บทที่ 85: การตัดสินใจเกี่ยวกับการจัดการกับสหายจางหงโป

ลู่ซวิ่นกล่าวว่า: ในโลกนี้ไม่มีความรักที่เกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผล และไม่มีความเกลียดชังที่เกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผล

แน่นอนว่าสิ่งนี้อาจไม่ใช่คำพูดของลู่ซวิ่น

แต่ลู่ซวิ่นรู้แน่ว่าในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีใครคลุ้มคลั่งโดยไม่มีเหตุผลอย่างแน่นอน

คนที่รู้เรื่องที่หวางฟางคลุ้มคลั่งก่อนใครคือช่างหยางจากร้านอาหารและเครื่องดื่ม

เช้าวันที่ 5 ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มสว่าง ช่างหยางก็ยืนสู้ลมหนาวไปคัดลอกรายการอาหารที่จำกัดจำนวนของวันนั้นลงบนกระดานดำเล็ก ๆ นอกร้าน

ทันใดนั้นเขาก็เห็นรถจี๊ปคันหนึ่งจอดอยู่หน้าคณะกรรมการชุมชน มีคนเอาอะไรบางอย่างไปติดไว้บนกระดานข่าว จากนั้นรถก็ขับออกไป

ตอนนี้เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยของสังคม รัฐจึงห้ามไม่ให้บุคคลหรือหน่วยงานใด ๆ ติดประกาศใบปลิวขนาดใหญ่ตามอำเภอใจ

ช่างหยางมีความตระหนักสูง เขากลัวว่าจะมีใครมาสร้างปัญหา จึงคว้ามีดหั่นเนื้อแล้ววิ่งไปดู

ลมเหนือพัดใบไม้แห้งปลิวไปที่กระดานข่าว กาวที่ผสมกับเศษ "รับใช้ประชาชน" ติดอยู่บนรายงานที่ประทับตราสีแดงขนาดใหญ่บนกำแพง

แสงสีขาวเหมือนท้องปลาจากทางทิศตะวันออกส่องสว่างขึ้นบนบรรทัดแรกของตัวอักษรขนาดใหญ่:

การตัดสินใจเกี่ยวกับการจัดการกับสหายจางหงโป อดีตหัวหน้าคณะกรรมการชุมชนถนนไท่ซาน!

ตาของช่างหยางเบิกกว้าง แล้วเขาก็รีบวิ่งกลับไปตะโกนบอกเพื่อนร่วมงานว่า "เสี่ยวหม่า เสี่ยวหม่า รีบไปที่คณะกรรมการชุมชน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

ไม่นาน คำว่า 'เกิดเรื่องใหญ่แล้ว' ก็แพร่กระจายไปทั่วชุมชนพร้อมกับลมทะเลในฤดูใบไม้ร่วง

หน้าคณะกรรมการชุมชนเต็มไปด้วยประชาชนที่เบียดเสียดกัน

มีคนหนึ่งตะโกนบอกผลลัพธ์ว่า "จางหงโปถูกไล่ออกแล้ว เขาจะต้องติดคุก!"

ผู้คนต่างแตกตื่น "ข้างหน้าดูเสร็จแล้วก็หลบหน่อย! ข้างหลังยังไม่ได้ดูเลย!"

"มีพี่ชายคนไหนจิตสำนึกดี ๆ ช่วยอ่าน 'คำตัดสิน' ให้ฟังหน่อยได้ไหม?"

"พี่ชายคนที่มีจิตสำนึกดี ๆ ก็ไม่อยากอ่าน พวกน้องชายที่มีจิตสำนึกต่ำ ๆ จะมาขอแต่ประโยชน์จากพี่ชายได้ยังไง!"

เสียงโวยวายดังไปทั่ว

คนงานโจว หม้อไอน้ำถ่มน้ำลาย "บอกแล้วว่าไอ้ลูกหมานี่ไม่สะอาด!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง:

"ให้ตายเถอะ! ไอ้จางหงโปมันโกงคูปองอุตสาหกรรมไปเยอะขนาดนี้!"

"ไม่เท่านั้น เมื่อปีที่แล้วภรรยาของฉันผ่าตัดเสร็จอยากซื้อน้ำตาลทรายแดงมาบำรุงเลือด เลยไปหาเขาเพื่อให้เขาออกใบรับรองให้ ไอ้ลูกเต่าคนนั้นยังเก็บคูปองอาหารไปสิบกิโลเลยนะ!"

"พวกนายดูข้างล่างสิ ไม่ใช่แค่จางหงโป แต่ภรรยาของเขาหวางฟางด้วย! หวางฟางทำความผิดฐานรู้เห็นแต่ไม่แจ้งความและให้ที่หลบซ่อน เธอถูกไล่ออกจากหน่วยงานแล้ว!"

ช่างหวางที่อยู่ตึกเดียวกับจางหงโปพูดว่า "มิน่าล่ะ มิน่าล่ะ เช้านี้ฉันเห็นเธอออกจากบ้าน ตอนนั้นกระดุมเม็ดที่สองของชุดทำงานเธอมันหลวมๆ..."

"เห็นหน้าอกเธอด้วยเหรอ?" มีคนถาม

ช่างหวางโกรธ "คิดอะไรของแก! นั่นเป็นส่วนสำคัญที่พนักงานของสหกรณ์ต้องตรวจสอบก่อนเริ่มงานทุกวัน!"

แต่ไม่มีใครฟังคำอธิบายของเขา ข่าวถูกส่งต่อไป:

"ช่างหวางบอกว่าหวางฟางออกจากบ้านตอนเช้าโดยเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย..."

"ช่างหวางบอกว่าหวางฟางกลับบ้านเกิดตอนเช้าโดยเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย..."

"ช่างหวางเห็นหวางฟางกลับบ้านเกิดตอนเช้าโดยที่หน้าอกโผล่ออกมา..."

ตลอดหลายปีที่จางหงโปเป็นหัวหน้าคนงาน ใบสมัครงานและอาหารบรรเทาทุกข์ของชุมชนทั้งหมดอยู่ในมือของเขา

ครอบครัวของเขาก็มีความเป็นอยู่ที่ดี

ปกติแล้วหวางฟางจะอ้างว่า 'สามีภรรยาทำงานด้วยกัน สวัสดิการเยอะ' แต่ชาวบ้านก็ไม่เชื่อ ทุกคนคิดว่าทั้งคู่ต้องทุจริตแน่ๆ

ตอนนี้องค์กรได้ออกมาตัดสินแล้ว ทั้งสองคนก็เข้ามาแทนที่ตู้เต้าจุ่ย กลายเป็น 'แมลงมูลสัตว์' ตัวใหม่บนถนนไท่ซาน

บางครอบครัวที่มีลูกกลับเข้าเมืองแล้วยังไม่มีงานทำก็ด่าว่าเขาลักไก่เรื่องการทำงาน โดยบอกว่าเมื่อปีที่แล้วเขาตัดโควตาการทำงานของพวกเขาไป

"ตอนนั้นฉันร้องไห้จนเสียงแหบเสียงแห้งในห้องทำงานของเขา แต่เขาก็ยังใจแข็ง แล้วยังด่าว่าฉันทำลายความสามัคคี..."

หวางตงเหมือนหมูป่าที่พุ่งไปข้างหน้าสุด พอได้ยินคำพูดนี้ก็หันกลับมาพูดว่า "เฮ้ๆ นี่มันเขียนไว้ว่าตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปประชาชนที่เกี่ยวข้องสามารถแจ้งความได้นะ"

"เพื่อนร่วมงานทุกคน! เราต้องล้างแค้นและแจ้งความกัน! อย่าปล่อยให้สองผัวเมียนี้รอดไปได้!"

หลายคนตะโกนว่าจะไปแจ้งความ

แต่คนที่ลงมือจริง ๆ มีไม่มาก

ทุกคนแค่ตะโกนโวยวาย ข่าวสารต่างๆ ก็ถูกส่งต่อออกไป

หวางฟางเคยเป็นนักบัญชีที่สหกรณ์ ทำไมถึงไม่ทำแล้ว? เพราะเธอทำบัญชีปลอมแล้วถูกจับได้

ตั๋วที่ออกให้แต่ละปีไม่พอ เพราะถูกหักไป ตั๋วอาหารและตั๋วผ้าเป็นตั้งๆ ถูกล็อกไว้ในตู้ลิ้นชักห้าชั้นของบ้านจาง

บนขอบหน้าต่างบ้านจางมีไส้กรอกตากอยู่ตลอดทั้งปี ไส้กรอกพวกนั้นอ้วนกว่าที่โรงงานเนื้อเสียอีก

สุดท้ายตอนที่เฉียนจิ้นออกจากบ้านก็ได้ยินข่าวว่า "รถของศาลมาถึงใต้ตึกพวกเราตอนกลางดึก แล้วไปค้นบ้านของจางหงโป ก็เจอเงินที่ทุจริตไปตั้งสองกระสอบ..."

คุณย่าหลี่ที่อยู่ชั้นหนึ่งเห็นเขาก็ยิ้ม "น้องเฉียน นายเก่งมาก! นายเป็นคนหนุ่มที่กล้าหาญต่อสู้กับอาชญากร ดีมากเลย!"

คนอื่น ๆ ก็พยักหน้า "ประเทศเรากำลังสร้างสังคมนิยม ต้องการคนแบบนาย!"

ตอนแรกมีคนเพียงส่วนน้อยที่รู้ว่าเฉียนจิ้นเป็นคนนำเรื่องไปแจ้งความกับจางหงโป

แต่หลังจากหวางฟางไปโวยวายเมื่อคืน ตอนนี้คนทั้งชุมชนก็รู้เรื่องแล้ว

เฉียนจิ้นไปที่สำนักงานคณะกรรมการชุมชน

ตอนนี้ยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่กำลังดู 'คำตัดสิน' แต่เมื่อเห็นเขามาถึงก็ต่างหลีกทางให้ แล้วก็ทักทายเขา

เฉียนจิ้นตอบกลับอย่างสุภาพ แล้วก็ยืนดูที่กระดานข่าว

ในยุคนี้ ประชาชนเป็นเจ้าของประเทศ หน่วยงานหลายแห่งให้ความสำคัญกับสิทธิในการรับรู้ของประชาชน 'คำตัดสิน' นี้จึงอธิบายความผิดของจางหงโปอย่างชัดเจน

การขายโควตารับคนงานของโรงงานในชุมชน การปลอมแปลงหลักฐานการไปชนบทของเยาวชนเพื่อหาเงิน การยักยอกสิ่งของต่าง ๆ ของคณะกรรมการชุมชนเพื่อขาย และการใช้อำนาจเพื่อล่วงละเมิดทางเพศเยาวสตรี...

เหวยเซียงหมีมาหาเขา แล้วเรียกเขาเข้าไปในสำนักงาน "เราควรไปเยี่ยมหัวหน้าจางไหม?"

"ฉันไปสืบมาแล้ว เขาอาจจะถูกส่งไปปลูกต้นไม้ที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ ถ้าเราไม่เจอเขาอีกในตอนนี้ เกรงว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอกันแล้ว"

เฉียนจิ้นไม่ไปหรอก

เขายุ่งจะตาย!

คำพูดนี้ไม่ใช่ข้ออ้าง

วันนั้นเขาไม่ได้ไปทำงานด้วยซ้ำ องค์กรได้เรียกเขาและเยาวชนอีกสามคนในหน่วยจู่โจมแรงงานไปหา

ทั้งสี่คนถูกพาไปที่สำนักงานแห่งหนึ่ง หลังจากยืนยันตัวตนแล้ว แต่ละคนก็ได้ใบแนะนำตัวหนึ่งฉบับ แล้วก็ให้ไปหาหัวหน้างานที่หน่วยงานของตัวเอง

เฉียนจิ้นดูใบแนะนำตัวของตัวเองแล้วพบว่าต้องไปหาหัวหน้าเฉิงปิงเฟิงที่แผนกการเมืองของโรงงานทอผ้าฝ้ายแห่งที่หกของรัฐ เขาก็เดาได้ว่าเป็นเรื่องอะไร

เรื่องที่จางหงโปสับเปลี่ยนโควตารับคนงานของเขาถูกเปิดเผยแล้ว และองค์กรก็ได้ตัดสินใจที่จะชดเชยให้เขา

นี่เป็นสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้แล้วตอนที่แจ้งความเรื่องจางหงโป

แต่เยาวชนอีกสามคนไม่รู้เรื่องนี้เลย

โควตารับคนงานของพวกเขาได้จากการรอคิว แต่จางหงโปไม่ได้ให้พวกเขา และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็ไม่ได้บอกอะไร พวกเขาจึงไม่รู้ว่ามีเรื่องการสับเปลี่ยนงาน และไม่รู้ว่างานที่ถูกสับเปลี่ยนคืออะไร

ตอนนี้เมื่อเห็นว่ามีโรงงานจะรับพวกเขาเข้าทำงาน ทั้งสามคนก็ดีใจจนน้ำตาไหล:

"หัวหน้าเฉียน ผมต้องไปที่บริษัทขนส่งที่สี่..."

"ผมต้องไปที่โรงงานหิน..."

"ผมต้องไปหาหัวหน้าแผนกการเมืองของโรงงานอาหารสัตว์..."

เฉียนจิ้นปลอบพวกเขา "เพื่อนๆ ใจเย็นๆ ก่อน ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่ชัดเจน แต่ทิศทางมันชัดเจนแล้ว"

"เราจะแยกกันไป แต่ละคนไปพบหัวหน้างานของตัวเอง จำไว้ว่าต้องมีเหตุผลและมารยาทที่ดี แต่ไม่ต้องรีบตอบรับการจัดงานของพวกเขา"

"ให้บอกว่าต้องกลับไปปรึกษาพ่อแม่และญาติก่อน แล้วเราจะรวมตัวกันช่วยพวกนายต่อสู้เพื่อผลประโยชน์สูงสุด!"

เยาวชนสามคนพยักหน้าอย่างแรง

เจิ้งชุนชิวที่ต้องไปบริษัทขนส่งที่สี่พูดว่า "หัวหน้าเฉียน ต้องขอบคุณนายมาก ๆ เลย! พวกเรามีนายเป็นหลักยึดแล้ว!"

เฉียนจิ้นตบไหล่เขา "ไม่ต้องเกรงใจ พูดเกินไปแล้ว พวกนายเรียกฉันว่าหัวหน้า ฉันก็ต้องทำหน้าที่หัวหน้า"

"โดยเฉพาะนายนะ จำไว้ว่าถ้าเขาจัดให้ทำงานจิปาถะอะไรก็อย่าเพิ่งรับปาก ให้บอกว่าจะกลับไปปรึกษาก่อน"

"แล้วก็บอกหัวหน้าด้วยว่านายมีเพื่อนสนิทที่เป็นคนขับรถ และคนขับรถพวกนี้ยินดีที่จะเป็นอาจารย์สอนขับรถให้!"

เจิ้งชุนชิวถึงบางอ้อแล้วก็ถามอย่างไม่เชื่อ "นายจะให้ผมเป็นคนขับรถเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก!"

"ผมว่าผมคงได้เป็นคนงานตกแต่งมากกว่า!"

ปฏิกิริยาของเขาเป็นเรื่องปกติ

เฉียนจิ้นเพิ่งจะเข้าใจเหตุผลว่าทำไมคนขับรถถึงมีสถานะสูงและไม่มีใครกล้าหาเรื่องได้เมื่อไม่นานมานี้เอง ตอนที่เขาไปกินข้าวกับเฉียวจิ้นปู้และคนอื่นๆ

ตั้งแต่ก่อตั้งประเทศมาจนถึงปี 77 คนธรรมดาอยากจะเป็นคนขับรถนั้นยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์!

ประชาชนพูดกันอย่างลับ ๆ ว่า 'เสียงแตรดังขึ้นทองคำล้านตำลึง หมุนพวงมาลัยครั้งหนึ่งเป็นนายอำเภอก็ไม่ยอม'

ทำไม?

เพราะตอนนี้คนขับรถเป็นอาชีพที่มีเกณฑ์สูงมาก ถือเป็นงานพิเศษ

ตอนนี้ยังไม่มีร้าน 4S หรือศูนย์ซ่อมแซมรถยนต์ที่แพร่หลายในชนบท แต่รถยนต์ในยุคนี้ก็มีคุณภาพไม่ดีนัก พังง่าย

ดังนั้นคนขับรถต้องเรียนรู้การซ่อมรถก่อน แล้วค่อยเรียนรู้การขับรถ

เมื่อขับรถเป็นแล้วก็ต้องไปสอบใบขับขี่

การสอบใบขับขี่ในยุคนี้มีการตรวจสอบประวัติทางการเมืองอย่างเข้มงวด เมื่อผ่านการตรวจสอบแล้วต้องได้รับการอนุมัติจากหัวหน้าหน่วยงาน ซึ่งซับซ้อนมาก

เฉียวจิ้นปู้เคยถามเฉียนจิ้นว่าอยากมาเป็นคนขับรถกับเขาไหม

ที่จริงนี่เป็นวิธีการตอบแทนบุญคุณอย่างหนึ่ง

ในยุคนี้ถ้าอยากเป็นคนขับรถ มักจะต้องเข้าไปในทีมรถของหน่วยงานใหญ่ ๆ หรือบริษัทขนส่งแล้วทำงานเป็นคนงานขนของสองสามปี เจิ้งชุนชิวมีความเข้าใจเรื่องนี้ดี และเมื่อกี้เขาบอกเฉียนจิ้นว่าเขาคงได้เป็นคนงานขนของ

และในสายตาของเขา การได้เป็นคนงานขนของก็เป็นเรื่องดีมากแล้ว

การรับลูกศิษย์ของคนขับรถมักจะเลือกจากคนงานตกแต่งที่ทนทำงานหนักได้ ดูว่าใครเข้าตาก็จะสอนให้

ต้องเรียนซ่อมรถก่อน แล้วค่อยหัดขับรถ เมื่อสอบใบขับขี่ได้แล้วก็ต้องเป็นคนขับรถรองของอาจารย์อีกสองปีถึงจะถือว่าจบการศึกษา

ตอนที่เฉียนจิ้นได้ยินขั้นตอนเหล่านี้เขาก็รู้สึกปวดหัวเลย ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความยากลำบากของมัน

เขาไม่อยากไปเป็นลูกศิษย์ เขาอยากรอจนถึงยุคปฏิรูปและเปิดประเทศที่นโยบายการสอบใบขับขี่ผ่อนคลายลง ตอนนั้นเขาจะไปสอบใบขับขี่แล้วซื้อรถเอง

แต่เจิ้งชุนชิวไม่เคยคิดฝันว่าจะได้เป็นลูกศิษย์ของคนขับรถ

เฉียนจิ้นช่วยเขาเลือกเส้นทางนี้ ทำให้เขาดีใจมาก ส่วนอีกสองคนก็อิจฉามาก

สี่คนแยกกันไป เฉียนจิ้นไปที่โรงงานทอผ้าฝ้ายแห่งที่หกของรัฐ

สถานที่ที่พ่อในนามของเขาอุทิศทั้งชีวิต

โรงงานนี้ตั้งอยู่ในเขตตะวันตกของเมือง เป็นเขตโรงงานเก่าที่มีชื่อเสียง

ในฐานะโรงงานขนาดใหญ่มีหลายส่วน ผนังด้านนอกของโรงงานหลักก่อด้วยอิฐสีแดงที่ซีดจางแล้ว ด้านนอกทาสีขาวและเขียนป้ายสีแดง

ภายในโรงงาน หลังคารูปฟันปลาเรียงรายกันยาวเหยียด เพราะการทอผ้าต้องการแสงสว่าง หน้าต่างกระจกบนหลังคาจึงถูกเอียงไว้

ถึงแม้จะไม่ได้เข้าไปในโรงงาน แต่ก็รู้สึกได้ว่าข้างในต้องสว่างไสวและเต็มไปด้วยแสงแดด

เมื่อเข้าไปในประตูเหล็กแบบปกติ ด้านข้างประตูหลักมีป้ายโฆษณาเขียนว่า "ทำอย่างเต็มที่ ทำงานเร็ว ประหยัด และดี" ด้วยสีแดงเลือดหมู

เฉียนจิ้นกำลังจะสำรวจโรงงานให้ทั่ว ก็มีรถยนต์คันหนึ่งที่กำลังจะออกบีบแตรใส่เขาแล้ว

โรงงานทอผ้าฝ้ายมีช่องทางขนส่งสินค้าเฉพาะและมีทีมขนส่งที่เขาคุ้นเคย

คนเข็นรถเข็นหลังโก่งเพื่อลากถุงฝ้าย ยางรถบรรทุกที่บดทับถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อ โรงงานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสียงดังและเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น

อิทธิพลของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยครอบคลุมทั่วทั้งสังคม แม้แต่ในโรงงานที่ค่อนข้างปิดก็ไม่เป็นข้อยกเว้น

บนกระดานข่าวและป้ายโฆษณามีข้อความที่เด่นที่สุดคือ "ฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย"

บนกำแพงนอกป้อมยามก็มี 'คำแนะนำจากสภาแห่งรัฐเกี่ยวกับการรับนักศึกษา' ติดอยู่

ตัวอักษรสีดำพิมพ์บนกระดาษสีขาวที่เบลอเมื่อกระทบกับแสงแดดตอนเที่ยง เหมือนลูกอ๊อดที่ว่ายเข้าไปในสระน้ำแห่งอิสรภาพ

เฉียนจิ้นจอดรถไว้ใต้กระดาษ ต้นเครื่องบินพัดใบไม้ลงมาที่ล้อรถ

ชายชราที่สวมหมวกผ้าขนสัตว์ในป้อมยามหรี่ตามองเขา "แผนกการเมืองอยู่ชั้นสามด้านตะวันออก นายมีอะไรกับหัวหน้าหลี่?"

เฉียนจิ้นเอาใบแนะนำตัวให้เขาดู ชายชราก็โบกมือให้เขาเข้าไปในโรงงาน แล้วก็จิบชาอย่างสบายใจ

เมื่อเจอสำนักงานแผนกการเมือง ทางเดินก็เต็มไปด้วยสโลแกน เช่น "การเดินทางในทะเลขึ้นอยู่กับหางเสือ การปฏิวัติขึ้นอยู่กับแนวคิดของผู้นำ" และ "เดินตามพรรคตลอดไป" สีสดใสมาก

ในสำนักงานมีโต๊ะหลายตัว แต่ไม่มีใครอยู่ มีเพียงหัวหน้าเฉิงปิงเฟิงที่กำลังเขียนอย่างขยันขันแข็ง

เฉียนจิ้นเคาะประตู เขาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร ชาเขียวในแก้วน้ำเคลือบกำลังส่งควันร้อนๆ ออกมา

"สหาย?"

"ผมชื่อเฉียนจิ้น" เฉียนจิ้นยื่นใบแนะนำตัวอีกครั้ง

เฉิงปิงเฟิงไม่ได้ดูใบแนะนำตัว เขาลุกขึ้นจับมือเฉียนจิ้นแล้วเชิญให้นั่งลงอย่างอบอุ่นและกระตือรือร้น

เขาถอดแว่นตาออก เผยให้เห็นรอยย่นลึกที่หางตา แล้วพูดว่า "สหายเฉียน องค์กรต้องขอโทษนายด้วยนะ..."

เขาตรวจสอบการทำงานและวิพากษ์วิจารณ์การกระทำที่ผิดกฎหมายของบุคคลที่เกี่ยวข้อง แล้วก็อ่าน 'การตัดสินใจเกี่ยวกับการคืนสิทธิ์การทำงานของสหายเฉียนจิ้น' แล้วพูดว่า:

"ตามคำแนะนำขององค์กรและการตรวจสอบของเรา โรงงานได้ตัดสินใจที่จะคืนโอกาสในการทำงานที่ควรจะเป็นของนายให้!"

เฉียนจิ้นหัวเราะอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า "หัวหน้าเฉิง ผมขอบคุณคุณ องค์กร และหัวหน้าทุกคนที่ห่วงใย แต่ผมได้เข้าทำงานในสหกรณ์หลักแล้วครับ!"

"เรื่องนี้ฉันรู้ โรงงานได้ตรวจสอบสถานการณ์ของนายแล้ว" เฉิงปิงเฟิงใช้ปากกาเคาะรูปถ่ายของผู้ผลิตดีเด่นในปี 76 ที่อยู่ใต้กระจก "แต่สถานการณ์มันต่างกัน"

"ใช่ หน่วยงานของเราเทียบกับสหกรณ์ไม่ได้ แต่นายมีโควตาพิเศษที่คณะกรรมการพรรคของโรงงานอนุมัติให้เป็นพิเศษ!"

"นายเป็นคนงานชั่วคราวที่แผนกขนส่งสินค้าของสหกรณ์หลัก 'ทำงานแบบข้าราชการ' ใช่ไหม?"

เฉียนจิ้นพยักหน้าอย่างเงียบๆ "หัวหน้าเฉิง คุณมีประสบการณ์ชีวิตและการทำงานมากกว่าผม ผมเชื่อว่าการฟังคำแนะนำของคุณไม่ผิดแน่"

"แต่ผมไม่สามารถลาออกจากงานชั่วคราวนี้ได้!"

"ผมไม่กลัวคุณจะดูถูกผม ที่จริงแล้วงานนี้ของผมมันมาแบบไม่ถูกต้อง แต่มันก็มาด้วยความยากลำบาก!"

เขาเล่าเรื่องที่แต่งขึ้นระหว่างทาง:

หลังจากที่เขากลับเข้าเมือง เขารู้ว่างานที่โรงงานทอผ้าฝ้ายที่หกของรัฐซึ่งควรจะได้นั้นไม่เป็นไปตามที่หวัง ทำให้เขารู้สึกเศร้าใจมาก แล้วก็ยังโดนแฟนทิ้งไปอีก ทำให้เขาคิดจะฆ่าตัวตาย

พี่ชายคนหนึ่งในชุมชนชื่อหวางตงได้ช่วยชีวิตเขาไว้ หลังจากได้รู้เรื่องราวของเขาแล้ว ก็ได้สละโอกาสในการเป็นคนงานขนของที่ควรจะเป็นของตัวเองให้เขา

"ตอนนี้ผมจะจากท่าเรือมาที่โรงงานได้ง่าย ๆ แต่การเสียสละของพี่หวางตงก็จะเปล่าประโยชน์!"

"ดังนั้นผมเลยคิดว่า โอกาสในการทำงานที่องค์กรและหัวหน้าโรงงานมอบให้ผมในตอนนี้จะสามารถ..."

เฉิงปิงเฟิงเข้าใจความหมายของเขา "ให้หวางตงเหรอ?"

เฉียนจิ้นพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ผมคิดว่าบุญคุณที่ได้รับมาไม่ควรลืมเป็นคุณธรรมอันยอดเยี่ยมของพรรคและวัฒนธรรมดั้งเดิมของเรา"

"อย่างที่กล่าวไว้ว่าเมื่อดื่มน้ำก็ไม่ควรลืมคนที่ขุดบ่อน้ำ ผมสามารถมีชีวิตรอดจนได้รับความห่วงใยจากองค์กรและหัวหน้าโรงงานได้ ต้องขอบคุณพี่หวางตงในชุมชนของเรา"

เฉิงปิงเฟิงรู้สึกอึดอัด "เรื่องนี้ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ นายรอแป๊บหนึ่งนะ ฉันต้องรายงานสถานการณ์นี้ให้หัวหน้าแผนกแรงงานและหัวหน้าโรงงานที่เกี่ยวข้องฟังก่อน เพื่อขอความเห็นของพวกเขา"