจะปกป้องแกได้ ถ้าฉันไม่ฝากของให้พวกเขาขนไป พวกเขาก็เป็นแค่ตดในสายตาฉัน!"

เหวยซงถูเข้ามาช่วย "หัวหน้าครับ ทำแบบนี้ทำไม? นี่มันการทำงานที่รุนแรงนะ!"

เฉียนจิ้นรู้สึกว่าวิธีที่เขาเข้ามาช่วยมันรุนแรงกว่าการกระทำของหูซุ่นจื่ออีก

คนๆ นี้ไม่มีความคิดที่จะโจมตีเลย เขาไม่ได้โจมตีหูซุ่นจื่อ แต่เขากอดเอวของตัวเองไว้แล้วดึงตัวเองไปข้างหลังเหมือนดึงหัวไชเท้า

แต่หูซุ่นจื่อมีแรงเยอะ เขาดึงเฉียนจิ้นไม่ออก ทำให้เขากอดเอวเฉียนจิ้นแล้วดึงเข้าดึงออก ดึงเข้าดึงออก...

เมื่อนึกถึงหน้าตาที่ดูดีของเหวยซงถู เฉียนจิ้นกลัวจริง ๆ ว่าจะมีคนเห็นฉากนี้แล้วมีปากก็พูดไม่ออก

ไม่เพียงแต่จะอธิบายไม่ได้ แต่ยังกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิดว่าปากของเขาไปทำอะไรกับเหวยซงถูมา!

เฉียนจิ้นผลักเขาออกไปก่อน พยายามพูดอย่างใจเย็นกับหูซุ่นจื่อ "หัวหน้าหูครับ เราคุยกันดี ๆ นะ ผมมาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ได้มาหาเรื่อง และก็ไม่ได้มา..."

"ฉันจะสนใจแกคนไหนคนนั้นไปทำไม" หูซุ่นจื่อตะโกน "ถ้าฉันไม่สั่งสอนแกสักยก แกก็ไม่รู้หรอกว่าใครคือหัวหน้า!"

"แน่นอน ถ้าแกชนะฉันได้ก็อีกเรื่องหนึ่ง ฉันจะยอมรับว่าแกเป็นหัวหน้า!"

มาถึงจุดนี้แล้ว

ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว

สู้กันด้วยกำลังเถอะ

เฉียนจิ้นก้มตัวลงถอดเสื้อนอกออก แล้วหนีจากหูซุ่นจื่อได้สำเร็จ

หูซุ่นจื่อก้มมองเสื้อนอกที่อยู่ในมือ แล้วรู้สึกงง "ทำแบบนี้ก็ได้เหรอ?"

เหวยซงถูช่วยเฉียนจิ้นให้ดูดี "สวยมาก! ตั๊กแตนลอกคราบ!"

เฉียนจิ้นดึงเขาให้ถอยหลัง แล้วตะโกน "ต้าจวิน! สู้กันแล้ว!"

จักรยานวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

จางไอ่จวินว่างมาทั้งวันแล้วรู้สึกเบื่อ พอได้ยินเสียงตะโกนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

หูซุ่นจื่อเห็นจางไอ่จวินลงจากรถแล้วก็ยิ้มอย่างดูถูก "น้องเฉียน! แกมันกระจอกนี่หว่า ยังต้องหาคนมาช่วยอีก?"

เฉียนจิ้นยิ่งดูถูกกว่า "พี่มันไร้ยางอาย ผมจะทำอะไรได้?"

"พี่หนักกว่าผมตั้งสองเท่า แล้วจะให้ผมสู้ด้วยกำปั้นเหรอ? นี่เรียกว่าทำถูกแล้วเหรอ?"

หูซุ่นจื่อพูด "พวกเราเป็นคนงานขนของ ต้องสู้กันด้วยแรง จะสู้กันด้วยอะไร?"

"สู้กันด้วยการขนของเหรอ? นายยิ่งสู้ไม่ได้!"

"หรือจะสู้ด้วยการทำแบบเขาล่ะ?"

เขาชี้ไปที่เหวยซงถู แล้วทำท่าส่ายเอวไปข้างหน้าข้างหลังเหมือนเมื่อกี้

หน้าของเหวยซงถูแดงก่ำ "คุณ! คุณดูถูกผมชัดๆ!"

"ไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระ" เฉียนจิ้นพูด "พวกเราจะสู้กันเพื่อเป็นหัวหน้า งั้นก็ต้องสู้กันด้วยการนำทีมมาดูว่าทีมใครเก่งกว่า!"

"ไม่อย่างนั้นถ้าพี่คิดว่าไม่ยุติธรรม พี่ก็ไปหาคนมาเพิ่มได้นะ..."

"อย่าพูดมากน่า" หูซุ่นจื่อพูดอย่างหงุดหงิด "โอเค! แกหาคนมาก็หามา! ฉันคือยอดคนอันดับหนึ่งของท่าเรือเจี่ย แกอยากหาใครก็หามาเลย!"

เขาโยนเสื้อโค้ทตัวใหญ่ทิ้งไป เผยให้เห็นกล้ามเนื้อหน้าอกที่ใหญ่โตและกล้ามท้องที่แข็งแรง

"อย่าโทษฉันที่มือหนักนะ! ต้องโทษเฉียนจิ้นที่เอาแกมาเป็นตัวตายตัวแทน!"

"อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ! ตอนฉันขนของที่ท่าเรือปิง ฉันเคยล้มคนงานหกคนด้วยตัวคนเดียวมาแล้ว!"

จางไอ่จวินยืดแขนแล้วมองหูซุ่นจื่ออย่างระมัดระวัง

คนนี้เป็นคนแข็งแกร่ง!

หูซุ่นจื่อยิ้มอย่างชั่วร้าย แล้วคำรามเสียงดังแล้วก็พุ่งเข้าใส่เหมือนหมูป่า!

จางไอ่จวินเบี่ยงตัวหลบ แล้วใช้มือขวาจับข้อมืออีกฝ่ายแล้วพลิกไปข้างหลังแล้วก็ใช้เข่ากระแทกเข้าที่ซี่โครงอย่างแรง!

"โอ๊ย!" หูซุ่นจื่อร้องลั่นแล้วกุมท้องนั่งลงบนพื้น

จางไอ่จวินมองเฉียนจิ้นอย่างงงงวย "เขาอ่อนกว่าหวางตงอีก!"

หูซุ่นจื่อไม่รู้ว่าหวางตงเป็นใคร แต่เขารู้ว่าตัวเองกำลังถูกดูถูก

เขาลุกขึ้นแล้วคำราม "แกทำให้ฉันโกรธแล้ว! ฉันจะฆ่าแก!"

ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็ใช้กำปั้นทั้งสองข้างพุ่งเข้ามา

จางไอ่จวินใช้เท้าซ้ายยันพื้นแล้วหมุนตัวไปด้านหลัง ใช้ข้อศอกขวากระแทกเข้าที่กระดูกไหล่ของหูซุ่นจื่ออย่างแรง แล้วเดินไปข้างหน้าอีกก้าวเพื่อใช้เข่ากระแทกเข้าที่ข้อพับขาของหูซุ่นจื่อ

หูซุ่นจื่อร้องโหยหวนแล้วล้มลงกับพื้น

เขากำลังจะพลิกตัวขึ้น แต่ก็ถูกจางไอ่จวินเหยียบที่ข้อเท้า แล้วจับแขนไขว้หลังกดลงบนพื้นปูนที่เปียกชื้น

"กดฉันไว้แบบนี้แล้วเรียกตัวเองว่าฮีโร่เหรอ? ปล่อยฉันขึ้นมา! เรามาสู้กันต่ออีกสามร้อยยก!"

เฉียนจิ้นและเหวยซงถูมองหน้ากัน

หัวหน้าคนนี้รูปร่างเหมือนหมี แต่ทำไมถึงเหมือนหมีงี่เง่า?

แต่จางไอ่จวินก็เป็นคนตรงไปตรงมาจริง ๆ เขาลุกขึ้นแล้วปล่อยหูซุ่นจื่อ

หูซุ่นจื่อหยิบชะแลงขึ้นมาแล้วเคาะลงไปอย่างแรงจนเกิดประกายไฟกระเด็นไปทั่ว

เขาพูดอย่างดุร้าย "แกกำลังบังคับให้ฉันฆ่าแกนะ!"

เฉียนจิ้นรีบควานหากริชและมีดทหารในกระเป๋าผ้า

จางไอ่จวินโบกมือ แล้วก็ถอดเข็มขัดทหารที่เอวออกมา

หูซุ่นจื่อโบกชะแลงเข้ามาจะฟาดคน

เข็มขัดทหารฟาดเข้าที่ไหล่ซ้ายของเขาเหมือนงูพิษ เสื้อทำงานขาดเป็นรอยจากหัวเข็มขัด

หูซุ่นจื่อเจ็บใจ "แม่ฉันเพิ่งปะให้เองนะ!"

จางไอ่จวินสะบัดเข็มขัดทหารเหมือนแส้ แล้วหมุนตัวฟาดครั้งที่สอง ฟาดเข้าที่ซี่โครงของหูซุ่นจื่ออย่างแรง

หูซุ่นจื่อร้อง "อ๊าว" แล้วก็ใช้ชะแลงฟาดเข้ามาที่หัว

จางไอ่จวินก้มตัวลงทันที เข็มขัดทหารเหมือนหางแมงป่องที่ฟาดเข้าที่ข้อพับเข่าของอีกฝ่าย

"เชี่ยเอ๊ย!" หูซุ่นจื่อเซถลาชนถังไม้ที่มีสาหร่ายดองอยู่ น้ำดองสีเหลืองน้ำตาลไหลลงพื้นทำให้ลื่น แล้วเขาก็ล้มลงทันที

เฉียนจิ้นเยาะเย้ย "หัวหน้าหูครับ ระวังหน่อยนะ!"

หูซุ่นจื่อบ่นพึมพำแล้วลุกขึ้น "พื้นมันลื่นนี่หว่า!"

"มาอีก!"

จางไอ่จวินใช้ปลายเท้าเกี่ยวเชือกขนของขึ้นมา แล้วใช้มือหนึ่งถือเชือก มือหนึ่งถือเข็มขัด ฟาดเข้าใส่หูซุ่นจื่ออย่างไม่หยุดยั้ง

"ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้างหนึ่ง!"

"ฉันยอมรับว่าแกมีฝีมือ!"

"ยอดคน! ยอดคน! ฉันยอมแพ้แล้ว อย่าสู้เลย ฉันผิดไปแล้ว!"

จางไอ่จวินหมุนเชือกในมือ แล้วก็มัดหูซุ่นจื่อไว้โดยไม่รู้ตัว

เขาถามเฉียนจิ้น "จะเอาไปแขวนไหม?"

หูซุ่นจื่อตะโกน "ถ้าแกกล้าแขวนฉัน ฉันจะผูกคอตายตรงนี้แหละ แล้วสถานีตำรวจจะไม่ปล่อยพวกแกไปแน่!"

เฉียนจิ้นเดินเข้าไปหาแล้วพูดว่า "นี่ก็เป็นเพราะพี่บังคับผมเอง!"

"ผมมาทำงานกับพี่ดีๆ ทำไมพี่ต้องทำกับผมแบบนี้? ทำไมต้องรังแกผม!"

หูซุ่นจื่อเงียบไปครู่หนึ่งแล้วอธิบายว่า "ฉันไม่คิดว่าเพื่อนของนายจะสู้เก่งขนาดนี้"

"ผมไม่ใช่เพื่อนของเขา! ผมเป็นบอดี้การ์ดของเขา!" จางไอ่จวินพูดอย่างเย็นชา

หูซุ่นจื่อตกใจกับคำเรียกนี้

เฉียนจิ้นไม่แก้ตัวอะไร "หัวหน้าหูครับ ผมแค่อยากทำงานดีๆ ไม่ได้อยากจะสู้กับพี่ และก็ไม่อยากจะยึดที่ของพี่ด้วย"

ที่แห่งนี้แม้แต่หมายังรังเกียจว่าเล็กเลย!

เฉียนจิ้นพูดต่อ "ผมดูออกแล้ว พี่เป็นคนในวงการนักเลง มีคำพูดในวงการว่าไม่สู้ก็ไม่รู้จักกัน"

"คืนนี้ผมจะเลี้ยงพี่เอง! ไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐกัน! พวกเราจะได้ลืมความแค้นแล้วเริ่มต้นใหม่ พี่ว่าไง?"

หูซุ่นจื่อตกใจอีกครั้ง

จะเลี้ยงข้าวผมที่ร้านอาหารของรัฐเหรอ?

เรื่องจริงหรือเรื่องหลอก?

เขาไม่ได้จะพาฉันไปที่รกร้างแล้วถามว่าอยากกินก๋วยเตี๋ยวหรือเกี๊ยวใช่ไหม?

เพราะตามตรรกะของเขา ถ้าเฉียนจิ้นบอกตั้งแต่แรกว่าจะเลี้ยงเหล้าเขาที่ร้านอาหารของรัฐ พวกเขาก็เป็นพวกเดียวกันตั้งแต่ต้นแล้ว!

หูซุ่นจื่อชอบพูดความจริง เขารักการกินการดื่ม โดยเฉพาะการที่คนอื่นเลี้ยง!