บทที่ 91: แรงงานรวมใจเป็นหนึ่ง ใครจะต้านทานได้?

การทำมาหากินบนพื้นที่ดินเค็มเป็นงานที่หนักมาก

ดินแบบนี้ต้องปรับปรุงทุกปี เพราะเปลือกดินจะก่อตัวเป็นคราบเกลือทุกปี

เฉียนจิ้นหยิบก้อนดินที่ปกคลุมด้วยเกลือขึ้นมาบีบ มันแตกออกเป็นผงอย่างง่ายดาย

หวังตงหันมาพูดว่า “เหมือนกับขนมท้อซูใหม่ๆ ในร้านสหกรณ์เลย”

ของแบบนี้กับขนมท้อซูมันคนละเรื่องกันเลย

เฉียนจิ้นส่ายหน้า

เศษดินหยาบๆ ทิ่มเข้าไปในซอกเล็บมันไม่สบายเอาเสียเลย

ลมเหนือที่พัดเอาความเค็มจากทะเลเข้ามาในจมูกเหมือนใบมีดสนิมที่บาดเยื่อบุโพรงจมูกจนรู้สึกเจ็บ

คนงานในหน่วยผลิตที่มาทำงานด้วยกันชินกับเรื่องนี้แล้ว พวกเขาหัวเราะและทำงานไปพร้อมๆ กัน ทำให้ทำงานได้เร็วกว่าพวกหนุ่มๆ จากหน่วยบุกเบิกมาก

แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องปกติ มีคำกล่าวในหน่วยผลิตเสมอว่า "คนงานที่ดีก็สู้คนงานเก่าไม่ได้"

โดยเฉพาะลุงๆ ที่สูบยาเส้น พวกเขาใช้จอบและพลั่วได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนกังหันลม

สมาชิกหน่วยบุกเบิกที่อายุยี่สิบกว่าปีเอามือจับเอวแล้วหอบ "ลุงครับ พวกเรามีเคล็ดลับอะไรไหมครับ? สอนพวกเราหน่อยสิ"

"สอนไม่ได้หรอก!" ลุงคนหนึ่งคายก้นยาเส้นออกมา เผยให้เห็นฟันหน้าซี่ที่หายไป

"เคล็ดลับนี้มันฝึกกันตั้งแต่เด็กๆ ตอนที่ฉันอายุเท่าพวกนาย ฉันใช้ที่ดินนี้เป็นเตียงอุ่นๆ และดูแลมันเหมือนภรรยาคนใหม่ มันเป็นเรื่องของความชำนาญล้วนๆ"

พูดจบ เขาก็ใช้ปลายพลั่วกระแทกดินที่แข็งจนมีก้อนเกลือขนาดเท่ากำปั้นหลุดออกมา

เฉียนจิ้นทำงานในที่ดินเค็มได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง เขาก็สวมเสื้อคลุมแล้วไปดูสถานการณ์ของทีมที่กำลังเก็บฟืน

ฟืนในพื้นที่นี้มาจากสองส่วนหลักๆ คือเศษซากพืชผลทางการเกษตรที่สะสมไว้ เช่น ต้นข้าวโพด ฟางข้าวเปลือก เปลือกถั่วลิสง และซังข้าวโพด

ส่วนที่สองคือการเก็บกิ่งไม้ที่ร่วงหล่นในป่าและตัดไม้โอ๊ก

ไม้โอ๊กเป็นต้นไม้ที่พบได้ทั่วไปในพื้นที่ชายฝั่งทะเล มีอยู่หนาแน่นตามเนินเขาเล็กๆ

หลิววั่งไฉชี้ไปที่ทะเลแล้วอธิบายให้เฉียนจิ้นฟัง "ตรงนั้นมีเกาะๆ หนึ่ง ชื่อว่าเกาะจั่ว มันเหมาะสำหรับการไปหาอาหารทะเล"

"เหตุผลที่มันมีชื่อนี้ก็เพราะบนเกาะมีต้นโอ๊กเยอะมาก ชื่อเดิมของมันคือ 'เกาะโอ๊ก' แต่ชาวบ้านไม่มีการศึกษาเลยเรียกมันเพี้ยนๆ เป็น 'เกาะจั่ว' (นั่ง) ฮ่าๆ"

ในหน่วยบุกเบิกมีผู้มีความสามารถจากทุกวงการ

จ้าวเว่ยกั๋วมาจากกรมป่าไม้ ตอนที่ไปชนบทเขาถูกส่งไปทำงานที่กรมป่าไม้ในเทือกเขาซิ่งอานหลิ่ง

เขาสอนพวกหนุ่มๆ ให้แยกแยะอายุของต้นไม้ "กิ่งที่มีอายุห้าปีจะให้ไฟที่แรงที่สุด ถ้าเหลือตอไม้ไว้ขนาดสามนิ้ว ปีหน้ามันก็จะงอกขึ้นมาใหม่..."

เสียงขวานดัง "กึกๆ" ทำให้ฝูงอีกาในป่าตกใจบินหนีไป

สมาชิกในทีมรัดแขนเสื้อโค้ทให้แน่น แล้วลากไม้โอ๊กขนาดเท่าชามข้าวลงจากภูเขา

วิธีนี้ทั้งเหนื่อยและอันตราย

จ้าวเว่ยกั๋วเห็นแล้วจึงโบกมือ "ใช้สมองหน่อยสิครับ ท่านผู้นำเหมาว่าไงนะ? ชนชั้นแรงงานมีสติปัญญาเยอะ!"

เขาสอนให้สมาชิกในทีมมัดไม้โอ๊กให้เป็นทรงกระบอกแล้วกลิ้งมันลงมาจากเนินเขา

ไม้โอ๊กกลิ้งลงไปทีละท่อนๆ สมาชิกในทีมต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ

จ้าวเว่ยกั๋วสะบัดมือด้วยความภูมิใจ "นี่แหละที่เรียกว่า 'เติ้งอ้ายกลิ้งภูเขา'!"

เขาเป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริงๆ

เฉียนจิ้นยกนิ้วโป้งให้ "ใช้ความรู้โบราณมาสร้างประโยชน์สมัยใหม่ วันนี้เรามากลิ้งกองฟืนสังคมนิยมกันเถอะ"

การตัดไม้โอ๊กเป็นงานที่ต้องใช้แรงมาก ไม่ได้ง่ายกว่าการขุดดินเลย

เหตุผลหนึ่งเพราะพวกมันเติบโตบนเนินเขา ต้องปีนไปตัด

เหตุผลที่สองคือกิ่งไม้โอ๊กทั้งกิ่งมีน้ำหนักไม่น้อย

เฉียนจิ้นทำงานจนเหงื่อท่วมตัวเมื่อมาถึง

เขาในฐานะหัวหน้าหน่วยต้องนำหน้าเสมอ

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อย

เขาคิดจะนำเลื่อยยนต์ออกมาใช้ มันเหมาะกับการตัดต้นไม้มาก

แต่เมื่อเขาคิดถึงขนาดของเลื่อยยนต์แล้ว กล่องทองคำของเขามีขนาดแค่ 40 เซนติเมตร มันคงใส่ไม่พอ!

จ้าวเว่ยกั๋วเลือกไม้โอ๊กที่เหมาะสมแล้วทำสัญลักษณ์ไว้ คนงานและสมาชิกในทีมก็แห่กันไปตัดทันที

หลิวโหย่วหยูตามไปดูความปลอดภัย

การตัดต้นไม้มักจะเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายที่สุด!

เฉียนจิ้นเห็นต้นไม้ที่จ้าวเว่ยกั๋วทำสัญลักษณ์ไว้เยอะมากจึงถามว่า "เราควรคำนึงถึงการพัฒนาอย่างยั่งยืนด้วยใช่ไหมครับ?"

จ้าวเว่ยกั๋วสงสัย "อ๋อ? หัวหน้าหมายความว่ายังไงครับ?"

เฉียนจิ้นอธิบาย แล้วจ้าวเว่ยกั๋วก็โบกมือ "อย่าไปดูว่าต้นโอ๊กมันใหญ่เลยครับ จริงๆ แล้วมันเหมือนไม้พุ่ม มันไม่กลัวการตัดด้วยซ้ำ พูดได้ว่ามันดื้อและยิ่งตัดมันก็ยิ่งโต"

"ตราบใดที่รากยังอยู่ ปีหน้ามันก็จะงอกยอดใหม่ขึ้นมาอีก ปีแล้วปีเล่า"

เฉียนจิ้นฟังแล้วก็ถอนหายใจ "ได้ความรู้เพิ่มขึ้นเลยครับ"

ขณะที่พวกเขากำลังยุ่งอยู่ ต้นไม้ก็สั่นอย่างรุนแรง แล้วจู่ๆ ก็มีกระต่ายป่าสีเหลืองวิ่งออกมา

"มีกระต่าย!" สมาชิกในทีมตื่นเต้นจนเสียงแตก

ในชั่วพริบตา

มีสุนัขสีเหลืองตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากข้างๆ คนงานคนหนึ่ง มันหุบหูลงแล้วเบิกตากว้าง พุ่งเข้าหากระต่ายเหมือนลูกธนูออกจากคันศร

คนงานยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว ทุกครั้งที่มาตัดไม้โอ๊กต้องพาสุนัขมาด้วย"

ปกติแล้ว สุนัขพันธุ์ไทยไม่เก่งในการจับกระต่ายป่า

แต่สุนัขสีเหลืองตัวนี้แข็งแกร่งมาก มันวิ่ง กระโดด และกลิ้งไปมา มันชนต้นไม้สองสามครั้งแต่ก็ยังเปลี่ยนทิศทาง แล้วในที่สุดก็พุ่งเข้าใส่กระต่ายป่าในพงหญ้าจนล้มลง!

มันคาบกระต่ายกลับมา

หลิววั่งไฉเรียก มันก็ส่งกระต่ายให้เขาอย่างเชื่อฟัง

"ไปดูกันที่แหล่งกักเก็บน้ำฤดูหนาว แล้วค่อยจัดการกับกระต่ายด้วย"

การกักเก็บน้ำฤดูหนาวคือการตักน้ำใส่สระกักเก็บน้ำของพื้นที่เพาะปลูก

หน่วยผลิตมีไม้หาบน้ำและรถเข็นที่ดัดแปลงสำหรับขนน้ำ งานนี้ไม่ยาก

แต่มันเป็นปัญหาใหญ่ที่สุดของหน่วยผลิต

เฉียนจิ้นไปดูสถานการณ์

สภาพธรรมชาติของหน่วยผลิตหลิวเจียไม่ดีเอาเสียเลย

ไม่มีแม่น้ำอยู่ใกล้หมู่บ้าน

การดื่มน้ำและการชลประทานในพื้นที่เพาะปลูกต้องอาศัยบ่อน้ำ

แต่คนในพื้นที่ชายฝั่งทะเลรู้ดีว่าน้ำบาดาลในที่แบบนี้มีปัญหาน้ำทะเลไหลย้อนกลับ ดังนั้นน้ำที่ตักขึ้นมาจึงมีรสขม ชาวบ้านในพื้นที่ชายฝั่งทะเลเรียกมันว่า "น้ำเค็ม"

พื้นที่เพาะปลูกของหลิวเจียเป็นดินเค็ม ไม่เพียงแต่เป็นปัญหาที่ตกทอดมาแต่ในอดีต แต่ยังเกี่ยวข้องกับการใช้น้ำบาดาล "น้ำเค็ม" นี้ในการชลประทานอีกด้วย

ดังนั้นสำหรับหน่วยผลิตแล้ว การกักเก็บน้ำฤดูหนาวเป็นปัญหาที่สำคัญมาก

ตอนนี้พื้นที่เพาะปลูกยังไม่มีพืชผลขึ้น น้ำจึงน้อย ทรัพยากรน้ำในแม่น้ำจึงมีเพียงพอ สำหรับหมู่บ้านอย่างหน่วยผลิตหลิวเจีย พวกเขาต้องใช้โอกาสนี้ในการกักเก็บน้ำสำหรับพืชผล

เฉียนจิ้นไปดูสถานการณ์แล้วพบว่าสระกักเก็บน้ำมีปัญหาอยู่ไม่น้อย

การกักเก็บน้ำไม่ได้แก้ได้ด้วยการขุดหลุมในดิน เพราะน้ำจะซึมลงไปในดินจนหมด

สระกักเก็บน้ำของหน่วยผลิตหลิวเจียถูกฉาบด้วยซีเมนต์ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากหน่วยงานในเมืองแห่งหนึ่งในช่วงทศวรรษ 1950 เมื่อประเทศกำลังพัฒนาโครงการอนุรักษ์น้ำอย่างจริงจัง

ตอนนี้ผ่านมายี่สิบปีแล้ว ผิวซีเมนต์ก็เริ่มแตกร้าว

ดังนั้นน้ำที่กักเก็บไว้จึงระเหยและรั่วซึม ทำให้สระกักเก็บน้ำเป็นสิ่งไร้ประโยชน์

เฉียนจิ้นไปดูสถานการณ์แล้วให้คำแนะนำแก่หลิววั่งไฉว่า "จริงๆ แล้วเราสามารถขุดสระกักเก็บน้ำใหม่ได้..."

"เราจะเอาซีเมนต์ที่ไหนมาเยอะแยะ?" คนงานคนหนึ่งที่กำลังทำงานอยู่พูดอย่างตรงไปตรงมา "หน่วยผลิตของเราตอนนี้มีซีเมนต์ไม่พอจะฉาบบ้านด้วยซ้ำ"

เฉียนจิ้นพูดว่า "ไม่จำเป็นต้องใช้ซีเมนต์เสมอไป เราสามารถใช้แผ่นพลาสติกขนาดใหญ่มาคลุมสระน้ำได้"

ในปี 2027 เขาเคยเห็นสระกักเก็บน้ำแบบนี้ในชนบทมามากมาย

หลิววั่งไฉที่กำลังนั่งยองๆ ถลกหนังกระต่ายอยู่ก็หัวเราะออกมา "เราจะหาแผ่นพลาสติกขนาดใหญ่ขนาดนั้นได้ที่ไหน? มันหายากกว่าซีเมนต์อีกนะ!"

"เมื่อฤดูหนาวปีที่แล้วคอมมูนให้รางวัลแผ่นพลาสติกมาแผ่นหนึ่ง เราตัดเป็นสิบกว่าชิ้นเพื่อปะหน้าต่างให้ครัวเรือนที่ไร้ญาติขาดมิตร มันยังไม่พอเลย"

เฉียนจิ้นครุ่นคิด "เดี๋ยวผมจะลองหาดูให้หน่วยผลิตของคุณ ตอนนี้ผมถูกจัดให้ไปทำงานที่ท่าเรือเจี่ยกั่ง ที่นั่นมีคลังสินค้าเยอะ มีวัสดุเยอะ และมีเรือที่มาและไปเยอะด้วย"

หลิววั่งไฉได้ยินก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น "ถ้าคุณหาซีเมนต์หรือแผ่นพลาสติกขนาดใหญ่มาได้ล่ะก็ นั่นจะเป็นการช่วยเหลือหน่วยผลิตของเราครั้งใหญ่เลย!"

พืชผลขาดน้ำไม่ได้

และขาดปุ๋ยก็ไม่ได้เช่นกัน

มีคำกล่าวที่ว่า "พืชผลจะสวยงามได้ก็เพราะปุ๋ยเป็นหัวใจสำคัญ"

สมาชิกหน่วยบุกเบิกบางคนไปช่วยขนปุ๋ยเถ้า

งานนี้เป็นงานที่สกปรกที่สุด

แต่หน่วยบุกเบิกต้องรับผิดชอบในการทำความสะอาดห้องน้ำสาธารณะและขุดหลุมส้วมในถนน พวกเขาจึงพอจะยอมรับงานนี้ได้

แต่เฉียนจิ้นทนไม่ได้

เขายืนอยู่ข้างหลุมปุ๋ยที่ลึกระดับเอวแล้วรู้สึกกลัวมาก

ถ้าตกลงไปในนั้นคงกินอิ่มหนำสำราญเลย

ข้างหลุมปุ๋ยมีปุ๋ยที่สะสมไว้แล้ว

เฉียนจิ้นรับพลั่วแล้วลงมือทำ ปุ๋ยที่หมักไว้สามเดือนมีไอน้ำสีขาวลอยออกมา กลิ่นฉุนของปุ๋ยที่ผสมกับเถ้าสาหร่ายทะเลทำให้เขาแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

เขาตัดสินใจว่าต้องเตรียมหน้ากากให้สมาชิกในทีม

หน้ากากทางการแพทย์ที่ทำจากผ้าใยสังเคราะห์แบบเป่าหลอมไม่สามารถนำออกมาได้ในตอนนี้ แต่หน้ากากแบบดั้งเดิมที่ทำจากผ้าไม่ทอแบบกันน้ำและผ้าฝ้ายสามารถนำออกมาได้

เขาเคยสังเกตว่าเมื่ออากาศหนาวขึ้น คนงานหลายคนก็เริ่มสวมหน้ากากขณะปั่นจักรยาน พวกเขาสวมหน้ากากผ้าฝ้าย

รถเข็นล้อเดียวบรรทุกปุ๋ยเถ้าเต็มคันกำลังมุ่งหน้าไปยังทุ่งข้าวสาลี เฉียนจิ้นเดินนำหน้าและร้องเพลง "ตีเป้าแล้วกลับมา" นำขบวน

เมื่อถึงทางลาดชัน ล้อรถก็ลื่นไถลกะทันหัน เฉียนจิ้นไม่คิดว่าพื้นจะลื่น เขาเกือบจะทำรถล้มแล้ว

โชคดีที่หลิววั่งไฉซึ่งกำลังนำทางอยู่รีบก้าวเข้ามาดันท้ายรถไว้ กางเกงผ้าฝ้ายของเขาถูกขอเหล็กด้านหน้ารถเกี่ยวจนขาดเป็นรูใหญ่

เขาเสียหน้าไปเลย!

เฉียนจิ้นหัวเราะแห้งๆ "พื้นมันลื่นจริงๆ ด้วย"

หลิววั่งไฉพาเขากลับไปให้ถอดรองเท้า แล้วก็ใช้มือวัดขนาด ก่อนจะยัดรองเท้าขนสัตว์ที่ภรรยาเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ให้เขา

"ใส่คู่นี้สิครับ พื้นรองเท้านี้ทำจากผ้าแปดชั้น มันกันลื่น!"

เขากับหลิววั่งไฉสนิทกันเหมือนญาติ เลยไม่ต้องเกรงใจ เขาเปลี่ยนมาสวมรองเท้าผ้าที่เย็บด้วยมือแล้วรู้สึกสบายและอบอุ่นมาก

เมื่อกลับมาถึงหน่วยผลิต หลิววั่งไฉก็ไม่ไปทำงานต่อแล้ว "คราวที่แล้วอยากฆ่าหมูให้พวกคุณกินแต่ก็ไม่ได้ฆ่า ครั้งนี้รอไม่ได้แล้ว! คนเยอะขนาดนี้เราต้องฆ่าหมูสองสามตัวเลย!"

แล้วเขาก็ตะโกนออกไปข้างนอก "ก้านมีดฆ่าหมูคมแล้วหรือยัง?"

มีคนตอบกลับมาว่า "คมนานแล้วครับ หัวหน้าสั่งมาเลย เราพร้อมจะให้มีดขาวเข้า เนื้อแดงออกได้ตลอดเวลา!"

เฉียนจิ้นคาดไว้แล้วว่าหน่วยผลิตจะฆ่าหมู

แต่หมูของหน่วยผลิตต้องขายให้รัฐเพื่อนำมาเป็นค่าแรงสำหรับสมาชิกในหน่วยผลิตตอนสิ้นปี การฆ่าหมูเพิ่มขึ้นหนึ่งตัวจะทำให้หน่วยผลิตลำบากขึ้นอีก

ดังนั้นเขาจึงนำเนื้อมาด้วย

รถจักรยานของสมาชิกในทีมจอดอยู่ที่ลานตากของแห้ง ถุงยูเรียที่ผูกไว้กับเบาะหลังถูกนำลงมาแล้ว

เฉียนจิ้นไปหาถุงเนื้อสองสามถุงแล้วพูดว่า "เปิดออกให้หมด"

"นี่คือ..." มือของหลิววั่งไฉที่กำลังจะเปิดถุงก็ชะงักไป

ก้อนเนื้อหมูสีชมพูขาวที่ถูกตัดเป็นชิ้นๆ มีมันเยิ้มๆ เป็นเนื้อหมูที่มีทั้งมันและเนื้อปนกัน

บางส่วนมีมันหนาถึงสองนิ้ว มันแข็งและจับตัวเป็นก้อน ทำให้ทุกคนน้ำลายไหล

เสียงซุบซิบในลานตากของแห้งกลายเป็นเสียงฮือฮา ผู้หญิงสูงอายุที่ทำงานเล็กๆ น้อยๆ เดินเข้ามาดู ลูกกระเดือกบนลำคอที่เหี่ยวย่นของพวกเขากลืนน้ำลาย

มีผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมผ้าพันศีรษะเบ้ปากด้วยความประหลาดใจ "พระเจ้าช่วย! เนื้อหมูมันหนาพอๆ กับที่นอนของฉันเลย!"

มีคุณยายคนหนึ่งถอนหายใจ "ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเนื้อหมูดีๆ แบบนี้ก็ตอนที่คอมมูนมอบรางวัล 'ทหารกล้าที่ปลูกข้าวได้หมื่นชั่ง'..."

หัวหน้าหน่วยผลิตใช้มือที่หยาบกร้านจิ้มลงไปบนเนื้อ มัน จากนั้นก็เอามือขึ้นมาดู มันเป็นมันเยิ้มๆ เหมือนชุบน้ำผึ้งเลย

"นี่เป็นน้ำใจของเพื่อนร่วมงานในเมือง" เฉียนจิ้นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือ น้ำมันบนข้อมือของเขาเปล่งประกาย ทำให้สาวๆ ในหน่วยผลิตอดไม่ได้ที่จะแอบมองเขา

"ตอนที่ผมทำงานที่หน่วยงาน เพื่อนร่วมงานรู้ว่าผมจะมาช่วยเหลือชนบท และได้ยินว่าสภาพในชนบทไม่ดี พวกเขาจึงนำคูปองเนื้อและคูปองอาหารที่เก็บไว้ทั้งหมดมาให้ผมเพื่อสนับสนุนพี่น้องในชนบท"

"โดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งชื่อเว่ยชิงฮวน เธอเป็นครู ตอนนี้มีการสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว หนุ่มสาวในเมืองหลายคนอยากจะสอบเข้า มูลค่าของหนังสือ ปากกา กระดาษ และหมึกจึงสูงขึ้นเรื่อยๆ"

"เธอเอาหนังสือที่สะสมมาหลายปีไปแลกกับคูปองอาหารและคูปองเนื้อในตลาดมืด และตั้งใจให้ผมมาบริจาคให้กับหน่วยผลิตของเรา..."

ยังไม่ทันพูดจบ หลิววั่งไฉก็คว้าแขนของเขาไว้ "ไม่ได้นะครับ!"

"เราควรจะฆ่าหมูของเราเอง!"

ฝ่ามือของหัวหน้าหน่วยผลิตที่หยาบกร้านเหมือนกระดาษทราย เล็บของเขามีดินฝังอยู่ "ก้าน! ไปบอกคนเลี้ยงหมูให้ลากหมูทั้งหมดในคอกทางตะวันตกออกมา!"

เฉียนจิ้นพูดว่า "หัวหน้าอย่าเกรงใจเลยครับ และอย่าทำลายความตั้งใจดีของเพื่อนๆ ผมเลย"

"อีกอย่างครับ ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว ผักในเมืองก็หายาก"

"ผมคิดว่าในเมื่อเพื่อนร่วมงานของผมให้ข้าวและเนื้อกับหน่วยผลิตของเราแล้ว ทำไมหน่วยผลิตของเราไม่ให้ผักกับพวกเขาบ้างล่ะครับ?"

"นี่เรียกว่าการแลกเปลี่ยนผลผลิตส่วนเกิน มันเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของการช่วยเหลือซึ่งกันและกันระหว่างแรงงานและชาวนาครับ"

หลิววั่งไฉกล่าวว่า "มันเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้วครับ ถ้าพวกเขาไม่รังเกียจก็ดีใจเลยครับ ตอนจะกลับผมจะให้พวกคุณเอาผักกลับไป"

เฉียนจิ้นพูดว่า "เพื่อนๆ ผมเยอะนะครับ"

หลิววั่งไฉมองไปที่เนื้อแล้วก็มองไปที่ถุงข้าวและแป้งละเอียด แล้วเขาก็ยิ้ม "คนเยอะก็ไม่กลัวครับ ตอนนี้หน่วยผลิตของเรามีผักเยอะแล้ว!"

"ไม่มีอะไรดีๆ หรอกครับ แต่กะหล่ำปลี มันฝรั่ง ฟักเขียว ผักโขม หัวไชเท้าและรากบัวมีเยอะแยะเลยครับ!"

เฉียนจิ้นคำนวณในใจ

ได้เลย

เขาพูดว่า "งั้นเอาเนื้อหมูไปสับให้หมดเลยนะครับ ตอนเที่ยงจะได้กินกันให้อิ่มหนำสำราญ!"

เขาเรียกก้านให้เอาอ่างเหล็กขนาดใหญ่มา

เนื้อหมูก้อนใหญ่ถูกนำออกไปในอ่างแล้วอ่างเล่า

สำหรับเฉียนจิ้นแล้วตอนนี้เนื้อ ไข่ และนมเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก

พื้นที่ในกล่องทองคำมีขนาดใหญ่พอที่จะซื้อข้าว แป้ง เนื้อ และน้ำมันได้ในปริมาณมาก

เฉียนจิ้นยังนำเครื่องเทศที่หายากในชนบทมาด้วย ส่วนใหญ่เป็นเครื่องเทศแห้งๆ

โป๊ยกั๊กครึ่งถุง พริกไทยครึ่งถุง รวมทั้งเฉาก๊วย ยี่หร่า พริกป่น อบเชย ใบกระวาน และอื่นๆ อีกมากมาย

หลิววั่งไฉเห็นแล้วก็ปรบมือไม่หยุด

"นี่เป็นของหายากทั้งนั้นครับ! เดี๋ยวผมจะแจกจ่ายให้สมาชิกในหน่วยผลิตดูนะครับ พอถึงช่วงใกล้ปีใหม่ ตอนที่เราตุ๋นเนื้อ กลิ่นหอมจะลอยไปทั่วทั้งหน่วยผลิตจนหน่วยผลิตอื่นต้องตามมาหาเลย!"

"มีทั้งเนื้อและเครื่องเทศครบแล้ว! ตอนเที่ยงกินเนื้อตุ๋นกัน!"

ข่าวการกินเนื้อตุ๋นตอนเที่ยงแพร่กระจายออกไป

หมู่บ้านชาวประมงทั้งหมู่บ้านก็ตื่นเต้น

หน้าโรงอาหารของหน่วยผลิตที่ถูกทิ้งร้างยังมีเตาดินที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงที่มีการกินอาหารรวม

มีคุณยายคนหนึ่งกำลังเอาสาหร่ายทะเลแห้งเข้าไปในเตา

เปลวไฟลุกโชน ควันฟุ้งไปทั่ว กลิ่นควันไฟของการทำอาหารถูกลมทะเลพัดไปทั่วหน่วยผลิต

คนงานในหน่วยผลิตมีความสุขที่ได้กลิ่นนี้

จากคอกสัตว์ข้างๆ มีเสียงหมูร้องออกมา

พวกมันมองดูเชือกและมีดแล้วรู้สึกไม่มีความสุขเลย

เด็กๆ หลายคนวิ่งไปรอบๆ อย่างตื่นเต้น "ฆ่าหมูแล้ว! จะได้กินเนื้อแล้ว!"

หวังซิ่วหลันและพวกผู้หญิงช่วยกันขัดหม้อเหล็กขนาดใหญ่ที่มีแปดหู ก้นหม้อเต็มไปด้วยคราบเกลือที่สะสมมาหลายปี

"หม้อนี้เป็นหม้อที่คอมมูนมอบให้หน่วยผลิตตอนที่กำลังตั้งฟาร์มร่วมเพื่อกินอาหารรวม ครั้งสุดท้ายที่ใช้หม้อนี้ตุ๋นเนื้อคือปีไหนนะ? น่าจะปี 1960 ใช่ไหม?" เธอยิ้มไปพลางแล้วใช้เปลือกหอยนางรมขูดขี้เถ้าจากก้นหม้อไปพลาง

หญิงม่ายที่มาช่วยส่ายหน้าแล้วพูดว่า "คุณจำผิดแล้ว ปี 1974 เราเคยใช้มันตุ๋นเนื้อ ตอนนั้นเลขาธิการคอมมูนนำเจ้าหน้าที่และทหารกล้าจากหน่วยผลิตอื่นมาตรวจเยี่ยม เราฆ่าหมูสองตัวให้พวกเขากิน"

พูดจบเธอก็แอบปาดน้ำตา

หลิววั่งไฉกระซิบอธิบายให้เฉียนจิ้นฟัง "สามีของเธอเสียชีวิตในทะเลปีนั้นเอง!"

เฉียนจิ้นถอนหายใจ

ก่อนที่จะมีระบบพยากรณ์อากาศที่ทันสมัย การทำมาหากินของชาวประมงนั้นไม่ง่ายเลย

ทำไมความเชื่อของชาวประมงถึงเข้มข้นกว่าคนในพื้นที่อื่น?

เพราะพวกเขาไม่มีทางเลือก เมื่อเผชิญหน้ากับพลังธรรมชาติอันน่าสะพรึงกลัว พวกเขาทำได้แค่ขอพรจากเทพเจ้าและเจ้าแม่ทับทิมเพื่อความสบายใจ

ก้านที่เป็นคนฆ่าหมูลองใช้มีดแล้วเผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ เขากระแอมแล้วพูดว่า "จะเริ่มได้หรือยัง?"

หมูสีดำที่หิวจนหน้าท้องแฟบเป็นหมูที่ฉลาดมาก เมื่อมันเห็นมีด มันก็รู้สึกได้ แล้วก็ดิ้นหลุดจากเชือกจนล้มฟางตากกุ้งแห้งกระจัดกระจาย

คนงานยังอยู่ในพื้นที่เพาะปลูก

เฉียนจิ้นมองดูสถานการณ์แล้วพบว่ามีแค่เขาที่เป็นผู้ชายที่แข็งแรง เขาจึงรีบกระชับเข็มขัดเตรียมที่จะต่อสู้กับหมู

แต่เขาไม่จำเป็นต้องลงมือ

เด็กๆ ในหน่วยผลิตเก่งมาก

พวกเขาเห็นหมูวิ่งหนี ก็รีบคว้าไม้และเชือกมาไล่ตาม

เฉียนจิ้นเห็นดังนั้นก็ต้องโชว์ฝีมือบ้าง เขาหยิบไม้หาบน้ำมาขวางขาหมูไว้และเตรียมจะใช้ท่าสไลด์ตัว

แต่หมูสีดำกระโดดข้ามได้อย่างว่องไว และทิ้งของเสียไว้ให้เขา

เฉียนจิ้นกำลังจะหัวเราะแห้งๆ

หลิววั่งไฉตะโกน แล้วสุนัขสีเหลืองตัวหนึ่งก็วิ่งมา มันพุ่งเข้าใส่คอหมูแล้วกัด

หมูสีดำร้องด้วยความเจ็บปวด มันกลิ้งไปบนพื้นเพื่อสลัดสุนัขสีเหลืองออก

สุนัขสีเหลืองกระโดดหนีอย่างว่องไว

เมื่อหมูสีดำลุกขึ้น มันก็พุ่งเข้าไปกัดอีก

มันบังคับให้หมูสีดำต้องลุกขึ้นและนอนลงไปมา

หลังจากทำแบบนี้สองสามครั้ง หมูสีดำก็เหนื่อยและไม่อยากจะขยับแล้ว

ตามสบายเลย

มาจัดการกับฉันเลย!

หลิววั่งไฉและก้านฉวยโอกาสใช้เชือกผูกหมูสีดำไว้แน่นอีกครั้ง "ไอ้หมูเวร เอ็งชอบฉี่ใส่รองเท้า! ครั้งนี้จะผูกให้แน่นเลย!"

ก้านพูดอย่างหอบๆ "คุณครับ ไอ้หมูที่หนีไปข้างนอกมันโง่! หมูที่วิ่งไปหาเตาต่างหากคือสหายที่ดี!"

เฉียนจิ้นเข้าไปหยอกล้อสุนัขสีเหลือง

สุนัขสีเหลืองมองเขาแบบหรี่ตาและไม่สนใจมันเลย มันวิ่งไปนอนอาบแดด

เฉียนจิ้นถามว่า "หัวหน้าครับ สุนัขที่จับกระต่ายบนเนินเขาก่อนหน้านี้คือตัวนี้ใช่ไหมครับ?"

หลิววั่งไฉตอบว่า "ใช่ครับ ชื่อหวงฉุย"

"มันเป็นสุนัขที่ดีครับ แม่ของมันออกลูกมาเจ็ดตัว มีแค่ตัวนี้ที่รอดชีวิตมาจนโต"

เขาเรียกสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่

สุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ส่ายหางแล้วเข้ามาให้เขาลูบ

เฉียนจิ้นถามว่า "นี่เป็นสุนัขของใครครับ?"

หลิววั่งไฉหัวเราะ "ตอนนี้สุนัขพวกนี้ไม่มีเจ้าของหรอกครับ"

"ใครมีอาหารก็จะให้มันกินสองสามคำ ถ้าไม่มีมันก็จะออกไปหาเอง กินหนู กินตั๊กแตน กินปลา กุ้ง ปู และปลาหมึก ผมไม่รู้ว่าพวกมันผสมพันธุ์กันตอนไหนหรอกครับ รู้แค่ว่าพอเข้าฤดูใบไม้ผลิในหน่วยผลิตก็จะมีลูกสุนัขเพิ่มขึ้นมาสองสามตัวเป็นครั้งคราว"

เฉียนจิ้นสนใจทันที "ผมว่ามันเก่งนะครับ พอดีหน่วยบุกเบิกความปลอดภัยของเราต้องการสุนัข เอาตัวนี้ให้ผมได้ไหมครับ?"

หลิววั่งไฉไม่ลังเลเลย "ได้ครับ เดี๋ยวเอาไปได้เลย"

"แต่สุนัขตัวนี้กัดคนนะครับ คุณต้องระวังในเมืองหน่อย คนในเมืองละเอียดอ่อน ถ้ามันกัดใครเข้าจะเป็นเรื่องนะครับ"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "ผมจะดูแลมันให้ดีครับ"

"โอเค หวงฉุย วันนี้หน่วยผลิตจะให้ใบอนุญาตย้ายถิ่นฐานจากชนบทไปเป็นผู้อยู่อาศัยในเมืองให้แกนะ ต่อไปแกจะได้กินธัญพืชจากรัฐแล้ว" หลิววั่งไฉผูกหวงฉุยไว้แล้วยื่นเชือกให้เฉียนจิ้น

เฉียนจิ้นคลำในกระเป๋าแล้วหยิบขนมปังนึ่งที่เอาไว้กินระหว่างทางมาให้มัน

มันกลืนขนมปังลงไปอย่างรวดเร็ว

แล้วก็หรี่ตามองเฉียนจิ้นต่อไป

ถ้าให้กินก็จะกิน

ถ้าอยากจะลูบก็ฝันไปเถอะ

หวงฉุยระมัดระวังตัวมาก

เมื่อเห็นดังนั้น เฉียนจิ้นก็พามันไปดูตอนที่กำลังฆ่าหมู

หมูสีดำถูกฆ่า

เสียงร้องของหมูสามารถได้ยินไปทั่วทั้งหน่วยผลิตในขณะที่เลือดพุ่งเข้าไปในกะละมังเคลือบ

ในที่สุดคนงานในหน่วยผลิตก็โล่งใจ

เมื่อมั่นใจว่าตอนเที่ยงจะได้กินเนื้อ พวกเขาก็ทำงานอย่างกระตือรือร้นมากขึ้น!

ก้านฆ่าหมูได้เก่งมาก เขาผ่าเส้นเลือดใหญ่ที่คอหมูได้ขนาดพอเหมาะ เลือดสีแดงเข้มไหลออกมาอย่างสม่ำเสมอโดยไม่กระเด็นไปทั่ว

มีเพียงเลือดที่กระเด็นไปที่ขาของหลิววั่งไฉที่เต็มไปด้วยรอยปะแล้ว แต่เขาก็ไม่รู้สึกตัวเลย เขามัวแต่เอาทัพพีไม้ไปคนในกะละมังที่รองรับเลือดไว้

หวงฉุยฉวยโอกาสขึ้นไปเลียจนสะอาด

"ต้องคนตอนที่ยังร้อนๆ นะ!" หลิววั่งไฉพูดกับตัวเอง "เต้าหู้เลือดจะนุ่มหรือเปล่าขึ้นอยู่กับฝีมือเลย"

ก้านและพวกผู้หญิงเริ่มจัดการกับขนหมู

ไอน้ำร้อนๆ พวยพุ่งขึ้นมาในหม้อสน ใบหน้าของหมูที่อยู่ในหม้ออบอวลด้วยกลิ่นคาวและกลิ่นของยางสน ทำให้หวงฉุยจามไม่หยุด

เฉียนจิ้นเอาใบมีดไปแกว่งไปมาหน้ามันสองสามครั้ง แล้วเขาก็ได้รับสิทธิ์ในการลูบหัวสุนัข

เขายังเอาขนมข้าวโพดให้หวงฉุยอีกชิ้นหนึ่ง หวงฉุยถึงกับเอาหัวมาถูขาเขาเลย

นี่แหละคือการใช้อำนาจและพระคุณ!

เฉียนจิ้นตอนนี้เข้าใจศิลปะในการเป็นผู้นำอย่างลึกซึ้ง

ดวงอาทิตย์ยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

ไฟในเตาดินยิ่งลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ

หม้อเหล็กขนาดใหญ่สองใบถูกนำมาใช้ หม้อหนึ่งไว้เคี่ยวมันหมู ส่วนมันหมูสีขาวก็ส่งเสียง 'ซู่ๆ' ในหม้อ

ส่วนหม้อที่สองไว้ต้มกระดูกหมู น้ำซุปสีขาวขุ่นเดือดพล่าน

เมื่อเคี่ยวน้ำมันหมูเสร็จแล้ว ก็ต้องตุ๋นเนื้อก้อนใหญ่

เฉียนจิ้นนำเนื้อมาเยอะมาก ตุ๋นหม้อเดียวไม่พอต้องใช้สองหม้อ

ชาวเมืองชายฝั่งทะเลไม่มีนิสัยการกินผักกาดดอง เวลาตุ๋นเนื้อจึงนิยมใช้เกลือและซีอิ๊วเยอะๆ เพื่อให้เนื้อออกมาเป็นเนื้อตุ๋นซีอิ๊ว

วิธีนี้ทำให้เนื้ออร่อย และยังเหมาะกับการกินคู่กับข้าวและเหล้าด้วย

เนื้อตุ๋นในน้ำซีอิ๊วสีดำเดือดพล่าน

หวังซิ่วหลันใช้ตะเกียบลองจิ้มดู "ได้แล้ว เนื้อนุ่มแล้ว!"

เธอใช้ตะเกียบคีบหมูสามชั้นที่นุ่มนิ่มชิ้นใหญ่ๆ ใส่ในชาม แล้วยื่นให้เฉียนจิ้นก่อน "ทานให้อิ่มนะครับ!"

เด็กๆ ในหน่วยผลิตจับกลุ่มกันยืนโอบไหล่กันอยู่หน้าเตาแล้วกลืนน้ำลาย

มีเด็กหนุ่มผอมๆ คนหนึ่งทนไม่ไหว ยื่นมือจะหยิบหมูสามชั้นที่หวังซิ่วหลันให้เฉียนจิ้น แต่ถูกตีมือด้วยทัพพี

"มือสกปรก ไม่รู้จักอาย!"

เฉียนจิ้นหัวเราะแล้วใช้ตะเกียบแบ่งเนื้อ "มา! คนละชิ้น พวกเธอจะได้ลองชิมรสชาติก่อน"

เนื้อตุ๋นที่นุ่มและเละละลายในปากทันทีที่เข้าปาก

เด็กๆ กินอย่างมีความสุข "อร่อยจัง!"

"เลิกงาน! กินข้าว!" หลิวโหย่วหยูตีไถที่แขวนอยู่ใต้ต้นไป๋กู่ เสียงดัง "กิ้งก่องๆ" ทำให้ฝูงนกกระจอกที่กำลังหาอาหารตกใจบินหนีไป

โต๊ะที่นำมาจากบ้านของชาวบ้านถูกจัดวางไว้บนลานตากของแห้ง บนโต๊ะแต่ละตัวมีชามดินเผาหยาบๆ ซึ่งมีสาหร่ายทะเลแห้งและสาหร่ายแผ่นรองอยู่ก้นชาม

คนงานในหน่วยผลิตวิ่งมาอย่างรวดเร็วเหมือนกำลังบุก

ในชั่วพริบตา ลานตากของแห้งก็เต็มไปด้วยผู้คน เสียงภาชนะอะลูมิเนียมและชามเคลือบกระทบกันดังกว่าเสียงพลุตอนปีใหม่เสียอีก

ดวงอาทิตย์ที่เพิ่งออกมาได้สักพักก็หายไปแล้ว

อากาศยังค่อนข้างหนาว

แต่เมื่อน้ำซุปกระดูกหมูถูกตักใส่ชามดินเผาแล้ว ไอน้ำที่พวยพุ่งก็ขับไล่ความหนาวเย็นออกไป

เมื่อโรยต้นหอมสับและพริกไทยที่เฉียนจิ้นนำมาลงในน้ำซุปหนึ่งชาม ทั้งสมาชิกในทีมและคนงานในหน่วยผลิตต่างซดมันเข้าไปหนึ่งคำ เหงื่อก็เริ่มซึมที่หน้าผากทันที

"ดี!"

เมื่อเฉียนจิ้นถูกเชิญไปที่โต๊ะหลัก เขาก็พบว่ามีหางหมูที่มันวาวอยู่ในชามของเขา

หลิววั่งไฉใช้แก้วเคลือบที่มีรอยบิ่นชนกับเขา ความเผ็ดร้อนของเหล้าจี้กว้าชามลงไปในลำคอแล้วเผาไปถึงกระเพาะอาหาร "หน่วยผลิตของเราอาจจะยากจน แต่ธรรมเนียมการต้อนรับแขกจะขาดไม่ได้!"

"มาครับ ได้เวลากินข้าวแล้วครับ ท่านผู้นำพูดอะไรหน่อยสิครับ"

เฉียนจิ้นลุกขึ้นยืน ทุกคนเงียบกริบ

ไม่ว่าจะเป็นในหน่วยผลิตนี้หรือในหน่วยบุกเบิก เขามีชื่อเสียงและบารมีที่ไม่มีใครเทียบได้แล้ว

ในสายตาของหน่วยผลิต ผู้นำที่สามารถระดมคนงานที่แข็งแรงห้าหกสิบคนมาช่วยเหลือชนบทได้ ความสามารถและภาวะผู้นำของเขาแข็งแกร่งเกินไปแล้ว

ในสายตาของหน่วยบุกเบิก เฉียนจิ้นมีสถานะที่สูงส่งมากในหน่วยผลิต เมื่อเขาพาพวกเขามาที่นี่ ทั้งหน่วยผลิตก็ปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนแขกคนสำคัญ แสดงให้เห็นว่าเขาเก่งและมีความสามารถมาก

เฉียนจิ้นลุกขึ้นยืนแล้วพูดแค่สองประโยค "สหาย! พวกเราแรงงานและชาวนารวมใจเป็นหนึ่ง ใครในใต้หล้าจะต้านทานได้?"

"วันนี้กินกันให้เต็มที่เลยครับ! ต่อไปพวกเราคือครอบครัวเดียวกันแล้ว!"

เสียงปรบมือดังสนั่น บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน

สวี่เว่ยตงยุยงโหลวกวงให้สีซอเอ้อร์หู

โหลวกวงไม่หลงกล เขาก้มหน้าเป่าไอน้ำออกจากชามดินเผา แล้วซดน้ำซุปร้อนๆ

โจวเย่าจู่หยิบหนังสือ "วินัยและข้อควรระวังสำหรับสหายที่ลงพื้นที่ชนบท" ออกมาแล้วจะยื่นให้เฉียนจิ้น แต่หวังตงคว้ามันไปแล้วยัดไว้ใต้ขาโต๊ะที่สั่นคลอนของเด็กหนุ่ม

จานแรกคือมันหมูก้อน

นี่เป็นของดีที่หาซื้อยากทั้งในเมืองและชนบท

สมาชิกในทีมแย่งกันกิน มันหมูที่ยังร้อนถูกกลืนลงไปในคออย่างรวดเร็ว ปากของพวกเขาชุ่มไปด้วยน้ำมัน

หวังตงเช็ดปากแล้วตะโกนว่า "ไม่แปลกใจเลยที่หน่วยผลิตที่สองมาช่วยเหลือแล้วอยู่ที่นี่ได้! เพราะพวกเขากินของแบบนี้!"

"พวกเราไปช่วยเหลือหน่วยผลิตที่อื่น แต่ได้กินแค่น้ำแกงจืดๆ สู้ของที่นี่ไม่ได้เลย!"

"พวกคุณเป็นแขกผู้มีเกียรติจากในเมือง ต้องดูแลให้ดีอยู่แล้ว" หลิวโหย่วหยูยิ้มแล้วนำเหล้ามาแบ่ง

เฉียนจิ้นเกือบจะมาที่ชนบททุกครั้งพร้อมกับเหล้า

ตั้งแต่มีกล่องทองคำ เขาก็เริ่มนำเหล้าขาวมาในถังพลาสติกขนาดใหญ่ ถังละ 10 กิโลกรัม

แต่เขาไม่ซื้อเหล้าราคาถูก พวกเขาทั้งหมดเป็นเหล้าข้าวแท้ๆ ที่สามารถดื่มเป็นเหล้าธรรมดาได้

เมื่อเทเหล้าลงในแก้วเคลือบ สมาชิกในทีมที่ดื่มเป็นประจำก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นของดี "ฟองเหล้าหนาแน่นจริงๆ เป็นเหล้าที่ดี!"

เด็กๆ ยังไม่ได้รับอนุญาตให้นั่งที่โต๊ะ

แต่หวังซิ่วหลันใช้ผ้ากันเปื้อนห่อมันฝรั่งย่างมาแบ่งให้พวกเขา

เฉียนจิ้นยกชามมันหมูจะให้เด็กๆ แต่หลิววั่งไฉดันมือเขาไว้แล้วส่ายหน้า "กินของคุณเถอะครับ พวกเขาไม่หิวหรอก!"

มีคนคุ้ยมันเทศย่างที่หอมๆ ออกมาจากเตาไฟ แล้วหักครึ่งส่งให้เด็กๆ ที่กำลังมองตาละห้อย

เนื้อสีทองของมันเทศมีไอร้อนพวยพุ่งออกมา มันร้อนจนเด็กๆ ต้องเปลี่ยนมือไปมา แต่พวกเขาก็ไม่ยอมปล่อยมันเลย

เนื้อตุ๋นซีอิ๊วที่เป็นพระเอกของงานก็ถูกนำมาวางบนโต๊ะ

กลิ่นหอมทำให้ทุกคนกลืนน้ำลาย

เฉียนจิ้นบอก "อย่ามัวแต่มองเลยครับ รีบใช้ตะเกียบเลยครับ อากาศหนาวเดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย"

เขาคิดไปเอง

เนื้อตุ๋นหนึ่งชามถูกรุมด้วยตะเกียบเหมือนหมาป่าที่กำลังกัด มันหมดเกลี้ยงในไม่กี่อึดใจ

สมาชิกในทีมไม่เพียงแต่กิน

โหลวกวงหาถุงกระดาษมาห่อเนื้อตุ๋นซีอิ๊วชิ้นหนึ่งแล้วยัดมันเข้าไปในซอเอ้อร์หูของเขา

เมื่อมีคนพบเห็น หนุ่มคนนี้ก็หัวเราะอย่างเขินๆ

"ที่บ้านผมมีคนเยอะครับ ต้องให้คนแก่กับเด็กกินก่อนเสมอ ผมไม่มีงานทำเลยไม่มีหน้าจะกินของดีๆ เลยครับ ภรรยาของผมต้องมาลำบากกับผม ปีนี้ไม่ได้กินของที่เป็นเนื้อเลยครับ"

เฉียนจิ้นตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "เชื่อผมเถอะครับ เดือนหน้าคุณจะได้เงินเดือนแล้ว คุณจะกล้าพาภรรยาไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐแน่นอน!"

โหลวกวงส่ายหน้า "แค่ได้ไปกินเค้กตุ๋นสักชามที่ร้านหยางชุนในถนนของเราก็พอแล้วครับ"

จ้าวโป๋ก็ห่อเนื้อตุ๋นซีอิ๊วกลับบ้านด้วย เขายกแก้วเหล้าขึ้นชนกับเฉียนจิ้น "วันนี้ที่มาชนบทได้กินของดีๆ เป็นเพราะคุณครับ ต้องให้คนที่มีความสามารถแบบคุณเป็นหัวหน้าครับ"

สมาชิกในทีมคิดว่าการมาช่วยเหลือชนบทแล้วได้กินขนมปังนึ่งหรือบะหมี่ก็ดีแล้ว

แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่าหน่วยผลิตจะฆ่าหมูเพื่อเลี้ยงพวกเขา

ใจแลกใจ ไม่ได้มามือเปล่าแต่ก็ได้กลับไป

ตอนบ่าย พวกเขาจึงทำงานอย่างเต็มที่มากขึ้น!

พวกเขาทำงานจนกระทั่งพระอาทิตย์ตกดิน พวกเขาจึงเก็บข้าวของและจัดแถวกันที่ลานตากของแห้ง

ตอนที่มา เบาะหลังรถเต็มไปด้วยของ

ตอนกลับก็เต็มไปหมดจนถึงแฮนด์รถ!

สาหร่ายทะเลแห้ง ปลาเค็มแห้ง อาหารทะเลเล็กๆ น้อยๆ...

หลิววั่งไฉจัดให้พวกผู้หญิงเอาไข่ต้มสองฟองใส่ในกระเป๋าทหารของพวกเขาแต่ละคน มันร้อนจนสมาชิกในทีมต้องชักมือหนี "เอาไว้กินระหว่างทาง!"

ที่เบาะหลังรถจักรยานของพวกเขาคือผักสำหรับฤดูหนาวของหน่วยผลิต

กะหล่ำปลี 200 หัว กะหล่ำปลีขนาดเล็กสิบถุงใหญ่ หัวไชเท้าและมันฝรั่งอย่างละห้าถุงใหญ่ และยังมีผักโขมสีเขียวอ่อนๆ ต้นเบญจมาศ และคื่นช่ายในฤดูใบไม้ร่วงอีกด้วย

ส่วนมันเทศ ฟักเขียว แครอท หัวไชเท้าขาว และรากบัวที่ยังมีดินติดอยู่ก็ถูกนำมาด้วยเช่นกัน

สิ่งที่ทำให้เฉียนจิ้นประหลาดใจที่สุดคือผักแห้งต่างๆ ถั่วแห้ง ผักกูดแห้ง หัวไชเท้าแห้ง มะระขี้นกแห้ง และแม้แต่มะเขือแห้ง!

นอกจากนี้ยังมีต้นหัวไชเท้าแห้งและใบมันเทศ ซึ่งภูมิปัญญาในการทำอาหารของชาวบ้านทำให้เฉียนจิ้นประทับใจมาก!

ท้ายรถจักรยานแต่ละคันก็เต็มและพองไปด้วยของ

เมื่อพวกเขาขึ้นรถกำลังจะออกเดินทาง หลิววั่งไฉสั่ง แล้วก็มีคนเอาไข่ต้มสองฟองมาใส่ในกระเป๋าของพวกเขาแต่ละคน

"สหายครับ ครั้งหน้ามาไม่ต้องเอาอะไรมาแล้วนะครับ มาที่นี่เพื่อกินเกี๊ยวไส้เนื้อปลาอย่างเดียวก็พอแล้ว!"

สมาชิกในทีมไม่เข้าใจความหมายของเขา

พวกเขาไม่ได้นำของขวัญอะไรมาให้หน่วยผลิตเลย

พวกเขาคิดว่าชาวบ้านในชนบทมีน้ำใจและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่มาก ทำให้พวกเขารู้สึกซาบซึ้งและละอายใจ

สวี่เว่ยตงกำชับหวังตงด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้น

"กลับไปแล้ว นายต้องจับอาชญากรและผู้กระทำความผิดในโรงงานฝ้ายที่หกของเราให้มากขึ้น แล้วเก็บค่าปรับจากพวกเขาให้เยอะๆ แล้วนำเงินมาให้ชาวบ้านเพื่อสนับสนุนการก่อสร้างของพวกเขา"

หวังตงถามกลับ

"แล้วนายล่ะสวี่? ทำไมนายไม่ไปปราบปรามอาชญากรและจับพวกเก็งกำไรให้มากขึ้น แล้วริบทรัพย์สินของพวกมันมามอบให้ชาวบ้านเพื่อสนับสนุนการก่อสร้างล่ะ?"

สวี่เว่ยตงตอบว่า "หน่วยงานของเรามีวินัย!"

หวังตงตอบ "แล้วหน่วยงานของฉันไม่มีวินัยหรือไง? ตกลงไปในหลุมซะ!"

จางไอ่จวินที่อยู่ข้างๆ พูดว่า "พวกนายให้หน้าฉันหน่อย กลับไปแล้วก็ตั้งใจทำงานเพื่อสนับสนุนการใช้ชีวิตของชาวบ้านนะ"

ทั้งสองคนพยักหน้าและตอบรับ

พวกเขาได้ยินข่าวลือเมื่อมาที่ชนบทในครั้งนี้

จางไอ่จวินสามารถทำแกะได้!

เมื่อนึกถึงเฉียนจิ้นที่เลี้ยงแกะตัวเมียอยู่ในสวนไทรของชุมชน พวกเขาก็เชื่อในข่าวลือนี้อย่างสนิทใจ

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าที่จะยั่วยุจางไอ่จวินอีกต่อไป

พี่ชายทหารคนนี้ไม่ปกติ ได้ยินว่าคนแบบนี้ฆ่าคนไม่ผิดกฎหมายเพราะรัฐคุ้มครองคนบ้า

เฉียนจิ้นเปิดไฟฉาย จูงสุนัข และเริ่มปั่นจักรยานออกไป

เงาของหมู่บ้านค่อยๆ เลือนลางไปในความมืด

มีเพียงธงสีแดงที่ปากหมู่บ้านที่ยังโบกสะบัดในลมทะเลที่ชื้นแฉะในยามค่ำคืน มันยังคงดูสดใสและเด่นชัดเหมือนเดิม