บทที่ 87 มรดกบรรพบุรุษของตระกูลเฉียน

เช้ามืดของวันที่ 6 พฤศจิกายน ท้องฟ้ามืดสนิท

เป็นครั้งแรกที่เฉียนจิ้นมาถึงท่าเรือ A เร็วขนาดนี้

เมื่อมีสวีเว่ยตง ตลาดมืดทั้งหมดในเมืองริมชายฝั่งก็ถูกเขาทำความเข้าใจอย่างละเอียด

ซอยเก้าเป็นตลาดมืดที่อยู่ใกล้บ้านเขาที่สุด แต่ตลาดมืดที่ท่าเรือ A เป็นตลาดที่วุ่นวายที่สุดในเมือง

ยามค่ำคืน เรือบนท้องทะเลเปิดไฟสว่างไสว และไฟฉายส่องสว่างไปยังท่าเรือหลายแห่ง

น้ำทะเลซัดสาดขึ้นมาถึงขั้นบันไดที่ห้าของเขื่อนกันคลื่น เสียงคลื่นกระทบกับกำแพงปูนดังสนั่น กลบเสียงการซื้อขายในตลาดมืดไปจนหมด

ตลาดมืดแห่งนี้ตั้งอยู่หลังโกดังหลายแห่ง

ก่อนที่คนงานขนของจะเลิกงาน โกดังทั้งหมดจะถูกล็อกไว้ ผู้คนที่มาซื้อขายในตลาดมืดจะอยู่หลังเงาของโกดัง

ผู้คนมากมายเหมือนมาตลาดนัดเลย

เฉียนจิ้นแบกกระสอบปุ๋ยยูเรียไว้บนบ่าเหมือนชาวนาแก่ๆ เดินไปมาดูของ

ตลาดมืดที่ท่าเรือ A มีรูปแบบเหมือนกองทัพอย่างเป็นทางการ มันถูกแบ่งเป็นโซนๆ

โซนของใช้ในบ้านมีเฟอร์นิเจอร์ เครื่องครัว เสื้อผ้า รองเท้ากาต้มน้ำต่างๆ และแม้กระทั่งวิทยุ เฉียนจิ้นเห็นทีวีเครื่องหนึ่งด้วย

ยังมีโซนเล็กๆ ที่ขายของเพื่อความบันเทิง เขาเห็นเครื่องเล่นแผ่นเสียง ซอฮู้ และไวโอลินด้วย

หนึ่งในเครื่องเล่นแผ่นเสียงดูโบราณมาก ผู้ขายยืนยันกับเขาว่ามันเป็นของภรรยาคนที่สองของต้วนฉีรุ่ย แม่ทัพในสมัยสาธารณรัฐจีน

อีกโซนหนึ่งเป็นโซนสินค้าหายาก ที่นี่มีนาฬิกาข้อมือ จักรยาน จักรเย็บผ้า และวิทยุ ซึ่งเป็นของสามอย่างที่ขาดไม่ได้ในยุคนั้น

เฉียนจิ้นรู้สึกอับจนหนทาง

เมื่อเทียบกับซอยเก้าแล้ว สินค้าที่นี่มีหลากหลายกว่ามาก

ถ้ารู้ว่าตลาดมืดสามารถซื้อจักรยานได้ เขาคงไม่ต้องไปแลกคูปองจักรยานให้วุ่นวายหรอก

ผู้ซื้อขายในตลาดมืดที่ท่าเรือ A กล้าหาญมาก แต่ละคนตะโกนเสียงดัง

"ใครอยากหาภรรยาให้ลูกชาย มาดูทางนี้เลย! จักรเย็บผ้ายี่ห้อกงหนง และนาฬิกายี่หวงกวงหมิง ของใหม่ทั้งหมด!"

"ฉันเพิ่งได้หนังสือภาพเรื่องสามก๊กมาใหม่เลย หนังสือภาพต่างๆ มีเพียบเลยนะ นักศึกษามหาวิทยาลัยก็มาทางนี้เลย!"

"ขนมปังและลูกกวาดที่หลุดออกมาจากร้านมิตรภาพ สหายทั้งหลายที่มีเงินและคูปองมาทางนี้เลย มาซื้อของดีๆ ไปกินกัน!"

ฝูงชนลากเขาไปยังร้านค้าแห่งหนึ่ง

"มีตำราเรียนไหม? มีตำราเรียนคณิตศาสตร์สำหรับมัธยมปลายครบชุดไหม?"

"มีตำราเรียนภาษาอังกฤษไหม? ลูกชายฉันอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศ การแข่งขันจะได้น้อยหน่อย"

"ฉันอยากได้ปากกาหมึกซึม หมึก และไส้ปากกาด้วยก็ดี ขอเป็นของใหม่เท่านั้นนะ ครั้งก่อนฉันซื้อของเก่ามาโดนหลอก..."

เมื่อเฉียนจิ้นได้ยินดังนั้น เขาก็วางกระสอบปุ๋ยบนบ่าลง "มีปากกาหมึกซึมและหมึกที่นี่เลย! ราคายุติธรรม เงินสดหรือคูปองก็ได้!"

แสงไฟฉายส่องเข้ามาในกระสอบเหมือนมีด เสียงอุทานดังขึ้น "ลูกกวาดเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ให้ตายเถอะ นายไปปล้นโรงงานอาหารมาเหรอ?"

เฉียนจิ้นรีบกล่าว "ลูกกวาดราคาถูกนะ! ขอย้ำอีกครั้ง เงินสดหรือคูปองก็ได้!"

เขามีของดีมากมายที่นี่

ทันใดนั้น ผู้คนมากกว่าสิบคนก็แห่กันเข้ามา

คืนนี้เพื่อล่อโจรปล้นทรัพย์ เขาเอาของแข็งๆ ที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้มาขาย และราคาก็ถูกกว่าซอยเก้าอีกด้วย ทำให้ของขายออกเร็วมาก

ยังมีพ่อค้าบางคนมาซื้อของจากเขาด้วย ชายอ้วนคนหนึ่งเบียดคนอื่นเข้ามาและขยิบตาให้เฉียนจิ้น "เพื่อนเอ๋ย ปากกาหมึกซึมฉันจะเหมาหมดเลย ดูสิว่าฉันมีอะไร!"

เขายื่นคูปองมาให้

หัวใจของเฉียนจิ้นเต้นรัวเมื่อเห็นคูปอง

ชายอ้วนคนนี้มีของดี

มันคือคูปองทีวี

เขาหยิบคูปองมาตรวจดูอย่างละเอียด ชายอ้วนเย้ยหยัน "ไม่ต้องห่วงสหาย เป็นคูปองที่ใช้ภายในของสหกรณ์ ทีวีแพนด้าจอ 14 นิ้วของจริงไม่มีปลอมแน่นอน!"

เฉียนจิ้นเคยสัญญาว่าจะหาทีวีให้ทีมผลิตของหลิวเพื่อแลกกับธนบัตรสิบหยวนสีดำ เขาจึงใช้ปากกาหมึกซึม 20 ด้ามและหมึก 20 ขวดเพื่อแลกกับคูปองนี้

หลังจากขายและแลกแล้ว ของในกระสอบก็หมดเกลี้ยง

เฉียนจิ้นจงใจเขย่ากระสอบและพูดว่า "ขอโทษนะสหาย ของหมดแล้ว..."

ธนบัตรสองปึกหลุดออกมา

เสียงกลืนน้ำลายในตลาดมืดที่วุ่นวายดังชัดเจน

เฉียนจิ้นตกใจ รีบเก็บเงินและยัดใส่กระเป๋าเสื้อ "บ้าจริง! ทำไมมันถึงซ่อนอยู่ในกระสอบนี้ได้!"

เขาม้วนกระสอบและรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ข้างหลังมีเสียงถังเหล็กตก และมีเงาหลายเงากำลังโอบล้อมมาจากด้านหลังโกดัง

พ่อค้าที่คุ้นเคยกับตลาดมืดคนหนึ่งหัวเราะเยาะ "หน้าใหม่ยังกล้าเอาของเยอะขนาดนี้ออกมา แสดงว่าหาที่ตาย!"

มีคนจำนวนไม่น้อยที่ซุ่มดูเฉียนจิ้นจากที่มืด

แสงไฟฉายส่องไปที่ดวงตาเจ็ดแปดคู่ที่กำลังเปล่งประกายเหมือนหมาป่า

เขาเห็นชัดเจนว่ามีพวกอันธพาลสวมรองเท้าฮุ่ยลี่กำลังคาบก้นบุหรี่ตามหลังเขามา

เมื่อเห็นเฉียนจิ้นหันกลับมา พวกอันธพาลก็ซ่อนมีดโกนสามเหลี่ยมไว้ในแขนเสื้อ

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉียนจิ้นก็วิ่งเร็วขึ้น

เขาออกจากตลาดมืดและวิ่งไปตามทางคดเคี้ยวหลังโกดัง และสุดท้ายก็หยุดอยู่ในมุมอับ

ทางไปข้างหน้าถูกกำแพงหลังของโกดังปิดไว้

สามเงาดำโอบล้อมมาทันที

เฉียนจิ้นใช้ไฟฉายส่องไปที่พวกเขา

ชายที่มีรอยแผลเป็นบนหน้าเป็นผู้นำและกำลังเหวี่ยงเข็มขัด "เพื่อน ขอเงินหน่อยนะ รับรองไม่ทำร้ายนายหรอก"

มีคนอีกกลุ่มหนึ่งตามมาและพูดว่า "ต้าวจื่อ มีส่วนแบ่งด้วยนะ พวกเราต่างหากที่ตามดูเขาอยู่ก่อน"

เฉียนจิ้นถอยหลังไปพิงกำแพงและพูดว่า "สหายทั้งหลาย เพื่อเงินนี่มันเกินไปหน่อยไหม?"

"พวกนายทำแบบนี้ไม่ทำให้ชื่อเสียงของท่าเรือ A แย่ลงเหรอ? ต่อไปใครจะกล้ามาที่นี่อีก?"

ชายมีรอยแผลเป็นไม่สนใจ "จะมาหรือไม่มาก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรานี่หว่า?"

"ในเมืองริมชายฝั่งมีคนเป็นล้าน นายคนเดียวก็ไม่พอหรอก?"

"แล้วทุกวันมีลูกเรือกี่คนมาที่ท่าเรือ? ไอ้โง่! ท่าเรือ A ไม่ขาดคนหรอก!"

เฉียนจิ้นหยิบซองบุหรี่ออกมา "สหายทั้งหลาย มาสูบบุหรี่กันดีไหม? เราเป็นคนในยุทธภพเหมือนกัน..."

"ชิ! บุหรี่นอก! วันนี้พวกเราเจอแกะอ้วนแล้ว!" ชายตัวใหญ่คนหนึ่งพูดและกำลังจะเข้ามาจับเขา

เฉียนจิ้นมองไปข้างหลัง

เขาพูดถ่วงเวลาเพื่อดูว่ามีใครมาอีกไหม

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีแค่สองกลุ่มนี้ที่ตามดูเขาอยู่

เมื่อเป็นเช่นนั้น เขาก็ชูสเปรย์ป้องกันตัวและฉีดใส่หน้าชายตัวใหญ่ที่กำลังวิ่งเข้ามาทันที "ลงมือ!"

ชายตัวใหญ่กรีดร้องพร้อมกับเอามือปิดหน้า

ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าก็ส่องขึ้นในมุมอับของโกดัง

ไฟฉายยี่ห้อหัวเสือสิบสองดวงส่องตัดกัน ทำให้โจรแปดคนถูกตรึงไว้ในแสงสว่าง

พวกเขาทุกคนเป็นจิ้งจอกพันปี เมื่อได้ยินคำว่า 'ลงมือ' ก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

บางคนตะโกนว่า 'หนี!' แต่บางคนก็เลือกที่จะสู้!

ชายมีรอยแผลเป็นเหวี่ยงเข็มขัดมาพร้อมกับเสียงลม

ขณะที่เฉียนจิ้นย่อตัวและหมอบลง ก็มีเงาคนพุ่งลงมาจากด้านบน

จางอ้ายจวินกระโดดลงมา ชุดทำงานผ้าใบของเขารับลมและพองออกเหมือนร่มชูชีพ

ชายมีรอยแผลเป็นยังไม่ทันเห็นว่าใครมา เข่าของเขาก็ถูกจับล็อก ทำให้เขาล้มลงกับพื้น

"จับเป็น!" หวังตงลงสู่พื้นและกลิ้งตัว เขาตีลังกากลับขึ้นมาอย่างว่องไว หัวเข็มขัดทองเหลืองบนเข็มขัดดังกระทบกับลังสินค้า

ขณะเดียวกันรองเท้าเซฟตี้ของเขาก็กระโดดไปข้างหน้าและพุ่งเข้าใส่ก่อนที่ชายคนหนึ่งจะหนีทันและกดเขาลงกับพื้น

อันธพาลอีกสองคนหันหลังจะวิ่งหนี แต่ชนเข้ากับลวดหนามที่จ้าวโปและคนอื่นๆ ตั้งไว้

มีชายหนุ่มสวมเสื้อลายตารางคนหนึ่งถูกลวดหนามเกี่ยวติดกับกางเกง เขาพยายามดึงออกทำให้กางเกงขาด เผยให้เห็นรอยสักรูปสมอเรือสีครามที่ข้อเท้าอย่างเห็นได้ชัด

มีโจรคนหนึ่งวิ่งออกไปและหยิบที่ตักขยะเหล็กมาตีเป็นฆ้อง "มาจับพวกเก็งกำไรที่นี่เลย! มีปฏิบัติการฉุกเฉิน!"

เมื่อสวีเว่ยตงเห็นดังนั้น เขาก็รีบไปคลายล็อกที่แขนของชายมีรอยแผลเป็น "อย่าให้พวกมันบอกข่าว!"

จางอ้ายจวินพุ่งไปเหมือนพายุ ไล่ตามชายหนุ่มที่ตีที่ตักขยะและจัดการเขาล้มลง

คืนนี้หวังตงคึกคักที่สุด เขาเหวี่ยงเข็มขัดไปอีกครั้งเพื่อรัดลิงผอมๆ ตัวหนึ่งและดึงเขาล้มลงไปกองกับพื้นแล้วรัดขาเขาไว้ "จะหนีเหรอ? คิดว่าเข็มขัดของปู่เป็นเข็มขัดธรรมดาๆ หรือไง?"

ยังมีคนหนึ่งยกมือขึ้นและตะโกนว่า "ทุกคนหยุด! ก้มหัวลงนั่ง! ใครวิ่งจะยิง! ใครต่อต้านจะยิงทิ้ง!"

จูเถาหยิบปืนไรเฟิลเก่าๆ ที่ยึดมาได้จากสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยมาทำเสียงดัง "นั่งลง! นั่งลง!"

บางคนถูกขู่ขวัญ "จับพวกเราใช้ทหารเลยเหรอ?"

สิ่งที่เฉียนจิ้นกลัวที่สุดคือพวกโจรเหล่านี้มีปืน

ปืนเป็นเรื่องปกติมากในยุคนี้

แต่โชคดีที่พวกอันธพาลที่เดินเตร่อยู่ในตลาดมืดไม่ค่อยเจอพวกหินแข็งแบบนี้ ส่วนใหญ่พวกเขามีแค่มีดโกน มีดสั้น และดาบปลายปืนเท่านั้น ไม่มีใครพกปืนเลย

หลังจากที่สวีเว่ยตงจับทุกคนมัดไว้ เขาก็รีบพูดว่า "สหายทั้งหลาย ถอย! ถอย! ถ้ากองกำลังใหญ่ของพวกเขามาถึง เราจะหนีไม่ทันแล้ว!"

ห้าถึงหกคนช่วยกันหามคนหนึ่งไป พวกเขารีบวิ่งเหมือนหนูขนไข่และวิ่งหนีไปพร้อมกับคนที่ถูกจับ

เฉียนจิ้นได้วางแผนเส้นทางถอยไว้แล้ว

ตลอดทางเป็นไปอย่างราบรื่น

พวกเขาพาคนทั้งหมดมายังสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยบนถนนไท่ซานโดยตรง

ผังหลายฝูประหลาดใจมาก "พวกนายจับคนได้จริงๆ เหรอ?"

"เราจับได้ตั้งสองกลุ่มแน่ะ!" หวังตงพูดอย่างภูมิใจ

จางอ้ายจวินค้นตัวชายมีรอยแผลเป็นและพบปืนพกอยู่ในกางเกงของเขา!

มันเปียกชื้น ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อหรือปัสสาวะ

เฉียนจิ้นรู้สึกหวาดกลัว

โชคดีที่คนคนนี้ลงมือคนแรกและถูกจางอ้ายจวินจัดการก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าเขาหยิบปืนออกมาได้ อาจจะมีคนบาดเจ็บหรือเสียชีวิตได้!

สวีเว่ยตงทำตัวสบายๆ

เขาคว้าปืนมาดูและดมดูแล้วเบ้ปาก "เจ๋งนะ ยังเก็บจนมีกลิ่นตัวเลย"

ขนาดเฉียนจิ้นที่เป็นคนบ้าๆ บอๆ ยังรู้สึกว่าเขาบ้ามากเกินไปเลย

สำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยบนถนนไท่ซานก็เริ่มวุ่นวายขึ้น

หวงหย่งเทาตบไหล่หวังตง "ดีมาก นายได้ความดีความชอบไปแล้ว"

หวังตงรู้สึกตื่นเต้น "สองกลุ่มนี้จับง่ายมากเลย พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ไปจับเพิ่มอีกสักสองสามกลุ่มดีไหม?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เฉียนจิ้นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "การจัดการกับพวกเขาไม่ยากจริงๆ ทำไมพวกนายไม่ไปจับล่ะ?"

เฉิงหัวพูดอ้อมแอ้ม "ท่าเรือไม่ได้อยู่ในเขตอำนาจของเรา เราไม่สามารถข้ามเขตไปบังคับใช้กฎหมายได้"

สวีเว่ยตงขยิบตาให้เฉียนจิ้น "นายถามคำถามเหมือนคนไม่รู้เรื่องเลย ตลาดมืดในเมืองริมชายฝั่งมีเยอะแยะไปหมด ทำไมเราถึงไม่จัดการให้หมดเลยล่ะ?"

"พวกเขามีเส้นสายกันนะ!"

ผังหลายฝูรีบอธิบาย "อย่าพูดไร้สาระ มันไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ"

"โจรที่ท่าเรือ A พวกนี้เป็นพวกที่อาศัยอยู่ที่นี่มานานแล้ว พวกเขาก่ออาชญากรรมเป็นขบวนการ"

"ถ้าหน่วยงานรักษาความสงบเรียบร้อยจะไปจับพวกเขา จะมีคนในหมู่บ้านคอยดูต้นทางและแจ้งเตือนให้พวกเขารีบหนี"

"ถ้าเราจะซุ่มจับ พวกเขาก็จะตีฆ้องตีกลองและจัดให้คนแก่และผู้หญิงมาสร้างปัญหา ดังนั้นเพื่อนร่วมงานของเราที่ท่าเรือ A เลยค่อนข้างปวดหัว การที่พวกนายมาในครั้งนี้ช่วยพวกเขาไว้ได้เยอะเลย"

เฉียนจิ้นนึกถึงตอนที่พวกเขาไปจับคนแล้วมีคนตีที่ตักขยะเหล็กขึ้นมา

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหนีเร็ว ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่สามารถพาคนหนีไปได้ง่ายๆ

โจรแปดคนถูกแยกจากกัน

เฉิงหัวดึงชายวัยกลางคนคนหนึ่งเข้าไปในห้องสอบสวน และพบจดหมายแนะนำจากหน่วยงานต่างๆ เจ็ดฉบับในกระเป๋าเสื้อด้านในของเขา ซึ่งมีตราประทับอย่างเป็นทางการ

เขาดูอย่างละเอียดและหัวเราะ "ไม่น่าเชื่อเลย จับได้กระทั่งพวกปลอมแปลงเอกสารราชการด้วยเหรอเนี่ย?"

เฉียนจิ้นตบไหล่หวังตง

โชคดีจริงๆ

ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้ว

เฉียนจิ้นเตรียมตัวกลับบ้านเพื่อไปทำงาน

ลูกจ้างชั่วคราวไม่มีสิทธิพิเศษ วันอาทิตย์ต้องทำงานล่วงเวลาแทนลูกจ้างประจำ

แต่เมื่อเขากลับถึงบ้าน เขาก็เห็นชายชราคนหนึ่งนั่งยองๆ อยู่หน้าบ้าน

เป็นช่างต้วน!

ชายชราสวมชุดทำงานผ้าสีน้ำเงินที่ซีดแล้ว มีซองจดหมายหนังวัวที่มีข้อความว่า "การปฏิวัติโรงงานปั่นฝ้ายทางทะเล 1956" อยู่ในแขนเสื้อ แผลเป็นสีน้ำตาลเข้มจากการถูกไฟลวกที่ข้อมือของเขาดูเหมือนเปลือกไม้ที่ถูกกัดกร่อนด้วยลมและฝน

เฉียนจิ้นตกใจ "ช่างต้วน! ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้?"

เขารีบเปิดประตูช่วยพยุงชายชราเข้ามาและรินน้ำร้อนให้หนึ่งแก้ว

มือของช่างต้วนสั่นมาก แต่ใบหน้าของเขายิ้ม "ฉันไปหาคนถามมาแล้ว จางหงโปถูกตัดสินจำคุกยี่สิบห้าปี!"

เฉียนจิ้นก็ยิ้มเช่นกัน "ดีแล้ว เขาสมควรได้รับมัน"

"สายไปแล้ว สายเกินไป" ช่างต้วนถอนหายใจ "ฉันจะไม่มีวันลืมเทศกาลเช็งเม้งในปี 1970 ลูกชายของฉันถูกเขาบังคับให้ขึ้นรถบรรทุกอย่างน่าภาคภูมิใจ!"

เมื่อนึกถึงอดีต ชายชราก็รู้สึกตื่นเต้นและเริ่มไออย่างรุนแรง

เฉียนจิ้นช่วยเขาหายใจสะดวกขึ้น เขาก็โบกมือ "ไอ้สารเลวนั่นเอาสมุดบันทึกการทำงานของลูกชายฉันโยนลงเตาเผาต่อหน้าฉันเลยนะ"

"ฉันคิดว่าชาตินี้คงไม่มีใครจัดการมันได้ ฉันไม่กล้าตายเลย กลัวว่าตายไปแล้วจะไม่มีหน้าไปพบลูกชาย..."

ชายชราพูดพร้อมกับน้ำตาไหล "โชคดีที่ฟ้ามีตา ท่านผู้นำไม่ลืมประชาชนที่ถูกรังแก"

"นายให้ความยุติธรรมกับครอบครัวของฉัน ฉันเคยสัญญากับนายว่าเมื่อจางหงโปล้ม ฉันจะคืนของบางอย่างที่ควรเป็นของครอบครัวนายให้"

"สองสามวันมานี้นายไม่ได้ไปบ้านฉัน ฉันก็เลยมาหานาย เมื่อกี้ฉันเคาะประตูแล้วไม่มีใครตอบ ฉันคิดว่านายไปทำงานกะกลางคืนซะแล้ว"

เฉียนจิ้นอธิบาย "ช่วงนี้ยุ่งมากครับ แล้วของที่จะให้ผมคืออะไร?"

ช่างต้วนชี้ไปที่ซองจดหมาย

เฉียนจิ้นเปิดดู

ข้างในมีโฉนดที่ดินสีเหลืองเก่าๆ

คำว่า "ถนนหลูซานหมายเลข 18" พิมพ์ไว้อย่างชัดเจนบนกระดาษสาในปีสาธารณรัฐที่สามสิบ ซึ่งเป็นกระดาษชนิดพิเศษที่ใช้สำหรับบันทึกเอกสารสำคัญของราชการในสมัยหมิง ชิง และสาธารณรัฐจีน

บนโฉนดที่ดินมีตราประทับของรัฐบาลเมืองริมชายฝั่งในสมัยสาธารณรัฐจีน และยังมีตราประทับ ลายเซ็น และลายมือชื่อของคนชื่อเฉียนเฮ่อเหนียนด้วย

ช่างต้วนอธิบายว่า "เถ้าแก่เฉียนเฮ่อเหนียนน่าจะเป็นปู่ของนายใช่ไหม?"

"บ้านบรรพบุรุษของครอบครัวนายอยู่บนถนนคุนหลุนซาน และยังมีบ้านอีกหลายหลังในที่อื่นๆ บ้านหลังนี้เป็นวิลล่า อยู่ในสวนไป๋ทัน เมื่อปี 1953 มันถูกยึดเป็นของรัฐและเปลี่ยนเป็นโรงแรมรับรองของท้องถนน"

เฉียนจิ้นมองดูโฉนดนี้แล้วไม่รู้จะพูดอะไรดี

ของสิ่งนี้จะว่ามีค่าก็มี จะว่าไม่มีค่าก็ไม่มี

โฉนดที่ดินจากสมัยสาธารณรัฐจีนจะสามารถใช้กับวิลล่าในประเทศจีนใหม่ได้เหรอ?

จริงๆ แล้วตอนที่ช่างต้วนบอกว่าจะให้ของที่เป็นของครอบครัวเขา เขาก็เคยเดาว่ามันอาจจะเป็นโบราณวัตถุหรือของเก่าบางอย่าง

แต่ในที่สุด...

ได้แค่นี้เหรอ?!