บทที่ 90 ต่อสู้ฟ้าดิน ฝึกฝนพลังการต่อสู้

ทันทีที่เฉียนจิ้นก้าวเข้าสู่สำนักงานในโกดัง เขาก็ถูกเพื่อนร่วมงานรุมล้อมอย่างหนาแน่น

บางคนใช้แก้วเคลาะผนังโกดังจนเกิดเสียงดัง "ตัง ตัง" ทำให้ตัวอักษรสีแดงบนป้าย "ป้องกันอัคคีภัยและโจรขโมย" ที่ติดอยู่บนผนังหลุดลอกออกมา

คังซินเนี่ยน รองหัวหน้าทีม ตะโกนว่า:

"สหายเสี่ยวเฉียนและเสี่ยวเว่ยมีสายตาเฉียบแหลม พบหางทุนนิยมและเท้าดำของอาชญากรที่ซ่อนอยู่ในท้องปลา เราควรปรบมือให้พวกเขาสักหน่อยไหม?"

คนงานหัวเราะและปรบมือ

หูซุ่นจื่อยิ้มด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขเหมือนมารดาผู้ใจดี พร้อมกับตบไหล่ทั้งสองคน "พวกนายเป็นนักรบตัวน้อยที่สามารถจับหางของทุนนิยมได้ สร้างชื่อเสียงให้กับทีมของเรา หาเวลาพาหัวหน้าทีมอย่างฉันไปเลี้ยงข้าวด้วยนะ จะได้ไม่เสียแรงที่ฉันปลูกฝังพวกนายมา"

เว่ยสงเถามองไปที่ปากของเขา

เป็นปากคนจริงๆ และพูดภาษาคนจริงๆ

แต่ทำไมตรรกะนี้ผมถึงไม่เข้าใจเลย!

เหล่าไกดูจะเป็นคนปฏิบัติมากกว่า เขาถามว่า "หัวหน้าแผนกชุยบอกไหมว่าเงินเดือนของพวกนายที่ได้เลื่อนตำแหน่งจะเริ่มคำนวณตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "จะเริ่มในเดือนหน้าครับ เดือนนี้ยังได้ค่าเบี้ยเลี้ยงพนักงานชั่วคราวอยู่"

เหล่าไกพูดอย่างพอใจ "เยี่ยมเลย! ฉันทำงานที่หน่วยงานนี้มา 20 ปีแล้ว พวกนายเป็นคนที่ได้เลื่อนตำแหน่งเร็วที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย"

คนอื่นๆ สนใจคูปองแลกจักรยาน

พวกเขาส่งคูปองสีแดงแข็งๆ นี้ให้กัน

เมื่อเทียบกับคูปองจักรยานทั่วไป คูปองที่สามารถแลกจักรยานได้ทันทีนี้จะพิมพ์ออกมาได้สวยงามกว่า

มีรูปจักรยานอยู่บนนั้น และด้านหลังเขียนว่า "สามารถใช้คูปองนี้เพื่อแลกจักรยานฟีนิกซ์ระดับ A ได้หนึ่งคันก่อนเดือนมกราคม 1978"

เมื่อแสงแดดส่องลงมา ขนหางของนกฟีนิกซ์ที่ปั๊มทองก็ส่องประกายระยิบระยับ "ว้าว มันยังปั๊มทองด้วยนะเนี่ย"

หูซุ่นจื่อถือว่าเฉียนจิ้นเป็นคนของตัวเองแล้ว เขารู้สึกดีใจกับรางวัลที่เฉียนจิ้นได้รับจากใจจริง:

"ยี่ห้อฟีนิกซ์แข็งแรงกว่ายี่ห้อเจียงเหมินที่นายขี่อยู่อีก แต่จำไว้ว่าให้ไปเชื่อมที่นั่งด้านหลังเพิ่มด้วยนะ เผื่อไว้ใช้ตอนพาสาวไปดูหนัง"

"โอ้โห! มีเกียร์ด้วย!" บางคนชี้ไปที่รูปจักรยานบนคูปองด้วยความอิจฉา

คังซินเนี่ยนถามเฉียนจิ้นว่า "เสี่ยวเฉียน นายมีจักรยานอยู่แล้ว ขายคูปองนี้ให้ฉันได้ไหม?"

เฉียนจิ้นเห็นว่าเขาไม่ใช่คนดี จึงทำหน้าลำบากใจแล้วรีบพูดว่า "จริงๆ แล้วผมไม่มีจักรยานครับ คันนั้นเป็นของแฟนผม!"

หูซุ่นจื่อเข้ามารัดคอเขาด้วยแขนแล้วถามว่า "ไอ้หนุ่ม! นายมีแฟนแล้วเหรอ? เฮ้อ น่าเสียดาย ฉันว่าจะแนะนำน้องสาวฉันให้รู้จักกับนายซะหน่อย"

เฉียนจิ้นเงยหน้ามองใบหน้าของเขาที่ดูแล้วลำบากใจเกินไป แล้วคิดในใจว่าไม่เสียดายเลย แต่รู้สึกโชคดีมาก

เว่ยสงเถาถามว่า "แฟนของนายคือใคร? วันก่อนฉันถามนายก็บอกว่ายังไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอ?"

คำพูดนี้เหมือนกับกำลังหักหน้าเฉียนจิ้น

แต่เมื่อพิจารณาว่าอีกฝ่ายไม่มีไหวพริบ เฉียนจิ้นก็ไม่คิดมากแล้วอธิบายว่า "คือคุณเว่ยชิงฮวนที่ผมเคยบอกกับนายไง"

"พวกเราสองคนก็พอมีใจให้กันอยู่แล้ว แล้วเมื่อคืนผมก็ได้ทำความดีความชอบใช่ไหม? เธอก็เลยรู้สึกว่าผมมีแนวคิดที่ดีและมีความสามารถ ก็เลยตกลงคบกับผมแล้วครับ"

คนอื่นๆ ก็ส่งเสียงโห่แซวอีกครั้ง

บางคนทำปากยื่น "เป็นเพราะเห็นว่านายสร้างผลงาน มีอนาคตต่างหาก..."

บางคนก็พูดว่า "แน่นอนอยู่แล้ว พวกผู้หญิงสมัยนี้ นายไม่รู้หรอก พวกเธอทำตามความเป็นจริงจะตายไป..."

เฉียนจิ้นโบกมือและพูดว่า "ไม่ใช่แบบนั้นเลย" จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าปฏิกิริยาของเว่ยสงเถาค่อนข้างแปลก

เขามีสีหน้าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่พูด!

เหล่าไกก็สังเกตเห็นเช่นกัน "เสี่ยวเว่ย นายเป็นอะไรไป? อยากพูดอะไรก็พูดออกมาสิ!"

เว่ยสงเถาพูดอย่างอับอายเล็กน้อยว่า "คือ... ผมว่าพวกสหายของเราอาจจะอคติกับผู้หญิงมากเกินไปนะ ผู้หญิงดีๆ ก็ยังมีอีกเยอะ"

"สหายเฉียนพูดถึงผู้หญิงคนนี้ ผมรู้จักดีครับ เพราะเขาเคยเล่าเรื่องของเธอให้ผมฟัง ผมคิดว่าเธอไม่ใช่คนแบบนั้นแน่นอน..."

เฉียนจิ้นจ้องเขาเขม็ง

จากข่าวที่ได้รับมา เว่ยสงเถาเห็นชื่อของเขาในรายชื่อคนงานขนย้ายของท่าเรือ A แล้วจงใจขอให้ย้ายมาอยู่ที่ท่าเรือ A ด้วยตัวเอง!

เมื่อนึกถึงเรื่องน้องสาวและลูกสาวที่เขาเคยพูดถึงก่อนหน้านี้ เฉียนจิ้นก็เข้าใจทันที:

"บ้าเอ๊ย! เหล่าเว่ย! นายกล้าโกหกฉัน!"

เว่ยสงเถาประหลาดใจ "โกหกอะไรนาย?"

ครั้งที่แล้วเฉียนจิ้นก็สงสัยว่าเว่ยสงเถาเป็นพี่น้องกับเว่ยชิงฮวน

แต่ตอนนั้นเว่ยสงเถาปฏิเสธ และปฏิเสธอย่างเป็นธรรมชาติมาก

เพราะเขาสร้างภาพลักษณ์ให้เฉียนจิ้นว่าเป็น 'คนซื่อสัตย์' และ 'ไม่โกหก' ตอนนั้นเฉียนจิ้นจึงเชื่อเขา

แต่ตอนนี้เมื่อกลับมาดูอีกครั้ง—

เขาดึงเว่ยสงเถาออกไปแล้วถามด้วยความโกรธ

"เว่ยชิงฮวนคือน้องสาวของนาย!"

เว่ยสงเถาหัวเราะ "ผมไม่ได้บอกนายเหรอ? น้องสาวผมชื่อ..."

"เหล่าเว่ย! ฉันคิดว่าฉันทุ่มเทให้คุณอย่างหมดใจและไม่หวังผลตอบแทน ทำไม? เพราะฉันคิดว่าคุณเป็นคนซื่อสัตย์ มีน้ำใจ และไม่มีเจตนาร้าย" เฉียนจิ้นพูดอย่างเย็นชา

"ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะโกหกฉัน คุณก็รู้ว่าไม่มีความลับใดในโลกนี้..."

เว่ยสงเถาฟังต่อไม่ไหวแล้ว เขาพูดอย่างอับอาย "ขอโทษนะ เรื่องนี้ผมโกหกนายจริงๆ"

"แต่ผมโกหกแค่นายในเรื่องนี้เรื่องเดียว!" เขาเสริมอย่างรวดเร็ว

เฉียนจิ้นไม่อยากจะเชื่อ "นายเป็นพี่ชายของเว่ยชิงฮวนจริงๆ เหรอ!"

เว่ยสงเถาพยักหน้า

เฉียนจิ้นมองใบหน้าของเขาอย่างละเอียด

หน้าตาของเขากับเว่ยชิงฮวนไม่เหมือนกันเลย

เว่ยสงเถาอธิบายว่า "ทุกอย่างมันบังเอิญเกินไปครับ จริงๆ แล้วผมเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะบังเอิญขนาดนี้"

"เสี่ยวชิงกับทังหยวนเคยพูดถึงนาย ผมดูออกว่าเสี่ยวชิงมีใจให้นาย ผมเป็นห่วงมากว่าเธอจะเจอคนไม่ดีอีก"

"เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้วผมไปรับการจัดสรรงาน แล้วผมก็เห็นชื่อกับที่อยู่ของนายในรายชื่อพนักงานชั่วคราว"

"ดังนั้นผมก็เลยคิดว่านี่เป็นโอกาสที่สวรรค์มอบให้ เป็นโอกาสที่ผมจะได้เข้าใกล้นายและทำความรู้จักกับนาย..."

เมื่อพูดถึงตรงนี้เขาระมัดระวังมาก "ผมไม่มีเจตนาร้ายอื่นใดเลยครับ ในฐานะพี่ชาย ผมแค่ต้องช่วยดูแลน้องสาว"

เฉียนจิ้นโอบไหล่เขาแล้วถามด้วยรอยยิ้ม "แล้วฉันสอบผ่านไหม?"

เว่ยสงเถาในอ้อมแขนของเขาก้มหน้าลง

ดูเหมือนจะลังเลเล็กน้อย

เฉียนจิ้นร้อนใจ "ไม่นะ เหล่าเว่ย! ฉันยังดีกับนายไม่พออีกเหรอ?"

"นายดีกับผมมากครับ" เว่ยสงเถากล่าว "ดีกว่าพ่อแม่ของผมเสียอีก"

เฉียนจิ้นโบกมือ "อันนั้นก็เกินไป แต่ในเมื่อนายรู้ว่าฉันดีกับนาย แล้วทำไม..."

"นายเป็นคนดีและดีกับผมมากครับ" เว่ยสงเถาพูดอย่างตรงไปตรงมา "ผมยินดีอย่างยิ่งที่จะเป็นเพื่อนกับนาย"

"แต่ผมรู้สึกว่านายค่อนข้าง—พูดตามตรงนะ ผมดูออกว่านายเก่งมาก นายเป็นคนที่เก่งที่สุดที่ผมเคยเจอมา!"

"แต่ผมหวังว่าเสี่ยวชิงในอนาคตจะสามารถหาคนงานธรรมดาๆ เพื่อที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและเรียบง่ายไปตลอดชีวิต"

เฉียนจิ้นตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "ฉันเข้าใจความหมายของนายแล้ว และฉันก็เข้าใจความคิดของนายด้วย"

"ขอบคุณครับ" เว่ยสงเถาแสดงรอยยิ้มที่ประหลาดใจ

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "ไม่ต้องขอบคุณ! หลังจากนี้ห้ามคิดแบบนี้อีกนะ"

เว่ยสงเถา: (⊙⊙?)

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "คำพูดหนึ่งที่นายพูดเมื่อกี้ถูกแล้วครับ เราถูกกำหนดให้เป็นครอบครัวเดียวกัน ดังนั้นสวรรค์จึงจัดให้เราสองคนได้มาพบกัน"

"ผมไม่ได้พูดแบบนั้นนะครับ?" เว่ยสงเถาถาม

เฉียนจิ้นพูดต่อ "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายก็คือพี่เขยใหญ่ของฉัน พวกเราทุกคนในครอบครัวจะต้องทำงานและใช้ชีวิตอย่างมีความสุข!"

"ตกลงตามนี้!"

ทันใดนั้นเว่ยสงเถาก็รู้สึกสับสนงุนงงเหมือนนักดาบที่ชักดาบขึ้นมาแล้วมองไปรอบตัวอย่างเคว้งคว้าง

เฉียนจิ้นบ่น "ดูไม่ออกเลยนะว่านายโกหกเก่งขนาดนี้ ฉันคิดว่าฉันเป็นคนดูคนเก่งแล้ว แต่สุดท้ายก็พลาดเพราะนาย"

เว่ยสงเถาอธิบาย "ผมเตรียมคำโกหกนั้นไว้ล่วงหน้าแล้วครับ"

"เพราะผมโกหกไม่เป็น ตอนที่ตัดสินใจมาอยู่ทีมเดียวกับนาย ผมกลัวว่านายจะรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ"

"ดังนั้นผมจึงเตรียมชื่อเว่ยชิงหวาไว้ล่วงหน้า แต่ผมก็ไม่คิดว่านายจะรู้ว่ามีอะไรผิดปกติเร็วขนาดนี้"

เฉียนจิ้นถามว่า "เรื่องนั้นช่างมันเถอะ นายบอกว่าอาจารย์เว่ยเคยเจอคนไม่ดีมาก่อน หมายความว่ายังไง?"

เว่ยสงเถาเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมา "มีเพื่อนร่วมชั้นเรียนผู้ชายคนหนึ่งรู้จักเสี่ยวชิงแล้วก็เริ่มตามจีบเธอ หลังจากนั้นเสี่ยวชิงก็คิดว่าเขาจริงใจ จึงตัดสินใจคบกับเขา"

"แต่พอเสี่ยวชิงต้องลงไปอยู่ชนบท เขาก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับเสี่ยวชิงทันที นายอย่ามองว่าเสี่ยวชิงเป็นคนอ่อนโยนนะ จริงๆ แล้วเธออารมณ์ร้อนมากเลยล่ะ!"

เฉียนจิ้นคิดในใจว่าเรื่องนี้ฉันรู้มานานแล้ว

เว่ยสงเถากล่าวต่อ "หลังจากเสี่ยวชิงกลับมาในเมือง เธอรู้สึกไม่พอใจ เลยไปหาเขาเพื่อทวงความยุติธรรม"

"แต่ไอ้หนุ่มคนนั้นดันไปรู้จักกับลูกสาวผู้นำคนหนึ่ง กลัวจะเสียชื่อเสียง เขาก็เลยรีบใส่ร้ายเสี่ยวชิงทันที เกือบทำให้เสี่ยวชิงถูกไล่ออกจากการเรียนภาคค่ำเลย!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฉียนจิ้นก็นึกถึงตอนที่เขาเพิ่งรู้จักเว่ยชิงฮวน และเธอพูดว่า 'ฉันยังจะมีชื่อเสียงได้อย่างไร'

ที่แท้ก็เป็นเพราะเหตุนี้เอง

เฉียนจิ้นรู้สึกโกรธเคืองและกล่าวว่า "เดี๋ยวผมจะจัดการมันเอง!"

เว่ยสงเถารีบห้ามเขา "พอเถอะ พอเถอะครับ มันผ่านไปแล้ว นายอย่าใจร้อนเลย"

"จริงๆ แล้วผมไม่เห็นด้วยกับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ตั้งแต่แรกแล้ว ผมไม่ชอบไอ้หนุ่มคนนั้นเลย หน้าตาเหมือนหลวนผิงในเรื่อง <ยุทธการยึดเขาหานหู่> ยังคิดจะแต่งงานกับนางฟ้าเหรอ? ให้ไปแต่งงานกับเสือโคร่งในป่านู่นไป!"

ด้วยภูมิหลังและประสบการณ์ที่พิเศษของเขา เขาจึงกลัวการสร้างปัญหามาก อย่างที่เขาพูดเมื่อกี้ เขาแค่อยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

คนงานคนอื่นเข้ามา "พวกนายคุยอะไรกันกระซิบกระซาบอยู่?"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "พวกเรากำลังปรึกษากันว่าจะฉลองการเลื่อนตำแหน่งยังไงดี เลยว่าจะเลี้ยงข้าวพวกสหายหน่อยครับ"

คนงานโห่ร้องด้วยความดีใจ

หูซุ่นจื่อตบไหล่เขาอย่างเป็นทางการ "นายคิดถูกแล้ว! การที่พนักงานชั่วคราวได้เลื่อนตำแหน่งแล้วเลี้ยงข้าว เป็นประเพณีที่ดีของหน่วยงานเรา"

"ไปร้านอาหารรัฐวิสาหกิจเบอร์ 2 อีกไหม? แหะๆๆ"

จริงๆ แล้วเขาเคยไปร้านอาหารรัฐวิสาหกิจเบอร์ 2 แค่ครั้งเดียวในชีวิต

ครั้งที่แล้วเฉียนจิ้นเลี้ยงเขา

เฉียนจิ้นส่ายหน้า การทำแบบนี้จะดูโดดเด่นเกินไป "ครั้งที่แล้วที่เลี้ยงข้าวหัวหน้าหู ผมใช้คูปองอาหารและคูปองเนื้อหมดแล้ว"

"คราวนี้จะเปลี่ยนวิธีเลี้ยง แต่พวกนายไม่ต้องห่วง รับรองว่าจะต้องถูกใจแน่นอน!"

"อาทิตย์หน้าแล้วกัน พวกนายรอได้เลย!"

ในเมื่อเว่ยสงเถายังไม่เปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเฉียนจิ้น เฉียนจิ้นก็เลยไม่พูดเรื่องนี้กับเว่ยชิงฮวน

ตอนเย็น เฉียนจิ้นนำเกาลัดคั่วกลับบ้าน

เมื่อเว่ยชิงฮวนเห็นก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเชียร์

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉียนจิ้นเห็นเธอมีความสุขขนาดนี้ เมื่อมีพี่เขยใหญ่เป็นคนวงใน เขาก็รู้ว่าเว่ยชิงฮวนเปรียบเหมือนเนื้อที่พร้อมจะถูกนำขึ้นเขียงแล้ว

แถมยังเป็นเนื้อสุกแล้วด้วย

"เสี่ยวทังหยวนต้องดีใจมากแน่ๆ เธอชอบกินเกาลัดคั่วที่สุดเลยใช่ไหม?" เธอถามด้วยความตื่นเต้น

เฉียนจิ้นรู้สึกอารมณ์เสีย: ไอ้เวรเว่ยสงเถา! หักหน้าเขาอีกแล้ว!

แต่ความจริงแล้วพิสูจน์ให้เห็นว่าเว่ยสงเถาเป็นคนซื่อสัตย์จริงๆ

อาจารย์เว่ยพูดไปด้วยว่าเสี่ยวทังหยวนชอบกินเกาลัดคั่วมากแค่ไหน แล้วก็แกะเกาลัดเข้าปากอย่างรวดเร็วเหมือนกับกระรอก...

เว่ยสงเถาบอกว่าน้องสาวคนนี้ของเขามีลักษณะเหมือนหนู ชอบกินถั่วลิสงและเมล็ดแตงโม และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเกาลัดคั่ว

เฉียนจิ้นรู้ว่าจะต้องทำยังไงถึงจะเอาใจอาจารย์เว่ยได้

เขาเดาว่าเว่ยชิงฮวนไม่ได้ชอบกินถั่วลิสงหรือเมล็ดแตงโมมาก และไม่ได้ชอบกินเกาลัดคั่วที่สุด แต่เป็นเพราะตอนนี้ไม่มีตัวเลือกอื่น

เธอชอบกินถั่วและผลไม้เปลือกแข็งต่างหาก!

บังเอิญว่าในปี 1977 ถั่วและผลไม้เปลือกแข็งมีหลากหลายชนิดและมีราคาไม่แพงจริงๆ

แต่การเริ่มต้นด้วยถั่วลิสงเป็นสิ่งที่เหมาะสมที่สุด

ในวันอาทิตย์นี้เขาไม่มีอะไรต้องทำแล้ว เขาจึงบอกกับทีมปฏิบัติการแรงงานว่า วันอาทิตย์นี้จะไปช่วยงานเกษตรกรรมในชนบทพร้อมกัน

ไม่มีใครคัดค้าน

เฉียนจิ้นส่งสวีเว่ยตงเข้าสำนักงานปราบปรามการเก็งกำไร ส่งโจวเย่าจู่เข้าโรงงานยางเบอร์ 7 และส่งหวังตงเข้าแผนกความปลอดภัยของโรงงานฝ้ายแห่งชาติเบอร์ 6

เขาได้กลายเป็นเทพเจ้าของทีมแล้ว!

ตอนนี้เขามีอำนาจสูงสุดในทีมปฏิบัติการแรงงาน

หลังจากปฏิบัติการปราบปรามการลักลอบครั้งนี้ สมาชิกทุกคนก็เชื่อฟังเขาอย่างสิ้นเชิง

เพราะทุกคนได้รับผลประโยชน์:

มีข่าวลือออกมาว่า เพื่อพิจารณาปัญหาด้านความปลอดภัยในเมือง และพวกเขาก็ได้สร้างผลงานเป็นทีม ทีมปฏิบัติการแรงงานทั้งหมดจะถูกรวมเข้าเป็นทีมรักษาความสงบเรียบร้อย!

สิ่งนี้ทำให้สมาชิกทุกคนตื่นเต้นและรู้สึกขอบคุณเฉียนจิ้นอย่างมาก

พวกเขาสมควรที่จะขอบคุณเฉียนจิ้น

เพราะเรื่องนี้เป็นสิ่งที่เฉียนจิ้นกำลังผลักดันอยู่

เฉียนจิ้นได้ปรึกษากับหวงหย่งเทาเพื่อเพิ่มจำนวนคนในทีมรักษาความสงบเรียบร้อย แต่ค่าเบี้ยเลี้ยงจะไม่จ่ายโดยสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยอีกต่อไป แต่จะจ่ายโดยคณะกรรมการเขตแทน

หวงหย่งเทายินดีอย่างยิ่ง

ตอนนี้งบประมาณของรัฐบาลตึงตัว ค่าเบี้ยเลี้ยงของทีมรักษาความสงบเรียบร้อยก็เป็นหน้าที่ของสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยในแต่ละถนน

ถ้าคณะกรรมการเขตถนนไท่ซานยินดีที่จะช่วยออกเงิน และทีมรักษาความสงบเรียบร้อยก็เพิ่มจำนวนคน นี่เป็นเรื่องที่ดีสำหรับสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อย:

ภาระงานจะลดลงมาก และในอนาคตพวกเขาอาจไม่ต้องเข้าเวรกลางคืนเลยก็ได้ แค่ส่งสมาชิกทีมรักษาความสงบเรียบร้อยเข้าเวรแทน

ส่วนที่คณะกรรมการเขตยินดีจะออกค่าเบี้ยเลี้ยงส่วนนี้ ก็เพราะเฉียนจิ้นได้ให้คำมั่นสัญญากับเว่ยเซียงหมี่ว่าเขาจะจัดตั้งวิสาหกิจขนาดเล็กแบบกลุ่ม ซึ่งจะสร้างรายได้ให้กับคณะกรรมการเขตได้อย่างน้อยเดือนละ 5,000 หยวน!

เว่ยเซียงหมี่คิดว่า ถ้าวิสาหกิจขนาดเล็กที่จัดตั้งขึ้นโดยทีมปฏิบัติการแรงงานสามารถสร้างรายได้ให้กับคณะกรรมการเขตได้เดือนละ 5,000 หยวน

การที่คณะกรรมการเขตจะจ่ายค่าใช้จ่ายเพิ่มอีกไม่กี่ร้อยหยวนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เธอในฐานะรองผู้อำนวยการก็สามารถตัดสินใจได้

นอกจากนี้ เมื่อวิสาหกิจขนาดเล็กนี้สำเร็จ มันยังมีความหมายที่สำคัญยิ่งกว่าสำหรับเธอ:

ตอนนี้เธออยากได้ตำแหน่งผู้อำนวยการคณะกรรมการเขตมาก แต่เธอเป็นผู้อำนวยการแผนกสตรี การจะเลื่อนตำแหน่งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ถ้าเธอสามารถสร้างผลงานในระหว่างที่เป็นรองผู้อำนวยการได้ ก็จะได้รับคะแนนเพิ่มในสายตาของผู้นำระดับสูง และมีโอกาสที่จะได้เป็นผู้อำนวยการคณะกรรมการเขตมากขึ้น

ดังนั้นเฉียนจิ้นจึงสามารถผลักดันเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดาย

ตอนนี้ปัญหาเดียวคือจะจัดตั้งวิสาหกิจขนาดเล็กที่สามารถสร้างรายได้หลายพันหยวนต่อเดือนได้อย่างไร

ซึ่งเกี่ยวข้องกับการลงไปช่วยงานเกษตรกรรมในชนบท

ครั้งที่แล้วทีมช่วยเหลือถูกแบ่งออกเป็นห้าทีม

ครั้งนี้ทีมช่วยเหลือทั้งหมดจะอยู่ด้วยกัน

หนุ่มสาวกว่าห้าสิบคนได้เตรียมทีมไว้ตั้งแต่เช้าตรู่ เสื้อคลุมทหารสีเขียวมีน้ำค้างเกาะอยู่ กระเป๋าทหารสีเขียวมีแก้วเคลือบและอาหารอยู่ในนั้น และกางเกงขายาวของทุกคนก็มีเชือกผูกขา

ด้านหลังจักรยานมีถุงที่มัดไว้ มีข้าวสาร แป้ง เนื้อแช่แข็ง และเสบียงอื่นๆ

เฉียนจิ้นอธิบายว่า "นี่เป็นสิ่งที่ทีมผลิตฝากให้ผมไปแลกมาจากตลาดมืดครับ" เขากล่าว "นี่ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้อย่างเปิดเผย ถ้ามีใครถามระหว่างทาง ก็บอกว่าเป็นเสบียงที่เรานำมาให้พี่น้องชาวนาเมื่อเรามาช่วยงานเกษตรกรรม"

"เมื่อไปถึงทีมผลิตแล้ว อย่าพูดถึงเรื่องนี้ มันเกี่ยวข้องกับการจัดสรรที่เหมาะสม เราจะไม่พูดอะไรมาก ปล่อยให้ทีมผลิตจัดการกันเอง"

ลูกทีมไม่ได้คิดอะไรมาก พวกเขาพยักหน้าพร้อมกัน

เฉียนจิ้นจงใจเชิญเว่ยเซียงหมี่มาเป็นผู้นำในการปลุกขวัญและกำลังใจ

เว่ยเซียงหมี่ต้องการโอกาสที่จะแสดงความสามารถของตัวเอง

เพื่อการนี้ เธอจึงใช้สายสัมพันธ์ของเธอ เชิญช่างภาพจากหนังสือพิมพ์ <ไห่ปินเหล่าตงเป้า> มาถ่ายรูปโดยเฉพาะ

วันนี้อากาศไม่ค่อยดี ออกจะหนาวเย็น

เพิ่งจะเข้าสู่เดือนพฤศจิกายนไม่กี่วัน ลมเหนือก็พัดผ่านทุ่งน้ำแข็งไซบีเรียเข้าสู่แผ่นดินจีนอย่างรุนแรงแล้ว

ลำโพงบนถนนได้เปิดเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่อง <ชุนเหมี่ยว> ที่ชื่อว่า <กรรมกรกับชาวนาเป็นครอบครัวเดียวกัน>

ท่ามกลางทำนองที่ฮึกเหิม เว่ยเซียงหมี่ได้กล่าวปลุกขวัญกำลังใจในการลงไปช่วยงานเกษตรกรรม และสุดท้ายก็ออกคำสั่งว่า:

"สหายทั้งหลาย! ในการปฏิบัติการช่วยเหลือเกษตรกรรมครั้งนี้ พวกเราต้องจดจำกฎเหล็กสามข้อ—"

"ไม่เอาเข็มหรือด้ายแม้แต่เส้นเดียวจากประชาชน! ทำงานหนักจนหนังลอกสามชั้นก็ไม่กลัว! และแนวคิดจะต้องตามธงแดงเสมอ!"

เฉียนจิ้นนำทีมปรบมือ

ลูกทีมทุกคนปรบมืออย่างแรง

ช่างภาพกดชัตเตอร์และพยักหน้าให้เว่ยเซียงหมี่

เว่ยเซียงหมี่เม้มปากและยิ้มอย่างมีความสุข สายตาที่มองเฉียนจิ้นนั้นเต็มไปด้วยความพอใจ

คนกว่าห้าสิบคนพร้อมจักรยานกว่าห้าสิบคันออกเดินทางพร้อมกัน

ดูแล้วยิ่งใหญ่ไม่เบา

เฉียนจิ้นตรวจสอบสถานการณ์ข้างถนนและตะโกนบอกหวังตง "นายร่างกายแข็งแรง อยู่ท้ายขบวนเพื่อดูแลให้ดีนะ"

"จำไว้ว่าห้ามขาด ห้ามใครตกขบวน!"

หวังตงตอนนี้เชื่อใจเขาอย่างสิ้นเชิง

เมื่อได้ยินคำสั่งที่พุ่งเป้ามาที่เขาโดยเฉพาะ เขาก็รีบลงจากรถ ทำความเคารพ และตะโกนเสียงดังว่า "เข้าใจครับ! สมาชิกทุกคนในทีมปฏิบัติการแรงงานจะไม่มีใครขาด! ไม่มีใครตกขบวน!"

สวีเว่ยตงที่มาร่วมปฏิบัติการด้วยโบกหมวกทหารปลดปล่อยประชาชนให้เขา

"สหาย ฉันจะนำกองกำลังหลักไปก่อน ส่วนนายทำหน้าที่เป็นหน่วยระวังหลังให้ดีนะ"

หวังตง "ไสหัวไป! แกเป็นใครถึงมาสั่งฉันได้?"

หนุ่มสาวกว่าห้าสิบคนปั่นจักรยานอย่างแรง

เสื้อผ้าฝ้ายบางๆ ถูกลมหนาวพัดจนยับยู่ยี่ แก้วเคลือบกระทบกับจักรยานส่งเสียงดังกังวาน

ลมหายใจของพวกเขาในหมอกยามเช้ากลายเป็นควันสีขาว เหมือนกับรถไฟที่กำลังเคลื่อนตัว

ขบวนจักรยานมุ่งหน้าไปยังชุมชน

หลิวโหย่วหยูพาคนมารอพวกเขาอยู่แล้ว—เฉียนจิ้นโทรหาเกามิ๋ง หัวหน้าสำนักงานรักษาความสงบเรียบร้อยของชุมชน และขอให้เกามิ๋งแจ้งเรื่องนี้ให้หลิววั่งไฉรู้

ข่าวในชนบทแพร่กระจายเร็ว

หลายคนยืนกอดอกดูความวุ่นวายอยู่ข้างถนน เมื่อเห็นหนุ่มสาวกว่าห้าสิบคนมาถึงพร้อมกับไอร้อนที่พวยพุ่งออกมา พวกเขาก็เหมือนได้ดูโชว์:

"หลายปีแล้วที่ไม่มีคนงานจากเมืองมาที่หมู่บ้านเราเลย ทีมนี้มาจากไหนกัน ช่างมีแนวคิดสูงส่งจริงๆ!"

หลิวโหย่วหยูและหลิวเจียสุ่ยนำตะกร้ามันเทศอบมาให้ด้วยจักรยาน

ในตะกร้ามีผ้าห่มหนาๆ เมื่อยกผ้าห่มขึ้นมาไอร้อนก็พวยพุ่งออกมา:

"มาเลยสหายทั้งหลาย พักกันก่อน ดื่มน้ำ กินมันเทศอบ แล้วค่อยออกเดินทางกันต่อ!"

มันเทศอบเหล่านี้อบในกองขี้เถ้าไม้ ทำให้เปลือกนอกไหม้เกรียม แต่เมื่อฉีกเปลือกออก เนื้อข้างในก็เป็นสีแดงอมเหลือง และมีน้ำมันมันเทศเหนียวๆ หวานๆ ซึมออกมาโดยไม่ต้องบีบ

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "สหายทั้งหลาย! นี่คืออาหารที่ชาวบ้านในทีมผลิตของเราประหยัดเพื่อเก็บไว้กินในฤดูหนาว ตอนนี้พวกเขานำมาให้เราแล้ว วันนี้เราต้องไม่เสียแรงที่จะทำอะไร!"

"ที่ดินเค็มของทีมผลิตกำลังรอเราไปปรับปรุงอยู่ ข้าวสาลีฤดูหนาวกำลังจะปลูกแล้ว วันนี้เราต้องทำงานอย่างหนัก!"

โหล่วเสี่ยวกวงที่สะพายซอเอ้อร์หูมาด้วยตะโกนว่า "หัวหน้าทีมไม่ต้องห่วง ซอเอ้อร์หูของพวกเราจะบรรเลงเพลง <ฤดูใบไม้ผลิมาถึงชุมชนแต่เช้า> รับรองว่าที่ดินเค็มจะออกดอกไม้สีแดงสดแน่นอน!"

หลิวโหย่วหยูหัวเราะ "ผู้นำเฉียนครับ ข้าวสาลีฤดูหนาวปลูกไปเมื่อเดือนที่แล้ว ตอนนี้มันเริ่มงอกแล้วครับ"

เฉียนจิ้นรู้สึกอาย

เผลอแสดงความไม่รู้ของตัวเองออกมา!

หลังจากกินมันเทศอบและดื่มน้ำแล้ว

ขบวนก็ออกเดินทางต่อ

หลังจากปั่นไปตามถนนใหญ่ไม่นาน เฉียนจิ้นก็เห็นเงาของหัวหน้าทีมสูงอายุอยู่บนชายฝั่งที่ดูทึมๆ ที่อยู่ไกลออกไป

หลิววั่งไฉนำสมาชิกมารอเป็นเวลานานแล้ว รองเท้าทหารของเขามีโคลนติดอยู่ และมือของเขาก็กำกล้องยาสูบทองเหลืองเอาไว้ ประกายไฟในนั้นสว่างไสวในลมเหนือที่พัดแรง

เมื่อเห็นขบวนจักรยานขนาดใหญ่มาถึง ชายชราผอมเกร็งก็รวบเสื้อผ้าหยาบๆ ของเขา เชือกฟางที่คาดเอวเผยให้เห็นเอวที่แข็งแรง เขารีบเดินไปจับมือกับเฉียนจิ้น

เขาทักทายหนุ่มสาวจำนวนมากและพูดว่า "สหายที่มาจากในเมืองคงจะคางแข็งแล้วใช่ไหม? มันทำให้คนไม่สบายใจจริงๆ เมื่อคืนลมทะเลพัดมาเย็นมาก สามารถทะลุเสื้อผ้าฝ้ายสามชั้นได้เลย!"

"หัวหน้าทีมหลิวครับ คนงานไม่กลัวความหนาวครับ!" โจวเย่าจู่จับมือกับเขา

เมื่อครั้งที่แล้วที่มา เขาเป็นหัวหน้าทีมที่สอง และรับผิดชอบการติดต่อกับผู้นำทีมผลิต

หลิววั่งไฉจับมือเขาแน่นและมองดูเหรียญตราแรงงานที่ติดอยู่บนหน้าอกของเขาอย่างมีความสุข:

"หัวหน้าทีมโจวครับ นายเข้าโรงงานของรัฐแล้วใช่ไหม?"

โจวเย่าจู่ยิ้มอย่างมีความสุข เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด

สวีเว่ยตงทำท่าจัดเครื่องแบบสีน้ำเงินของเขา และทหารอาสาคนหนึ่งก็เห็นเข้าและถามว่า:

"ทำไมนายถึงใส่เสื้อแบบนี้ล่ะ? ฉันจำได้ว่าคนกลุ่มที่ใส่เสื้อแบบนี้เป็นคนจับผู้นำเฉียนนี่"

คำพูดนี้ทำให้สวีเว่ยตงพูดไม่ออก

เขาพยายามอธิบาย แต่ทหารอาสาหนุ่มก็พูดขึ้นมาว่า "การลืมประวัติศาสตร์หมายถึงการทรยศต่อการปฏิวัติ..."

สวีเว่ยตงพูดไม่ออกแล้ว เขารีบถอดเสื้อออกทันที

เฉียนจิ้นชี้ไปที่เขาแล้วตะโกน "ทุกคนจงเรียนรู้จากสหายสวีเว่ยตง! เขาจะถอดเสื้อแล้วทำงานอย่างหนักแล้ว!"

"มา! ถอดเสื้อ! ถอดเสื้อเลย!"

หลิววั่งไฉปรึกษาเรื่องงานกับเขา:

"วันนี้ให้สหายของเราปรับปรุงที่ดินเถอะ ที่ดินของทีมเราก็ปรับปรุงเสร็จเกือบหมดแล้ว เหลืออีกแค่ 20 กว่าไร่ พวกนายสามารถปรับปรุงเสร็จได้ในวันนี้"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สมาชิกที่เคยลงไปในชนบทและเคยทำงานเกษตรกรรมก็รู้ว่าทีมผลิตได้ทำงานล่วงหน้าไปแล้ว และจงใจเหลือไว้ให้พวกเขาเล็กน้อยเพื่อให้ดูเหมือนว่าได้ทำงาน

แต่เฉียนจิ้นไม่ได้มาแค่ทำงานไปวันๆ

เขาพูดว่า "หัวหน้าทีมหลิวครับ มีงานอะไรก็บอกมาได้เลยครับ พวกเราพร้อมที่จะทำงานหนักแล้ว!"

หลิววั่งไฉหัวเราะ "ก็เหลืองานนี้แหละครับ..."

เพื่อไม่ให้ตัวเองดูเหมือนคนไม่รู้เรื่อง เฉียนจิ้นจึงผลักหวังตงที่ช่วงนี้กำลังมาแรงให้ออกมา:

"ผู้พิทักษ์หวัง นายกลับเมืองมาหลายปีแล้ว ฉันจะทดสอบดูว่านายลืมความรู้ที่เคยเรียนตอนลงไปชนบทหรือยัง"

"นอกจากปรับปรุงที่ดินแล้ว นายคิดว่าฤดูนี้ทีมผลิตยังมีงานอะไรอีกบ้าง?"

หวังตงพูดอย่างมีพลังว่า "ใบไม้ร่วง กิ่งไม้แห้ง อากาศก็หนาวแล้ว ตอนนี้ทีมผลิตต้องตัดไม้โอ๊กเพื่อเก็บฟืนไว้ใช้ในฤดูหนาว"

"อีกอย่างคือช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ชาวนาของเราให้ความสำคัญกับการเก็บน้ำในฤดูหนาวและขนย้ายปุ๋ยคอก ตอนนี้ก็ถึงเวลาเก็บน้ำและขนปุ๋ยแล้ว!"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "ดี! วันนี้จะทำตามภารกิจทั้งสี่ข้อนี้!"

"ปรับปรุงที่ดิน! ตัดไม้! เก็บน้ำ! ขนปุ๋ย!"

"ทีมปรับปรุงที่ดินตามผมมา!" สวีเว่ยตงพูดก่อน เขย่ากระติกน้ำทหารที่เอว ราวกับกำลังสะพายปืนพกกระบอกใหญ่

ที่ดินเค็มตรงหน้าเป็นสีขาวโพลนเหมือนโรยเกลือหยาบๆ ไว้ หญ้าพุ่มสีเหลืองแห้งสองสามต้นสั่นเทาในลมหนาว

ชายหนุ่มยี่สิบคนแกว่งจอบเหล็ก ใบจอบสับลงบนก้อนดินที่แข็งกระด้าง ทำให้มือรู้สึกชา

"ดินนี่แข็งกว่าเหล็กอีก!" จูเทาพูดอย่างตกใจและสะบัดมือที่ชา

ตอนนี้หวังตงกระตือรือร้นมาก

เขาม้วนแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นแขนสีดำที่มีขนเยอะ แล้วพูดอย่างมุ่งมั่นว่า "ฉันเป็นนักรบของประชาชน! วันนี้ต่อให้เป็นเหล็กดิบก็ต้องขูดเศษเหล็กออกมาให้ได้!"

มีผู้หญิงสะพายหม้อดินหยาบๆ มา: "ผสมกับผงเปลือกหอยนางรมไปด้วย นี่เป็นวิธีที่คนรุ่นก่อนบอกมา ตอนปรับปรุงที่ดินจะทำให้ดินนุ่มขึ้น"

ผงสีเทาขาวถูกโรยลงไปในร่องดิน เฉียนจิ้นเกาศีรษะและไม่สามารถเข้าใจได้ว่าหลักการนี้คืออะไร

เขาบอกโหล่วเสี่ยวกวงว่า "มา! นายไปบรรเลงเพลงที่คันนาเพื่อเป็นกำลังใจให้สหายของเราหน่อย!"

เรื่องแบบนี้ไม่สามารถอาศัยแรงภายนอกได้ ต้องใช้ความคิดริเริ่มของพวกเขาเอง

โหล่วเสี่ยวกวงหยิบซอเอ้อร์หูขึ้นมานั่งลงบนดิน เขาแกว่งตัวไปมาอย่างแรง

กระบอกซอเก่าๆ ส่งเสียงหอนเมื่อลมทะเลพัดผ่าน ท่วงทำนองของเพลง <สมาชิกชุมชนล้วนเป็นดอกไม้ที่หันหาดวงอาทิตย์> ผสมผสานกับเสียงกระทบของจอบเหล็ก พลั่ว และค้อน ทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว

บางคนไม่พอใจ "กวง! เล่นเพลงที่มันฮึกเหิมหน่อยสิ! นี่นายกำลังเล่นเพลงสวดให้ที่ดินเค็มอยู่หรือไง!"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "เล่นเพลงสวดก็ถูกแล้วครับ หลังจากสวดให้มันเรียบร้อยแล้ว เราก็จะใช้จอบกับพลั่วผ่าท้องมันแล้ว"

ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคน ก็มีคนหนึ่งขุดรังหนูนาขึ้นมาจริงๆ:

"เฮ้ยๆๆ! รีบหาเร็ว! ต้องมีอาหารข้างในแน่ๆ!"

"จับหนูนามา! นี่ไม่ใช่หนูบ้านนะ หนูนาสามารถกินได้ เอาไปปิ้งบนไฟแล้วน้ำมันจะไหลออกมา!"

โจวเย่าจู่หยิบนิตยสาร <หงฉี> ออกมาจากกระเป๋าแล้วถามว่า "จะให้ผมอ่านบทความ <ต้าไจ้ต่อสู้ฟ้าดิน> ให้สหายของเราฟังไหม?"

หวังตงโบกมือ "พอเถอะ! ฟังบทความไม่สู้ฟังเพลงหรอก พวกสหายของเรามีแนวคิดแค่นี้แหละ"

โจวเย่าจู่เป็นคนใจดี เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็เก็บนิตยสารแล้วหยิบค้อนขึ้นมาเริ่มทำงานอย่างหนัก

ที่ดินเค็มแผ่ขยายออกไปเป็นรอยพับสีเทาขาวใต้แสงแดด รอยแตกของผิวดินเหมือนหลังมือที่แห้งเหี่ยวของคนชรา

ภูเขาที่อยู่ไกลๆ หมอบอยู่ใต้ท้องฟ้าสีตะกั่ว เส้นขอบเบลอจากหมอกควันเค็มๆ เหมือนเหล็กหลอมที่แข็งตัวอยู่บนขอบฟ้า

เมื่อลมพัดผ่านก็จะพัดเอาฝุ่นเกลือเล็กๆ มาด้วย พัดไปติดอยู่บนหนามอูฐสีน้ำตาลเข้ม ทำให้ใบไม้ที่ขดงอที่เหลืออยู่กลายเป็นสีขาว

เฉียนจิ้นยืดตัวขึ้นและมองไปรอบๆ

ภูเขาที่อยู่ไกลๆ และทะเลที่อยู่ใกล้ๆ

ดินสีเทาและท้องฟ้าสีน้ำเงิน

การทำงานเกษตรกรรมนั้นเหนื่อยมาก แต่ฉากแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้ และงานแบบนี้ สามารถฝึกฝนทัศนคติเชิงบวกในการใช้ชีวิตของคนได้จริงๆ!

การทำงานหนักร่วมกันเป็นเวลาหนึ่งวันสามารถเพิ่มความสามัคคีและพลังการต่อสู้ให้กับทีมได้มากกว่าการประชุมเป็นเวลาสิบวันเสียอีก!