บทที่ 86: แผนการแทรกซึมเข้าแผนกความปลอดภัย!

ลมในฤดูใบไม้ร่วงพัดพารวงข้าวสาลีไปทั่วทุ่งในขณะที่ดวงอาทิตย์สาดส่องแสงอันอบอุ่นไปทั่วทั้งแผ่นดิน ช่างเป็นฤดูกาลที่เต็มไปด้วยความงามของบทกวีและภาพวาดจริงๆ

เมืองริมชายฝั่งแห่งนี้เต็มไปด้วยลมหนาวและแสงแดดที่ถักทอเข้าด้วยกัน ก่อให้เกิดโลกที่ดูขัดแย้งกันอย่างประหลาด

เฉียนจิ้นปั่นจักรยานกลับมายังถนนไท่ซานอย่างรวดเร็ว

การเดินทางครั้งนี้ไม่เสียเที่ยวและก็ไม่ผิดจากที่คาดไว้เลย

โควตางานที่โรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 ถูกสลับไปให้หวังตงเรียบร้อยแล้ว

การรับสมัครคนงานของโรงงานต่าง ๆ ในตอนนี้ไม่เข้มงวดเหมือนช่วงปี 1950 และ 1960 แล้ว อย่างที่เห็นได้จากการที่โจวเหยาจู่ได้เข้าทำงานในโรงงานกาวเบอร์ 7 นั่นแหละ

หรือแม้กระทั่งจากที่จางหงโป หัวหน้าคณะกรรมการชุมชนยังสามารถร่วมมือกับผู้นำโรงงานเพื่อจัดการเรื่องการเข้าทำงานได้เลย

โรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 ไม่ได้สนใจเลยว่าเฉียนจิ้นจะไปทำงานหรือไม่ แต่เนื่องจากเรื่องของจางหงโปถูกเปิดโปงและองค์กรเริ่มสืบสวน พวกเขาจึงต้องหาทางออกให้กับเรื่องนี้

ตราบใดที่เฉียนจิ้นยอมตกลงและไม่สร้างปัญหา โควตานี้จะถูกโอนไปให้ใครก็ได้

ในความเป็นจริง การสลับคนเข้าทำงานแบบนี้เป็นเรื่องปกติมาก ทั้งในอดีตและปัจจุบัน และแม้แต่ในไม่ช้าเมื่อการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับมาอีกครั้ง ซึ่งการควบคุมของรัฐจะเข้มงวดขึ้น ก็ยังมีนักศึกษาจำนวนมากที่ถูกสับเปลี่ยนตำแหน่งเข้าเรียน

เฉียนจิ้นไปหาคนให้ช่วยเรียกหวังตงกลับมา

หวังตงที่กำลังเหงื่อท่วมตัวรีบวิ่งเข้ามาและถามอย่างโผงผางว่า "เฮ้ย! นายโดดงานเหรอ? ฮ่าๆๆ งานแบกหามไม่ใช่งานสบายใช่ไหมล่ะ?"

เฉียนจิ้นยื่นหนังสือแจ้งเข้าทำงานให้เขา "อยากไปทำงานที่โรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 ไหม?"

หวังตงถึงกับชะงัก

เขาหยิบกระดาษหนาๆ นั้นมาอย่างไม่รู้ตัว นิ้วของเขาสัมผัสได้ถึงตราวรที่นูนขึ้นมาบนกระดาษ:

<หนังสือแจ้งการจ้างงานพนักงานใหม่>!

ตัวอักษร “เฉียนจิ้นสหาย” ที่พิมพ์ด้วยหมึกตะกั่วถูกขีดฆ่าด้วยปากกาและเปลี่ยนเป็น “หวังตง” หมึกเพิ่งจะแห้งไปไม่นาน

เขายื่นมือไปสัมผัสตัวอักษรที่พิมพ์ว่า ‘รหัสแรงงานทางทะเลหมายเลข 19771105’ตราวรบนกระดาษมีความน่าสนใจเป็นพิเศษ

ลมเหนือพัดผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้ามาทำให้กระดาษปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนังสั่นไหว

ไม่รู้ว่าใครวางแก้วเคลือบไว้บนโต๊ะข้างๆ ในแก้วมีใบชาที่จมลงก้นแก้วและมีชั้นของคราบชาสีสนิมลอยขึ้นมา

"ให้ฉันเหรอ?" หวังตงได้ยินเสียงของตัวเองดังมาจากที่ไกลๆ "ไอ้ห่า! ทำไมถึงให้ฉันล่ะ!"

เขาเฝ้ารอวันนี้มานานแสนนาน

จริงๆ แล้ว ทีมปฏิบัติการแรงงานทั้งห้าทีมถูกจัดเรียงตามเวลาที่ก่อตั้ง ทีมที่ 1 เก่าสุดและทีมที่ 5 ใหม่สุด

หวังตงเป็นหัวหน้าทีมที่ 1 เขาเป็นสมาชิกที่เข้าร่วมทีมเร็วที่สุดในบรรดาคนทั้งหมดในตอนนี้!

แต่เพราะนิสัยใจร้อนทำให้ไม่เป็นที่โปรดปรานของผู้นำ จางหงโปจึงไม่ได้ผลักดันเขาและเขาก็ไม่มีเส้นสายของตัวเอง ทำให้เขาต้องอยู่ในทีมอย่างซึมเศร้า

ในความเป็นจริง ตอนแรกเขาไม่ได้มีนิสัยหัวรั้นขนาดนี้ แต่หลังจากที่ต้องใช้ชีวิตอย่างหงุดหงิดในทีมปฏิบัติการแรงงานมานานเกินไป เขาก็เลยปล่อยตัวให้เป็นแบบนี้

เมื่อมองดูชื่อบนหนังสือแจ้งอย่างละเอียด หวังตงก็เงยหน้าขึ้นมองเฉียนจิ้น

"ตั้งแต่นายเข้ามาในทีมฉันก็ไม่เคยทำดีกับนายเลย นายเป็นถึงหัวหน้าทีมแต่ฉันก็ยังคงขัดแย้งกับนายและไม่เชื่อฟังนาย ทำไมนายถึงให้โอกาสนี้กับฉันล่ะ?"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "เพราะฉันเป็นหัวหน้าทีม ฉันต้องทำอย่างยุติธรรม"

"ศูนย์ซ่อมบำรุงต้องการคนที่เป็นแบบอย่างด้านการสนับสนุนเกษตรกรรม ฉันก็เลยส่งสหายซูเข้าไป โรงงานกาวเบอร์ 7 ต้องการคนที่เป็นแบบอย่างและก้าวหน้า สหายโจวมีคุณสมบัตินั้น ฉันก็เลยส่งสหายโจวเข้าไป"

"ตอนนี้โรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 ไม่มีเงื่อนไขอะไรเป็นพิเศษ มันถึงตาของนายแล้ว"

หวังตงกัดริมฝีปากและขมวดคิ้ว เหมือนกับกำลังทำหน้าตลกๆ หรือกำลังกลั้นน้ำตาอยู่

เขาหายใจเข้าลึกๆ และพูดว่า "นายควรเป็นหัวหน้าคณะกรรมการชุมชนนะ ทุกคนต้องเชื่อฟังสบายแน่"

"ใครไม่เชื่อฟังนาย ฉันจะจัดการเขาเอง!"

เฉียนจิ้นรีบโบกมือ "อย่าพูดเรื่องไร้สาระ ฉันไม่ใช่เจ้าหน้าที่คณะกรรมการชุมชน ไม่มีงานประจำ ไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นหัวหน้าและก็ไม่อยากเป็นด้วย"

จากนั้นเขาก็ดึงหัวข้อกลับมา "โรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 อาจจะไม่ดีเท่าศูนย์ซ่อมบำรุง แต่ก็ไม่ได้แย่ไปกว่าโรงงานกาวเบอร์ 7 หรือที่อื่นหรอกนะ"

หวังตงเงยหน้าขึ้นทันที "ฉันรู้ดีอยู่แล้ว! โรงงานรัฐวิสาหกิจยักษ์ใหญ่ทั้งสี่แห่งในเมืองริมชายฝั่งของเรา โรงงานปั่นฝ้ายถ้าไม่เป็นที่หนึ่งก็เป็นที่สองแน่นอน สวัสดิการดี ค่าตอบแทนสูง และมีคนงานหญิงเยอะ ผู้ชายก็หาง่าย"

"นายไม่ได้มีภรรยาแล้วเหรอ?" เฉียนจิ้นรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ให้โควตาเขาไป

หวังตงหัวเราะแหะๆ "หัวหน้าทีมเฉียน นายยังไม่มีคนรักนี่นา!"

"นายส่งฉันเข้าไปในโรงงานปั่นฝ้าย ฉันจะหาภรรยาให้นายเอง!"

เฉียนจิ้นโบกมือ "เรื่องนี้ไม่ต้องเป็นห่วง นายไปทำงานดีๆ เถอะนะ ปรับนิสัยตัวเองด้วยล่ะ อย่าเพิ่งไปทำงานวันเดียวก็ถูกไล่ออกซะก่อน"

หวังตงรีบพูด "ไม่มีทางแน่นอน ฉันไปแล้วจะตั้งใจทำงานแน่นอน!"

"อย่างที่สหายซูบอก พวกเราในทีมปฏิบัติการแรงงานไม่มีคนขี้ขลาด มีแต่พวกหัวกะทิเท่านั้น ฉันไปแล้วจะทำตัวเป็นคนก้าวหน้าแน่นอน!"

เฉียนจิ้นเชื่อเขาน้อยกว่าเชื่อว่าตัวเองเป็นจักรพรรดิจิ๋นซีกลับชาติมาเกิดซะอีก

เขาพูดว่า "อย่าพูดเกินจริงไปเลย นิสัยของนายฉันไม่รู้หรอกเหรอ? ส่งนายไปแผนกผลิตนี่คือทำร้ายนายชัดๆ นายต้องมีเรื่องกับเพื่อนร่วมงานและหัวหน้าแน่นอน"

หวังตงพยายามจะเถียง

เฉียนจิ้นโบกมือ "ฟังฉันนะ หนังสือแจ้งฉบับนี้มีช่องโหว่ที่เราสามารถใช้ประโยชน์ได้"

"นี่คือหนังสือแจ้งการรับสมัครคนงานอย่างเป็นทางการของโรงงานปั่นฝ้าย แต่มันไม่ได้ระบุว่าจะเป็นงานประเภทไหน"

เขาเลิกคิ้วให้หวังตง "ตามทฤษฎีแล้ว แผนกไหนหรือฝ่ายไหนรับนาย นายก็สามารถไปที่นั่นได้"

"ฉันไปถามหัวหน้าแผนกการเมืองมาแล้ว แผนกความปลอดภัยของพวกเขากำลังขาดคนพอดีเลย หนึ่งตำแหน่ง!"

หวังตงมองเขาด้วยความไม่เชื่อ

โรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6!

แผนกความปลอดภัย!

เนื่องจากความซับซ้อนของสภาพสังคมและความต้องการด้านความมั่นคงของชาติ โรงงานของรัฐในฐานะเสาหลักทางเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศจึงมีการจัดตั้งแผนกความปลอดภัยขึ้นเพื่อรับผิดชอบงานด้านการรักษาความปลอดภัย

แผนกนี้มีหน้าที่รับผิดชอบงานหลายด้าน เช่น ความปลอดภัยของโรงงาน การรักษาความลับ การจัดการสถานการณ์ฉุกเฉิน และการให้ความรู้แก่คนงาน ซึ่งเป็นเหมือนสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยในโรงงานขนาดใหญ่

ในแง่ของโครงสร้าง แผนกความปลอดภัยอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของหน่วยงานรักษาความปลอดภัยระดับสูงและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

ในแง่ของอุปกรณ์ พวกเขามีเครื่องแบบ ปืน และกุญแจมือ เหมือนกับสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยตามท้องถนน

ในแง่ของอำนาจและหน้าที่ พวกเขามีหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยในพื้นที่โรงงาน และสามารถจับกุมและสืบสวนคดีได้เช่นเดียวกับสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อย

ดังนั้น การได้เข้าร่วมแผนกความปลอดภัยของโรงงานขนาดใหญ่ของรัฐในยุคนี้จึงไม่ต่างอะไรกับการเข้าร่วมสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยเลย

เฉียนจิ้นพยักหน้าให้หวังตง "ฉันคิดว่าด้วยนิสัยของนาย การไปทำงานในแผนกผลิตคงไม่เวิร์ค นายต้องมีเรื่องกับคนอื่นแน่นอน"

"แต่ถ้าได้เข้าไปในแผนกความปลอดภัย นิสัยและกำลังของนายจะเหมาะกับงานนี้เลย!"

หัวใจของหวังตงเต้นรัว "ไม่มั้ง ตอนที่ฉันอยู่ในกองทัพฉันก็ไม่ได้ทำความดีความชอบพิเศษอะไร ตอนที่ปลดประจำการก็ไม่มีสิทธิพิเศษที่จะได้งานทำก่อนใครเลย..."

"ฉันก็คิดว่าคงยาก" แต่เฉียนจิ้นก็ยังอยากลอง "เรียกเฉิงหัวมาหาฉันก่อนแล้วถามเขาหน่อยว่าเรื่องนี้เป็นไปได้ไหม"

หวังตงไม่สนใจที่จะเก็บหนังสือแจ้งไว้ เขารีบวิ่งออกไปทันที

เฉิงหัวมาถึงเร็วกว่าเขาอีก เมื่อเข้ามาเขาก็กะพริบตาและถามว่า "หัวหน้าทีมเฉียน มีอะไรอร่อยๆ ไหมครับ?"

เฉียนจิ้น: (⊙⊙?)

หวังตงตามมาข้างหลังอย่างหอบเหนื่อยและพูดว่า "พูดเรื่องสำคัญก่อน เรื่องสำคัญ! ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ฉันจะยอมทุบหม้อข้าวตัวเองเพื่อเลี้ยงนายที่ภัตตาคารของรัฐเบอร์ 2 เลย!"

เมื่อเฉิงหัวฟังความคิดของทั้งสองคนแล้ว เขาก็เกาศีรษะ "อยากเข้าแผนกความปลอดภัยของโรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 เหรอ? เรื่องนี้ยากนะ"

เมื่อเฉียนจิ้นได้ยินว่ามันแค่ยาก ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ เขาก็มีกำลังใจขึ้นมาทันที "ทำยังไงถึงจะทำได้?"

เฉิงหัวนับนิ้ว "การรับคนของแผนกความปลอดภัยมีสามช่องทางหลักๆ หนึ่งคือทหารที่ย้ายมาจากกองทัพหรือปลดประจำการ สองคือบัณฑิตจากสถาบันรักษาความปลอดภัย และสามคือการรับสมัครตำรวจทั่วไปจากสังคม"

"หวังตงเป็นทหารปลดประจำการก็เข้าเกณฑ์อยู่แล้ว องค์ประกอบครอบครัวของเขาก็ดี ปู่หวังของเขาเป็นถึงหัวหน้าหน่วยขนส่งตอนปลดปล่อยเมืองริมชายฝั่ง นี่เป็นคะแนนพิเศษแต่ก็ได้แค่เล็กน้อยเท่านั้น"

"พูดตามตรง ถ้ามีเส้นสายกับผู้นำโรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 หรือผู้นำแผนกความปลอดภัย ก็มีโอกาสสูงที่จะได้เข้าไป"

"แต่นายมีเส้นสายไหม?"

หวังตงหน้าเสีย "ไม่มีเลย!"

เฉียนจิ้นครุ่นคิด "เราสามารถสร้างเส้นสายได้ เราไปติดต่อกับผู้นำแผนกความปลอดภัยก่อน เฉิงหัว นายสามารถแนะนำให้หน่อยได้ไหม?"

เฉิงหัวกล่าวว่า "ต้องไปหาผู้ช่วยหัวหน้าผัง เขามีความสัมพันธ์กับแผนกความปลอดภัยของหน่วยงานรัฐวิสาหกิจใหญ่ๆ"

ในเวลานี้ หน้าที่หัวหน้าทีมปฏิบัติการรักษาความสงบเรียบร้อยของเฉียนจิ้นก็มีประโยชน์แล้ว

เขาเป็นคนของสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยและยังเคยทำความดีความชอบหลายครั้ง ทำให้ผังหลายฝูมีความรู้สึกที่ดีต่อเขา

บังเอิญเป็นเวลาอาหารกลางวันพอดี เขาจึงพาหวังตงไปเลี้ยงข้าวผังหลายฝู

ไม่จำเป็นต้องไปภัตตาคารขนาดใหญ่ของรัฐ ร้านอาหารเล็กๆ ของรัฐที่ชื่อว่า "หยางชุน" บนถนนไท่ซานนี่แหละที่เฉียนจิ้นเลือก

ภัตตาคารหยางชุนไม่มีเมนูพิเศษอะไรมากนัก แต่โจ๊กข้าวกับอาหารทะเลของที่นี่มีชื่อเสียงมากในเมือง โจ๊กหนึ่งชามราคาห้าเหรียญกับคูปองอาหารหนึ่งชั่ง ซึ่งถือว่าเป็นอาหารฟุ่มเฟือยในยุคนั้น

ชาวบ้านบนถนนไท่ซานถ้าจะเลี้ยงใครก็มักจะมาที่ภัตตาคารหยางชุนเพื่อกินโจ๊กอาหารทะเล เฉียนจิ้นเอาเหล้ามาเอง หนึ่งคนหนึ่งชามใหญ่และอีกชามเป็นเกี๊ยวน้ำซุปไก่แท้ๆ ก็ถือว่าสมบูรณ์แบบแล้ว

เกี๊ยวน้ำซุปไก่ของร้านก็มีชื่อเสียงมากเช่นกัน น้ำซุปใสแต่มีรสชาติเข้มข้น สามารถมองเห็นโครงกระดูกไก่ที่ต้มไว้ ราคาแค่หนึ่งเหรียญห้าเซ็นต์ต่อชามและเป็นที่นิยมอย่างมาก

เฉียนจิ้นรินเหล้าให้ผังหลายฝู "เป็นเหล้าที่เอามาจากโกดังของหน่วยงานของเราเลยครับ หัวหน้าผังลองชิมดูนะ"

ผังหลายฝูหัวเราะแหะๆ "ยังไงซะการทำงานในสหกรณ์ก็สบายกว่า ต่อให้เป็นแค่คนงานแบกหามของดีๆ ก็มีไม่น้อยหรอก!"

เขาจิบเหล้าไปอึกหนึ่งแล้วก็ชมไม่หยุด "รสชาติเข้มข้นใช่ไหม? รสชาติคล้ายๆ กับหวู่เหลียงเย่เลย!"

เฉียนจิ้นรู้สึกเคารพในทันที: ผู้นำก็คือผู้นำจริงๆ

เหล้าขาวในขวดของเขาคือหวู่เหลียงเย่จริงๆ!

เมื่อดื่มเหล้าที่เผ็ดร้อนและกินโจ๊กที่ร้อนๆ ทุกคนก็รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมา หัวข้อสนทนาก็เริ่มขึ้น

ผังหลายฝูกล่าวว่า "เรื่องแผนกความปลอดภัยของโรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 ฉันรู้มาว่าพวกเขากำลังขาดคนอยู่จริงๆ แต่ในหน่วยงานของเขามีคนไม่น่าเชื่อถือเยอะแยะไปหมด พวกเขาอยากได้คนที่มีฝีมือจริงๆ มาคุมงาน"

หวังตงเงียบไปทันที

เขาก็เป็นหนึ่งในคนที่ไม่น่าเชื่อถือนั่นแหละ!

เฉียนจิ้นตบไหล่เขา "ปกตินายก็ด่ากราดไปทั่วไม่กลัวอะไรทั้งนั้น พอมาถึงเรื่องสำคัญทำไมถึงหงอยแบบนี้ล่ะ?"

หวังตงหัวเราะอย่างขมขื่น "หัวหน้าทีมเฉียน เพราะเรื่องสำคัญแบบนี้ฉันทำไม่ได้จริงๆ!"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "นายทำได้แน่นอน! ข้างหลังนายมีฉันและสหายอีกห้าสิบกว่าคนในทีมของเรา!"

"ถ้านายเข้าแผนกความปลอดภัยของโรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 นั่นหมายความว่าแผนกของพวกเขามีทหารที่แข็งแกร่งเพิ่มขึ้นห้าสิบกว่าคนเลยนะ!"

ผังหลายฝูกล่าวกับเขา "นายเป็นทหารที่เก่งจริงๆนะ เคยจับขโมย เคยจับฆาตกร และเคยจับโจรปล้นทรัพย์ ถ้านายได้เข้าโรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 นายก็จะได้เข้าแผนกความปลอดภัยจริงๆนั่นแหละ!"

เฉียนจิ้นส่ายหน้าและพูดว่า "หัวหน้าผัง นายว่าอย่างนี้ดีไหม? ให้หวังตงเข้าเป็นสมาชิกของทีมปฏิบัติการรักษาความสงบเรียบร้อยและทำความดีความชอบไปก่อน"

"ในขณะเดียวกัน นายช่วยติดต่อผู้นำแผนกความปลอดภัยให้หน่อย ฉันกับหวังตงจะไปเลี้ยงข้าวพวกเขา"

"ถึงตอนนั้นเราจะช่วยกันผลักดันสหายหวังตงให้เข้าไปในแผนกความปลอดภัย!"

ผังหลายฝูพยักหน้า "เป็นความคิดที่ดีนะ การเข้าร่วมทีมปฏิบัติการรักษาความสงบเรียบร้อยไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก จริงๆ แล้วหน่วยงานของเรามีอำนาจในการตัดสินใจเรื่องนี้เอง เป็นค่าใช้จ่ายแค่วันละห้าเซ็นต์เท่านั้น"

"การเลี้ยงข้าวเพื่อทำความรู้จักก็ง่ายกว่าอีก ฉันสนิทกับหัวหน้าและรองหัวหน้าของพวกเขาอยู่แล้ว"

"ที่ยากคือการทำความดีความชอบ! หวังตงจะทำความดีความชอบได้ยังไง? การทำความดีความชอบในงานรักษาความสงบเรียบร้อยมันไม่ใช่แค่เรื่องการขุดท่อระบายน้ำ หรือการช่วยคนชราข้ามถนนนะ!"

เฉียนจิ้นโน้มตัวเข้าไปใกล้และพูดว่า "ถ้าจับโจรปล้นล่ะ? ไปจับโจรปล้นที่มีการรวมกลุ่มที่คอยดักซุ่มอยู่ในตลาดมืดล่ะ?"