บทที่ 84: คุณครูเหวยสุดยอดมาก!

ในยุคนี้ ไม่มีอะไรที่แก้ไม่ได้ด้วยการไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ

ถ้ามี ก็กินสองมื้อไปเลย!

เฉียนจิ้นพาคนสามคนไปที่ร้านอาหารของรัฐแห่งที่สองจริงๆ บนโต๊ะมีทั้งเหล้าและเนื้อ หูซุ่นจื่อกับจางไอ่จวินกลายเป็นเพื่อนรักกันอย่างรวดเร็ว

พอเมาได้ที่ หูซุ่นจื่อก็ตบหน้าอกรับปากกับเฉียนจิ้นว่า "เมื่อก่อนเป็นแค่ความเข้าใจผิด ฉันมองนายผิดไปจริง ๆ ไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนตรงไปตรงมาขนาดนี้!"

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ ท่าเรือเป็นที่ที่กินคนได้"

"แต่นายไม่ต้องกลัว ต่อไปนี้ที่ท่าเรือเจี่ย นายเดินตัวปลิวได้เลย! ต่อไปฉันจะดูแลนายเอง! มีเรื่องอะไรก็อ้างชื่อฉันได้เลย รับรองว่าใช้ได้ผล!"

เฉียนจิ้นประสานมือขอบคุณ

'ต่อไปมีเรื่องอะไรอ้างชื่อพี่นะ จากที่โดนด่าจะเปลี่ยนเป็นโดนต่อยแทน'

เขาดูออกแล้วว่าหูซุ่นจื่อเป็นหัวหน้าคนงานได้เพราะเขาทำงานเก่ง หัวสมองของเขากับจางไอ่จวินอยู่ในระดับเดียวกัน

แต่คนแบบนี้ก็มีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง คือพอพูดกันตรงไปตรงมาแล้ว เรื่องอะไรก็ไม่มีอีก

หลังจากนั้นมา ชีวิตการทำงานของเฉียนจิ้นก็ราบรื่นขึ้น

หูซุ่นจื่อไม่หาเรื่องเขาอีกแล้ว แถมยังลดความกดดันในงานให้เขาโดยอ้างว่าเป็นเพราะเขาเป็นน้องใหม่

เฉียนจิ้นไม่ยอมรับ เขายังคงทำงานเหมือนคนงานคนอื่น

ทุกเช้าเขาจะจัดงานให้หน่วยจู่โจมรักษาความปลอดภัย แล้วเขาก็ไปทำงานของตัวเอง

หลังเลิกงานก็ไปรับเหวยชิงฮวนมาที่ห้องเรียนเพื่อตอบข้อสงสัย

พอถึงสิบโมงก็ปั่นจักรยานไปส่งเธอที่บ้าน แล้วก็กลับมาตรวจตราความเรียบร้อยในชุมชนพร้อมกับหน่วยจู่โจมรักษาความปลอดภัยพอดี

งานยุ่ง แต่ก็รู้สึกเติมเต็ม

ทำให้เขางดนิสัยชอบทำมือเป็นประจำไปเลย

มันไม่มีเวลา ไม่มีเงื่อนไข และไม่มีพลังงาน!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย ตั้งแต่เขาข้ามภพมา สภาพจิตใจของเขาก็แตกต่างจากปี 2027 อย่างสิ้นเชิง

เขาสดใส มีชีวิตชีวา ใบหน้าเปล่งปลั่งและมุ่งมั่นที่จะชนะโดยไม่ต้องช่วยตัวเอง!

เวลาผ่านไปอย่างเงียบสงบเข้าสู่เดือนพฤศจิกายน

วันที่ 4 เป็นวันศุกร์ ลมหนาวพัดแรง แต่ห้องเรียน 204 ก็ยังสว่างไสว หน้าต่างเปล่งแสงสีเหลืองนวลอบอุ่นออกมา

เฉียนจิ้นยืนพิงประตูห้องคุยกับเหวยชิงฮวน "หลอดไฟวัตต์น้อยไปหน่อย เดี๋ยวผมจะฝากเพื่อนร่วมงานหาหลอดไฟวัตต์สูงๆ มาให้ ผมได้ยินมาว่าตอนนี้มีหลอดไส้แล้วนะ แสงมันเป็นสีขาว สว่างมากเลย"

เหวยชิงฮวนพยักหน้าแล้วหันกลับไปดูสถานการณ์ในห้องเรียน

ทั้งสองห้องมีหลอดไฟแค่สองดวงเท่านั้น เมื่อก่อนตู้เต้าจุ่ยเป็นครอบครัวที่ประหยัดมาก กลางคืนยังจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดแทนการเปิดไฟเลย

การอ่านหนังสือต้องใช้แสงสว่างที่ดี

เยาวชนบางคนที่มาเรียนก็เอาตะเกียงน้ำมันก๊าดหรือเทียนมาเองเพื่อเพิ่มแสงสว่าง

เปลวไฟเล็กๆ โยกไปมาอยู่ในห้องด้านในและด้านนอก ทำให้หนังสือชุด "คู่มือการเรียนรู้ด้วยตนเองสำหรับคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมี" ที่ยังใหม่เอี่ยมกลายเป็นสีเหลือง

เฉียนจิ้นเห็นมีลมรั่วเข้ามาทางหน้าต่าง จึงหยิบหนังสือพิมพ์มาหนึ่งฉบับเพื่อเตรียมอุดช่องหน้าต่าง

แต่แล้วก็มีเสียงของเหวยชิงฮวนดังขึ้นที่ประตู "ผู้หญิงคนนั้น..."

จากนั้นก็มีเสียง 'ปัง' ดังขึ้น

ประตูไม้ของห้อง 205 ที่อยู่ติดกันถูกถีบเปิดอย่างกะทันหัน!

ประตูชนกำแพงจนแรงสั่นสะเทือนไปถึงห้อง 204 ทำให้ปฏิทินที่ติดอยู่บนกำแพงร่วงลงมา

เยาวชนต่างส่งเสียงอื้ออึง "เกิดอะไรขึ้น?"

"เสียงจากห้องข้างๆ?"

เฉียนจิ้นรีบออกไป

เหวยชิงฮวนรีบพูดกับเขา "เพื่อนร่วมงานของนายเหรอ? ใส่ชุดทำงานสีน้ำเงินเข้มของสหกรณ์"

ผู้หญิงคนหนึ่งถีบประตูแล้วตะโกนว่า "เฉียนจิ้น! ไอ้เนรคุณ ออกมาเดี๋ยวนี้!"

เฉียนจิ้นมองดูอย่างละเอียด

ผู้หญิงคนนี้อายุประมาณสี่สิบ หน้ากลม อวบอ้วน มีเข็มกลัด "รับใช้ประชาชน" ติดอยู่บนหน้าอก เข็มกลัดเอียงไปที่ผ้าพันคอขนสัตว์ของเธอ ดูมีฐานะ แต่ตอนนี้ดูดุดันมาก

"หวางฟาง!" สวีเว่ยตงที่ออกมาด้วยกันตะโกน

เฉียนจิ้นรู้แล้วว่ามีเรื่องแน่

ภรรยาของจางหงโปชื่อหวางฟาง ทำงานอยู่ที่สหกรณ์

หวางฟางเดินเข้าไปในห้อง 205 ทันที

เธอเหมือนคนบ้า เมื่อเห็นกาต้มน้ำเหล็กที่ตั้งอยู่บนเตา เธอก็คว้ามันแล้วปาเข้าที่กำแพง

น้ำเดือดพุ่งเป็นควันสีขาวบนโปสเตอร์ "จรวดนิวเคลียร์และดาวเทียม" ทำให้เด็กสี่คนตกใจถอยหลังไป

เมื่อเห็นว่าเฉียนจิ้นไม่อยู่ในห้อง หวางฟางก็คว้าตะขอเหล็กที่ใช้ค้ำเตา แล้วชี้ไปที่เด็กสี่คน "เฉียนจิ้น ไอ้ไม่มีทายาทสืบสกุล..."

"แกกล้าดียังไง!" หลิวเอ้ออี๋ที่หายตกใจแล้ว เมื่อได้ยินคนด่าเฉียนจิ้น เขาก็พุ่งไปเหมือนติดสปริง แล้วใช้หมัดกระแทกเข้าที่หน้าอกของหวางฟาง

หวางฟางจะดึงตะขอเหล็ก แต่เฉียนจิ้นคว้าไว้จากด้านหลัง แล้วโยนให้สวีเว่ยตงพร้อมกับตะโกน

"พอได้แล้ว! เธอมาบ้าอะไรเนี่ย!"

"ดี! ไอ้เฉียนจิ้น!" หวางฟางหันกลับมามองเขา ตาแดงก่ำ

"เฉียนจิ้น ไอ้เนรคุณ! เมื่อปีที่แล้วพ่อป่วยของแกไม่มีที่ไป ใครรับเลี้ยงเขา? ใครให้เขาอยู่ที่ถนนไท่ซาน!"

"แกไอ้ลูกชั่ว พอแกกลับมาไม่มีที่ไป ใครให้แกได้ที่อยู่อาศัยที่ถนนไท่ซาน? ใครให้แกเข้าร่วมหน่วยจู่โจมแรงงานจนมีข้าวกิน!"

"ตอนนี้แกมีปีกแข็งแล้ว ก็มาเขียนเรื่องใส่ร้ายคนอื่นซะแล้ว!"

สวีเว่ยตงเข้ามาไกล่เกลี่ย "พี่สะใภ้หวางพอได้แล้วมั้งครับ ทำไมไม่อายคนบ้างเลย..."

"แกก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน! ฉันไปสืบมาหมดแล้ว! ตอนที่เฉียนจิ้นไอ้หน้าซื่อใจคดคนนี้รายงานเรื่องของสามีฉัน แกก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย!" หวางฟางชี้หน้าเขาอย่างดุร้าย

เฉียนจิ้นพูดว่า "ถ้าสามีของเธอไม่มี..."

"ทุกคนมาดูไอ้คนไร้ยางอายคนนี้! มาดูไอ้คนหน้าเลือด คนดูดเลือดนายทุนคนนี้!" หวางฟางตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

เห็นได้ชัดว่าคืนนี้เธอตั้งใจมาสร้างเรื่องให้เฉียนจิ้นอับอาย พอรู้ว่าเฉียนจิ้นออกมาจากห้อง 204 เธอก็ไปที่ห้อง 204 เพื่อคว่ำโต๊ะอีก

เฉียนจิ้นจะห้ามเธอ เธอก็กระโดดขึ้นมาจะข่วนหน้าเฉียนจิ้น

ตอนนั้นทางเดินมีเยาวชนที่กำลังเตรียมตัวสอบเยอะมาก รวมถึงเพื่อนบ้านที่ถูกดึงดูดให้มาดูเรื่องราวก็เยอะ เฉียนจิ้นกลัวว่าจะเสียชื่อเสียงจึงไม่กล้าทำร้ายเธอ ทำได้แค่ถอยหนีไปก่อน

แต่จางไอ่จวินไม่กลัว เขาก้าวผ่านฝูงชนแล้วพูดว่า "กูแม่มชอบทำร้ายผู้หญิง!"

แต่หวางฟางก็ดุร้ายไม่แพ้กัน

เมื่อเห็นว่ามีคนจะเข้ามาทำร้ายตัวเอง เธอก็ฉีกเสื้อผ้าแล้วร้องโวยวาย "ทุกคนมาดูคนลามก! จับคนลามก! มีคนจะจับหน้าอกฉันแล้วทำลามกที่นี่!"

รวมถึงสวีเว่ยตงและชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็ตกใจไปหมด "หวางฟางทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้?"

"เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?"

"เมื่อก่อนไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้เลยนะ..."

จางไอ่จวินก็ถูกทำให้จนมุมเหมือนกัน

เพราะหวางฟางฉีกเสื้อผ้าตัวเองแล้วจะเข้าไปในอ้อมแขนของเขา!

เหวยชิงฮวนเห็นดังนั้นก็รีบก้าวไปสามสี่ก้าว แสงไฟสลัวๆ ส่องเงาของเธอที่กำลังยื่นมือและโบกมือไปบนกำแพง

"แพล๊ะ!"

เสียงดังและชัดเจน

เหวยชิงฮวนใช้มือซ้ายดึงเปียของหวางฟางเข้ามาใกล้ แล้วใช้มือขวาตบหน้าหวางฟางด้วยท่ามาตรฐาน

"แพล๊ะ! แพล๊ะ! แพล๊ะ!"

แสงไฟสลัวๆ ส่องหน้าของเธอที่ขาวเหมือนเซรามิก ตาของเธอเรียวยาว ขนตายาวๆ ทอดเงาลงมาที่ใต้ตาเหมือนปีกผีเสื้อ

เธอกำลังตั้งใจตบอย่างจริงจัง

แขนของเธอใช้แรงจากแผ่นหลัง เสื้อสเวตเตอร์สีแดงทับทิมทำให้เห็นเอวที่เพรียวบาง และยังเห็นกล้ามเนื้ออีกด้วย

คนหลายคนมองออกแล้วว่า ผู้หญิงคนนี้เคยผ่านการทำงานหนักมาแล้ว

หวางฟางถูกตบจนมึนงง

เมื่อรู้สึกตัว เธอก็กรีดร้องแล้วหันกลับไปจะข่วนเหวยชิงฮวน

"ทำอะไร! ทำอะไร!" เฉียนจิ้นรีบเข้าไปจับแขนทั้งสองข้างของเธอไขว้หลัง เพื่อไม่ให้เหวยชิงฮวนโดนข่วน

เมื่อกี้เฉียนจิ้นสังเกตเห็นแล้วว่าตอนที่ผู้หญิงคนนี้จะข่วนเขา เล็บของเธอถูกตัดจนแหลมคมเหมือนมีดเล่มเล็ก ๆ ติดอยู่ที่นิ้ว

เงาของผู้หญิงสองคนบิดพันกันบนกำแพง ร่างกายชนกำแพง ทำให้ภาพผู้นำที่ติดอยู่บนปฏิทินในห้องสั่นคลอน

เหวยชิงฮวนกัดริมฝีปากล่าง ใช้แขนซ้ายออกแรงดึงหัวของหวางฟางลงมา เพื่อตบเธอต่อไป

เพื่อนบ้านเห็นดังนั้นก็เข้ามาไกล่เกลี่ย "อย่าทะเลาะกันเลย! อย่าทะเลาะกันเลย!"

"โอ้ อาจารย์เหวยครับ คุณเป็นครูนะครับ อย่าทำร้ายกันเลย..."

"คุยกันดีๆ เถอะ..."

สวีเว่ยตงเห็นดังนั้นก็ไม่พอใจ เขาเข้าไปไกล่เกลี่ยด้วย โดยพยายามดันเพื่อนบ้านที่เข้ามาไกล่เกลี่ยออกไป

"เมื่อกี้ตอนที่พี่โดนข่วน ทำไมพวกแกไม่พูดว่า 'อย่าทำร้ายกัน'?"

"พวกแกเข้าข้างใช่ไหม? ฉันจะบอกอะไรให้ จางหงโปไม่ได้เป็นหัวหน้าคณะกรรมการชุมชนแล้วนะ แต่ฉันเป็นว่าที่หัวหน้าสถานีตำรวจด้วย!"

สถานการณ์วุ่นวายมาก

หวางฟางสลัดหลุดจากที่ควบคุมได้แล้ววิ่งออกไป

แต่ต้องแลกกับการที่เหวยชิงฮวนมีผมของเธออยู่ในมือหนึ่งกำ

เหวยชิงฮวนโยนผมทิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วก็ตบมือแล้วตะโกนว่า "จับเธอไว้!"

"เธอเป็นโรคเสียสติแล้ว เธอป่วยแล้ว!"

"อาจารย์ที่โรงเรียนของเราก็เป็นแบบนี้ คุณหมอแนะนำว่าไม่ให้เอาน้ำเย็นราดตัวเธอ หรือไม่ก็ตบหน้าเธอให้เธอฟื้น!"

หลิวต้าเจี่ยได้ยินแล้วก็รีบสั่งน้องชายเข้าไปในห้อง "น้ำเย็นเหรอ? มี! มีเยอะเลย!"

พวกเขายกถังน้ำและถือกระบวยออกมา

หวางฟางก็กลัวแล้ว

อีกสามวันก็เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว!

ในยุค 70 ก่อนที่จะเกิดภาวะโลกร้อน เมืองชายทะเลก็หนาวมาก!

หวางฟางกรีดร้อง "แกไอ้พวกจิ้งจอก อย่าพูดอะไรบ้าๆ นะ! ฉันไม่ได้เป็นอะไร..."

"ฉันจำได้แล้ว! นี่เรียกว่าบ้าคลั่ง!" หน้าตาของเหวยชิงฮวนที่สวยงามเหมือนไข่ห่านดูตกใจ "รีบเอาน้ำเย็นราดตัวเธอให้เธอฟื้นสิ ถ้าเธอไม่ฟื้นจะยุ่งแล้วนะ!"

หลิวเอ้ออี๋หมุนแขนเหมือนกังหันลม สาดน้ำในกระบวยปลิวว่อน

หลิวซานปิ่งไม่สนใจว่าจะมีคนเยอะ เขาถอดกางเกงแล้วฉี่ลงในถังน้ำ "ในหมู่บ้านเราเรียกว่าโดนตัววอร์เตอร์สิงห์เข้าสิง ต้องใช้ปัสสาวะของเด็กแก้เสนียด!"

"น้องสี่! มาฉี่ด้วยกัน! ฉี่ด้วยกัน!"

หวางฟางแทรกตัวเข้าไปในกลุ่มคนที่ดูอยู่

หลิวเอ้ออี๋ไม่สนใจ เขาหมุนแขนจนเหมือนมีแปดแขน

คุณปู่คุณย่ารีบโบกมือเหมือนคนเต้นรำ "พอแล้ว! พอแล้ว! คุยกันดีๆ เถอะ!"

เฉียนจิ้นเป็นทั้งหัวหน้าทีมจู่โจมแรงงานและหัวหน้าทีมจู่โจมรักษาความปลอดภัย เขาต้องติดต่อกับชาวบ้านในชุมชนด้วย เขาจึงให้หน้าคุณปู่คุณย่า

"หลิวเอ้อ หยุดก่อน!"

เขาจ้องหวางฟาง "ผู้หญิงใจร้ายอย่างเธอมาทำอะไร?"

หน้าของหวางฟางทั้งอ้วนและแดงก่ำ ผมกระเซิง เสื้อผ้าเปียกชื้น ไม่มีท่าทางของ "สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของถนนไท่ซาน" อีกต่อไป

เธอโกรธจนตัวสั่น "มาทำอะไรเหรอ? แกไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่..."

"ลากเธอมา! ตบเธอต่อ!" เหวยชิงฮวนพูดจบก็แกะยางรัดผมแล้วคาบไว้ที่ปาก ผมยาวสีดำตกลงมาที่ไหล่ เธอยกมือขึ้นรัดผมเปลี่ยนจากผมหางม้าเป็นมวยผม

ทันใดนั้นเธอก็ดูสดใสและสง่างาม!

จางไอ่จวินไม่รู้ว่ามาอยู่หลังหวางฟางในกลุ่มคนที่ดูอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่

เมื่อได้ยินคำพูดของเหวยชิงฮวน เขาก็เหมือนเสือที่ลงจากเขาและสุนัขดุที่กัดแม่ตัวเอง เขาพุ่งเข้าไปจับหวางฟางไว้

ชาวบ้านรีบพูดว่า "แกพูดดีๆ เถอะ!"

หวางฟางร้องไห้ นั่งลงกับพื้นแล้วโวยวาย "จะให้พูดอะไร! จะให้พูดอะไร!"

"จางหงโปทำงานให้ถนนไท่ซานอย่างขยันขันแข็งมาครึ่งชีวิต ไอ้เฉียนจิ้นคนนี้มันไร้ยางอาย..."

"ทำงานอย่างขยันขันแข็งเพื่อโกงไปครึ่งชีวิตล่ะสิ!" สวีเว่ยตงโกรธ "ตอนที่ฉันจะย้ายบ้านมาอยู่ที่นี่ ถ้าไม่ได้เอาโต๊ะใหม่ไปให้บ้านแก ฉันจะได้ย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอ?"

จูเทาเห็นพี่ชายพูดดังนั้นก็รีบพูดตาม "พี่สะใภ้ พอได้แล้วครับ พวกเราทุกคนรู้แล้วว่าสามีพี่โกงโควตาการกลับเข้าเมืองของเยาวชนที่ไปชนบท!"

คนอื่น ๆ ก็เริ่มพูดขึ้นมา

"แกไปทำงานที่สหกรณ์ หลานชายหลานสาวของแกก็ได้เข้าโรงงานหรือเข้าหน่วยงาน ไม่มีอะไรแอบแฝงได้ยังไง!"

"ลุงของฉันส่งคูปองเงินตราต่างประเทศมาให้ จางหงโปบอกว่ามีปัญหาต้องตรวจสอบแล้วก็ยึดไปเลย หลังจากนั้นก็หายไปไหนไม่รู้!"

"วันชาติปีที่แล้ว หน่วยงานเบื้องบนส่งหอยแมลงภู่ทอด 20 กิโลกรัมมาให้ชุมชนพวกเรา แล้วสุดท้ายมี 10 กิโลกรัมที่ได้ลงหม้อหรือเปล่า!"

ในบรรดาคนที่ดูอยู่ มีหลายคนที่ไม่พอใจจางหงโป

ตอนนี้มีคนนำ พวกเขาก็พูดออกมา และพูดตรงไปที่หวางฟางด้วย

"ตอนปีใหม่โรงงานทอผ้าฝ้ายแบ่งผ้าที่มีตำหนิมาให้แต่ละชุมชนแกเลือกผ้าลูกฟูกเก็บไว้ใช้เอง ส่วนพวกเราประชาชนก็ได้แค่เศษผ้าและเศษด้าย!"

"ตอนเทศกาลไหว้พระจันทร์ปี 74 อยากจะฝากให้แกซื้อขนมไหว้พระจันทร์สองสามชิ้นให้หน่อย แต่แกเอาของเก่าที่ไม่ต้องใช้ตั๋วมาให้บ้านฉัน แม่ฉันฟันหักไปซี่หนึ่งเลย!"

"ถุงมือที่แกใส่ทุกวันก็เป็นถุงมือสำหรับคนงานในชุมชน แกไม่ได้เป็นพนักงานของชุมชนเลย ไปเอามาจากไหน!"

หวางฟางตกอยู่ในมหาสมุทรแห่งสงครามประชาชนแล้ว

ในเชิงกายภาพด้วย

เพราะทุกคนโกรธแล้วก็พ่นน้ำลายใส่เธออย่างบ้าคลั่ง

ตอนนี้ข่าวลือได้แพร่กระจายไปทั่วแล้ว ส่วนเหวยชิงฮวนที่เป็นเหมือนประกายไฟก็สะบัดมือที่ชาแล้วพิงกำแพงดูเรื่องราวอย่างเงียบ ๆ

เฉียนจิ้นหันไปมองเธอ

ใต้ผมที่มวยขึ้นเผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ต้นคอ ตัดกับผมสีดำเหมือนแสงจันทร์สีขาวที่ตกลงบนกองถ่าน

เฉียนจิ้นคิดในใจ

นี่แหละคือแสงจันทร์สีขาวของเขา

เหวยชิงฮวนรู้สึกถึงสายตาของเขาแล้วก็ยิ้มให้ "เป็นไงบ้าง เมื่อกี้ฉันร้ายกาจไหมล่ะ? จะบอกให้นะ ตอนไปชนบทหลายปี ฉันฝึกฝนมาเยอะเลยนะ!"

เฉียนจิ้นยิ้ม "เมื่อกี้ผมเห็นแค่เทพธิดาที่มาช่วยผู้คนให้พ้นจากความทุกข์"

เหวยชิงฮวนเบ้ปาก "โฆษณาชวนเชื่อที่งมงาย!"

พูดจบก็หัวเราะออกมา

แต่ก็ชอบนะ!

สวีเว่ยตงรู้สึกโกรธและเสียใจ

เขาทันใดนั้นก็ใช้ที่คีบหนีบถ่านหินสีแดงๆ ก้อนหนึ่ง แล้วเดินไปหาหวางฟางแล้วจะจับมือเธอไปกดบนถ่าน

เฉียนจิ้นรีบดึงเขาไว้ "เพื่อน! ทำแบบนั้นไม่ได้นะ! ส่งเธอไปสถานีตำรวจดีกว่า!"

สวีเว่ยตงตะโกน "ฉันจะให้เธอแตะถ่านก้อนนี้ดู ของสิ่งนี้มันจะร้อนไปกว่าเงินและตั๋วที่สองผัวเมียนี้โกงไปได้ยังไง?"

หวางฟางร้องกรี๊ด

เธอคลานขึ้นมาแล้วผลักฝูงชนวิ่งลงบันไดไป

ทิ้งไว้แค่ตัวเลข 2107 บนหลังเสื้อทำงาน

นี่คือรหัสพนักงานของสหกรณ์

ในความมืดของทางเดิน รหัสที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่อิจฉาของทั้งซอยก็หายไปพร้อมกับเจ้าของโดยไม่มีร่องรอย

หลายคนถอนหายใจ

หลายคนยกนิ้วให้เหวยชิงฮวน

"คุณครูเหวยสุดยอดมาก!"

"แซ่เหวยของคุณครูเหวยมาจากคำว่า 'ยิ่งใหญ่' ต่างหาก!"

คนส่วนใหญ่ยังคงสงสัย "ผู้หญิงคนนี้มาบ้าอะไรกันแน่?"