บทที่ 94: สงครามนองเลือด

ไม่กี่วันหลังจากลมหนาวพัดปกคลุมเมืองไห่ปิน เทศกาลเสื้อกันหนาวของปี 1977 ก็มาถึง และฤดูถัดไปก็คือฤดูหิมะตกเล็กน้อย
ต้นป็อปลาร์เก่าแก่ที่โรงเรียนราษฎร์ยามค่ำในเขตใต้ของเมืองได้ทิ้งใบสุดท้ายจนหมด เหลือเพียงต้นไม้โดดเดี่ยวที่ยืนอยู่กลางลานโรงเรียน

วันนี้ เว่ยชิงฮวนสวมชุดจงซานที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้

เธอนำแผนการสอนแนบไว้กับอก ขณะเดินผ่านโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยเศษกระดาษตัวอักษรสีดำบนพื้นหลังสีแดง เธอก็พบข้อความใหม่ที่ถูกแปะไว้:

“จงชำระล้างพิษภัยของขงจื๊อเฒ่าให้หมดสิ้นไปจากแนวทางการศึกษา!”

ใต้สโลแกนนั้น มีคนวาดภาพปากกาเหล็กที่กำลังหยดเลือดด้วยสีแดง

เธอเห็นดังนั้นก็หัวเราะเยาะ แล้วเอื้อมมือไปฉีกกระดาษสีแดงนั้นออก

มีครูผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านมา เมื่อเห็นเธอต่างก็เดินเลี่ยงไป

มีครูผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาเตือนเธอว่า “ครูเว่ย ช่วงนี้ระวังตัวหน่อยนะ ไอ้พวกเหมาเถี่ยจู๋มันก่อกวนทั้งในและนอกโรงเรียนเลย”

“หลังจากไอ้พวกแก๊งพี่ชวนถูกตัดสินจำคุกแล้ว ก็ไม่มีใครคุมพวกมันได้อีก พวกมันเลยยิ่งกำเริบหนัก”

แม้จะดูเหมือนเตือนด้วยความหวังดี แต่สายตาเขากลับจ้องมองไปที่คอเสื้อของเธอ

แต่ชุดจงซานมีกระดุมที่คอ เมื่อกลัดแล้วก็แทบจะมองไม่เห็นแม้แต่คอของเธอ

เว่ยชิงฮวนแสร้งทำเป็นไม่สนใจสายตาของเขา เพียงยิ้มและพยักหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ”

เมื่อหันหลังกลับ ใบหน้าของเธอก็กลับมาเย็นชาดังเดิม

ตั้งแต่เธอเริ่มเป็นสาว เธอต้องทนกับการต่อต้านจากเพศเดียวกันและการล่วงละเมิดจากเพศตรงข้ามมาโดยตลอด

สถานการณ์เลวร้ายที่สุดในช่วงสองปีที่เธอลงไปอยู่ชนบท แต่เธอก็ไม่สนใจ

เธอมีสติปัญญาและวิธีการที่จะปกป้องตัวเองจากเรื่องราวต่างๆ

ส่วนชื่อเสียง?

ปล่อยให้มันเป็นไปตามสายลมเถอะ

ชีวิตคนเราไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่างหรอก

“พายุ! พายุจะมาแล้ว!”

เมื่อเข้าใกล้ห้องเรียน เสียงอ่านหนังสือก็ดังลอดผ่านหน้าต่างกระจกที่ถูกปิดด้วยหนังสือพิมพ์

เว่ยชิงฮวนยืนตัวตรงโดยไม่รู้ตัว

โรงเรียนราษฎร์ยามค่ำไม่ได้เป็นโรงเรียนอย่างเป็นทางการ แต่ก่อนจะมีการสอนเฉพาะตอนกลางคืนเพื่อลบความไม่รู้หนังสือ ส่วนตอนกลางวันแทบไม่มีนักเรียน

แต่ตอนนี้ประเทศได้ฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทำให้สังคมเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ โรงเรียนและคณาจารย์ไม่เพียงพอ โรงเรียนราษฎร์ยามค่ำจึงต้องเปิดสอนตอนกลางวันด้วย

เว่ยชิงฮวนต้องเป็นครูสอนพิเศษในห้องอ่านหนังสือตอนกลางคืน เธอจึงเลือกมาสอนตอนกลางวันแทน

ห้องเรียนที่ปกติจุคนได้แค่ 40 คน ตอนนี้มีนักเรียนอัดแน่นกว่าร้อยคน

โต๊ะเรียนที่ปกติจะนั่งได้สองคน ตอนนี้ถูกยัดให้สี่คน โดยมีนักเรียนสองคนนั่งขอบโต๊ะอยู่ด้านข้าง

เว่ยชิงฮวนผลักประตูเข้าไป

แสงแดดสาดส่องเข้ามาจากรอยแตกของหน้าต่างที่ลมพัดผ่าน ส่องให้เห็นฝุ่นชอล์กที่ลอยอยู่ในอากาศเหมือนกับเกล็ดหิมะที่ปลิวไปมา

“ยืนขึ้น!”

“สวัสดีครับคุณครู!”

“สวัสดีนักเรียนทุกคน เชิญนั่งลงได้”

เว่ยชิงฮวนเดินขึ้นไปบนโพเดียมและหยิบชอล์กขึ้นมา:

“วันนี้เราจะมาพูดถึงกฎสามข้อของนิวตัน หรือที่เรียกว่ากฎการเคลื่อนที่ของนิวตัน ซึ่งเป็นพื้นฐานของกลศาสตร์คลาสสิก ถ้าทุกคนเข้ามหาวิทยาลัยแล้วมีวิชาฟิสิกส์ ก็ต้องเจอกับกลศาสตร์คลาสสิกแน่นอน...”

เธอกำลังจะเขียนสูตรบนกระดานดำ

ทันใดนั้น ชอล์กก็หักเป็นสองท่อน

เว่ยชิงฮวนเปลี่ยนชอล์กอีกอัน

พอออกแรงเล็กน้อย ชอล์กก็หักอีก

เธอหยิบชอล์กสองชิ้นที่หักแล้วดูรอย

มันเรียบเนียนมาก

เธอหยิบชอล์กอันอื่นขึ้นมา ก็พบว่ามีคนใช้สายเบ็ดหรือลวดเส้นเล็กตัดมันจนเกือบขาด

เห็นได้ชัดว่ามีคนตั้งใจจะแกล้งให้เธออับอาย

ในยุคนั้นอุปกรณ์การศึกษามีจำกัดมาก ครูแต่ละคนจะได้ชอล์กเพียงแค่สามแท่งต่อคาบเท่านั้น

แต่เธอก็ไม่สนใจ ใช้ชอล์กครึ่งท่อนเขียนสูตร แล้วเริ่มสอนนักเรียนต่อ

ทันใดนั้น หน้าต่างหลังห้องเรียนด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือก็มีเสียงดัง “ปัง!”

หนังสือพิมพ์ที่แปะหน้าต่างไว้ขาดเป็นรอย

นักเรียนที่นั่งอยู่ข้างล่างลุกขึ้นยืนด้วยความสงสัยเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น และก็มีบางสิ่งสีดำๆ พุ่งผ่านหน้าต่างเข้ามาและตกลงบนโต๊ะเรียนของเขาพอดี

นักเรียนคนนั้นเป็นผู้หญิง เธอมองไปที่โต๊ะของเธอ แล้วเสียงกรีดร้องก็ติดอยู่ในลำคอ!

“หนู!” นักเรียนชายที่อยู่ข้างๆ ตะโกน

เสียงกรีดร้องดังขึ้น

หนูสีดำตัวนั้นตกใจและวิ่งวุ่นไปทั่ว จากนั้นก็มีหนูสีเทาอีกสามตัวถูกโยนเข้ามา!

เด็กผู้หญิงที่สวมเสื้อนวมลายดอกต่างกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้

ขาเก้าอี้ของนักเรียนหญิงคนหนึ่งติดอยู่ในรอยแตกของพื้นกระเบื้อง ทำให้เก้าอี้เอียงและล้มลงในทางเดิน หนูตัวหนึ่งวิ่งผ่านตัวเธอไป ทำเอาเด็กผู้หญิงคนนั้นร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม:

“ช่วยด้วย!”

“ทุกคนอย่าขยับ!” เว่ยชิงฮวนใช้แปรงลบกระดานทุบโต๊ะ เสียงของเธอเด็ดขาด

“นักเรียนชายข้างหลังช่วยกันปิดหน้าต่าง เอาไม้กวาดกับที่ตักผงมาให้ครูหน่อย มันก็แค่หนูไม่ใช่เหรอ? ตอนครูอยู่ชนบทก็เคยกินมันนะ!”

เธอสะบัดเปียผมสองข้างไปข้างหลังจนมันแกว่งเหมือนแส้

นักเรียนชายที่นั่งอยู่แถวหลังสุดเพิ่งจะคลำหาไม้กวาดที่มุมห้องได้ ก็มีหนูตัวที่ห้าถูกโยนเข้ามาจากหน้าต่างข้างๆ มันตกลงบนคอของเขาพอดี

นักเรียนชายคนนั้นกระโดดขึ้นด้วยความตกใจจนทำโต๊ะเรียนล้ม ขวดหมึกหล่นแตกและกระเด็นใส่กางเกงของนักเรียนที่อยู่ใกล้เคียง ทำให้เกิดเสียงบ่นไปทั่ว

ในตอนนี้มีเสียงหัวเราะดังมาจากหน้าต่างหลังห้องเรียน เว่ยชิงฮวนรีบวิ่งออกไปและเห็นเงาร่างที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงสองสามคนวิ่งลับหายไปหลังพุ่มไม้

เธอยิ้มเยาะแล้วกลับมาพอดีกับที่หนูตัวหนึ่งกำลังวิ่งมาที่ประตูห้องเรียน เธอไม่ลังเลที่จะใช้เท้าเหยียบมัน

หนูร้องเสียงแหลมอย่างน่าเวทนา เครื่องในของมันทะลักออกมาทั้งทางด้านหน้าและด้านหลัง

“เอาไม้กวาดมาให้ครู แล้วไล่หนูออกไป!” เว่ยชิงฮวนสั่งให้นักเรียนช่วยกัน

“เจี้ยนกั๋ว พาเพื่อนผู้ชายไปเปิดประตูหลังกับหน้าต่างแล้วดูต้นทางไว้!”

“หนูแค่นี้พวกเธอกลัวอะไร? ถ้าต่อไปพวกเธอเรียนชีววิทยา แพทยศาสตร์ หรือสัตวแพทยศาสตร์ ทุกคนก็ต้องเรียนวิชากายวิภาคศาสตร์ และจะต้องลงมือผ่าหนูด้วยตัวเองเพื่อทำเป็นตัวอย่าง”

“ใครที่กลัวตอนนี้ ก็เลิกคิดที่จะเรียนชีววิทยาหรือแพทย์ไปได้เลย!”

ด้วยแรงกระตุ้นจากเธอ นักเรียนชายก็เริ่มขยับโต๊ะและมองหาหนู

เว่ยชิงฮวนถือไม้กวาดในมือหนึ่ง และคีบถ่านสำหรับเตาผิงในอีกมือหนึ่ง

เธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและต้อนหนูตัวหนึ่งไปที่มุมกำแพง ทันใดนั้นเธอก็เตะตะกร้ากระดาษไปทางด้านหนึ่งของหนู ทำให้หนูตกใจและวิ่งไปตามแนวผนังอีกด้านหนึ่ง

“นี่คือแรงกิริยาและแรงปฏิกิริยา” ครูเว่ยพูดขณะใช้ไม้กวาดกดหนูไว้

จากนั้นเธอใช้คีมหนีบหัวหนูอย่างแม่นยำ แล้วโยนมันออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดอยู่

การกระทำทั้งหมดนั้นดูคล่องแคล่วราวกับคนงานท่าเรือกำลังขนถ่ายสินค้า

หนูที่เหลืออีกสามตัวถูกนักเรียนจัดการหมดแล้ว

ในห้องเรียนมีกลิ่นเหม็นสาบและคราบเลือดสีแดง เว่ยชิงฮวนพูดอย่างเย็นชาว่า:

“ใช้กระดาษเก่าปิดไว้ก่อน หัวหน้าชั้นไปที่ห้องพักครูและขอน้ำร้อนหนึ่งกาเพื่อล้างพื้นและฆ่าเชื้อ”

การเรียนการสอนเริ่มขึ้นอีกครั้ง

เว่ยชิงฮวนมีสีหน้าสงบนิ่ง ดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องวุ่นวายนี้เลย

แต่เมื่อมีเงาร่างที่ดูมีพิรุธปรากฏขึ้นอีกครั้ง เธอก็รู้สึกตัวทันที และเดินไปที่ประตูห้องเรียนพร้อมตะโกนเสียงดังว่า:

“หม่าเถี่ยจู๋! พวกแกยังกล้ามาอีกเหรอ!”

เมื่อรู้ว่าถูกจับได้ คนที่มาก็เดินไปข้างหน้าอย่างเปิดเผย “ทำไมฉันจะไม่กล้ามาล่ะ?”

“ทำไม? เธอจะแจ้งตำรวจเหรอ? เอาสิ! ลองแจ้งดูสิว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะมาจับพวกเรา หรือจะมาจับพวกหนูในบ้านตระกูลเว่ยของเธอ!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็มีเสียงหัวเราะดังตามมา

ชายหนุ่มอีกสามคนที่สวมเสื้อโค้ททหารพิงกรอบประตูหลัง มีคนหนึ่งกำลังโยนหินก้อนกรวดเล่น ปลอกแขนสีแดงที่ซีดจางแกว่งไปมาตามการเคลื่อนไหวของเขา:

“แค่นี้ก็มาสอนเรื่องกลศาสตร์เหรอ?”

“เหอะ! ตอนอยู่ชนบทคงได้เรียนรู้จากชาวนาและชาวนาระดับล่างมามากสินะ? เลยรู้วิธีใช้กำลังแล้ว? กลับมาในเมืองแล้วยังจะมาสอนคนอื่นให้ใช้กำลังในชนบทอีกเหรอ?”

นักเรียนชายคนหนึ่งพูดอย่างไม่พอใจ “ครูเว่ยสอนเรื่องกลศาสตร์คลาสสิก เป็นกลศาสตร์ทางฟิสิกส์ต่างหาก พวกคุณไม่มีวัฒนธรรมก็ควรพูดให้น้อยลง ไม่งั้นจะกลายเป็นตัวตลกเอาได้นะ!”

แก๊งอันธพาลได้ยินดังนั้นก็โกรธ “ไอ้หนู! แกกล้ามาสั่งสอนคนรุ่นหลังของวีรชนผู้กล้าเหรอ?”

เขาเอื้อมมือชี้ไปที่นักเรียนชายคนนั้นเพื่อข่มขู่ แต่ก็เผยให้เห็นรูที่ข้อศอกของเสื้อนวมที่ขาด ซึ่งสำลีด้านในได้เปลี่ยนเป็นสีดำแล้ว

เล็บของเว่ยชิงฮวนจิกลงบนฝ่ามือ

เธอจ้องมองไปที่ชายหนุ่มหลายคนอย่างดุดัน

“ไสหัวไปซะ!”

เสียงของเว่ยชิงฮวนเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งในฤดูหนาว

หม่าเถี่ยจู๋เดินไปข้างหน้าอย่างอวดดี น้ำลายกระเซ็นไปทั่ว:

“จะให้ไปไหน? จะให้ไปนอนในผ้าห่มของแม่แกเหรอ?”

“มาสิ! ให้พ่อแก่ที่ตายแล้วของแกคลานขึ้นมาจากหลุมศพมาจัดการฉันสิ! ให้ไปแจ้งความฉันสิ! ลองดูสิว่าฉันกลัวไหม!”

เว่ยชิงฮวนจ้องมองเขาเขม็ง แล้วเงียบๆ เดินกลับไปที่โพเดียมและคลำหาไม้บรรทัดเหล็กในลิ้นชักโต๊ะ

ไม้บรรทัดที่เป็นเงาวาวชิ้นนี้เป็นหนึ่งในของดูต่างหน้าของครอบครัวที่เหลืออยู่ไม่กี่ชิ้น ว่ากันว่าถูกใช้ในโรงเรียนเอกชนตั้งแต่สมัยปู่ทวด บนไม้บรรทัดยังมีการสลักอักษรจีนโบราณคำว่า “สวรรค์ โลก จักรพรรดิ พ่อแม่ ครู”

ชายหนุ่มสี่คนคิดว่าเธอกลัวและถอยแล้ว จึงหัวเราะคิกคักแล้วเดินไปที่ประตูห้องเรียน

แต่มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างหลังพวกเขา

มีเสียงที่อ่อนโยนกล่าวว่า: “สหายทุกคน พวกคุณเป็นนักเรียนที่มาเตรียมสอบด้วยเหรอ?”

มือของเว่ยชิงฮวนที่กำไม้บรรทัดแน่นก็คลายออกทันที

นักเรียนต่างประหลาดใจที่เห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจบนใบหน้าของเธอ

รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เฉียนจิ้นหิ้วถุงใบใหญ่เดินอ้อมชายหนุ่มสี่คนมาที่หน้าประตูห้องเรียน และยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้เว่ยชิงฮวน

หม่าเถี่ยจู๋ใช้ไหล่ชนเขา: “ใช่แล้ว พวกเราเป็นนักเรียน แล้วแกเป็นใคร? เป็นนักเรียนหรือครู?”

เฉียนจิ้นไม่พูดอะไร เขาเห็นนักเรียนคนหนึ่งถือกาต้มน้ำร้อนมา จึงเข้าไปในห้องเรียนและรินน้ำร้อนใส่แก้วเคลือบของเว่ยชิงฮวนจนเต็มแก้ว:

“อากาศหนาวแล้ว นักเรียนไม่ต้องยืนที่ประตูแล้ว ไปดื่มน้ำแล้วเข้าไปเรียนให้ดีๆ”

หม่าเถี่ยจู๋เห็นดังนั้นก็ยิ้มเยาะ

เขาเดินเข้าไปจะรับน้ำ

เฉียนจิ้นสาดน้ำร้อนทั้งแก้วใส่หน้าเขา: “ไม่ต้องลงมือเองหรอก ฉันจะบริการให้แกดื่มเอง...”

มันคือน้ำเดือดทั้งแก้ว! หม่าเถี่ยจู๋ร้องโอดโอย

ผิวหนังสีดำของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงที่ดูน่าเกลียด

ชายหนุ่มอีกสามคนคำรามและเดินเข้ามา เฉียนจิ้นยกกาต้มน้ำทั้งกาขึ้นมาเหมือนจะสาดใส่พวกเขา:

“ต้าจวิน!”

รถจักรยานคันหนึ่งพุ่งเข้ามาจากหน้าประตูโรงเรียน

พี่จวินของพวกเราไร้เทียมทาน! เมื่อมีศัตรู ก็ต้องปล่อยพี่จวินออกโรง! ชายหนุ่มกลุ่มนั้นเห็นท่าไม่ดีก็รีบพยุงหม่าเถี่ยจู๋ที่กำลังกุมหน้าและนั่งยองๆ อยู่บนพื้น แล้วรีบวิ่งอ้อมหัวมุมไป

เฉียนจิ้นมองดูเศษกระดาษที่มีคราบเลือดอยู่บนพื้นแล้วถามว่า: “เกิดอะไรขึ้น? นี่มันใครกัน?”

เว่ยชิงฮวนยิ้มอย่างเหนื่อยล้าแล้วพูดว่า: “ก็แค่หนูสองสามตัว ไม่มีอะไรหรอก แต่ก่อนพ่อของฉันเคยมีเรื่องกับพวกมัน ตอนนี้พวกมันเลยมาหาเรื่องฉันแทน”

เฉียนจิ้นถามนักเรียน นักเรียนต่างเล่าเรื่องที่หม่าเถี่ยจู๋และพวกโยนหนูเข้ามาในห้องเรียน

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “เป็นหนูจริงๆ ด้วยเหรอ? พอดีช่วงก่อนที่ผมลงไปอยู่ชนบท ผมได้สุนัขดีๆ มาตัวหนึ่ง เดี๋ยวผมจะเอามาให้”

เว่ยชิงฮวนให้นักเรียนเข้าเรียน แล้วพาเฉียนจิ้นไปที่ห้องพักครู

ถังหยวนกำลังนั่งแกว่งขาเล็กๆ อยู่ในห้องพักครู ถือถุงกระดาษเล็กๆ ใบหนึ่งดูนาฬิกาอยู่

เมื่อเข็มนาทีหมุนครบหนึ่งรอบ เธอก็จะหยิบผลซานจาเล็กๆ ออกจากถุงกระดาษหนึ่งลูกใส่ปาก แล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ

เมื่อเห็นเฉียนจิ้นมาถึง เธอก็ยิ้มอย่างสดใสยิ่งขึ้น: “สวัสดีค่ะพี่ชาย!”

เฉียนจิ้นหัวเราะ “อย่าเรียกฉันว่าพี่ชายเลยนะ ฉันอายุพอๆ กับป้าของเธอเลย ลองคิดดูสิว่าควรเรียกฉันว่าอะไรดี?”

เด็กหญิงอ้วนกลมกะพริบตา แล้วจู่ๆ ก็ตบมือ: “สวัสดีค่ะคุณอาเขย!”

“เด็กคนนี้พูดจาเลอะเทอะ...” เว่ยชิงฮวนจะดุเธอ

เฉียนจิ้นรีบห้าม: “ฮ่าๆๆๆ อย่าไปดุเด็กเลยนะ เด็กพูดอะไรก็ไม่เป็นความผิดหรอก เธออยากจะเรียกอะไรก็ให้เรียกเถอะ”

“มาๆๆ ดูสิว่าฉันเอาอะไรมาให้ถังหยวนตัวน้อย? มันคือเค้กชิ้นเล็กๆ นะ!”

ถังหยวนดีใจจนปรบมือไม่หยุด “ของอร่อยค่ะคุณอาเขย คุณอาเขยที่อร่อยค่ะ”

เฉียนจิ้นหัวเราะเสียงดังสนั่น

เว่ยชิงฮวนรู้สึกอายเล็กน้อย จึงบีบเด็กหญิงอ้วนเบาๆ แล้วพูดว่า: “ถังหยวน ป้าสอนเธอว่ายังไง? คำเรียกขานเป็นเรื่องสำคัญมากนะ...”

“โธ่ เด็กก็คือเด็ก เธออยากจะเรียกอะไรก็ให้เรียกไปเถอะ” เฉียนจิ้นบอกว่าเขาชอบความไร้เดียงสาของเด็ก

“ถ้าหนูจะเรียกคุณว่าที่รักได้ไหมคะ?” ถังหยวนถามอย่างคาดหวัง

คิ้วของเว่ยชิงฮวนขมวดเข้าหากัน นี่เธอโกรธจริงๆ แล้ว ส่วนเฉียนจิ้นก็งง “นี่ๆๆ ไม่ใช่สิ นี่คำเรียกขานนี้มันมาจากไหนกัน?”

ถังหยวนตอบอย่างจริงจังว่า: “ป้าคนอื่นๆ มีคนเอาข้าว เอาของอร่อยๆ มาให้ และยังเอาเงินกับคูปองมาให้ด้วย หนูได้ยินคนอื่นถามว่าใครเอามาให้ พวกเขาก็บอกว่าเป็นที่รักของพวกเขาเอามาให้ค่ะ”

จากนั้นเธอก็แสดงสีหน้าคาดหวัง: “หนูเองก็อยากมีที่รักที่เอาข้าวกับของอร่อยมาให้ ถ้ายังเอาเงินกับคูปองมาให้ด้วย หนูก็จะเอาเงินกับคูปองให้ป้า เพราะป้าขาดเงินกับคูปอง”

เฉียนจิ้นพูดว่า: “ถ้าหนูเรียกฉันว่าคุณอาเขย ฉันก็จะเอาข้าว ของอร่อย เงิน และคูปองมาให้หนูเหมือนกัน เพราะฉะนั้นหนูยังเรียกฉันว่าคุณอาเขยเถอะ”

เว่ยชิงฮวนหัวเราะและชกแขนเขาเบาๆ: “อย่าทำตัวเหมือนเด็กๆ นะ ระวังจะมีคนแจ้งตำรวจว่าคุณกำลังทำตัวเป็นอันธพาล!”

เฉียนจิ้นนำของอร่อยมาให้เยอะจริงๆ

เค้กชิ้นเล็กๆ มีเพียงชิ้นเดียว เพราะของแบบนี้ถือว่าหายากในยุคนั้น

แต่ถั่วลิสงห้าเครื่องเทศมีเยอะมาก

เขาเอาถุงออกมาส่งให้ครูเว่ย พร้อมกับอธิบายว่า:

“ตอนที่ทีมของเราไปสนับสนุนการเกษตรที่ชนบท พวกเขาเอาถั่วลิสงมาให้ ตอนนั้นผมเอาถั่วลิสงธรรมดาๆ ไปทอดให้คุณกิน แต่ภายหลังผมฝากเพื่อนที่เป็นคนขับรถให้ไปหาคนทำถั่วลิสงห้าเครื่องเทศให้ แล้วมันก็อร่อยมากๆ เลย”

ถังหยวนใช้มือน้อยๆ ที่แข็งแรงแกะเปลือกถั่วลิสง “กร๊อบ” แล้วให้ถั่วลิสงหนึ่งเม็ดแก่ตัวเองและอีกหนึ่งเม็ดแก่ป้าของเธอ: “ป้ากินเร็วๆ นะ อย่าให้ใครมาแย่งไปได้!”

ขณะเคี้ยวถั่วลิสง เธอก็ปรบมือด้วยความดีใจ: “อร่อยจริงๆ ค่ะป้า หอมมากเลย หนูไม่เคยกินถั่วลิสงที่หอมขนาดนี้มาก่อนเลย”

เว่ยชิงฮวนเองก็กินอย่างมีความสุข เธอกล่าวว่า: “น้ำมันหมูที่ป้าทอดให้ก็ไม่หอมขนาดนี้เหรอ?”

เด็กหญิงเอียงศีรษะแล้วครุ่นคิด: “หอมทั้งคู่เลยค่ะ”

นอกจากถั่วลิสงแล้ว เฉียนจิ้นยังนำผ้าห่มขนแกะมาให้ด้วย:

“ผมฝากคนไปซื้อของจากมองโกเลียในมา มันเป็นผ้าห่มขนแกะแท้ๆ วันนี้อากาศหนาวเร็ว ตอนนอนปูผ้าห่มนี้จะอุ่นขึ้นเยอะเลย”

เขาเคยพูดเรื่องนี้กับเว่ยชิงฮวนไว้แล้ว เว่ยชิงฮวนจึงไม่เกรงใจในวันนี้ เธอยินดีรับผ้าห่มขนแกะมา และมอบถุงมือผ้าไหมพรมให้เขาเป็นการตอบแทน:

“ทำงานที่ท่าเรือมือคงหนาวใช่ไหม? ถุงมือคู่นี้อุ่นกว่าถุงมือสำหรับใช้ทำงานมากนะ ระวังอย่าให้มือเป็นน้ำแข็งล่ะ”

เฉียนจิ้นมองดูถุงมือที่ถักอย่างแน่นหนาแล้วรู้สึกทึ่ง: “กลางวันกลางคืนคุณก็ต้องสอนหนังสือ แล้วมีเวลาถักได้ยังไง?”

เว่ยชิงฮวนยิ้มบางๆ: “ความลับสวรรค์ห้ามเปิดเผย”

หลังจากส่งของเสร็จแล้ว เฉียนจิ้นก็เตรียมจะจากไป

เว่ยชิงฮวนมีสอนในตอนกลางวัน เธอจึงไม่ได้รั้งเขาไว้

แต่พอถึงตอนเที่ยง เฉียนจิ้นก็กลับมาอีกครั้ง

ในเวลานี้โรงเรียนได้เลิกเรียนแล้ว ไม่มีนักเรียนอยู่ในห้องเรียน มีเพียงเว่ยชิงฮวนที่กำลังเขย่งเท้าเพื่อเช็ดกระดานดำ

แสงแดดตอนเที่ยงส่องผ่านหน้าต่างกระจกที่ปิดด้วยหนังสือพิมพ์ และสะท้อนเป็นเงาบนบ่าของเธอ

เธอใช้มือซ้ายจับกรอบสโลแกนไว้ ส่วนแขนขวาก็ยกขึ้นอย่างเต็มที่ เขย่งปลายเท้าเพื่อเอื้อมให้ถึงตัวอักษรชอล์กที่อยู่ด้านบนสุดของกระดานดำ

ชุดจงซานหดเข้าตามการเคลื่อนไหวของแขน ทำให้เห็นส่วนเว้าโค้งที่เอวได้อย่างชัดเจน ขาที่ดูสมบูรณ์และน่องที่เหยียดตรงก็ดูตึงเครียดเช่นกัน

เสียงแปรงลบกระดานเหล็กกระทบกับกรอบไม้ บ่งบอกถึงข้อเท้าที่บอบบางที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงที่กว้าง

ในที่สุด ฝุ่นชอล์กก็ตกลงบนท้ายทอยของเธอ ผมบางส่วนที่หลุดออกมาก็มีฝุ่นสีเงินติดอยู่และสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจ

หัวใจของเฉียนจิ้นก็สั่นไหวเช่นกัน

เว่ยชิงฮวนเช็ดกระดานเสร็จแล้วหันกลับมาด้วยความตกใจและถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ใบหน้าของเธอซีดเผือด

เฉียนจิ้นหัวเราะ “ตกใจหมดเลยใช่ไหม?”

เว่ยชิงฮวนใช้หัวชอล์กขว้างใส่เขา แต่เฉียนจิ้นดึงเชือกทำให้เจ้าหวางฉุยพุ่งเข้ามาขวางหัวชอล์กเอาไว้พอดี

เมื่อเห็นสุนัขสีเหลืองที่ดูแข็งแรงและมีขนเป็นเงาวับ เว่ยชิงฮวนก็ตกใจ: “คุณเอาสุนัขมาให้ฉันจริงๆ เหรอ?”

“แต่… ที่นี่มันโรงเรียนนะ ฉันจะเลี้ยงสุนัขได้ยังไง?”

เฉียนจิ้นกล่าวว่า: “โรงเรียนในชุมชนก็เลี้ยงสุนัขได้นะ สถานการณ์ของคุณตอนนี้ไม่ปกติ การเลี้ยงสุนัขไว้ป้องกันตัวมันผิดตรงไหน?”

“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจะไปคุยกับผู้บริหารโรงเรียนให้เอง ผมสนิทกับรองผู้อำนวยการต้วนของคุณ”

นอกจากสุนัขแล้ว เขายังนำอาหารสุนัขถุงใหญ่มาให้ด้วย

หวางฉุยอยู่ในสภาพที่ดีและขนสวยก็เพราะอาหารสุนัข

มันได้ใช้ชีวิตที่ดีจริงๆ กับเฉียนจิ้น ก่อนหน้านี้ในชนบท มันแย่งอุจจาระอุ่นๆ มากินยังไม่ได้เลย เพราะชาวบ้านเห็นว่าปุ๋ยเป็นของสำคัญ

แต่หลังจากอยู่กับเฉียนจิ้น มันก็ไม่แม้แต่จะกินอุจจาระแล้ว แต่ได้กินอาหารสุนัขที่หอมหวนแทน!

อาหารสุนัขถูกบรรจุอยู่ในถุงปุ๋ยจนเกือบเต็มถุง

หวางฉุยมองดูถุงหนักๆ นั้นแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

แต่ไม่นานนักมันก็สังเกตเห็นเด็กหญิงตัวอ้วนที่มาทีหลัง

เด็กหญิงตัวอ้วนจมูกฟุดฟิดใกล้ๆ ถุงปุ๋ยของมัน แถมดวงตายังเป็นประกาย...

หางที่กำลังแกว่งของมันก็รีบหุบลงทันที

ความสุขหายไปแล้ว!

เธอจะไม่แย่งของกินกับสุนัขใช่ไหมนะ!

อย่างน้อยตอนกลางวันก็ไม่ได้แย่ง

เฉียนจิ้นเอาขนมจีบในซุปไก่มาให้ป้าและหลานสาว

ในวันที่อากาศหนาว การได้กินขนมจีบและซุปไก่ร้อนๆ ทำให้ถังหยวนมีความสุขมากจนหมุนตัวอยู่กับที่: “มีความสุขจังเลย!”

หลังกินเสร็จ เว่ยชิงฮวนเทน้ำล้างจานจากแก้วเคลือบลงในชามใบใหญ่ที่บิ่น

หวางฉุยชิมน้ำล้างจานแล้วลิ้นของมันก็ตวัดน้ำอย่างบ้าคลั่งราวกับคลื่นยักษ์

ตอนนี้มันเข้าใจแล้วว่าทำไมสุนัขต้องเกิดในเมือง!

ชีวิตมันสุดยอดมาก!

การเรียนภาคบ่ายยังคงดำเนินต่อไป

หวางฉุยถูกพาไปอยู่หลังประตู

หลังจากเหตุการณ์เมื่อเช้า นักเรียนก็ไม่ได้แปลกใจกับการปรากฏตัวของสุนัข แถมยังรู้สึกปลอดภัยด้วยซ้ำ

ครั้งนี้พวกเขาไม่กลัวหนูแล้ว

เสียงของเว่ยชิงฮวนเริ่มแหบแห้ง

การสอนทั้งกลางวันและกลางคืนทำให้เธอใช้เสียงมากเกินไป

แต่ก่อนไม่ว่าจะเรื่องยากแค่ไหน เธอก็จะแบกรับไว้ด้วยตัวเอง

แต่วันนี้เธอกลับไม่อยากจะแบกรับมันอีกต่อไป และสภาพร่างกายของเธอก็แย่ลงตามความคิดที่เปลี่ยนไป

ขณะที่เธอกำลังสอนอยู่

หวางฉุยที่นอนหลับอยู่หลังประตูห้องเรียนก็สะดุ้งตัวเล็กน้อย หูที่ห้อยลงก็ตั้งขึ้น จากนั้นมันก็ลืมตาขึ้นและพุ่งออกไป

และเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอของมันก็เพิ่งจะดังออกมา!

หม่าเถี่ยจู๋กับชายหนุ่มสี่คนกำลังจะเดินเข้าไปใกล้ห้องเรียนเพื่อก่อกวนอย่างเงียบๆ

แล้วก็มีสุนัขที่ดุร้ายพุ่งเข้ามาเผชิญหน้ากับพวกเขา!

เว่ยชิงฮวนรีบออกไปดู

เธอเห็นมีดสปริงเหน็บไว้ใต้เสื้อคลุมของหม่าเถี่ยจู๋ขณะที่เขากำลังวิ่ง!

หวางฉุยไม่สนใจว่าจะเป็นมีดหรืออะไรก็ตาม

มันไล่ตามอย่างบ้าคลั่งและพุ่งไปกัดน่องของชายหนุ่มที่อยู่ท้ายสุด

ชายหนุ่มร้องกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวด

เว่ยชิงฮวนกัดฟันและยังคงกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้น: “หวางฉุย กลับมา!”

เสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอของหวางฉุยดังก้องเหมือนเสียงฟ้าร้อง มันมองชายหนุ่มที่วิ่งหนีไปอย่างไม่เต็มใจ แล้วกลับมาที่หน้าประตูห้องเรียน

หม่าเถี่ยจู๋โกรธจัดและตะโกนว่า: “ดี! เลี้ยงสุนัขใช่ไหม! คิดว่าที่บ้านฉันไม่มีสุนัขหรือไง!”

“ที่บ้านฉันมีหมาป่า!”

เว่ยชิงฮวนรีบไปหาผู้อำนวยการโรงเรียน: “ท่านผู้อำนวยการคะ พวกนักเลงพวกนั้นเข้ามาก่อกวนตลอดเลยค่ะ เมื่อเช้าพวกมันโยนหนูเข้ามาในห้องเรียน ตอนนี้ยังพกมีดสปริงมาด้วย เราต้องแจ้งตำรวจค่ะ!”

แต่ผู้อำนวยการคนนี้เป็นผู้ที่เพิ่งกลับมาทำงานในปีนี้

เขาเคยถูกปราบมาหลายปีจนกลัว และสิ่งที่เขากลัวที่สุดคือพวกนักเลงวัยรุ่นที่ไร้กฎหมายพวกนี้

ดังนั้นเขาก็เลยทำตัวเป็นคนกลาง: “พอเถอะครับครูเว่ย คนพวกนี้ก็เหมือนตั๊กแตนหลังฤดูใบไม้ร่วง พวกมันกระโดดได้อีกไม่กี่วันหรอก”

“คุณก็สอนต่อไปเถอะครับ พวกมันไม่กล้าทำอะไรหรอก แค่ก่อกวนเล่นๆ เท่านั้นแหละ”

เว่ยชิงฮวนอยากจะฟ้องอีก แต่ผู้อำนวยการก็โบกมือแล้ว:

“ที่จริงคุณกับผมก็เข้าใจดีว่า พวกมันเห็นคุณเป็นผู้หญิงที่สวย พวกมันชอบคุณก็เลยตั้งใจมาหาเรื่องคุณเพื่อดึงดูดความสนใจของคุณ”

“มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอกครับ คุณไม่สนใจพวกมันก็พอแล้ว”

“ผมจะบอกความจริงกับคุณนะครับครูเว่ย ตอนที่ผมถูกส่งไปที่ภูเขาหมื่นลูกนั่นแหละคือเรื่องที่เลวร้ายจริงๆ ตอนนั้นพวกมันจัดการผมจริงๆ เลยนะครับ...”

เว่ยชิงฮวนถอนหายใจ

เหมือนที่เคย ผู้อำนวยการเก่าเริ่มบ่นไม่หยุด

เธอเดินจากไปอย่างผิดหวัง

เพราะเหตุผลในยุคนั้น ทำให้ไม่สามารถพึ่งพาคนในวงการการศึกษาเก่าๆ ได้เลย

เธอจำคำพูดที่หม่าเถี่ยจู๋ทิ้งไว้ก่อนจะไปได้ดี หลังจากนั้นเธอก็ไม่มีสมาธิกับการสอนอีกเลย และเฝ้าสังเกตสถานการณ์ภายนอกด้วยความกังวล

ถ้าหม่าเถี่ยจู๋เอาหมาป่ามาจริงๆ เธอจะต้องปกป้องหวางฉุยแทน

แต่ก็โชคดี

เวลาที่เหลือ หม่าเถี่ยจู๋ก็ไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นอีก

ตอน 4:30 น. โรงเรียนเลิกเรียน

เมื่อนักเรียนกลับไป เว่ยชิงฮวนก็ถอนหายใจโล่งอก เธอเช็ดกระดานดำสะอาดแล้วจูงหวางฉุยไปล็อกประตูเพื่อเตรียมกลับหอพัก

ในเวลานั้น ขนที่คอของหวางฉุยก็ตั้งขึ้นและมีเสียงคำรามต่ำๆ ดังออกมา สายจูงตึงขึ้น หวางฉุยเตรียมที่จะพุ่งเข้าใส่! หัวใจของเว่ยชิงฮวนสั่นไหว เธอก็รีบหันกลับไปทันที

หม่าเถี่ยจู๋กับคนสี่คนกำลังจูงหมาป่าสีดำตัวใหญ่กระโดดข้ามกำแพงเตี้ยๆ ทางทิศใต้เข้ามา

เธอกลัวว่าหวางฉุยจะเป็นอันตราย จึงรีบจะไขกุญแจเข้าไปในห้องเรียนอีกครั้ง

แต่หม่าเถี่ยจู๋ก็ยิ้มอย่างชั่วร้ายและปลดโซ่สุนัขออก: “แม่ทัพดำ ไปฉีกมันซะ!”

เสียงหอนนั้นดุดันมาก

ในเวลานั้นเอง มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างกระถางต้นไม้ก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วใช้สองมือยกจักรยานขึ้นแล้วโยนไปข้างหน้า

จักรยานพุ่งลงพื้นพร้อมกับเสียงหวีดหวิว

หมาป่าที่กำลังวิ่งอยู่เกือบจะถูกชนเข้าอย่างจัง ทำให้มันกลัวจนหุบหางและหอนเบาๆ แล้วหลบไปด้านข้าง

หม่าเถี่ยจู๋ตะโกน: “ใครไม่ได้รูดซิปกางเกงแล้วทำให้แกหลุดออกมาวะ? แกเป็นใคร!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งเห็นว่าคนที่มาดูไม่เป็นมิตร จึงควักมีดสปริงออกมา

มีเสียงนกหวีดดังขึ้น

มีกลุ่มชายหนุ่มจำนวนมากทะลักเข้ามาจากหน้าประตูโรงเรียนและกำแพงเตี้ยๆ ทั้งทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก

บางคนยังปรากฏตัวขึ้นที่กำแพงด้านทิศใต้ที่หม่าเถี่ยจู๋กับพวกเพิ่งกระโดดข้ามเข้ามาด้วย นี่เป็นการปิดทางหนี

หมาป่าเห่าอย่างบ้าคลั่ง

ชายหนุ่มสี่คนตกใจ

คนที่มามีเยอะเกินไป น่าจะมีถึงสี่สิบคน! เมื่อเว่ยชิงฮวนเห็นจางไอ่จวินที่โยนจักรยาน เธอก็ถอนหายใจโล่งอก

พอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของสมาชิกทีมบุกเบิกความปลอดภัย เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

ตอนเที่ยงที่เฉียนจิ้นเอาสุนัขมาให้ เขาไม่ได้กลับไป แต่แอบอยู่ในเงามืดเพื่อดูสถานการณ์

ไม่เพียงแต่เว่ยชิงฮวนที่ได้ยินคำขู่ของหม่าเถี่ยจู๋ เฉียนจิ้นก็ได้ยินเช่นกัน

เขาให้จางไอ่จวินเข้าไปในโรงเรียนเพื่อปกป้องเว่ยชิงฮวน ส่วนตัวเองก็กลับไปเรียกสมาชิกทีมบุกเบิกความปลอดภัยทั้งหมดมา

จะต้องจัดการกับพวกนักเลงพวกนี้อย่างรุนแรง! คนกว่าห้าสิบคนได้ล้อมคนสี่คนกับสุนัขหนึ่งตัวเอาไว้

เฉียนจิ้นที่ถูกกลุ่มชายหนุ่มสิบกว่าคนรายล้อม เดินเข้าไปหาหม่าเถี่ยจู๋พร้อมรอยยิ้มเย็นชา:

“กล้าเข้ามาเป็นอันธพาลในโรงเรียนเลยนะ กล้าจริงๆ!”

หมาป่าเห่าและดูเหมือนพร้อมที่จะโจมตี

หวางฉุยก็ไม่ยอมแพ้ มันแยกเขี้ยวและพุ่งไปข้างหน้า

เฉียนจิ้นล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพาย แล้วใช้หน้าไม้เล็งไปที่หมาป่าและยิงออกไป

ทั้งสองฝ่ายอยู่ใกล้กันมาก ห่างกันแค่ไม่กี่เมตร

หลังจากที่เขาได้หน้าไม้มา เขาก็ฝึกฝนอยู่ตลอด เวลาอยู่ในระยะใกล้แบบนี้เมื่อเขาเล็ง ลูกธนูก็พุ่งเข้าสู่หน้าอกของหมาป่าทันที

หมาป่าร้อง “โอ๊ย” อย่างน่าเวทนา มันกระโดดขึ้นสูงในอากาศ

หม่าเถี่ยจู๋ร้องด้วยความเจ็บปวด: “แม่ทัพดำ!”

หมาป่าเจ็บจนคลั่งและพุ่งเข้าใส่คนทันที หวางฉุยเห็นดังนั้นก็ใช้สี่ขาตะกุยพื้นแล้วพุ่งไปข้างหน้าอย่างสุดแรง เว่ยชิงฮวนรีบปล่อยเชือกทันที...

สุนัขทั้งสองตัวชนกันเหมือนอุกกาบาตชนโลก จากนั้นก็เริ่มคำรามและกัดกัน

หัวใจของหม่าเถี่ยจู๋เริ่มมีเลือดไหลออกมา

เขารู้ว่าสุนัขของเขาคงต้องไม่รอดแล้ว! ลูกธนูที่หน้าอกนั้นเข้าไปเกือบครึ่งหนึ่ง มันคือบาดแผลถึงตาย! “ไอ้สารเลว!” เสียงคำรามของเขาปะปนไปกับลมหนาวที่พัดไปทั่ว “อาศัยคนเยอะรังแกคนน้อย!”

เฉียนจิ้นเดินเข้าไปชี้หน้าเขาและตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด: “เป็นผู้ชายรึเปล่า? ยังมีความละอายอยู่ไหม!”

“ตอนที่พวกแกผู้ชายสี่คนรังแกครูเว่ยที่เป็นผู้หญิงคนเดียว มีใครพูดไหมว่าอาศัยคนเยอะรังแกคนน้อย!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งพยายามพูดอย่างใจเย็น: “จริงๆ แล้วพวกเราแค่ล้อเล่นกับเธอ...”

“นอกจากเลวแล้วยังอ่อนแออีก!” เฉียนจิ้นถ่มน้ำลายอย่างดูถูก

หม่าเถี่ยจู๋มองดูสุนัขสุดที่รักของเขาที่ถูกสุนัขสีเหลืองกดไว้แล้วกัด ดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาตะโกน: “ไม่ต้องกลัว! พวกมันกล้าฆ่าพวกเราเหรอ?”

“มาเลย มีดีก็มาดวลตัวต่อตัว!”

จางไอ่จวินเดินออกไปโดยไม่ลังเล: “แกพูดถูก ฉันไม่กล้าฆ่าแกหรอก!”

“ตอนออกจากกรม ผู้บังคับบัญชาสั่งเด็ดขาดว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามฆ่าคน!”

เขาถอดเสื้อโค้ทออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แน่นเหมือนกับแผ่นเหล็ก

หม่าเถี่ยจู๋ก็ถอดเสื้อคลุมทหารออกเช่นกัน

เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วคำราม ก้าวเดินอย่างรวดเร็วเหมือนสายลม แล้วเหวี่ยงหมัดไปที่ศีรษะของจางไอ่จวิน

จางไอ่จวินหลบไปด้านข้าง คว้าข้อมือของเขาแล้วบิด เสียงกระดูกหักปนกับเสียงกรีดร้องดังขึ้น

หม่าเถี่ยจู๋สั่นคลอนไปทั่ว พยายามสะบัดมือใหญ่ๆ ของจางไอ่จวินออก

เขานึกว่าอีกฝ่ายกำลังใช้คีมเหล็กบีบเขาอยู่! เมื่อเซไปด้านหลัง จู่ๆ เขาก็ควักมีดสปริงออกจากขอบกางเกง แสงเย็นยะเยือกของใบมีดพุ่งตรงไปที่เอวของจางไอ่จวิน!

“พี่จวินระวัง!” เสียงตะโกนดังขึ้นในกลุ่มคน

จางไอ่จวินหันศีรษะไปดูแต่ไม่ได้หลบ

เขาใช้แขนซ้ายรับใบมีดอย่างจัง

ขณะที่เลือดพุ่งออกมา หมัดขวาของเขาก็พุ่งเข้าใส่จมูกของหม่าเถี่ยจู๋ เสียงกระดูกอ่อนยุบลงทำให้คนได้ยินถึงกับเสียวฟัน

เลือดพุ่งออกจากจมูกของหม่าเถี่ยจู๋เหมือนน้ำพุ เขาหงายหลังล้มลง ขาทั้งสองข้างกระตุกไม่หยุดแต่ก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก

จางไอ่จวินยกเท้าขึ้นเหยียบข้อมือที่ถือมีดของเขาและบดขยี้มัน ในเสียงร้องอันโหยหวน เท้าใหญ่ๆ ก็ออกแรงกดลงไปที่มีดสปริง

ด้ามมีดหักเป็นสองท่อน! เว่ยชิงฮวนหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาและรีบเข้าไปพันแผลให้จางไอ่จวิน

จางไอ่จวินยิ้มอย่างไม่สนใจ: “ไม่เป็นไร!”

“ทุกคนเห็นแล้วนะว่ามันเป็นคนลงมือทำร้ายฉันก่อน ฉันถึงลงมือจัดการมันอย่างรุนแรง!”

อีกสามคนที่เหลือคิดจะหนี แต่ก็ถูกสมาชิกทีมปิดทางไว้จนหมด

มีเสียงเตะเข้าที่ข้อพับเข่าและตบหน้าดังสนั่น

เสียงร้องขอความเมตตาเต็มไปหมดในบริเวณโรงเรียน

เฉียนจิ้นนั่งยองๆ ลงไป แล้วจับปกเสื้อที่เปื้อนเลือดของหม่าเถี่ยจู๋ขึ้น: “นี่คือผลของการรังแกผู้หญิงและการทำตัวเป็นอันธพาลในโรงเรียน!”

“ไม่พอใจใช่ไหม! ไม่เป็นไร เรื่องส่วนตัวของเราจบแล้ว ก็มาต่อที่เรื่องทางการ!”

“ไป! ลากพวกมันไปที่สถานีความปลอดภัย! คิดว่าโดนซ้อมแล้วจะจบง่ายๆ เหรอ? ฝันไปเถอะ! ต้องส่งพวกมันไปติดคุก!”