บทที่ 89 สร้างผลงานเพื่อการเลื่อนตำแหน่ง

คืนนี้จางอ้ายจวินรู้สึกตื่นเต้นมาก

ในที่สุดเขาก็มีโอกาสเป็นผู้บัญชาการแล้ว!

ในที่สุดเขาก็จะได้สั่งการกองทัพขนาดใหญ่แล้ว!

เพราะเฉียนจิ้นบอกว่าคืนนี้เป็นเรื่องใหญ่ สวีเว่ยตง โจวเย่าจู่ และเว่ยสงเถาก็กลับมารวมทีมด้วย ทำให้ทีมปฏิบัติการแรงงานมีสมาชิกทั้งหมด 56 คน

จางอ้ายจวินจัดตั้งพวกเขาเป็นหกกองทัพ...

ตอนนี้ทีมปฏิบัติการแรงงานทีมที่หนึ่งถึงทีมที่ห้ากลายเป็นกองทัพที่หนึ่งถึงกองทัพที่ห้า ซึ่งเป็นกองกำลังหลักในสนามรบ

สวีเว่ยตง โจวเย่าจู่ เว่ยสงเถา และเฉิงหัวถูกเขารวมเป็นกองทัพที่หก ซึ่งเป็นกองกำลังสำรอง

เขาจัดให้ตัวเองและหวังตงเป็นทีมเดียว เป็นหน่วยสอดแนม

เฉียนจิ้นมองจางอ้ายจวินที่ดูตื่นเต้นอย่างอับจนหนทาง "ต้าจวิน พวกเรามาทำเรื่องจริงจังนะ ไม่ได้มาเล่นๆ!"

"พวกเขามีปืนบนเรือได้ นายควรจะจริงจังหน่อยนะ เราพลาดไม่ได้เลย!"

จางอ้ายจวินพูดอย่างเคร่งขรึม "อย่างแรก โปรดเรียกผมว่า 'ผู้บัญชาการ' ครับ 'ท่านผู้บัญชาการ'!"

เฉียนจิ้นไม่ได้สบถก็ถือว่ามีมารยาทดีมากแล้ว

เขากล่าวต่อว่า "แล้วก็ ผมได้ไปสืบมาตอนบ่ายแล้ว"

"เรือลักลอบนำเข้าจะซ่อนอาวุธไว้ที่อื่นก่อนเข้าท่าเรือที่มีคนพลุกพล่าน"

"พวกเขาเป็นแค่คนส่งของ พอส่งของเสร็จก็จะรีบออกไปทันที จะไม่อยู่ที่นี่นานเกินไป และจะไม่ก่อเรื่องทะเลาะวิวาทกับใคร พวกเขาไม่จำเป็นต้องมีอาวุธ"

เฉียนจิ้นก็คิดว่าจริง

เมื่อวานเขาจงใจหาเรื่องเพื่อสร้างความวุ่นวายและใช้โอกาสนั้นลงมือ

แต่หัวหน้าเรือเลือกที่จะยอมกลืนน้ำลายตัวเอง อดทน และแก้ไขความขัดแย้งได้อย่างดี

จางอ้ายจวินกล่าวว่า "บนเรือประมงไม่มีอันตรายอะไรมาก พวกเราแค่ต้องระวังพวกที่มารับของเท่านั้น พวกเขาอาจจะมีอาวุธ"

เฉียนจิ้นโบกมือ "เราจะไม่รอพวกที่มารับของ พวกเราไม่ใช่ทีมรักษาความสงบเรียบร้อย เราไม่มีอำนาจที่จะจับคน"

"ดังนั้นสิ่งที่เราต้องทำคือหาของและควบคุมของพวกนั้นไว้ จากนั้นก็สร้างเรื่องใหญ่ๆ ให้หัวห่าวไปติดต่อสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยของท่าเรือให้มาจับคนและสอบสวนคดี"

"หัวหน้าทีมเฉียน รีบหน่อยเถอะครับ คืนนี้หนาวมากเลย" หวังตงถูมือที่เย็นเฉียบกับชุดทำงาน

กลิ่นคาวปลาจากท่าเรือผสมกับกลิ่นน้ำมันดีเซล ทำให้รู้สึกไม่สบายใจเมื่อต้องอยู่ในที่แบบนี้ในวันอากาศหนาว

เฉียนจิ้นขอให้จางอ้ายจวินเลิกใช้โค้ดเนมที่ดูเวอร์เกินจริง จางอ้ายจวินจึงเปลี่ยนจากกองทัพเป็นหน่วยย่อยแทนอย่างไม่เต็มใจ

จากนั้นเขาก็อ้างว่าปฏิบัติการทางทหารต้องมีความแม่นยำ และยังคงยืนยันให้ทำตามมาตรฐานทางทหาร

"รายงานท่านผู้บัญชาการ" จางอ้ายจวินยืนตรงพร้อมทำความเคารพในเสื้อคลุมทหาร "กองกำลังรบรวมพลเสร็จสิ้น!"

"นี่คือแผนปฏิบัติการ โปรดท่านผู้บัญชาการออกคำสั่ง!"

เขาเปิดกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา ซึ่งเป็นแผนที่การรบที่วาดด้วยมือ...

เฉียนจิ้นมองแผนผังท่าเรืออย่างประหลาดใจและถามว่า "นายวาดตั้งแต่เมื่อไหร่?"

จางอ้ายจวินกล่าวว่า "ตั้งแต่วันแรกที่ผมมาทำงานกับคุณ ผมก็เริ่มวาดแผนที่แล้ว นี่เป็นประเพณีที่ดีของกองทัพของเราครับ ไปที่ไหนก็ต้องมีแผนที่!"

เฉียนจิ้นยกนิ้วให้ "สุดยอดจริงๆ"

เขาหยิบกระดาษประกาศที่ฉีกมา ซึ่งด้านหลังเป็นแผนที่ภูมิประเทศของท่าเรือที่วาดด้วยดินสอและตำแหน่งเรือในคืนนี้

เขาย้ายดินสอไปบนแผนที่และออกคำสั่งว่า

"ทีมที่หนึ่งถึงทีมที่ห้าบุกโจมตีจากด้านหน้า แบ่งเป็นสามทิศทาง และทิ้งคนไว้ที่สะพานนี้ด้วย ถ้าพวกมันคิดจะกระโดดลงทะเลหนี ก็ต้องว่ายออกไปแล้วอ้อมกลับมา สะพานนี้จะใช้สกัดพวกมันได้..."

"ทีมที่หกเป็นกองกำลังเคลื่อนที่เร็ว จะต้องมีคนเฝ้าที่นี่และที่นี่ด้วย เพราะนี่เป็นจุดสูงสุด จะต้องสังเกตการณ์ให้ดี..."

"หน่วยลาดตระเวนจะไปกับผมเพื่อลาดตระเวนล่วงหน้า หวังตง นายอย่ามาขวางทางฉันนะ ไม่งั้นฉันจะลาดตระเวนตัวนายก่อน..."

ทุกอย่างพร้อมแล้ว ลูกทีมซ่อนตัวอยู่หลังลังสินค้าบนฝั่ง

จางอ้ายจวินถอดหมวกและเสื้อคลุมออก แล้วลงไปในน้ำเป็นคนแรก

ลมทะเลที่ชื้นทำให้คนบนฝั่งต้องถูมือ แต่จางอ้ายจวินกลับไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

เสียงหวูดเรือสินค้าดังขึ้น แหวกความมืดมิดยามค่ำคืน

โซ่สมอเรือกระทบกันเป็นเสียงดังตามกระแสน้ำ

ใช้เสียงรบกวนนี้ เขาปีนขึ้นไปบนเรือประมง จากนั้นก็เหวี่ยงเข็มขัดลงมาเพื่อช่วยคนอื่นๆ

หวังตงก็อยากแสดงความสามารถ เพราะมันเกี่ยวข้องกับการเลื่อนตำแหน่งในแผนกความปลอดภัยของเขา

แต่เฉียนจิ้นคาดว่าในกองทัพเขาคงเป็นแค่ทหารทำอาหารหรือเลี้ยงหมู เพราะทักษะการต่อสู้ของเขาห่างไกลจากจางอ้ายจวินมาก

จางอ้ายจวินปีนขึ้นไปบนเรือประมงเพื่อเริ่มปฏิบัติการ เมื่อเห็นหวังตงพยายามปีนขึ้นเรือแต่ปีนไม่ขึ้น เขาจึงใช้เข็มขัดเป็นเชือกแล้วดึงเขาขึ้นไปบนเรือประมง

ตอนนี้กลางดึกแล้ว

ตามปกติแล้วลูกเรือบนเรือที่จอดอยู่ที่ท่าเรือควรจะหลับกันหมดแล้ว

แต่คนบนเรือประมงจากฝูเจี้ยนลำนี้ยังไม่นอน

จางอ้ายจวินเคลื่อนไหวเงียบมาก แต่ตอนที่ดึงหวังตงขึ้นไปกลับมีเสียงดังเล็กน้อย

ทันใดนั้นก็มีคนเดินออกมาจากห้องโดยสาร "ใครอยู่ข้างหลัง?"

นี่อยู่ในแผนแล้ว

เฉียนจิ้นยกถุงทรายบนฝั่งแล้วโยนลงไปในน้ำเพื่อสร้างเสียงดังและดึงความสนใจของพวกผู้ร้าย

"ผมมาจากทีมขนถ่ายสินค้าครับ! สหกรณ์ตงก่างต้องการปลาจะละเม็ด 20 หาบอย่างเร่งด่วน! เรือของพวกนายมีปลาที่ต้องขนถ่ายลงด้วยใช่ไหม? พวกเราจะจัดการให้พร้อมกันเลย!"

เขาใช้ไฟฉายส่องไปที่ตำแหน่งใกล้ๆ

เครนขนาดเล็กกำลังยกตะกร้าปลาจะละเม็ดขึ้นฝั่ง

มันเป็นปลาจะละเม็ดสีเงิน เมื่อแสงไฟฉายส่องไป เกล็ดปลาที่ละเอียดและหนาแน่นก็สะท้อนแสงสีเหลืองอ่อนๆ

พวกผู้ร้ายระมัดระวังมาก พวกเขาโบกมือไล่ "พวกเราขนของเสร็จแล้วตอนกลางวันแล้ว! นายไปได้แล้ว อย่ามารบกวนพวกเราพักผ่อน"

เขาดูเหมือนจะรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ เขารีบเดินไปข้างหลังและทำสัญญาณบางอย่างให้เพื่อนในห้องควบคุมดู

เรือประมงส่งเสียง 'ตูม ตูม ตูม'

โซ่สมอเรือขนาดใหญ่เริ่มเก็บขึ้น 'แกร็ก แกร็ก แกร็ก'

เฉียนจิ้นร้อนใจแล้ว

พวกมันกำลังจะหนี!

ทันทีที่พวกเขาออกจากท่าเรือ ทีมปฏิบัติการแรงงานก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว พวกเขาไม่มีเรือที่จะไล่ตามและไม่มีอำนาจบังคับใช้กฎหมาย

โชคดีที่จางอ้ายจวินตอบสนองเร็วมาก

ตอนนี้ไม่สนใจที่จะซ่อนตัวแล้ว เขาเปิดประตูห้องโดยสารและพุ่งเข้าไป "หน่วยลาดตระเวนลงมือ!"

หลังจากเสียงต่อสู้ดังขึ้นเพียงไม่นานในห้องควบคุม ก็มีคนสองคนถูกโยนออกมา

ประตูห้องโดยสารของลูกเรือถูกเปิดออก หวังตงยกเท้าขึ้นถีบคนลงไปข้างล่าง

เฉียนจิ้นโบกมืออีกครั้ง "ใครว่ายน้ำเป็น ลงไปให้หมด!"

คนหนุ่มสาวในเมืองริมชายฝั่งไม่มีใครว่ายน้ำไม่เป็น

กิจกรรมยามว่างที่สนุกที่สุดของพวกเขาในวัยเด็กคือการลงไปว่ายน้ำในทะเล

ดังนั้นหนุ่มๆ หลายสิบคนที่ซ่อนตัวอยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์ก็ถอดเสื้อโค้ทออก

ชายคนหนึ่งมีสองขา แล้วก็กระโดดลงน้ำ 'ตูม ตูม'

เฉิงหัวสบถออกมาและเปิดไฟฉายตะโกนว่า

"สำนักงานความสงบเรียบร้อยมาตรวจสอบคดี! จะจัดการเฉพาะหัวหน้า พวกที่ร่วมมือจะได้รับการพิจารณาโทษเบา! พวกที่ถูกหลอกไม่มีความผิด ถ้ากลับใจจะได้รับความดีความชอบ!"

เฉียนจิ้นก็ตะโกนด้วยว่า "ทีมที่หนึ่งขึ้นก่อน! ทีมที่สองไปทางซ้าย! ทีมที่สามไปทางขวา! ระวังอย่าเบียดกัน อย่าชนกันนะ!"

เมื่อผู้ร้ายคนแรกที่ออกมาถามเห็นคนหลายสิบคนอยู่บนฝั่งก็ตกใจ

เมื่อได้ยินคำว่า 'ทีมที่หนึ่ง ทีมที่สอง' เขาก็คิดว่าเป็นทหารปลดปล่อยประชาชนมาแล้ว—

ในยุคนี้มีคนมากมายที่สวมชุดทหารสีเขียว 65 ตอนกลางคืนถ้าไม่ดูที่ปลอกแขนสีแดงดีๆ ก็จะเห็นแค่กลุ่มคนหนุ่มสาวในชุดทหารสีเขียวที่รีบออกมา ใครจะแยกแยะได้ว่านี่คือพลเรือนหรือทหาร?

เขากรีดร้องด้วยความตกใจและกระโดดลงไปในน้ำเพื่อว่ายไปที่เรือลำอื่นที่จอดอยู่

ในตอนกลางคืน ทัศนวิสัยในทะเลแย่มาก ตราบใดที่เขาสามารถหาที่ซ่อนได้เขาก็จะรอด

เฉียนจิ้นเอาเสียงนกหวีดใส่ปากและเป่าเสียงแตก

ไฟฉายที่สว่างจ้าส่องลงบนพื้นผิวทะเล ทำให้บริเวณนั้นสว่างไสว

ผู้ร้ายหันกลับมาดูโดยสัญชาตญาณ และยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าเป็นทหารปลดปล่อยประชาชนมาแล้ว!

มีไฟฉายส่องสว่างด้วย!

โจวเย่าจู่มีความสำนึกสูงมาก เขาไล่ตามผู้ร้ายที่กระโดดลงทะเลไปโดยไม่ลังเล

หมี่กังพาคนวิ่งไปบนบกสองสามก้าว จากนั้นก็กระโดดลงไปในทะเลและโอบล้อมจากด้านข้าง

จางอ้ายจวินได้คลี่บันไดเชือกที่ม้วนเก็บไว้ลงมาแล้ว

ตอนนี้คนในน้ำก็ขึ้นเรือได้ง่ายขึ้นมาก พวกเขาปีนบันไดเชือกขึ้นไปบนท้ายเรือทีละคน

บนเรือประมงขนาดใหญ่มีเสียง 'ปัง ปัง' เสียงคลื่นกระทบกับเสียงคนเหยียบ ทำให้เรือสั่นคลอนช้าๆ

ด้วยความเตรียมพร้อมและจำนวนคนที่มากกว่า และยังมีจางอ้ายจวินที่เป็นนักสู้ที่แข็งแกร่ง

โจรหลายสิบคนไม่สามารถหนีไปได้ ถูกจับกุมได้ทั้งหมด

ลูกทีมของทีมปฏิบัติการแรงงานไม่เพียงแต่เป็นยุวชนที่กลับจากชนบทเท่านั้น แต่ยังมีทหารผ่านศึกที่มีความสามารถในการต่อสู้ด้วย

นอกจากนี้ แม้แต่ยุวชนบางคนก็เคยเป็นทหารอาสาในชนบทและได้รับการฝึกฝนทางทหาร

อาวุธที่พวกเขาเตรียมไว้ล่วงหน้ามีอวนจับปลา

ดังนั้นหลังจากขึ้นเรือแล้ว พวกเขาก็ล้วงอวนจับปลาออกจากกระเป๋าแล้วเหวี่ยงใส่คนแปลกหน้า

สิ่งนี้มีประสิทธิภาพดีกว่ามีดหรือปืน เหมือนกับเชือกที่ใช้คล้องม้า จับหนึ่งคนก็จับได้หนึ่งคน

มีคนหนึ่งพยายามจะควักอาวุธที่เอว จางอ้ายจวินก็ขึ้นลำกล้องปืนเสียงดัง

"คืนนี้เรามาทำให้มันจบลงด้วยดีเถอะนะ อย่าให้มีใครตายเลยได้ไหม?"

คนที่พยายามจะควักอาวุธก็คือหัวหน้าเรือที่มีเคราดกหนา

เขายังคงมีความหวังอยู่และถามว่า "พวกนายมาจากหน่วยงานไหน? พวกเรามาส่งปลาทำผิดกฎหมายตรงไหน?"

หวังตงขึ้นไปบิดแขนเขาไปด้านหลัง "ผมมาจากแผนกความปลอดภัย นายเอาเรือเข้าฝั่งก่อน"

เรือประมงค่อยๆ เข้าเทียบท่า

ทุกคนขึ้นเรือแล้ว

เฉียนจิ้นสั่งให้เก็บสมอเรือทันที

สมอเรือบนเรือลำนี้ใหญ่มาก ใหญ่กว่าสมอเรือของเรือประมงขนาดเดียวกันหลายเท่า ที่จริงแล้วมันเป็นตู้เหล็กรูปทรงสมอ

เมื่อเห็นสมอเรือถูกดึงขึ้นมา คนที่จิตใจอ่อนแอในหมู่ลูกเรือก็ล้มลงกับพื้นทันที

เฉียนจิ้นใช้ไฟฉายหัวเสือส่องไปที่สมอเรือ

ร่องรอยการเชื่อมซ้ำๆ ชัดเจนมาก

เขาใช้ชะแลงเคาะสมอเหล็กแล้วได้ยินเสียงที่บ่งบอกว่ามีช่องว่างอยู่ข้างใน

ชายมีเคราดกหนานั่งทรุดลงบนดาดฟ้าเรือ นิ้วของเขาจิกเข้าไปในรอยแยกของไม้ "เป็นไปไม่ได้! พวกนายได้เบาะแสมาจากไหน? พวกนายตามดูพวกเราตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"นี่มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย!"

ไม่ควรเป็นแบบนี้จริงๆ

ตามบันทึกใน <จดหมายเหตุความสงบเรียบร้อยเมืองริมชายฝั่ง> พวกเขาถูกจับไม่ใช่เพราะมีคนพบปัญหาของสมอเรือ แต่เป็นเพราะผู้รับของถูกจับก่อนและถูกสอบสวนโดยสำนักงานความสงบเรียบร้อย พวกเขาถึงตามรอยไปจับกลุ่มลักลอบนำเข้าได้...

มอเตอร์ไซค์สามล้อของสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยของท่าเรือก็มาถึง

หัวหน้าเวรกลางคืนขึ้นเรือและสั่งให้คนเริ่มค้นหาเรือทั้งหมด

เฉิงหัวแนะนำเขาให้รู้จักกับเฉียนจิ้นและหวังตง

หัวหน้าหน่วยย่อยหยิบบุหรี่ดอกโบตั๋นออกมาแล้วเคาะกับสมอเหล็ก เขารู้สึกแปลกใจ "พวกนายรู้ได้ยังไงว่ากลุ่มนี้มีปัญหา?"

เฉียนจิ้นนำคำอธิบายที่เขาเคยบอกผังหลายฝูมาขัดเกลาอีกครั้ง "หัวหน้าดูขนาดของมันสิ มันสามารถลากเรือลากจูงที่มีแรงม้าสองพันได้ แต่เรือของพวกเขายังใช้เครื่องยนต์ดีเซลรุ่นเก่าอยู่เลย!"

"ดังนั้นตอนที่ผมเห็นสมอเรือที่ใหญ่ผิดปกติ ผมก็เริ่มสงสัยแล้วครับ สมอเรือเป็นเหล็กตันๆ ซึ่งไม่ว่าต้องใช้เหล็กเท่าไหร่ หรือจะสิ้นเปลืองแค่ไหน แต่การที่เรือประมงต้องแบกน้ำหนักเพิ่มขนาดนี้ออกทะเล จะต้องสิ้นเปลืองน้ำมันดีเซลขนาดไหน?"

"เรือประมงปกติจะต้องคำนวณการใช้น้ำมันดีเซลอย่างละเอียด จะไม่ยอมให้สิ้นเปลืองขนาดนี้"

"ตอนบ่ายผมมีเรื่องกับพวกเขา ผมสังเกตเห็นว่ามือของหัวหน้าเรือนั้นสะอาดและนุ่มนิ่ม นี่ไม่ใช่มือของชาวประมงเลยครับ!"

"เมื่อผมเห็นบุหรี่ที่ลูกเรือสูบ ผมก็ยิ่งมั่นใจว่าพวกเขามีปัญหา..."

เรือประมงถูกย้ายไปอยู่ใต้แสงไฟขนาดใหญ่ของท่าเรือ

สมอเรือถูกยกขึ้นฝั่งเพื่อทำการผ่า

เจ้าหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยค้นหาเรือและพบของมากมาย

เทปเพลงเติ้งลี่จวินซ่อนอยู่ในศาลเจ้าเล็กๆ

กล่องบุหรี่เต็มไปด้วยตั๋วแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ

และที่น่าทึ่งที่สุดคือเครื่องรับวิทยุที่ถูกเจาะให้กลวง ซึ่งภายในบรรจุนาฬิกาจักรกลยี่ห้อ T-Rex จากไต้หวันถึงยี่สิบเรือน

"เก่งจริงๆ" หัวหน้าใช้กุญแจมือเคาะที่หัวของชายมีเครา "ปีนี้เราเคยจับพวกขนย้ายธัญพืช และจับพวกที่ลักลอบกลั่นเหล้ามันเทศส่งเข้าเมือง นี่เป็นครั้งแรกที่จับราชาแห่งท้องทะเล!"

"เร็ว! ติดต่อสำนักงานป้องกันชายฝั่ง พวกมันกินข้าวกับซาลาเปาฟรีหรือไง? ปล่อยให้เรือแบบนี้เข้ามาในเขตของเราได้ยังไง? คืนนี้ต้องจัดการพวกมันอย่างหนัก!"

ชายมีเคราก็ตกใจเมื่อเห็นสินค้าเหล่านี้ เขารีบตะโกนใส่ลูกน้องที่นั่งยองๆ บนพื้น "พวกนายเอาของไปแอบไว้เองเหรอ!"

เขาหันไปพูดกับหัวหน้า "ของพวกนี้ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ นะครับ ผมไม่รู้เรื่องเลย!"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยก็ยิ่งค้นหาอย่างสนุกสนาน

แสดงว่าสินค้าลักลอบนำเข้าไม่ได้ถูกเก็บรวมกันไว้ที่เดียว คนอื่นๆ จะใช้สารพัดวิธีเพื่อซ่อนของของตัวเอง

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด

เจ้าหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อยคนหนึ่งหยิบปลาจาระเม็ดตัวใหญ่ขึ้นมาแล้วชั่งดู "ปลาตัวนี้หนักจังเลย กินปุ๋ยมาโตเหรอ?"

เขาใช้นิ้วสองนิ้วแหวกเหงือกปลาแล้วควักของออกมา เผยให้เห็นแสงสีแดงสดใส

ใต้แสงไฟ ไฟแช็กทองเหลืองสองสามอันที่ห่อด้วยพลาสติกก็ส่องประกายออกมา

สินค้าอื่นๆ อีกมากมายอยู่ในสมอเรือ

มีวิทยุขนาดเล็กที่หุ้มด้วยถุงน่องไนลอนเพื่อป้องกันการกระแทก และมีมีดทหาร มีดพกสวิส ที่สวยงามมากมาย

ยังมีที่คาบบุหรี่งาช้าง แว่นกันแดด เรย์แบรนด์ เครื่องประดับเงิน ปากกาหมึกซึมปลายทอง และอื่นๆ

ของที่ยึดได้จำนวนมหาศาลทำให้หัวหน้าหน่วยย่อยที่ผ่านงานมามากแล้วยังต้องเบิกตากว้าง

"เยี่ยม เยี่ยม! สหายทั้งหลาย พวกนายสุดยอดจริงๆ นี่เป็นคดีลักลอบนำเข้าครั้งสำคัญเลยนะ!"

"พวกนายได้สร้างความดีความชอบให้กับประชาชน และได้กอบกู้ความเสียหายอันมหาศาลให้กับประเทศชาติ!"

พวกเขาไม่สามารถและไม่ต้องการแย่งชิงผลงานนี้ เพราะมันไม่จำเป็น

สินค้าลักลอบนำเข้าจำนวนมากมาถึงท่าเรือ แสดงว่าต้องมีเครือข่ายรับของขนาดใหญ่ในเมืองริมชายฝั่ง

ตราบใดที่สำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยสามารถจับเครือข่ายผู้รับของได้ พวกเขาก็จะสามารถเชิดหน้าชูตาในสำนักงานใหญ่ได้แล้ว!

หลังจากยึดของกลางและควบคุมตัวผู้ต้องสงสัย

เฉียนจิ้นและคนอื่นๆ ก็ไปให้ปากคำที่สำนักงานหน่วยย่อยและก็ถูกปล่อยตัวให้กลับบ้าน พวกเขาสามารถกลับไปนอนหลับสบายได้

เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ วันรุ่งขึ้นที่ท่าเรือ A ก็มีข่าวลือไปทั่ว

อาจเป็นเพราะข่าวลือแพร่กระจายเร็วและมีคนเห็นเหตุการณ์เยอะ ข่าวที่ลือจึงไม่ได้เพี้ยนมากนัก อย่างมากก็แค่มีคนบอกว่าจับสายลับได้และยึดวัตถุระเบิดได้

ในวันต่อมาหนังสือพิมพ์ <ไห่ปินรื่อเป้า> ก็ได้รายงานเรื่องนี้

สำนักพิมพ์ยังไม่มีรูปภาพ จึงเขียนบทความขึ้นมาบทหนึ่งก่อน หัวข้อพิมพ์ด้วยตัวอักษรหนาและใหญ่

"ชนชั้นกรรมกรมีสายตาเฉียบแหลม ทำลายเครือข่ายการลักลอบนำเข้าทางทะเล"

หูซุ่นจื่อนั่งอยู่บนเก้าอี้อ่านหนังสือพิมพ์ตอนเช้าด้วยสีหน้าสงสัย "แม่เจ้า! เฉียนจิ้นกับเว่ยสงเถาที่หนังสือพิมพ์พูดถึงนี่บังเอิญชื่อเดียวกับพวกนายเหรอ?"

เหล่าไกหัวเราะ "หัวหน้าครับ ต้องเป็นพวกเขาแน่นอนครับ เพราะหนังสือพิมพ์บอกว่าเป็นทีมท่าเรือ A ของแผนกคลังสินค้าและการขนส่งของสหกรณ์ซัพพลายหลัก—ก็คือทีมของเรานี่แหละครับ!"

การค้นพบและจับกุมกลุ่มลักลอบนำเข้าเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่

รองหัวหน้าคังซินเนี่ยนไม่พอใจ "ตอนนั้นนายน่าจะรายงานสถานการณ์ให้ทีมเรารู้ก่อนนะ พวกเราเป็นองค์กรเดียวกันนี่"

เฉียนจิ้นจึงเปลี่ยนคำอธิบาย

เขาบอกว่าเขาไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นกลุ่มลักลอบนำเข้า แต่เป็นเพราะตอนขนของถูกดูถูก จึงรู้สึกโมโหมาก และในตอนกลางคืนก็ไปหากลุ่มเพื่อนเพื่อไปหาเรื่องชาวประมง

แต่กลับกลายเป็นว่าบังเอิญไปเจอว่าเป็นกลุ่มลักลอบนำเข้า

หูซุ่นจื่อหลอกง่าย โดยเฉพาะเมื่อเฉียนจิ้นยัดเหล้าขวดสวยๆ ให้เขาถึงสองขวด เขาก็เชื่อในสิ่งที่เฉียนจิ้นพูด

"อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง"

แต่คังซินเนี่ยนหลอกไม่ง่าย เขาเขย่าหนังสือพิมพ์

ในหน้าแรกมีการสัมภาษณ์ผู้นำของสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยของท่าเรือ A ซึ่งมีการวิเคราะห์เกี่ยวกับเฉียนจิ้น

เฉียนจิ้นพูดเบาๆ "ผมจะไปบอกหัวหน้าได้ยังไงว่าผมพาคนไปแก้แค้นครับ?"

หูซุ่นจื่อพยักหน้า "จริงอย่างที่พูด"

ไม่ใช่แค่คังซินเนี่ยนที่อิจฉาผลงานนี้

ผู้นำคนอื่นๆ ก็รู้สึกไม่พอใจเช่นกัน

ซ่งหงปิง หัวหน้าทีมที่เฉียนจิ้นไม่เคยเห็นหน้าเลยตั้งแต่วันแรกที่เข้าทำงานก็มาถึง เขาถือหนังสือพิมพ์และถามว่า "คนที่จับกลุ่มลักลอบนำเข้าเมื่อคืนคือพวกนายสองคนใช่ไหม?"

เว่ยสงเถาพูดตามความจริง "ส่วนใหญ่เป็นสหายเฉียนครับ ผมเป็นแค่ตัวประกอบ"

ซ่งหงปิงมองเฉียนจิ้นอย่างประหลาดใจและพูดว่า "ดีนี่! ตั้งแต่นายมาฉันก็รู้สึกว่านายไม่ใช่คนธรรมดาแล้ว..."

เขาเผลอพูดความรู้สึกในใจออกมาแล้วก็รีบกระแอมไอแล้วเปลี่ยนคำพูด "นายมีความสามารถโดดเด่น ไม่ใช่คนธรรมดา!"

เฉียนจิ้นยิ้ม "ขอบคุณหัวหน้าที่ชมครับ"

ซ่งหงปิงพยักหน้า "ทำงานดีๆ นะ พวกนายสองคนทำงานดีๆ ฉันจะเสนอความดีความชอบให้พวกนาย!"

เขาซักถามรายละเอียดคดีอย่างละเอียดจากทั้งสองคน

เฉียนจิ้นเตือนเขาว่า "ตอนนั้นมีคนจากสำนักงานความสงบเรียบร้อย สำนักงานปราบปรามการเก็งกำไร และแผนกความปลอดภัยของหน่วยงานบางแห่งอยู่ในที่เกิดเหตุด้วย"

สิ่งนี้ทำให้ซ่งหงปิงตัดความคิดที่จะแย่งผลงานไปได้ทันที

ซ่งหงปิงไม่ค่อยพอใจ "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมนายไม่รายงานองค์กรก่อน? ใช่ ฉันยอมรับว่าพวกนายสร้างผลงาน"

"แต่ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของทีมขนย้ายท่าเรือ A พวกนายทำแบบนี้มันไร้ระเบียบวินัยไปหน่อยนะ"

หูซุ่นจื่อปกป้องเฉียนจิ้นและอธิบายสิ่งที่เฉียนจิ้นบอก

สุดท้ายเขาก็พูดว่า "เสี่ยวเฉียนคนนี้อารมณ์ร้อนและใจร้อนมาก ลูกน้องของเขาเก่งและแข็งแกร่งจริงๆ"

"โดยเฉพาะจางอ้ายจวินที่หนังสือพิมพ์พูดถึงคนนี้ อาจจะเก่งกว่าผมนะ เมื่อคืนเขาจัดการผมได้ยับเลย"

ยกเว้นเว่ยสงเถา คนอื่นๆ ต่างก็ตกใจ "อะไรนะ?"

"นายโดนรุมเหรอ?"

"เสี่ยวเฉียนสั่งคนไปทำร้ายนายเหรอ?"

หูซุ่นจื่อรีบเสริม "ล้อเล่นน่า! ทำไมพวกนายถึงจริงจังกันจัง?"

"ผมเคยปะมือกับเขามาแล้ว สูสีกันเลยครับ! พูดได้ว่าเราเป็นคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อ!"

เพื่อนร่วมงานที่รู้จักเขาก็รู้ทันที

ตอนนั้นเขาโดนจัดการอย่างหนักจริงๆ

ซ่งหงปิงมองเฉียนจิ้นอย่างประหลาดใจ

ผิดพลาดแล้ว

ไม่ได้ตรวจสอบประวัติของไอ้หนุ่มคนนี้ให้ดี

แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป เขาให้กำลังใจเฉียนจิ้นสองสามประโยคแล้วก็จากไป

ขณะเดียวกัน เขาก็เห็นเหล้าขวดสวยสองขวดบนโต๊ะ เขาก็สั่งให้คนอื่นออกไปจากห้องทำงาน แล้วเขาก็เอาของห่อด้วยเสื้อผ้าแล้วจากไป

หูซุ่นจื่อเดินออกมาคนสุดท้าย มีสีหน้าเศร้าสร้อยเหมือนโดนปล้น "ไอ้เวรเอ๊ย! ไอ้เวรเอ๊ย!"

เหล้าบนโต๊ะหายไปแล้ว

หมอกยามเช้าจางหายไป ลำโพงขนาดใหญ่ของท่าเรือก็เริ่มเปิดเพลง <การเดินเรือในทะเลต้องมีคนคัดท้าย> ตามปกติ

ในยุคนั้นขั้นตอนการทำงานของหน่วยงานราชการยังมีไม่มากนัก

ในวันนั้นขณะที่เฉียนจิ้นกำลังทำงานอยู่ ก็มีคนจากสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยของท่าเรือมาหา

เจิ้งโหย่วเหวย หัวหน้าหน่วยย่อยที่เคยพบกับพวกเขาเมื่อคืนก็ได้นำใบประกาศเกียรติคุณสองใบมามอบให้

"ผู้พิทักษ์ท่าเรือ!"

ตัวอักษรสีทองสี่ตัวส่องประกายระยิบระยับใต้แสงแดดฤดูใบไม้ร่วง

ครั้งนี้มีนักข่าวมาด้วย เฉียนจิ้นและเว่ยสงเถาได้จับมือกับผู้นำและถ่ายรูปตอนรับใบประกาศเกียรติคุณ

หลังจากผู้นำจากไป เหล่าไกก็ขยิบตาให้เขาแล้วพูดว่า "ได้ยินมาว่านายได้รับรางวัลเป็นคูปองจักรยานหนึ่งใบใช่ไหม?"

เฉียนจิ้นส่ายหน้า "ไม่เลยครับ แค่ได้ใบประกาศเกียรติคุณสองใบ"

ตอนนี้หูซุ่นจื่อมองเขาเป็นคนดีมาก เขาพูดขึ้นมาว่า "พวกนายทำผลงานเมื่อคืนนี้ ไม่ได้นอนดีใช่ไหม? วันนี้พวกฉันให้พวกนายหยุดนะ"

"รีบเอาใบประกาศเกียรติคุณพวกนี้กลับไปเถอะ ที่นี่มันสกปรก ระวังโดนน้ำทะเลหรือเกล็ดปลาแล้วจะเสียของ!"

เฉียนจิ้นดีใจมาก คำว่า 'เจ้าหน้าที่ในพื้นที่สำคัญกว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูง' เป็นเรื่องจริง

เขาเองก็มองหูซุ่นจื่อเป็นคนดี เขาเดินเข้าไปกระซิบว่า

"หัวหน้าหู เลิกงานตอนเย็นไปบ้านผมนะครับ พอถึงถนนไท่ซานแล้วจะหาบ้านผมเจอเอง เหล้าที่ให้เมื่อกี้ยังมีอีกสองขวดนะครับ คราวนี้เอาไปที่บ้านเลย..."

หูซุ่นจื่อดีใจมาก

เขาถึงกับเดินไปส่งเฉียนจิ้นออกจากท่าเรือด้วยตัวเอง

วันนี้ท่าเรือจะยุ่งมาก

บนพื้นผิวทะเลที่อยู่ไกลออกไป เสียงหวูดของเรือปราบปรามการลักลอบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เรือทุกลำที่เข้าท่าเรือต้องได้รับการตรวจสอบชั่วคราวทั้งหมด!

ตอนเย็นยังไม่ถึงเวลาเลิกงานดี หูซุ่นจื่อก็มาถึงหน้าบ้านเฉียนจิ้นแล้ว "น้องชาย! พี่มาแล้ว! ฮ่าๆๆ!"

เฉียนจิ้นยื่นเหล้าสองขวดที่เตรียมไว้ให้เขา

มันเป็นขวดเหล้าเซรามิกสีขาว ไม่มีฉลาก มีเพียงถุงกระดาษน้ำมันสีเหลืองหุ้มอยู่

บนถุงมีตราประทับสีแดง "เหล้าหมักอายุสามสิบปี เหล้าพิเศษจากเหมาไถเจิ้น"

นอกจากนี้ยังมีฉลากที่ดูหรูหราเขียนว่า 'สืบทอดกรรมวิธีโบราณ การหมักแบบของแข็ง' และ 'เทคนิคหุยซา สกัดวิญญาณแห่งกลิ่นหอม' ซึ่งเป็นคำโฆษณาที่ดูเว่อร์ๆ

นี่คือเหล้าเก่าแก่ราคาห้าสิบหยวนต่อขวดในร้านค้าออนไลน์

พวกพ่อค้าหัวหมอจากอนาคตสอนบทเรียนให้กับหูซุ่นจื่อที่ซื่อตรง

หูซุ่นจื่อถือเหล้านี้ไว้ไม่ยอมปล่อย จากนั้นก็ตบหน้าอกตัวเองอย่างต่อเนื่อง "หลังจากนี้ในทีมของเรา นายจะเดินหน้าหรือถอยหลังก็ได้เลย ไม่ต้องห่วง นายเป็นน้องชายแท้ๆ ของฉันแล้ว!"

"น่าเสียดายที่อายุเราไม่ห่างกันมากนัก ไม่อย่างนั้นฉันจะบอกตามตรงเลยว่าฉันจะดูแลนายเหมือนลูกชายเลย!"

ถ้าเฉียนจิ้นไม่ได้คิดว่าคนนี้เป็นคนพูดตรงไปตรงมาและไม่มีเจตนาร้าย เพียงแค่คำพูดนี้ก็คงทำให้จางอ้ายจวินต้องมาสอนมารยาทให้เขาแล้ว

การมาของหูซุ่นจื่อครั้งนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องกำชับ

"แผนกทรัพยากรบุคคลมาแล้ววันนี้ พรุ่งนี้นายแต่งตัวให้ดูดีหน่อย หัวหน้าแผนกชุยจะมาจัดการประชุมยกย่องพวกนายที่ทีมท่าเรือ A ด้วยตัวเอง"

นี่เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง

แผนกคลังสินค้าและการขนส่งเป็นแผนกที่สำคัญมากในสหกรณ์ซัพพลายหลัก มีจำนวนคนงานมาก

แต่มีอำนาจน้อย มีช่องโหว่น้อย ทำงานหนัก และมีสถานะต่ำ ถือเป็นสถานที่ที่ไม่มีใครอยากอยู่ที่สุดในสหกรณ์ซัพพลายหลักทั้งหมด

ปกติแล้วผู้นำระดับต่างๆ จะไม่มาที่หน้างานของแผนกขนส่ง หัวหน้าแผนกชุยจะมาไม่เกินสองครั้งต่อปี จนคนงานขนส่งบางคนยังไม่รู้จักเขาเลย

เฉียนจิ้นก็เป็นครั้งแรกที่ได้เจอผู้นำวัยกลางคนที่มีสีหน้าเคร่งขรึมอยู่เสมอ

เนื่องจากมีคนงานจำนวนมาก การมอบรางวัลจึงถูกจัดขึ้นในโกดังเปล่า

คนงานหนุ่มฉกรรจ์กว่าร้อยคนนั่งยองๆ อยู่บนพื้น หัวหน้าแผนกชุยยืนอยู่ข้างหน้า ถือแก้วเคลือบและกำหมัดพูด

เสียงของเขาดังสนั่น ก้องอยู่ในโกดัง ทำให้ป้ายผ้า "ทำงานหนักและรวดเร็ว" ที่อยู่เหนือหัวสั่นไหว

"...สหายเฉียนจิ้นและสหายเว่ยสงเถาได้แสดงจิตวิญญาณของชนชั้นกรรมกร ในการปฏิบัติงานขนถ่ายสินค้าได้ค้นพบและช่วยเหลือในการทำลายคดีลักลอบนำเข้าที่สำคัญ จิตวิญญาณแบบนี้เป็นสิ่งที่เราทุกคนควรเรียนรู้..."

"ตอนนี้จะประกาศการตัดสินใจขององค์กร!" หัวหน้าแผนกชุยพูดถึงตรงนี้ ก็มีลูกน้องยื่นเอกสารมาให้และรับแก้วเคลือบไป

เอกสารถูกคลี่ออก

กระดาษสั่นไหวตามลมทะเล

"จากการพิจารณาของคณะกรรมการพรรคสหกรณ์ สหายเฉียนจิ้นและสหายเว่ยสงเถาได้รับอนุมัติเป็นกรณีพิเศษให้เลื่อนขั้นจากพนักงานชั่วคราวเป็นพนักงานขนย้ายอย่างเป็นทางการ และกำหนดระดับตำแหน่งไว้ที่ระดับ 30..."

"แปะ แปะ แปะ!" หูซุ่นจื่อปรบมือและโห่ร้องนำ "เสี่ยวเฉียน เสี่ยวเว่ย พวกนายเก่งมาก! สร้างชื่อเสียงให้กับทีมของเรา!"

หัวหน้าแผนกชุยพยักหน้า สีหน้าของเขาดูยิ้มแย้มอย่างหาได้ยาก

หลังจากที่เขาอ่านการตัดสินใจของคณะกรรมการพรรคเสร็จสิ้น ลูกน้องก็ยื่นใบประกาศเกียรติคุณและของรางวัลมาให้

ตรงกลางใบประกาศเกียรติคุณสีแดงขนาดใหญ่มีตัวอักษรสีทองหกตัวว่า "ผู้พิทักษ์ทรัพย์สินของประชาชน"

ของรางวัลมีกระติกน้ำที่มีคำว่า "รางวัล" สมุดโน้ตหนาๆ และปากกา และที่สำคัญที่สุดคือคูปองจักรยานหนึ่งใบสำหรับแต่ละคน

คูปองจักรยานในครั้งนี้แตกต่างจากที่เฉียนจิ้นแลกมาในตลาดมืด

มันมีตราประทับของสหกรณ์ซัพพลายหลักและมีข้อความพิเศษว่า 'เฉพาะจักรยานฟีนิกซ์เท่านั้น'

ด้วยคูปองนี้ พวกเขาสามารถไปรับจักรยานยี่ห้อฟีนิกซ์ได้โดยไม่ต้องรอคิว

จากของรางวัลนี้จะเห็นได้ว่าสหกรณ์ซัพพลายใจกว้างมาก

จักรยานฟีนิกซ์คันหนึ่งราคา 180 หยวน!

เฉียนจิ้นและเว่ยสงเถาขึ้นไปรับรางวัล ทั้งสองคนจับมือหัวหน้าแผนกชุยแน่นเหมือนจับมือกับผู้นำระดับสูง

หัวหน้าแผนกชุยนำช่างภาพมาด้วย และถ่ายรูปพวกเขา 'แชะ แชะ แชะ'

หลังจากมอบรางวัลเสร็จสิ้น พวกเขาก็กลับไปทำงานตามปกติ

เฉียนจิ้นและเว่ยสงเถาต้องกลับช้ากว่าคนอื่น เพราะต้องรับคำแนะนำจากหัวหน้าแผนกชุย

หัวหน้าแผนกชุยรู้จักเว่ยสงเถาด้วย

เขาให้กำลังใจเว่ยสงเถาให้ทำงานอย่างเต็มที่และกล่าวว่า "ฉันได้ยินเพื่อนร่วมงานบอกว่านายขอให้ย้ายมาทำงานที่ท่าเรือ A ที่เป็นงานที่หนักกว่าใช่ไหม?"

"ดีมาก! ฉันเห็นนายเหมือนเป็นนักศึกษาที่ไม่ชอบงานหนัก แต่ไม่คิดเลยว่านายไม่เพียงแต่สามารถทนความยากลำบากได้ แต่ยังสร้างผลงานได้เร็วอีกด้วย!"

เจ้าหน้าที่อีกคนเข้ามาคุยกับเฉียนจิ้น เขาถามด้วยความสงสัยว่า "เสี่ยวเฉียน นายกับเสี่ยวเว่ยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า?"

เฉียนจิ้นส่ายหน้า "ไม่ครับ เพิ่งมารู้จักกันตอนทำงาน"

เจ้าหน้าที่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "จริงเหรอ? แต่ตอนที่ฉันรับเสี่ยวเว่ยเข้าทำงาน เขาเห็นรายชื่อพนักงานชั่วคราวของพวกนาย และเขาขอให้ย้ายมาอยู่ที่ท่าเรือ A กับนายโดยเฉพาะเลยนะ"

"ครั้งนี้พวกนายร่วมกันสร้างผลงานด้วยกัน ฉันคิดว่าพวกนายเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปีแล้วซะอีก ฉันยังคิดว่าจะเอาเรื่องของพวกนายที่มาทำงานที่ท่าเรือ A ด้วยกันและสร้างผลงานด้วยกันไปเล่าเป็นเรื่องราวดีๆ ในหน่วยงานเลย"

เขาพูดคำนี้อย่างสบายๆ แล้วก็เดินจากไป

แต่เฉียนจิ้นเก็บคำพูดนั้นไว้ในใจ

หลังจากที่หัวหน้าแผนกชุยและคนอื่นๆ จากไป ทั้งสองก็กลับไปทำงาน

ระหว่างทางเว่ยสงเถาเอาคูปองจักรยานใส่ไว้ในสมุดโน้ตอย่างระมัดระวัง แล้วพูดว่า "ไม่แปลกใจเลยที่เข้าสหกรณ์ยาก สวัสดิการที่นี่ดีจริงๆ"

"ตอนที่ผมลงไปชนบท ลูกสาวหัวหน้าชุมชนแต่งงาน ฝ่ายเจ้าบ่าวต้องใช้เวลานานถึงจะหาคูปองจักรยานฟลายอิงพิเจนได้หนึ่งใบ ซึ่งยังไม่ใช่คูปองแบบที่เราสามารถไปรับได้ทันทีด้วย..."

เฉียนจิ้นหัวเราะเสียงดัง

แต่ในใจของเขากลับสงบ

เว่ยสงเถาจงใจเข้ามาใกล้เขาใช่ไหม?

หรือว่ามีหน่วยงานบางแห่งสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา แล้วส่งใครบางคนมาเป็นสายลับ?