บทที่ 93: อนาคตที่ยังลำบาก

สาหร่ายทะเลที่หูชุ่นจื่อนํามานั้นมีมากพอ คนงานกินไปครึ่งหนึ่งแล้วยังเหลืออีกกว่าสิบกิโลกรัม หัวหน้าคนงานทีมขนถ่ายสินค้าที่มีหนวดเคราเยอะชื่อเจิงจงเจี้ยน เขากินอย่างสบายใจแล้วเรียกคนสนิทของเขามาให้กินด้วย
"เอาของนี่ไปแลก!"

คนงานขนถ่ายสินค้าขนผ้าใบกันน้ําที่ชํารุดมาให้หนึ่งม้วน เฉียนจิ้นเห็นแล้วก็หัวเราะออกมา "ของแบบนี้เอาไปทำอะไรได้?"

เจิงจงเจี้ยนเบิกตาโต "เฮ้ สหายอย่าพูดอย่างนั้นนะ มันมีประโยชน์มากเลย"

"คุณลองไปถามหัวหน้าหูของคุณสิว่า ของแบบนี้เอาไปแลกกับชาวประมงเป็นอวนจับปลาได้ หรือจะเอาไปปะชุดทำงานก็ได้ มันทนทานและยังเย็บได้อีกด้วย"

"เมื่อเจ็ดแปดปีก่อน ถ้าคุณเอาของแบบนี้ไปปะที่แขนเสื้อแล้วปักคําว่า 'การเดินเรือในทะเลใหญ่' นั่นแหละคือแฟชั่นเสื้อผ้าคนงานที่ล้ำสมัยที่สุด! แม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ตกยุค!"

เขาดึงชายเสื้อออกมาเพื่อเผยให้เห็นด้านใน ซึ่งมีรอยปะผ้าใบจริงๆ

เฉียนจิ้นไม่ได้ต้องการรอยปะ แต่เขาได้ลองสัมผัสคุณภาพของผ้าใบกันน้ำชุดนี้แล้วพบว่ามันใช้ได้เลยทีเดียว หาช่างตัดเย็บดีๆ น่าจะทำเป็นชุดเดนิมได้สักชุด

หรือจะมอบมันให้กับหลิววั่งไฉก็ได้ มันเป็นวัสดุที่ดีสําหรับการปะจริงๆ

ผ้าใบกันน้ำหนึ่งม้วนใหญ่ถูกนํามาแลกกับสาหร่ายทะเลตุ๋นน้ำแดงที่เหลือทั้งหมด แม้จะไม่มีเนื้อ แต่คนงานทั้งสองกลุ่มก็กินจนท้องกลมและเหงื่อท่วม

เมื่อเห็นคําชมจากพวกเขา สมาชิกหน่วยบุกเบิกก็มีความมั่นใจมากขึ้น

พวกเขากําลังจะเข็นรถจากไป แต่คนงานก็ยังตามมาถาม "ร้านอาหารของคุณอยู่ที่ไหน?"

หูชุ่นจื่อดูสับสนเล็กน้อย "แต่พวกคุณไม่ใช่หน่วยบุกเบิกแรงงานเหรอ? ทําไมถึงเปิดร้านอาหารล่ะ?"

จูเทาไม่พอใจ "เราเป็นหน่วยบุกเบิกความปลอดภัย!"

ทันใดนั้นทัศนคติของคนงานก็เปลี่ยนไปจากเดิม

เป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานที่ใช้กําลังนี่เอง

เหวยซงถูช่วยพูดเสริม: "ตอนที่จับพวกค้าของเถื่อน ท่านสหายเฉียนใช้พวกเขาเป็นกำลังหลักในการจับกุม วันนั้นผมแค่ทำหน้าที่สอดแนม พวกเขาต่างหากที่ลงน้ำไปจับคน"

คนงานก็ยิ่งแสดงความเคารพมากขึ้นทันที ในเมื่อตลาดตอบรับเป็นอย่างดี เว่ยเซียงหมี่ก็เร่งดําเนินการขออนุมัติจัดตั้งวิสาหกิจรวมกลุ่มขนาดเล็กทันที

เฉียนจิ้นเริ่มเตรียมตัว การเตรียมตัวในนาม แม้ว่าเขาจะอธิบายให้สมาชิกในทีมฟังว่าวัตถุดิบมาจากกวนต้าเป่า แต่วัตถุดิบเหล่านี้ก็ใช้หมดไปอย่างรวดเร็ว จะให้กวนต้าเป่าให้ได้ตลอดก็คงไม่ได้

ถ้าเป็นอย่างนั้นกวนต้าเป่าคงต้องเปลี่ยนชื่อเป็นกวนร้านอาหารไปเลย ดังนั้นเขาจึงต้องเตรียมเครื่องปรุงบางอย่างด้วยตัวเอง แล้วค่อยบอกว่ากวนต้าเป่าให้สูตรและส่วนผสมหลักบางอย่างมา

บังเอิญที่ท่าเรือมีร้านขายเครื่องปรุงที่ใหญ่ที่สุดในเขตใต้ของเมือง หลังจากเลิกงานเขาจึงพาเหวยซงถูไปซื้อเครื่องปรุง

หน้าร้านดูใหญ่โตเหมือนร้านสหกรณ์ ทางซ้ายแขวนป้าย 'พัฒนาเศรษฐกิจ' ทางขวาแขวนป้าย 'รับประกันอุปทาน'

มีคนเข้าคิวรออยู่ บางคนกําลังแลกคูปอง ชายวัยกลางคนในชุดเจ้าหน้าที่สี่กระเป๋ากำลังต่อรองกับคุณยายที่โพกผ้าคลุมผมสีขาว "ป้าครับ เอาคูปองเนื้อสามกิโลกรัมมาแลกกับคูปองน้ำมันหอมหนึ่งกิโลกรัมได้ไหมครับ?"

คุณยายส่ายผ้าคลุมผมเหมือนกับกังหัน "ไม่ได้หรอก! น้ำมันหอมหนึ่งกิโลกรัมจะเอาไปคลุกผักดองได้กี่อย่างกัน? ผักดองที่ดองไว้ในฤดูหนาวต้องพึ่งมันหมดเลยนะ แค่ครึ่งกิโลก็มากสุดแล้ว!"

ยังมีคนที่กล้าหาญกว่านั้น ถือกล่องข้าวอะลูมิเนียมถามอย่างโจ่งแจ้งว่า "ต้องการแลกคูปองไหม? คูปองเครื่องปรุงและคูปองน้ำมันสามารถแลกเป็นคูปองอาหารและคูปองเนื้อได้นะ..."

เฉียนจิ้นลองถามดูแล้วพบว่าคูปองซีอิ๊วหนึ่งกิโลกรัมสามารถแลกเป็นคูปองอาหารได้สองกิโลกรัม ดังนั้นเขาจึงส่ายหน้า มันเป็นการหลอกลวงกันนี่นา ในตลาดมืดซอยเก้า คูปองซีอิ๊วหนึ่งกิโลกรัมสามารถแลกเป็นคูปองอาหารได้ตั้งห้ากิโลกรัมเลย

ในร้านมีโหลขนาดใหญ่หลายใบ แม้อากาศจะหนาว แต่ก็ยังมีแมลงวันเกาะอยู่บนโหลดินเผาสีเหลือง แสดงให้เห็นว่าสุขอนามัยแย่มาก

นอกจากโหลดินเผาขนาดใหญ่แล้ว ยังมีเครื่องใช้เล็กๆ น้อยๆ เช่น โหลเซรามิกและโถดินเผา พนักงานขายที่แต่งหน้าจัดกําลังใช้ไม้ปัดฝุ่นขนไก่เคาะโถแก้ว โป๊ยกั๊กและพริกไทยสั่นสะเทือนตามจังหวะการเคาะ

แต่แมลงวันไม่กลัว พนักงานขายมักจะปัดฝุ่นเฉพาะบริเวณที่สะอาด ส่วนบริเวณที่สกปรกซึ่งมีแมลงวันเกาะอยู่เธอกลับไม่แม้แต่จะมองเลย

สายตาของเฉียนจิ้นมองผ่านโหลซีอิ๊วที่มีคราบน้ำมัน แล้วหันไปทางซอสหวานอย่างช่วยไม่ได้ ลูกค้าที่อยู่ข้างหน้าเขาต้องการซื้อซอสหวาน แต่เมื่อพนักงานขายตักขึ้นมาก็มีหนอนหลายตัวว่ายอยู่ในนั้น...

พนักงานขายใช้ตะเกียบคีบหนอนออกมาโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน ลูกค้าไม่พอใจ "เฮ้ สหาย คุณต้องใส่ใจเรื่องสุขอนามัยหน่อยสิครับ ดูสิครับซอสดีๆ กลายเป็นอะไรไปแล้ว?"

พนักงานขายพูดอย่างหงุดหงิด "วันหนึ่งเราตีแมลงวันไปแปดร้อยตัวแล้ว จะให้เราทำยังไงอีก?" ลูกค้าไม่พอใจ "อากาศหนาวขนาดนี้ จะมีแมลงวันมากมายได้ยังไง? หรือว่าคุณจะแขวนม่าน..."

พนักงานขายไม่พอใจ "วันหนึ่งมีคนเข้าออกแปดร้อยคน มุ้งลวดจะมีประโยชน์อะไร?"

ทั้งสองเริ่มโต้เถียงกันอย่างดุเดือด ชายชราที่อยู่ด้านหลังยิ้มและไกล่เกลี่ย "คนโบราณกล่าวไว้ว่า 'เหาบนคน หนอนในซอส' พวกมันเกิดขึ้นตามธรรมชาติ สหายในร้านก็คงไม่มีทางเลือกหรอก"

"อีกอย่าง หนอนในซอสก็ไม่ได้ทำร้ายใคร สมัยก่อนในโรงสี ในโถซอสถั่วจะมีหนอนเจ็ดแปดตัวลอยอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอ?"

"สรุปจะซื้อหรือไม่ซื้อ?" พนักงานขายข้ามลูกค้าคนนั้นไปอย่างหยาบคาย "เฮ้ สหายผู้สูงอายุที่อยู่ด้านหลัง คุณต้องการอะไรครับ? ผมจะขายให้คุณก่อน"

เฉียนจิ้นอึ้งไปเลย ช่างวางมาดเหลือเกิน และนี่ไม่ใช่ทั้งหมด

เฉียนจิ้นหันไปซื้อซีอิ๊ว พนักงานขายผู้หญิงที่โพกผ้าแดงตะโกนจากหลังเคาน์เตอร์ "ต้องใช้คูปองเท่านั้น! ใครไม่มีคูปองก็ออกไป!"

ชายหนุ่มที่แข็งแรงคนหนึ่งในชุดคนงานผ้าสีน้ำเงินถูกกันไว้ที่หน้าเคาน์เตอร์ มีรอยแผลเป็นจากการถูกไฟไหม้ที่คอเหมือนตะขาบที่น่าเกลียด

เส้นเลือดที่มือของชายหนุ่มซึ่งถือขวดซีอิ๊วเปล่าอยู่ปูดขึ้นมา บนขวดยังมีคําว่า "เบียร์เป่าทู่ฉวน" ที่จางๆ

"พี่ต้าหย่ง ต้องใช้น้ำมันหมูเท่านั้นเหรอครับ?" คนงานหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ถามเสียงเบา พี่ต้าหย่งหน้ามุ่ย "น้ำมันแบดเจอร์ดีที่สุด แต่เราหาไม่ได้ ใช้น้ำมันหมูก็พอได้"

เหวยซงถูกระซิบ "เขาคือชิวต้าหย่งจากทีมคนงานจื้อชิง"

"ได้ยินว่าเมื่อวานตอนที่พวกเขากำลังขนถ่านโค้ก มีคนเผลอชนถังแอสฟัลต์ ได้ยินว่าหลังของเขาถูกลวกอย่างรุนแรงเลยครับ"

ชิวต้าหย่ง? ชิวต้าหย่ง! เฉียนจิ้นนึกชื่อนี้ในใจ แล้วเปรียบเทียบกับข้อมูลใน "บันทึกความปลอดภัยสาธารณะไห่ปิน"

คนๆ นี้ก็เป็นจื้อชิงเหมือนเขา หลังจากกลับเมืองก็ได้ก่อตั้งแก๊งที่โด่งดังที่สุดในไห่ปินในช่วงปี 80 และ 90...

เฉียนจิ้นนึกถึงเรื่องราวในขณะที่จ้องมองแผ่นหลังที่กว้างขวางของชิวต้าหย่งที่อยู่ข้างหน้า เขาไม่คิดเลยว่าพี่ใหญ่ในอนาคตคนนี้ ตอนเพิ่งกลับมาเมืองก็ทำงานเป็นคนงานขนถ่ายสินค้าที่ท่าเรือเจี่ยกั่งเหมือนเขา

ในขณะนั้น เคาน์เตอร์กระจกก็สั่นสะเทือน พนักงานขายผู้หญิงที่โพกผ้าแดงเอาสมุดคูปองตบเสียงดังสนั่น "ใบรับรองการบาดเจ็บจากโรงพยาบาลก็ไร้ประโยชน์!"

"ฉันบอกพวกคุณไปแล้วอย่างชัดเจน ต้องใช้คูปองตามระเบียบของรัฐ!"

เมื่อเห็นชายหนุ่มสองคนถูกผู้หญิงด่าอย่างว่าง่าย เฉียนจิ้นรู้สึกไม่พอใจมาก เขาโบกมือแล้วพูดว่า "เฮ้ สหายชิวต้าหย่ง? มาทางนี้หน่อย"

ชิวต้าหย่งถือสมุดคูปองเดินมาแล้วถามว่า "สหายครับ เราเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ?"

เฉียนจิ้นกล่าวว่า "พวกเราก็เป็นคนงานขนส่งที่ลำบากเหมือนกันนี่นา เพื่อนของคุณคนหนึ่งถูกลวกเหรอครับ? น้ำมันหมูจะไปทำอะไรได้? ต้องใช้ยาขี้ผึ้งแก้แผลไฟไหม้สิ!"

"ทิ้งที่อยู่ไว้ให้ผมนะ คืนนี้ผมจะให้คนเอาขี้ผึ้งไปให้ ยานั้นได้ผลแน่นอน"

ชิวต้าหย่งดีใจมาก รีบทิ้งที่อยู่ไว้แล้วถามว่าทําไมถึงช่วยเขา เฉียนจิ้นอธิบายว่า 'มอบดอกกุหลาบให้ผู้อื่น กลิ่นหอมจะยังคงติดมือ' แต่พวกเขาคงไม่เข้าใจ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "พวกเราแรงงานและชาวนาเป็นครอบครัวเดียวกัน ชนชั้นกรรมาชีพต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน"

แบบนี้เข้าใจง่ายกว่า จริงๆ แล้วเฉียนจิ้นให้ขี้ผึ้งเพื่อสร้างมิตรภาพที่ดี

พวกเขาทั้งหมดเป็นคนงานขนส่งที่ท่าเรือเจี่ยกั่ง ซึ่งปกติแล้วก็เจอกันเป็นประจํา ใครจะรู้ว่าเมื่อไหร่จะมีความช่วยเหลือซึ่งกันและกัน นอกจากนี้ เขายังเคยได้ยินชื่อทีมคนงานจื้อชิงมาก่อน นี่เป็นทีมที่แข็งแกร่งและสามัคคีที่สุดในท่าเรือเจี่ยกั่ง

พวกเขาเหมือนกับสมาชิกหน่วยบุกเบิกแรงงาน คือเป็นจื้อชิงที่กลับเมืองมาแต่ยังไม่ได้รับการจัดสรรงาน เงินอุดหนุนของหน่วยบุกเบิกแรงงานต่ำเกินไป พวกเขามักจะต้องรับผิดชอบในการหาเลี้ยงครอบครัว ดังนั้นพวกเขาจึงมาทำงานหนักที่ท่าเรือเพื่อหาเงิน

เมื่อพิจารณาว่าชีวิตของพวกเขาไม่ง่าย และปีนี้อุตสาหกรรมการขนส่งก็ยุ่งมาก คนงานขนถ่ายสินค้าที่มีอยู่ไม่สามารถตอบสนองความต้องการได้ ทีมคนงานที่ว่างงานเหล่านี้จึงได้รับการว่าจ้าง

ชิวต้าหย่งยิ้มอย่างซาบซึ้งใจให้กับเฉียนจิ้น เขาเช็ดสนิมออกจากฝ่ามือบนกางเกงทำงานสีน้ำเงินที่สีซีดแล้วจับมือ "ก่อนเลิกงานเมื่อกี้มีปัญหาที่หม้อไอน้ำหมายเลข 12 ผมเลยเข้าไปช่วยซ่อมแซม มันเลยดูสกปรกหน่อยครับ"

เฉียนจิ้นจับมือเขาแล้วพูดว่า "ชนชั้นกรรมาชีพไม่สนใจเรื่องความสะอาดภายนอกครับ เราสนใจแค่ความบริสุทธิ์ของความคิดเท่านั้น!"

ชิวต้าหย่งหัวเราะดังลั่น พวกเขาก็จากไปอย่างมีความสุข

ในที่สุดก็ถึงตาของเฉียนจิ้น "สหายครับ ขอซีอิ๊ว 5 กิโลกรัม" เขาดันถังพลาสติกที่เตรียมไว้ขึ้นไปบนเคาน์เตอร์ พนักงานขายในชุดจงซานสีเทาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลย ใช้ไม้ปัดฝุ่นขนไก่เคาะป้ายไม้ที่เขียนว่า 'มีจํานวนจํากัดด้วยคูปอง'

"ซีอิ๊วบรรจุถังจำกัดแค่สองกิโลกรัมต่อครัวเรือนต่อเดือน การซื้อของจากหน่วยงานต้องมีใบสั่งซื้อจากกรมสหกรณ์" "มีใบสั่งซื้อไหม? ต้องแสดงเอกสารตามกฎระเบียบ!"

เฉียนจิ้นส่ายหัว "ไม่มีครับ"

"แล้วคุณยังต้องการห้ากิโลกรัมอีกเหรอ? ยกย้ายร้านกลับบ้านด้วยเลยสิ" พนักงานขายพูดอย่างเจ็บแสบ เฉียนจิ้นไม่พอใจ เคาะโต๊ะจะสั่งสอนเธอ ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนงานอย่างเป็นทางการ และเรื่องแบบนี้ถึงจะไปถึงหน่วยงานก็ไม่ถูกไล่ออก

พูดง่ายๆ คือทั้งทีมขนส่งและร้านขายเครื่องปรุงต่างก็อยู่ภายใต้การจัดการของสำนักงานสหกรณ์

เหวยซงถูที่ทำงานเป็นคู่หูกับเขาในช่วงนี้เริ่มรู้เรื่องอารมณ์ของเขาแล้ว เมื่อเห็นเขาหน้าบึ้งตาขวางและยกมือขึ้น เขาก็รีบเข้าไปลากเขาออกมา "สองกิโลกรัมครับ! เราต้องการคนละสองกิโลกรัม รวมทั้งหมดสี่กิโลกรัมครับ!"

ในขณะนั้นมีรถสามล้อที่แขวนป้าย 'รับประกันอุปทาน' ถูกเข็นเข้ามา ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถกระโดดลงมาอย่างรวดเร็ว ผลักประตูเข้าไปแล้วตะโกนว่า: "โป๊ยกั๊กสิบกิโลกรัม พริกไทยสิบกิโลกรัม พริกป่นสิบกิโลกรัม และน้ำมันหมูและน้ำมันถั่วเหลือง - เตรียมไว้หรือยัง?"

พนักงานขายผู้หญิงที่โพกผ้าแดงยิ้ม "เตรียมไว้แล้วค่ะ สหายหม่า เดี๋ยวฉันจะไปหยิบให้ค่ะ"

เครื่องปรุงและน้ำมันในกระป๋องถูกนำออกมาทีละถุง ชายหนุ่มกำลังขนของขึ้นรถ เหวยซงถูสังเกตเห็นแล้วเดินเข้าไปถาม "สหายครับ พวกเขามีใบสั่งซื้อไหม? ทำไมผมไม่เห็นพวกเขาแสดงใบสั่งซื้อเลย?"

ผู้หญิงที่โพกผ้าแดงพูดอย่างหงุดหงิด "แน่นอนว่าพวกเขามีใบสั่งซื้อ นี่เป็นการโอนย้ายสินค้าจากหน่วยงานระดับสูง" เหวยซงถูถามอย่างจริงจัง "แล้วใบสั่งซื้อล่ะ?"

ชายหนุ่มกลับมาขนน้ำมันถั่วเหลือง ได้ยินดังนั้นก็ดึงกางเกงขึ้นอย่างไม่พอใจ "บ้านคุณอยู่ข้างทะเลเหรอ? อยากยุ่งเรื่องของคนอื่นจริง!" 

ผู้หญิงที่โพกผ้าแดงช่วยพูด "คุณนี่ตลกจริงๆ คิดว่าเพื่อนร่วมงานจากหน่วยงานระดับสูงของเราเป็นพวกเก็งกำไรเหรอ?"

แต่เหวยซงถูยังคงจริงจัง "สหายครับ โปรดแสดงใบสั่งซื้อ พวกคุณเป็นคนพูดเองว่านี่เป็นกฎระเบียบ" ครั้งนี้เฉียนจิ้นต้องเป็นคนลากเขาออกไปเอง

แต่ชายหนุ่มดึงกางเกงขึ้นอีกครั้ง เมื่อกางเกงถูกดึงขึ้นก็เผยให้เห็นรอยสักรูปสมอเรือสีน้ำเงินที่ข้อเท้าชั่วแวบหนึ่ง

เฉียนจิ้นรู้สึกว่ารอยสักนี้คุ้นตา เขาเคยเห็นมันที่ไหนนะ? ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ปกติ: หน่วยงานระดับสูงของร้านขายเครื่องปรุงคือสหกรณ์หรือกรมพาณิชย์ ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานไหน ก็ไม่น่าจะจ้างพนักงานที่มีรอยสักได้ในช่วงเวลานี้?! แม้ในอนาคตที่กฎระเบียบผ่อนปรนขึ้น หน่วยงานของรัฐก็ยังไม่รับคนที่มีรอยสักเลย!

เขาจ้องมองชายหนุ่ม ชายหนุ่มจ้องกลับมา "มองอะไร? อยากดูใบสั่งซื้อด้วยเหรอ?"

ทันใดนั้นเฉียนจิ้นก็จำได้ว่าเขาเคยเห็นสิ่งนี้ที่ไหน! เมื่อสัปดาห์ที่แล้วพวกเขาได้ล่อซื้อในตลาดมืดท่าเรือเจี่ยกั่งเพื่อช่วยหวังตงสร้างผลงาน ตอนนั้นกางเกงของโจรวัยรุ่นคนหนึ่งถูกเกี่ยวด้วยลวดหนามจนขาด และเผยให้เห็นรอยสักแบบนี้! ตำแหน่งเดียวกัน ของสิ่งเดียวกัน!

เฉียนจิ้นก็ยิ้มออกมา เขาหยิบปลอกแขนสีแดงของ 'หน่วยบุกเบิกความปลอดภัย' ออกมาจากกระเป๋าแล้วสวมที่แขน แล้วพูดว่า:

"ไอ้หนู หน่วยงานความปลอดภัยกำลังตามหาพวกแกอยู่เลย แต่แกกลับมาหาเราเอง" ชายหนุ่มที่เคยดูผยองได้ยินดังนั้นก็เบิกตาโต สีหน้าของเขาตื่นตระหนกทันที เขาวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว!

จริงๆ แล้วเฉียนจิ้นแค่แกล้งเขา แม้ว่าคนที่มีรอยสักในยุคนี้ส่วนใหญ่จะไม่ใช่คนดี และรอยสักของชายหนุ่มคนนี้ก็เหมือนกับของโจรที่ถูกจับได้

แต่ก็ไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ที่เขาจะกลับตัวกลับใจและได้เข้าทำงานในหน่วยงานของรัฐได้ แต่ชายหนุ่มกลับตกใจจนวิ่งหนี!

เฉียนจิ้นรู้ว่ามีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นแล้ว เขารีบวิ่งตามไป แต่เหวยซงถูจู่ๆ ก็ผลักเขาออก มีมีดโกนเล่มหนึ่งพุ่งเข้ามาและแทงเข้าไปที่ซี่โครงของเหวยซงถู! มีคนร้ายอีกคนอยู่ในร้านด้วย! เฉียนจิ้นรีบหยิบสเปรย์พริกไทยที่พกติดตัวออกมาแล้วฉีดออกไป

ชายหนุ่มที่ถือมีดโกนกำลังดึงมีดออกอย่างโหดเหี้ยมและเตรียมที่จะทำร้ายเขาอีกครั้ง แต่สเปรย์พริกไทยเข้าตา ทำให้เขาปิดหน้ากรีดร้องและงอตัวลงทันที

เหมือนกับโดนน้ำเดือดราดใส่หน้า เฉียนจิ้นไม่สนใจที่จะไล่ตามชายหนุ่มที่มีรอยสัก หรือจัดการกับชายหนุ่มที่มีมีดโกน แต่รีบไปพยุงเหวยซงถู "พี่เขยใหญ่!"

เหวยซงถูกุมข้อมือเขาไว้แล้วพูดอย่างยากลำบาก "ค่าสมาชิกพรรคของผม... ค่าสมาชิกพรรคของปีนี้..." 

"ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะคิดเรื่องนั้นแล้ว ผมจะรีบพาคุณไปโรงพยาบาล!" เฉียนจิ้นรีบใช้มือปิดซี่โครงของเขา

แต่เมื่อสัมผัสไปกลับไม่มีอะไรเหนียวเหนอะหนะ ตั้งแต่เข้าร่วมหน่วยบุกเบิกความปลอดภัย เขาได้ผ่านการต่อสู้มาหลายครั้งและได้เห็นฉากที่นองเลือดแล้ว

เหวยซงถูไม่เป็นไรนี่! เขาดึงเสื้อของเหวยซงถูออกมาดู เสื้อทำงานขาดแล้ว แต่ที่เอวของเขามีสิ่งที่คล้ายกับผ้าพันแผลอยู่ มันแข็งแรงและสามารถกันมีดโกนได้ คนจึงไม่ได้รับบาดเจ็บเลย!

ใบหน้าของเหวยซงถูซีดเผือด เป็นเพราะความตกใจ!

เฉียนจิ้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วพูดว่า "ไส้คุณออกมาได้ยังไง?"

เหวยซงถูพูดด้วยความกลัว "ไม่ๆๆๆ มันเป็นไปไม่ได้? ผมไม่รู้สึกอะไรเลย... หรือว่ามันชาไปแล้ว?" พูดจบเขาก็เอามือไปคลำ คลำแล้วก็ยังเป็นปกติทุกอย่าง

เฉียนจิ้นไม่สนใจเขาแล้ววิ่งออกจากร้านไป ชายหนุ่มกระโดดขึ้นไปในรถสามล้อ ส่วนอีกคนก็กำลังปั่นจักรยานอย่างหนัก พวกเขาหนีไม่พ้นหรอก! เป็นไปตามที่คาด รถจักรยานคันหนึ่งพุ่งตามไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าใกล้ก็ยกเท้าขึ้นแล้วเตะ

ชายหนุ่มที่ปั่นจักรยานร้องลั่น รถสามล้อคว่ำลงบนพื้น

ชายหนุ่มในรถสามล้อพยายามจะวิ่งหนี แต่จางไอ่จวินปั่นจักรยานตามไป แล้วชนเขาจากด้านหลังแล้วบดขยี้เขาอย่างโหดเหี้ยม! 

เฉียนจิ้นเดินกลับไปที่ร้านที่วุ่นวาย ชายหนุ่มที่มีมีดโกนยังคงคลำใบหน้าของเขาและกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น

เขาใช้เข่ากดหน้าอกของชายหนุ่มแล้วถามว่า "แสบตาใช่ไหม? ให้ผมทำให้มันหายแสบไหม?" 

ชายหนุ่มกรีดร้อง "ขอบคุณ!" เฉียนจิ้นลุกขึ้นแล้วเตะไปที่เป้าของชายหนุ่ม "ไม่ต้องขอบคุณ!"

ไอ้คนสารเลวคนนี้มันไม่ใช่คนดี ถ้าเหวยซงถูไม่ผลักเขาออกไป เขาจะต้องโดนมีดแทงแน่! ถ้าเหวยซงถูไม่โชคดีที่พันผ้าที่แข็งแรงรอบเอว เขาต้องบาดเจ็บแน่นอน!

จางไอ่จวินลากคนสองคนเหมือนสุนัขแล้วโยนเข้าไปในร้านขายเครื่องปรุง พนักงานขายที่โพกผ้าแดงและคนอื่นๆ ต่างตกใจ "เกิดอะไรขึ้น?" "ทำไมอยู่ๆ ก็ลงมือทำร้ายคน?" "สหายครับ โปรดหลีกทางให้เราจัดการปัญหาก่อน..."

ตอนนี้พนักงานขายปฏิบัติต่อเฉียนจิ้นเป็นอย่างดี หัวหน้าในร้านก็ยิ้มให้เขา "สหายครับ คุณมาจากหน่วยงานไหนครับ? เกิดอะไรขึ้น?"

เฉียนจิ้นถามกลับ "ผมก็อยากจะถามพวกคุณเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น!" "บอกมา! ทําไมถึงสมคบคิดกับอาชญากร? คุณกำลังคิดที่จะยักยอกทรัพย์สินของรัฐใช่ไหม!"

พนักงานขายต่างส่ายมือด้วยความกลัว หัวหน้ายิ่งกว่านั้น เขากำลังจะเชิญเฉียนจิ้นเข้าไปในสำนักงานข้างๆ "สหายครับ เชิญเข้ามาก่อน เรามาคุยกันก่อน"

ทัศนคตินี้ไม่ปกติเลย เฉียนจิ้นส่งสายตาให้จางไอ่จวินดูแลคนร้าย เขาตามหัวหน้าเข้าไปในสำนักงาน อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะเล่นลูกไม้อะไร

หัวหน้าเข้าไปแล้วก็ชงชาให้อย่างกระตือรือร้น บริการดีมาก "สหายครับ ก่อนอื่นผมต้องขอบคุณที่คุณกล้าหาญในวันนี้..."

เฉียนจิ้นระมัดระวังมากขึ้น เขาก็แกล้งเขาอีกครั้ง "ผมไม่ได้แสดงความกล้าหาญในวันนี้หรอกครับ แต่ผมได้เฝ้าดูแก๊งนี้มาตลอด และบางคนในแก๊งของพวกเขาก็ถูกหน่วยงานของผมจับกุมแล้ว!"

ใบหน้าของหัวหน้าหวาดกลัว เขาชงชาแล้วยื่นบุหรี่ให้เขา แล้วก็อธิบายว่าร้านของเขาก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน เฉียนจิ้นถือแก้วเคลือบที่มีคําว่า 'รางวัล' อยู่บนนั้น ไม่พูดอะไร แค่มองใบชาที่หมุนวนในน้ำร้อนอย่างเคร่งขรึม

หัวหน้ากัดฟันแล้วหยิบสมุดเล็กๆ ออกมายัดใส่มือเขา เฉียนจิ้นรีบมองดู บัตรซื้อสินค้ารวม! มุมของบัตรมีตราประทับเหล็ก ซึ่งได้รับการอนุมัติเป็นพิเศษจากเมือง เขาเคยได้ยินแต่ไม่เคยเห็น

เฉียนจิ้นรับบัตรซื้อสินค้ามาโดยไม่พูดอะไร หัวหน้าเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เรื่องนี้คงมีคนร้ายแอบอ้างเป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานระดับสูงครับ สหายในร้านของเราบางคนยังเด็กและไม่มีประสบการณ์เลยถูกหลอกครับ"

"ให้ผมรับผิดชอบในการสืบสวนเรื่องนี้ได้ไหมครับ? ผมจะสืบสวนอย่างละเอียดและลงโทษอย่างจริงจังแน่นอน!" เฉียนจิ้นหัวเราะเยาะในใจ เรื่องที่สมคบกับคนภายนอกอาจไม่เกี่ยวกับหัวหน้าคนนี้จริงๆ ไม่เช่นนั้นชายหนุ่มที่มีรอยสักจะไม่เล่นงานแค่จางกุ้ยฟาง

แต่การผสมน้ำในเหล้าขาวและการผสมน้ำข้าวในซีอิ๊วต้องเกี่ยวข้องกับเขาอย่างแน่นอน เฉียนจิ้นไปดูโหลซีอิ๊วในเคาน์เตอร์ บนนั้นมีคําว่า "รัฐและเอกชนร่วมทุน - 1956"

ที่แท้มันเป็นของปลอม เมื่อมีคนเข้าไปในเคาน์เตอร์ พนักงานขายบางคนก็โกรธ แต่พอเห็นปลอกแขนสีแดงของเฉียนจิ้น เธอก็สงบลง

ตอนนี้เฉียนจิ้นเข้าใจมากขึ้นแล้วว่าทําไมสมาชิกในทีมของเขาถึงให้ความสําคัญกับสถานะของหน่วยบุกเบิกความปลอดภัยมาก แม้ว่าจะเป็นแค่พนักงานชั่วคราวที่ไม่มีตําแหน่งหรือเงินเดือนอย่างเป็นทางการ แต่สถานะและอํานาจของหน่วยงานที่ใช้กําลังนั้นแตกต่างจากหน่วยงานบริการโดยสิ้นเชิง! เหมือนกับในอนาคตที่ชาวบ้านกลัวเจ้าหน้าที่ตำรวจ ตอนนี้ชาวบ้านก็กลัวสมาชิกหน่วยบุกเบิกความปลอดภัยเหมือนกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเฉียนจิ้นจับกุมพวกคนเร่ร่อนที่ทําผิดกฎหมาย พนักงานขายที่รู้สึกผิดจึงยิ่งกลัวเขามากขึ้น เฉียนจิ้นพูดกับหัวหน้า "พวกคุณหยุดให้บริการก่อนนะครับ รีบจัดการเรื่องนี้ให้สะอาด พรุ่งนี้ต้องส่งคนไปที่สถานีความปลอดภัย!"

หัวหน้าพยักหน้าไม่หยุด "เข้าใจแล้วครับ ผมเข้าใจแล้วครับ ท่านผู้นำวางใจได้เลยครับ เราจะไม่ปล่อยคนเลวไปแม้แต่คนเดียว!" "แล้ว... ท่านผู้นำมาซื้ออะไรครับ? เสี่ยวเซี่ย รีบขายของให้ท่านผู้นำก่อน!"

เฉียนจิ้นพูดอย่างคลุมเครือ "ให้บริการลูกค้าที่ยังอยู่ที่นี่ก่อนเถอะครับ เราจะต่อคิวเป็นคนสุดท้าย" ลูกค้าที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างพอใจกับทัศนคติของเขามากและปรบมือให้เขา มีลูกค้าบางคนรีบรายงานเขา "สหายครับ คุณต้องตรวจสอบร้านนี้ให้ละเอียดเลยนะครับ มีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่ข้างใน" "ผมเป็นพยานได้เลยครับ ครั้งที่แล้วผมซื้อน้ำมันหอมครึ่งกิโลกรัม พอกลับไปชิมที่บ้านอย่างน้อยก็ผสมน้ำมันถั่วลิสงไปสองขีดเลย!"

เฉียนจิ้นไม่มีทางเลือกนอกจากเหลือบมองหัวหน้าด้วยสีหน้าที่เย็นชา หัวหน้าลงมือให้บริการลูกค้าด้วยตัวเอง รีบจัดการตามความต้องการของลูกค้าให้เรียบร้อย

สุดท้ายก็ถึงตาของเฉียนจิ้น ครั้งนี้เขาไม่จําเป็นต้องมีเอกสารอะไรเลย ทางร้านก็ไม่ขัดขวางเขา เขาต้องการซื้ออะไรก็ได้ตามที่ต้องการ 

สุดท้ายเมื่อหัวหน้าเห็นลูกค้าคนอื่นๆ ออกไปและร้านปิดลง เขาก็กำชับเสี่ยวเซี่ย: "เพิ่มกุ้งแห้งหนึ่งกิโลกรัม กุ้งฝอยหนึ่งกิโลกรัม และซอสถั่วเหลืองห้ากิโลกรัมให้ท่านผู้นำด้วย!"

เฉียนจิ้นรับสิ่งของเหล่านี้ แต่จ่ายเงินและคูปองตามราคา บัตรซื้อสินค้ารวมนั้นมีประโยชน์มากสําหรับเขาและไม่สามารถหาได้จากช่องทางปกติ ดังนั้นเขาจึงเก็บมันไว้ ส่วนสินค้าอื่นๆ เขาไม่ได้เอาฟรีๆ เพราะเขามีเงิน เขาจะไม่เอาเปรียบเพื่อไม่ให้คนอื่นมานินทาได้

เฉียนจิ้นถือถุงผ้าใบของร้านที่พิมพ์คําว่า "การผลิตที่ปลอดภัย" ไว้บนนั้น แล้วเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข 

เขามอบกุ้งแห้งหนึ่งกิโลกรัมให้เหวยซงถู "เสี่ยวชิงชอบทำเกี๊ยว ตอนนี้อากาศหนาวแล้ว ต้นหอมก็จะโตแล้ว ให้เธอทำเกี๊ยวไส้ต้นหอมกับกุ้งแห้งกินนะ!"

เหวยซงถูถอนหายใจ "ผมไม่เอาหรอก" เฉียนจิ้นขมวดคิ้ว "เป็นอะไรไป? คุณเห็นแล้วนะว่าผมซื้อมา ไม่ได้โกงมานะ!"

เหวยซงถูพูดอ้ำอึ้ง "คุณไม่ได้โกงหรอกครับ คุณซื่อสัตย์ แต่ทำไมคุณถึงมักจะมีปัญหาวุ่นวายอยู่เสมอ?" เขาแค่หวังว่าน้องสาวจะมีชีวิตที่สงบสุข เพราะครอบครัวของพวกเขาต้องผ่านความวุ่นวายและโศกนาฏกรรมมามากเกินไปแล้ว!

เขาไม่ได้หวังว่าจะร่ำรวยหรือเป็นใหญ่เป็นโต แค่ต้องการให้ครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขไปตลอดชีวิต เฉียนจิ้นไม่สนใจเรื่องพวกนี้

เขาจะทำอย่างไรได้? วันนี้เขาไม่ได้เป็นคนสร้างเรื่องขึ้นมานี่!

เขาถือเครื่องปรุงกลับบ้าน และตั้งใจให้สมาชิกในทีมเห็นอย่างชัดเจน แล้วเขาก็อธิบายให้พวกเขาฟัง:

"เราไม่สามารถพึ่งพาพี่ชายคนดีของผมได้ทุกอย่าง เครื่องปรุงหลักไม่ใช่ของหายาก เราจะซื้อเอง!" สมาชิกในทีมพยักหน้ากัน

เฉียนจิ้นกลับบ้านไปซื้อขี้ผึ้งแก้แผลไฟไหม้จากห้างสรรพสินค้า แล้วใส่ลงในขวดกระป๋องครึ่งขวด ที่อยู่ที่ชิวต้าหย่งให้ไว้คือหลุมหลบภัย ซึ่งเป็นสถานที่ที่อันตรายในตอนกลางคืน เฉียนจิ้นจึงขอให้จางไอ่จวินไปเป็นเพื่อนด้วย:

"ต้าจวินไปไหน?" เขากลับมาแล้วไม่เห็นคนนี้เลย แต่เมื่อสมาชิกในทีมไปหาก็พบเขาที่ซอยหลังตึก "เขากำลังซ่อมรถสามล้ออยู่"

เฉียนจิ้นเดินไปดู มันคือรถคันที่พวกคนเร่ร่อนใช้! เขาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "คุณเอารถนี้กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

จางไอ่จวินพูดอย่างไม่สนใจ "ตอนที่เราจะออก ผมเอารถจักรยานของผมวางไว้บนรถคันนี้ แล้วปั่นรถคันนี้กลับมาแทน" 

"คุณไม่ได้จะเอาเตาน้ำมันก๊าดกับหม้ออะลูมิเนียมไปขายของเหรอ? เข็นรถเล็กๆ มันไม่ดีหรอก ใช้รถคันนี้เบากว่าและปลอดภัยกว่าด้วย"

เฉียนจิ้นจ้องตาเขา นี่มันเรื่องอะไรกัน? กินของดำด้วยกันเหรอ?

แต่จางไอ่จวินก็คิดได้รอบด้านจริงๆ รถสามล้อเป็นของดีในยุคนั้น ไม่รู้ว่าพวกคนเร่ร่อนไปเอามาจากไหน ส่วนใหญ่ก็น่าจะขโมยมานั่นแหละ จางไอ่จวินซ่อมซี่ล้อที่หักและเหล็กที่บิดงอจนเข้าที่ แล้วเขาก็จะหาซื้อสีมาทาใหม่

ด้วยวิธีนี้ แม้หน่วยงานความปลอดภัยจะต้องการรถคันนี้คืน ก็คงจะหาได้ยาก เฉียนจิ้นจึงต้องไปซื้อสีเคลือบกันสนิมประสิทธิภาพสูงมาหนึ่งกล่องจากห้างสรรพสินค้า

สีนี้มีคุณภาพดีมาก มันสามารถยึดเกาะกับโลหะได้อย่างแข็งแรง ทนทานต่อการสึกหรอและรอยขีดข่วน แม้ในอนาคตจะมีคนขูดสีออกไป ก็จะหาไม่เจอว่ารถสามล้อเคยมีสีอะไรมาก่อน 

นอกจากนี้ ยังใช้เทคโนโลยีการเคลือบแบบแห้งเร็ว แม้อากาศจะหนาวและไม่มีแสงแดด ก็จะแข็งตัวสมบูรณ์ภายในสองชั่วโมง

รถสามล้อที่มีแต่สนิมก็กลายเป็นรถสีน้ำเงินคันใหม่เอี่ยม

จางไอ่จวินเห็นว่ายังมีสีเหลืออีกพอสมควร ก็เอาจักรยานที่เขาแย่งมาจากพวกคนเร่ร่อนที่เคยมาตามรบกวนเว่ยชิงฮวนมาทาสีใหม่ด้วย

เขาพอใจกับฝีมือของตัวเองมาก ขณะที่ทํางานไปก็ร้องเพลงไป: "ไม่มีจะกินไม่มีจะใส่ ศัตรูจะนํามาให้เอง ไม่มีปืนไม่มีปืนใหญ่ ศัตรูจะสร้างให้เรา..." 

"เราเติบโตที่นี่ ทุกอย่างเราได้มาจากการแย่งชิงเอง ถ้าใครจะมาแย่งมันไป เราจะสู้จนถึงที่สุด..."

เฉียนจิ้นเรียกเขาไปหาชิวต้าหย่ง ตอนนี้หลุมหลบภัยหลายแห่งในไห่ปินได้รับการปรับปรุงใหม่ และทีมก่อสร้างถนนไท่ซานก็มีส่วนร่วมในโครงการนี้ด้วย หลุมหลบภัยมีความชื้น บนกําแพงอิฐมีคําขวัญเช่น "ขุดหลุมลึก สะสมอาหารมากมาย ไม่เป็นจ้าวโลก" ซึ่งถูกเกลือกัดจนเป็นรูพรุน

ชิวต้าหย่งกำลังกินขนมปังข้าวโพดอยู่ข้างนอกท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น บนฝากล่องข้าวอะลูมิเนียมมีคราบน้ำมัน เขาใช้ขนมปังจิ้มคราบน้ำมันอย่างระมัดระวังและกินอย่างละเอียดถี่ถ้วน

เฉียนจิ้นยื่นขวดโหลให้เขา ทำให้เขาดีใจกระโดดขึ้นมาเลย เขาดมมันแล้วชื่นชม "มีกลิ่นยาด้วย!"

เฉียนจิ้นพูดว่า "เป็นขี้ผึ้งรักษาแผลไฟไหม้ที่ทำจากสมุนไพร ลองใช้กับเพื่อนร่วมงานของคุณดูสิ แล้วดูว่าได้ผลไหม" ชิวต้าหย่งวิ่งเข้าไปในหลุมหลบภัยและรีบออกมาอีกครั้ง เขากล่าวอย่างมีความสุข "ดีมาก! ยาของคุณมีประโยชน์มากครับ เพื่อนของผมบอกว่าหลังจากทาแล้วก็ไม่เจ็บแล้ว"

เรื่องนี้ไม่ได้เกินจริง ขี้ผึ้งรักษาแผลไฟไหม้ก็มีคุณสมบัติที่ช่วยสมานแผลและลดอาการเจ็บปวด เขาถูมือด้วยความเขินอายแล้วถามว่า "สหายครับ ผมจะตอบแทนคุณได้อย่างไร?"

เฉียนจิ้นโบกมือ "พวกเราเป็นชนชั้นกรรมาชีพ พูดอะไรเรื่องตอบแทนกัน? หลังจากนี้ถ้ามีปัญหาอะไรที่ท่าเรือ เราก็ช่วยกันก็พอ" ชิวต้าหย่งพยักหน้าอย่างหนักแน่นและให้คำมั่นสัญญา "ต่อไปนี้ เรื่องของคุณที่ท่าเรือเจี่ยกั่งคือเรื่องของชิวต้าหย่ง!"

ไม่ไกลจากหลุมหลบภัยมีโรงอาหารของหน่วยงานแห่งหนึ่ง กลิ่นหอมของการทอดเนื้อหรือปลาลอยออกมาจากหน้าต่างกระจกที่มีป้าย "ห้ามขายต่อ" ติดอยู่ ชิวต้าหย่งดูเหมือนจะอายเล็กน้อย แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจว่า "พี่เฉียน คุณยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม?"

เฉียนจิ้นหัวเราะ "กินแล้วครับ ไว้มีโอกาสเรามากินด้วยกันนะ" "เพื่อนของคุณถูกลวก อย่าลืมให้เขากินอาหารเสริมด้วยนะครับ ไม่อย่างนั้นร่างกายอาจจะอ่อนแอและเป็นหวัดหรือมีไข้ได้ เพราะอากาศตอนนี้ไม่ดีเลยครับ"

เมื่อพูดจบ เขาก็หยิบกองคูปองออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วยัดใส่มือชิวต้าหย่ง: "ยืมไปก่อนนะ แล้วค่อยคืนผมด้วย ผมก็ยืมของคนอื่นมาเหมือนกัน ฮ่าฮ่า"

เขาโบกมือแล้วพาจางไอ่จวินจากไป ชิวต้าหย่งบีบคูปองที่แข็งๆ ไว้ในมือ กัดริมฝีปากและมองดูพวกเขาจากไป ไม่รู้จักกัน ไม่มีญาติ ไม่มีความสัมพันธ์อะไรเลย แต่คนๆ นี้กลับนำของที่มีประโยชน์มากมายมาให้เขา

ช่างเป็นบุญคุณที่ยิ่งใหญ่จริงๆ!