บทที่ 88: ทีมปฏิบัติการจู่โจมเต็มกำลัง!

หลังจากเก็บโฉนดที่ดินแล้ว เฉียนจิ้นก็พักผ่อนได้ไม่นานก็รีบไปทำงานต่อ

ตอนเย็นมีงานเลี้ยง

ผู้ช่วยหัวหน้าผังได้นัดเฉียนจิ้นและหวังตงไปกินข้าวกับผู้นำแผนกความปลอดภัยของโรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 เรียบร้อยแล้ว

งานเลี้ยงแบบนี้จะขาดการดื่มหนักๆ ไปไม่ได้

เมื่อกลับถึงบ้านในตอนกลางคืน เฉียนจิ้นก็เมาแอ๋ไปแล้ว

เมื่อเว่ยชิงฮวนที่ยืนอยู่หน้าห้อง 204 เห็นดังนั้นก็เรียกสวีเว่ยตง ทั้งสองคนช่วยกันพาเขาเข้าไปในห้อง

สวีเว่ยตงรู้ว่าเขาไปเลี้ยงผู้นำแผนกความปลอดภัยของโรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 เพื่อหวังตง เขาก็เลยถามด้วยความเป็นห่วงว่า "เป็นยังไงบ้าง?"

เฉียนจิ้นยิ้มและยื่นกล่องข้าวที่ห่อไว้ให้เว่ยชิงฮวน "ฉันให้พี่กวนทำซุปเนื้อแกะมาให้โดยเฉพาะเลยนะ เป็นซุปที่ตุ๋นจากของจริง บำรุงร่างกายและช่วยให้ร่างกายอบอุ่น"

"อากาศเริ่มเย็นแล้ว ตอนกลางคืนกลับไปกินเป็นอาหารว่างตอนดึกจะได้อบอุ่นร่างกาย"

เว่ยชิงฮวนไม่ปฏิเสธความปรารถนาดีของเขา และยิ้มกลับไปว่า "ทังหยวนชอบซุปเนื้อแกะมากเลย"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "เดี๋ยวฉันจะลองเรียนรู้วิธีทำเองบ้าง เราจะไปซื้อเนื้อแกะ เครื่องในแกะ และกระดูกแกะมาทำซุปเอง"

เว่ยชิงฮวนพยักหน้า "ฉันทำเป็นนะ เดี๋ยวคราวหน้านายลองชิมฝีมือฉันได้เลย"

สวีเว่ยตงยืนอึ้ง

ในปีที่เขาอายุ 28 ปี เขายืนอยู่ข้างๆ เหมือนเป็นตัวประกอบ

เขาถอยหลังอย่างเงียบๆ แล้วทำท่าจะออกไปจากห้อง 205 และปิดประตู

ในยุคนั้นการที่ชายหญิงจะอยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องเป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก

เฉียนจิ้นเขวี้ยงหนังสือบนโต๊ะไปที่เขา "นายจะหนีไปไหน?"

สวีเว่ยตงพูดอย่างจนใจว่า "ฉันจะอยู่ที่นี่ทำไม? ฉันถามนายก็ไม่ตอบ"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "จะรีบไปไหน?"

"งานเลี้ยงเราจัดแล้ว ของขวัญเราก็ให้แล้ว ทุกอย่างที่เราต้องทำเราทำเต็มที่แล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่โชคชะตาแล้ว"

อาหารเย็นเป็นไปอย่างราบรื่นมาก

หวังตงดื่มเก่ง

เฉียนจิ้นเอาเหล้าดีๆ ไปด้วย อาหารของภัตตาคารของรัฐเบอร์ 2 ก็ดีเยี่ยม และหวงหย่งเทาและผังหลายฝูก็ช่วยปรับบรรยากาศ

ทุกคนกินดี ดื่มดี และตกลงกันได้เป็นอย่างดี

ซูต้าถง หัวหน้าแผนกความปลอดภัยไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ ทันที เขากล่าวว่าจะกลับไปประชุมและรับฟังความเห็นจากผู้นำโรงงานก่อน

แต่เมื่อเฉียนจิ้นส่งพวกเขาออกไป เขาก็แอบยัดเหล้า นาฬิกาข้อมือ และซองจดหมายสีแดงให้ พวกเขาก็แสดงท่าทีว่าให้หวังตงไปหาที่แผนกความปลอดภัยได้เลยในวันพรุ่งนี้...

นี่ไม่ใช่ว่าโรงงานปั่นฝ้ายแห่งที่ 6 จะรับหวังตงเข้าแผนกความปลอดภัยทันทีนะ ในยุคนั้นพนักงานใหม่ไม่ต้องฝึกงานแต่ต้องเรียนรู้จากรุ่นพี่

ในระหว่างการเป็นลูกศิษย์นั้นจะดูจากความสามารถ ถ้าไม่เหมาะก็จะถูกย้ายไปแผนกอื่นและไปเรียนรู้กับอาจารย์คนอื่นอีกครั้ง

ตอนนี้หวังตงก็เหมือนจะได้เข้าฝึกงานในแผนกความปลอดภัยแล้ว ตราบใดที่เขาไม่ทำอะไรผิด ก็มีโอกาสสูงที่จะได้อยู่ที่แผนกความปลอดภัย

ถ้าเขาสามารถสร้างความดีความชอบได้อีก เขาก็จะมั่นคงในแผนกความปลอดภัยอย่างแน่นอน

เฉียนจิ้นไม่ชอบการเสี่ยง เขาชอบความมั่นคง

ดังนั้นเขาจึงคิดหาวิธีที่จะทำให้หวังตงแสดงความสามารถได้

การพึ่งพาทรัพยากรของเขาในยุค 77 นี้คงไม่พอ

เฉียนจิ้นคิดว่าเขาต้องพึ่งร้านค้าออนไลน์

หลังจากส่งเว่ยชิงฮวนกลับไปที่หอพักโรงเรียนภาคค่ำแล้ว เขาก็เริ่มค้นหาสินค้าต่างๆ ไปเรื่อยๆ จนพบหนังสือชื่อ <จดหมายเหตุเมืองริมชายฝั่ง>

เมื่อเห็นหนังสือเล่มนี้ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย

มันคือของวิเศษ!

เขาตามหาจนพบ <จดหมายเหตุความสงบเรียบร้อยเมืองริมชายฝั่ง>!

หนังสือเล่มนี้เป็นสิ่งที่เขาต้องการอย่างเร่งด่วนในตอนนี้!

เมื่อจ่ายเงินไปหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน หนังสือปกแข็งที่มีขนาดและความหนาใกล้เคียงกับ <สารานุกรมบริแทนนิกา> ก็ปรากฏในกล่องทองคำ

เขาเปิดอ่าน <จดหมายเหตุความสงบเรียบร้อย>

และพบว่าหนังสือเล่มนี้ถูกรวบรวมขึ้นในปี 1985

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกดีใจมากขึ้นไปอีก

ปี 1985 อยู่ไม่ไกลจากตอนนี้มากนัก มันต้องมีบันทึกคดีต่างๆ ที่เกิดขึ้นในยุคนี้อย่างแน่นอน!

ส่วนแรกของหนังสือเป็นการแนะนำสภาพภูมิศาสตร์ของเมืองริมชายฝั่ง การเปลี่ยนแปลงของหน่วยงานความสงบเรียบร้อยนับตั้งแต่ก่อตั้งประเทศ และกฎระเบียบการบริหารความสงบเรียบร้อยทั้งทางบกและทางทะเล

ส่วนหลังเป็นไฮไลท์สำคัญ

<ผลลัพธ์ของการต่อสู้สามต่อต้านห้าต่อต้าน> <บันทึกการปราบปรามอาชญากรรม> <ผลลัพธ์ของการปราบปรามยาเสพติดและการลักลอบนำเข้า>!

เฉียนจิ้นล็อกประตูและเริ่มอ่านหนังสือใต้แสงเทียนตลอดทั้งคืน

ในหนังสือมีบันทึกคดีต่างๆ อย่างละเอียด

หลังจากอ่านแล้ว เขาก็พบเคสหนึ่งที่มีคุณค่ามากพอที่จะสืบสวนและแก้ไขในตอนนี้!

มันไม่เพียงแต่จะช่วยหวังตงได้เท่านั้น แต่ยังช่วยตัวเขาเองด้วย!

มันคือคดีลักลอบนำเข้า!

ในวันต่อมาซึ่งเป็นวันจันทร์ เฉียนจิ้นไปทำงานแต่ก็ไม่ได้ตั้งใจทำงานมากนัก เขาใช้เวลาว่างเดินไปรอบๆ ท่าเรือโดยเฉพาะอย่างยิ่งการตรวจสอบเรือประมงที่เข้าท่าเรือจากมณฑลฝูเจี้ยน

วันพฤหัสบดี ท้องฟ้ามืดครึ้ม เรือประมงยนต์ลำหนึ่งที่มีอักษรฝูเจี้ยนค่อยๆ เข้ามาจอดที่ท่าเรือแต่เช้า

เรือประมงลำนี้บรรทุกอาหารทะเลส่วนใหญ่เป็นปลาหมึกและปลาหมึกยักษ์

ปลาหมึกมีถุงหมึก

หลังจากจับปลาหมึกได้แล้ว หมึกในถุงจะไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว มันจะเลอะเทอะและสกปรก เป็นหนึ่งในอาหารทะเลที่คนงานขนของเกลียดมากที่สุด

อาหารทะเลชุดนี้จะถูกส่งไปที่หน่วยงานการค้าและอุตสาหกรรมของเมืองริมชายฝั่งเพื่อส่งไปขายในตลาด

หน่วยงานการค้าและอุตสาหกรรมไม่มีทีมขนย้ายของตัวเอง พวกเขาจะจ้างทีมขนย้ายที่สังกัดท่าเรือมาทำงาน

เฉียนจิ้นพาเว่ยสงเถามาช่วย "สหายทั้งหลาย วันนี้พวกนายมีงานหนักมากเลยนะ ต้องการความช่วยเหลือไหม?"

หัวหน้าคนงานที่รับผิดชอบการขนย้ายอาหารทะเลชุดนี้ถามอย่างระมัดระวัง "พวกนายจะมาแย่งงานเหรอ?"

เฉียนจิ้นส่ายหัว "ไม่เลยครับ พวกเราแค่มาช่วย ไม่ต้องจ่ายค่าแรง ไม่ต้องการอะไรเลย"

เมื่อคนงานขนย้ายได้ยินเช่นนี้ก็ดีใจ

จะรออะไรล่ะ?

เชิญเลย!

เฉียนจิ้นและเว่ยสงเถายกตะกร้าปลาหมึกขึ้นจากเรือ

ชาวประมงบนเรือไม่มีอะไรทำก็ตากแดดและดูความวุ่นวาย

เมื่อเบื่อแล้ว บางคนก็เริ่มหาเรื่อง

ชาวประมงคนหนึ่งหัวเราะและพูดกับเพื่อน "ครั้งก่อนที่ฉันมาเมืองริมชายฝั่ง ฉันได้เรียนรู้เพลงกลอนมาบทหนึ่ง สนุกมากเลยนะ อยากฟังไหม?"

เพื่อนของเขาถามอย่างขี้เกียจว่า "ว่ามาสิ"

ชาวประมงคนนั้นก็พูดว่า "คนแบกหาม คนแบกหาม นอนหงายสี่ขา นอนสี่ขา สมองทึบ"

เฉียนจิ้นและเว่ยสงเถาได้ยินคำพูดนี้พอดี

เว่ยสงเถาไม่พอใจในทันที

'คนแบกหาม' หมายถึงคนงานขนย้าย และเพลงกลอนนี้เป็นคำดูถูกที่ชาวเมืองใช้เรียกพวกเขา

คำว่า "นอนหงายสี่ขา" หมายถึงความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักมากจนเมื่อพักผ่อนก็ต้องรีบนอนหงายลงกับพื้น

แต่เฉียนจิ้นกลับดีใจ แล้วเขาก็เดินเข้าไปผลักชาวประมงคนนั้นล้มลง "ด่าแม่นายเหรอ!"

ชาวประมงหาเลี้ยงชีพในทะเลที่โหดร้าย พวกเขากล้าหาญและสามัคคีกันมาก

เมื่อเพื่อนโดนทำร้าย คนอื่นๆ ก็เข้ามารุมทำร้ายเฉียนจิ้นทันที

เว่ยสงเถาตกใจ เขามือซ้ายคว้าปลาหมึก มือขวาคว้าปลาหมึกยักษ์ แล้วก็แกว่งแขนไปมาเพื่อป้องกันเฉียนจิ้น

หมึกสีดำกระจายไปทั่ว ชาวประมงรังเกียจสิ่งนี้จึงถอยหนีไป

เฉียนจิ้นถอยหนีเร็วกว่าอีก

เว่ยสงเถาที่อยู่ใกล้เขาก็เอาแต่วิ่งเข้าใส่เขา!

ถ้าเขาไม่เห็นเว่ยสงเถาเอาตัวเองบังหมัดให้เขา เขาคงจะสงสัยว่าหมอนี่แอบทรยศแล้ว

คนงานขนย้ายคนอื่นๆ เห็นว่ามีเรื่องก็รีบเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น

เฉียนจิ้นพูดอย่างใจกล้าว่าชาวประมงคนนั้นเอาเพลงกลอนมาล้อเลียนพวกเขา

คราวนี้คนงานขนย้ายทุกคนก็โกรธแค้นไปด้วย

เหมือนกับที่คำว่า 'คนเร่ร่อน' เป็นคำต้องห้ามของทีมปฏิบัติการแรงงาน เพลงกลอนนี้ก็เป็นคำต้องห้ามของคนงานขนย้ายเช่นกัน

หัวหน้าคนงานขนย้ายเป่านกหวีดทองเหลือง เสียงแหลมดังไปทั่วท่าเรือ ทำให้คนงานขนย้ายคนอื่นๆ วิ่งมาสมทบ

หัวหน้าเรือก็ออกมาขวางระหว่างสองฝ่าย

เขาเป็นชายร่างเตี้ยใหญ่ มีเคราดกหนา ดูน่าเกรงขามและเสียงดังมาก

"เกิดอะไรขึ้น? เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงเหรอ?"

ชาวประมงที่ถูกถามก็ยืนยัน "ไม่จริงครับ! ผมไม่ได้พูดเพลงกลอนนี้เลย!"

เว่ยสงเถาโกรธมาก "ฉันเอาความเป็นสมาชิกพรรคเป็นเดิมพันเลยว่าเขาโกหก! เขาพูดเพลงกลอนนี้แน่นอน!"

ชาวประมงไม่สนใจว่าเขาจะสาบานยังไง เขายืนยันว่าเฉียนจิ้นและเว่ยสงเถากำลังใส่ร้ายเขา

หัวหน้าเรือพาหัวหน้าทีมคนงานขนย้ายเข้าไปในห้องควบคุม เขายื่นบุหรี่ให้และขอโทษ ทำให้ความขัดแย้งจบลง

เฉียนจิ้นถูกหูซุ่นจื่อที่รีบมาดึงตัวไป

หูซุ่นจื่อโกรธมาก "งานของเราก็ยังทำไม่เสร็จเลยนะ นายออกไปทำงานข้างนอกทำไม? ที่บ้านยังไม่อิ่มแล้วนายจะไปเลี้ยงคนนอกทำไม?"

"ได้! พวกนายทำงานเก่งใช่ไหม? พรุ่งนี้ถ่านหินสำหรับฤดูหนาวของหน่วยงานจะมาถึง..."

เฉียนจิ้นพูดเสียงเบา "พี่ชายคนหนึ่งที่ภัตตาคารของรัฐให้ผมไปเอาเหล้าสองขวดหลังเลิกงานวันนี้ แต่เหล้านั้นแรงมาก ผมไม่กล้าดื่มเลยครับ น่าจะมีแต่คนแข็งๆ อย่างหัวหน้าเท่านั้นที่ดื่มได้!"

หูซุ่นจื่อยิ้มกว้าง "จริงเหรอ? ฮ่าๆๆ ฉันชอบเหล้าแรงๆ!"

"เฮ้ย ฉันไม่ได้โม้นะ เมื่อก่อนเหล้าไป๋กานของฟาร์มทหารแรง 82% ฉัน! ดื่มหมดแก้วได้เลย!"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "ผมไม่เชื่อหรอกครับ พรุ่งนี้ผมจะเอาเหล้ามาให้หัวหน้าดื่มลองไหม?"

หูซุ่นจื่อตบไหล่เขา "วันนี้ไม่ต้องทำงานล่วงเวลาแล้วนะ รีบไปหลังเลิกงานเลย อย่าให้พี่คนนั้นรอนานล่ะ!"

เฉียนจิ้นไม่สามารถทำงานล่วงเวลาได้จริงๆ

คืนนี้มีเรื่องมากมายต้องทำ

เขาไปบ้านหวังตงเพื่อหาเขา

หวังตงกำลังอวดชุดยูนิฟอร์มที่เพิ่งได้รับมา

เขายืนเป่าหีบเพลงปากอยู่ที่ทางเดิน เป่าเพลง <ทหารม้าวิ่งพิทักษ์ชายแดน> ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เฉียนจิ้นถามเขา "โอ้ หัวหน้าหวัง ดูเหมือนจะอารมณ์ดีนะ"

หวังตงเอาหีบเพลงปากลงแล้วหัวเราะแหะๆ "หัวหน้าทีมเฉียนอย่าล้อผมเลย พวกคนจนเพิ่งจะรวยก็เป็นแบบนี้แหละ"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "นายรวยแล้วเหรอ? ได้เข้าทำงานในแผนกความปลอดภัยแล้วเหรอ?"

หวังตงหัวเราะอย่างเขินๆ "น่าจะใกล้แล้วล่ะมั้ง?"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "คืนนี้ฉันจะพานายไปทำเรื่องบางอย่าง ถ้าทำสำเร็จแล้วถึงจะบอกว่าใกล้แล้วได้!"

หวังตงรู้สึกตื่นเต้น "จะไปจับโจรปล้นทรัพย์ที่ตลาดมืดอีกแล้วเหรอ?"

เฉียนจิ้นส่ายหน้า "คราวนี้ใหญ่กว่านั้นมาก!"

ครั้งนี้เป็นการลักลอบนำเข้า

ดังนั้นจึงไม่สามารถใช้ทีมปฏิบัติการรักษาความสงบเรียบร้อยบุ่มบ่ามได้เพียงอย่างเดียว

เฉียนจิ้นไปหาผังหลายฝูเพื่อรายงานสถานการณ์และอธิบายเหตุผลของข้อสงสัยของเขา

"เรือประมงลำนั้นเข้าท่าเรือและใช้เชือกผูกกับเสาแล้ว แต่พวกเขายังทอดสมอลงไปอีกด้วย สมอของพวกมันมีขนาดใหญ่ผิดปกติ และมีร่องรอยการเชื่อมซ้ำๆ..."

"ชาวประมงบนเรือดูไม่เหมือนชาวประมงเลย มือไม่มีรอยด้านเลยสักนิด พวกเขาสูบบุหรี่ยี่ห้อหงถ่าซานและบุหรี่ต่างประเทศอีกด้วย..."

"ลังไม้ที่ใส่ปลาหมึกก็ดูไม่ปกติ แผ่นไม้หนาเกินไป ผมแอบเคาะแล้วมันมีช่องว่างอยู่ข้างใน!"

ผังหลายฝูหยิบบุหรี่ต้าจีมาคาบไว้ในปากและขมวดคิ้ว "ทั้งหมดเป็นแค่การคาดเดาเหรอ? ไม่มีหลักฐานเลยใช่ไหม?"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "ใช่ครับ แต่เราต้องไปดู"

"ถ้าพวกเขาไม่ได้ลักลอบนำเข้าก็ดีไป แต่ถ้าพวกเขาทำอาชญากรรม เราก็ปล่อยให้มันเกิดขึ้นในเมืองริมชายฝั่งไม่ได้นะ!"

"พวกเราเป็นเจ้าของประเทศ เป็นผู้สืบทอดกิจการสังคมนิยม และยังเป็น..."

"พอแล้ว พอแล้ว อย่าพูดอีกเลย เราควรจะไปดูกันจริงๆ นั่นแหละ" ผังหลายฝูเรียกเฉิงหัวมา "เสี่ยวเฉิง นายยังไม่มีภรรยา และเป็นหัวหน้าทีมปฏิบัติการรักษาความสงบเรียบร้อยด้วย นายตามไปดู"

เฉิงหัวทำปากจู๋

ครั้งนี้เป็นงานใหญ่ ทีมปฏิบัติการรักษาความสงบเรียบร้อยไม่ได้ไปเพียงคนเดียว แต่ทั้งทีมจะไปกันหมดเลย!

เป็นการระดมพลครั้งใหญ่!

ตามปกติคือการรวมตัวกันทั้งทีมและออกเดินทางพร้อมกัน

แต่ตอนจะออกเดินทางกลับหาหวังตงไม่เจอ เฉียนจิ้นโกรธมาก

สวีเว่ยตงด่า "แค่ได้เข้าแผนกความปลอดภัยก็ทำตัวเป็นท่านเจ้าเมืองแล้วเหรอ? ต้องให้เกี้ยวมาหามไปเหรอไง?"

จูเถาที่ออกไปตามหาก็วิ่งกลับมา "หวังตงกลับมาแล้ว..."

หวังตงปั่นจักรยานมาอย่างบ้าคลั่ง

"ไอ้เวรที่ทำให้เสียแผน..." สวีเว่ยตงไม่ปล่อยโอกาสที่จะด่าเขา

หวังตงไม่สนใจเขา เขาลงจากรถแล้วเปิดเสื้อขึ้น "หัวหน้าทีมเฉียน ดูสิว่าผมไปเอาของดีอะไรมาให้!"

เฉียนจิ้นมองดู

มันคือปืนพกสีดำด้ามจับมีดาวห้าแฉกสีดำ

เขาตกใจมาก "นายไปเอาของแบบนี้มาจากไหน?"

หวังตงกล่าวว่า "ก็ที่ออฟฟิศของเราไงครับ มันเป็นปืนพกประจำตัวของรองหัวหน้าแผนก เขาล็อกมันไว้ในลิ้นชัก แต่บางครั้งก็จำเป็นต้องใช้ในกะกลางคืน"

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉียนจิ้นก็ตกใจ

ผู้นำแผนกความปลอดภัยของโรงงานในยุคนั้นไม่มีระเบียบวินัยเลย ทำงานสะเพร่าจริงๆ!

แต่เมื่อมีปืนพกนี้ติดตัว การปฏิบัติการลักลอบนำเข้าของพวกเขาก็จะปลอดภัยมากขึ้น

ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเขาไปจับโจรก็เคยพกปืนไปด้วย แต่เป็นปืนที่เสียหายและใช้ไม่ได้ซึ่งยืมมาจากคลังอาวุธของสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อย

แต่คราวนี้เฉียนจิ้นได้ปืนจริงๆ มา

ปืนดาวดำขนาดใหญ่ที่หนักอึ้ง!

ปืนพกที่มีอานุภาพร้ายแรงมาก!

ภายใต้ความมืดมิดของยามค่ำคืน กลุ่มคนได้มุ่งหน้าไปยังท่าเรือ A

เป็นการปฏิบัติการร่วมกัน

บรรยากาศเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะฆ่า

จนสุนัขจรจัดที่อยู่ไกลออกไปยังตกใจและวิ่งหนีไป

เว่ยสงเถาไม่ได้กลับบ้าน เฉียนจิ้นขอให้เขารออยู่ในโกดังจนกว่าเขาจะกลับมา

เมื่อเขาเห็นเฉียนจิ้นพาผู้ชายหลายสิบคนกลับมาและวางแผนจะโอบล้อมเรือประมงจากฝูเจี้ยน เขาก็ตกใจมาก

"สหายเฉียน นายใจร้อนเกินไปแล้วนะ? แค่เพราะพวกเขาเอาเพลงกลอนมาล้อเลียนพวกเรา นายก็ต้องพาคนมากมายมาต่อสู้เลยเหรอ?"

เฉียนจิ้นมองเขาอย่างไม่พอใจ "ฉันจะพาพวกเขาไปทำให้เราทั้งสองคนได้เป็นลูกจ้างประจำต่างหาก!"

จากนั้นเขาก็โบกมือให้ทีมปฏิบัติการแรงงานทั้งหมด

"สหายทั้งหลาย! บุกจู่โจมเต็มกำลัง!"