บทที่ 100: เจ้าแผนการ

วันรุ่งขึ้นพอมาถึงห้องเรียน เฉินลี่ชวนสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงความเป็นปฏิปักษ์ที่ส่งมาจากเด็กผู้หญิงแถวหน้า ใช่ คือความเป็นปฏิปักษ์ สีหน้าที่ไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย รังเกียจคนคนหนึ่งอย่างสุดซึ้ง รวมไปถึงซ่งเยี่ยนฮวาก็มีสีหน้าเช่นเดียวกัน

น่าจะเป็นเรื่องเงินกู้ช่วยเหลือการศึกษาล่ะมั้ง... เฉินลี่ชวนเดาสาเหตุได้ แต่มีความจำเป็นที่จะต้องไปยืนตะโกนบนเวทีบรรยายเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองเหรอ? จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ได้กรอกใบสมัครเลย แถมยังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะขอมาให้ได้สองโควต้าอีกด้วย แต่ถ้าหากโควต้าลงมาแค่ของเหลียงจิ่งซานคนเดียวล่ะ? เรื่องแบบนี้มีความเป็นไปได้ ยังไงซะอาจารย์ที่ปรึกษาก็กำชับไว้ล่วงหน้าแล้ว

นิ่งเงียบลง ให้ผลลัพธ์เป็นตัวพูด เฉินลี่ชวนวางตัวในสังคมแบบนี้มาโดยตลอด ขอแค่หลี่ชุนฉินรู้ตัวเองก็พอแล้ว บางครั้งความเข้าใจผิดยิ่งมาก ผลตอบแทนก็จะยิ่งมากขึ้น ยกตัวอย่างเช่นความคิดเห็นที่หลี่ชุนฉินมีต่อตัวเอง

ดังนั้นเฉินลี่ชวนจึงไม่ไปสนใจ ตั้งใจเรียนไปหนึ่งคาบ ให้ตายสิ แคลคูลัสจะสอบตกแล้วนะ ลืมไปหมดแล้วจริงๆ...

ตอนเที่ยงหลังจากที่เฉินลี่ชวนรีบไปยังร้านหม้อไฟแล้ว ก็พอดีกับการตรวจสอบที่เกี่ยวข้องอย่างการตรวจสอบอาหาร, การดับเพลิงมาถึงที่ร้านพอดี สำหรับงานตรวจสอบนั้นละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง ผู้จัดการร้านหลี่ฉวนรับมือกับเรื่องเหล่านี้ ตลอดเวลาก็ยิ้มแย้มแจ่มใส

“นี่คือเถ้าแก่เฉินของเราครับ” พอเห็นเฉินลี่ชวนมาถึง หลี่ฉวนก็รีบยิ้มเรียก

“หนุ่มขนาดนี้เลยเหรอ?” หัวหน้าโจวอุทานออกมาเสียงหนึ่ง เขาเหลือบมองเฉินลี่ชวนแวบหนึ่งแล้วก็ไม่สนใจอีกแล้ว เขาก็ตรวจสอบต่อไป

“ผู้จัดการหลี่ครับ รีบให้หัวหน้าเชฟหลิวเตรียมกับข้าวเพิ่มอีกสองสามอย่างตอนเที่ยงนะครับ เวลาไม่เช้าแล้ว คุณก็ไปที่ร้านอาหารหูหนานซื้อกลับมาอีกสองสามอย่าง” เฉินลี่ชวนแสดงท่าทีกระตือรือร้นมาก เขาเดินเข้าไปยิ้มพลางพูดกับหัวหน้าโจว “พี่ใหญ่ครับ พอดีเลยตอนเที่ยง ต้องอยู่ที่ร้านทานข้าวให้ได้นะครับ งานของพวกพี่ก็ลำบากเกินไปแล้ว ไม่มีเวล่ำเวลาเลย”

“ลำบากก็ส่วนลำบาก แต่งานจะมาสะเพร่าไม่ได้ แต่ว่าทานข้าวก็ไม่จำเป็นแล้วครับ มีสองสามจุดที่ต้องปรับปรุงแก้ไข คุณต้องจำไว้นะครับ นี่คือใบแสดงความคิดเห็น คุณดูดีๆ นะครับ รออีกสองสามวันผมจะมาตรวจสอบซ้ำอีกครั้ง” หลังจากวางใบเสร็จลง หัวหน้าโจวก็หันหลังจะเดินออกไปข้างนอก เฉินลี่ชวนรีบขึ้นไปดึงแขนของเขาไว้

“ร้านเล็กๆ นี่มีตรงไหนที่ต้องแก้ไขบ้างครับ ท่านต้องวิจารณ์ชี้แนะต่อหน้าเลยครับ ถึงเวลาอาหารแล้ว พอดีพนักงานก็จะทานข้าวด้วย ท่านนั่งลงชี้แนะสักสองสามประโยค ให้พวกเขาได้จดจำไว้” เฉินลี่ชวนทักทายซ้ำๆ หม่าเสี่ยวชาวก็ดึงเจ้าหน้าที่อีกสองคนให้นั่งลงด้วย จะมา "ไม่รู้ความ" ได้อย่างไร

“งั้นก็ได้......” หัวหน้าโจวถึงได้ตอบรับอย่างไม่เต็มใจประโยคหนึ่ง “พวกเราต่างฝ่ายต่างก็สื่อสารกันเยอะๆ อย่าให้ปัญาเล็กๆ ขยายใหญ่โต”

“ผมก็หมายความว่าอย่างนั้นแหละครับ เชิญนั่งเร็วครับ เชิญนั่ง” เฉินลี่ชวนพยักหน้าเห็นด้วย ท่าทีที่ราบรื่นดูสุขุมเกินวัย ขัดกับใบหน้าที่หมดจดอย่างยิ่ง ดังนั้นอาหารมื้อนี้ เฉินลี่ชวน, หลี่ฉวน, แล้วก็หลิวเซิ่งผิงและหม่าเสี่ยวชาวต่างก็อยู่เป็นเพื่อนด้วย ตั้งใจฟังเรื่องที่ต้องให้ความสนใจ ต่างฝ่ายต่างก็มีความคุ้นเคยกันอย่างง่ายๆ ในไม่ช้า หัวหน้าโจว...โจวจิ้นหย่วน

การต้อนรับของเฉินลี่ชวนก็ใจกว้างมาก ที่โจวจิ้นหย่วนนั่นความประทับใจดีมาก แต่เรื่องพวกนี้ ทางที่ดีก็ยังคงต้องไปขอความช่วยเหลือจากซือหมู่ จะช่วยให้ความสัมพันธ์กับหัวหน้าโจวพัฒนาไปอีกขั้น พวกเราก็ไม่ใช่คนธรรมดาใช่ไหมล่ะ?

...

การฝึกอบรมพนักงานตอนบ่าย เฉินลี่ชวนไม่ได้มีส่วนร่วมเลยตลอดเวลา แต่ให้หลี่ฉวนรับผิดชอบทั้งหมด ผลที่ได้ดีกว่าวันแรกมากเกินไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าพนักงานจะฟังคำสั่งของผู้จัดการร้านมากกว่า มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อหลิงหลิง เพิ่งจะผ่านวันเกิดอายุสิบเก้าปีไป เป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาพนักงานกลุ่มนี้ แต่กลับแสดงท่าทีกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ตอนที่ยิ้มสาธิตการบริการ มีอัธยาศัยดีอย่างยิ่ง

“สวัสดีค่ะ ดิฉันจะช่วยคุณรินน้ำนะคะ อุ่นๆ พอได้ไหมคะ? ไม่อย่างนั้นดิฉันจะไปเปลี่ยนเป็นน้ำร้อนให้ค่ะ” หลิงหลิงโค้งตัวลงเล็กน้อย หลังจากสาธิตไปรอบหนึ่งแล้ว เฉินลี่ชวนก็รีบปรบมือทันที เขามองไปที่หลี่ฉวนชมเชยเสียงดัง: “ไม่เลวเลย ต้องเหมือนกับหลิงหลิงแบบนี้ ให้ลูกค้ารู้สึกถึงความกระตือรือร้นของพวกเรา ทางที่ดีให้ลูกค้ารู้สึกเขินอายไปเลย โอ๊ย ผมมาเองเถอะครับ ขอโทษด้วยที่รบกวนพวกคุณแล้ว เอฟเฟกต์แบบนี้” เฉินลี่ชวนพอใจอย่างยิ่ง เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วก็พูดเสริมอีกประโยค “ลูกศิษย์คนนี้ต้องเน้นฝึกฝนเป็นพิเศษหน่อยนะ พอร้านที่สองเปิดแล้ว ต้องการคนใช้ ผู้จัดการหลี่ครับ คุณต้องรีบช่วยผมปั้นบุคลากรออกมาเป็นชุดๆ”

ทิ้งท้ายไว้ประโยคนี้ เฉินลี่ชวนก็เดินออกจากร้านอาหารไป ตอนที่ปิดประตู ก็ได้ยินข้างในเริ่มกระซิบกระซาบกันแล้ว ผู้จัดการร้านยังสามารถลงนามในสัญญาแตกตัวของหุ้นส่วนได้อีกด้วย ไม่ต้องพูดถึงว่าจะสามารถเปิดร้านที่สองได้หรือไม่ แต่คำพูดแบบนี้ ก็สามารถทำให้หัวใจของเด็กๆ ที่ความคิดเรียบง่ายตื่นเต้นเร้าใจได้เสมอ

หลี่ฉวนกวาดตามองท่าทีที่อิจฉาของพนักงานแวบหนึ่ง ในใจอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจว่า บ้านของเฉินลี่ชวนคนนี้ต้องมีเส้นสายที่ไม่ธรรมดาแน่นอน ไม่อย่างนั้นไม่มีทางจะยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้ ทำอะไรเก๋าเกมเกินไปแล้ว

...

สภานักเรียนฝ่ายประชาสัมพันธ์ประชุมกัน กำหนดไว้ที่ห้าโมงเย็น ตอนนี้นักศึกษาใหม่ที่เพิ่งจะเข้าฝ่ายหกคนก็มาถึงกันหมดแล้ว นอกจากเฉินลี่ชวนและเหลียงหรูหรูของสาขาบริหารแล้ว มีสามคนที่เป็นของคณะศิลปะ อี้หรงอยู่ด้วย รับรองว่าต้องเข้าข้างคนของตัวเอง คิดดูแล้วกลัวว่าจะทำออกมาดูไม่ดี ดังนั้นถึงได้ไปรับเด็กผู้ชายจากคณะพละมาคนหนึ่ง เพื่อนคนนั้นผิวคล้ำ ก็มีเอกลักษณ์ดีเหมือนกัน

“ลี่ชวน มานั่งนี่” ทันทีที่เฉินลี่ชวนเข้ามา หวังอวี่สงก็กระซิบเรียกเบาๆ แถมยังจงใจจองที่ไว้ให้เขาอีกด้วย รอให้เขานั่งลงไปแล้ว ก็รีบพูดเสียงเบา: “ลี่ชวน ร้านอาหารหูหนานตกลงมีความมั่นใจไหม ก่อนหน้านี้อี้หรงไปหาสปอนเซอร์ ก็โดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย”

“มีความมั่นใจครับ” เฉินลี่ชวนโน้มตัวเข้าไป “ใครที่หาสปอนเซอร์มาได้มากที่สุด ป้ายโฆษณาก็ให้กลุ่มนั้นบริหารจัดการโดยรวมใช่ไหมครับ?”

“ใช่ นี่แน่นอนอยู่แล้ว เป็นกฎแบบนี้มาโดยตลอด ใครก็เปลี่ยนไม่ได้ ยังไง? แกยังคิดจะแซงหน้าอี้หรงเหรอ? ด้านนี้เธอคุ้นเคยมากแล้ว ร้านค้าจำนวนมากก็รู้จักแต่เธอ” หวังอวี่สงกล่าว ทั้งสองคนก็มองไปที่อี้หรงบนเวทีบรรยายโดยไม่ได้นัดหมาย ท่าทีที่ค่อยๆยกผมสั้นขึ้น มีออร่าที่เป็นเอกลักษณ์ ราวกับหญิงสาวที่อ่อนโยนจากตระกูลใหญ่ มาถึงเมืองที่จอแจแห่งนี้ แต่ขอแค่เธอแต่งตัว ก็ราวกับเป็นดอกกุหลาบที่สดใส

“อย่างน้อยผมก็เปิดร้านอาหารอยู่ในแถบนี้ แบบนี้แล้วกัน พี่สงครับ ค่าคอมมิชชันจากการหาสปอนเซอร์พี่เอาไปเลย ผมไม่เอาเลยสักเฟิน แต่ป้ายโฆษณาให้ผมบริหารจัดการโดยรวม แล้วก็รับประกันว่าจะไม่ทำให้ร้านค้าเกิดความขัดแย้ง” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกครั้ง จากนั้นใบหน้าของหวังอวี่สง ก็ฉีกยิ้มไปถึงหูด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

“เถ้าแก่เฉินใจกว้างจริงๆ ต่อไปมีงานอะไรจัดการ ผมก็จะประสานงานกับแกเอง ภายนอกผมเป็นหัวหน้ากลุ่ม จริงๆ แล้วผมเป็นลูกน้องแก” หวังอวี่สงรีบประจบประแจงทันที เขายื่นมือไปวางบนต้นขาของเฉินลี่ชวน

ประโยชน์ที่ใหญ่ที่สุดของฝ่ายประชาสัมพันธ์นี้ ก็ไม่ใช่ค่าคอมมิชชันเล็กๆ น้อยๆ ของร้านค้านั่นแหละ นี่คือผลประโยชน์ที่จับต้องได้ที่สุด ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่ตั้งใจไปหาสปอนเซอร์ขนาดนั้นแล้ว ตอนนี้เถ้าแก่เฉินไม่เอาโดยตรงเลย แล้วก็ท่าทีนั้น ยังจะตามทันอี้หรงอีก หวังอวี่สงก็ทำท่าประจบประแจงทันที

หลังจากที่อี้หรงบนเวทีเริ่มพูดแล้ว ข้างล่างก็เงียบลงทันที เสียงที่อ่อนโยนค่อยๆ เล่ามา “ช่วงนี้ร้านอาหารที่เปิดใหม่ก็เยอะขึ้นมาทันที มีร้านเหล่าหวังบาร์บีคิว, ร้านเค้กชิงชิง, และอื่นๆ ร้านค้าขนาดใหญ่มีร้านอาหารหูหนาน, ร้านผลไม้ผิงซุ่น, แล้วก็...ร้านหม้อไฟพวกนี้” พอพูดถึงตรงนี้ อี้หรงก็จงใจมองไปที่เฉินลี่ชวน ยิ้มอย่างเรียบง่าย แต่ว่านี่ก็เป็นการบอกชัดๆ ว่าจะเอาค่าสปอนเซอร์นี่นา

“กฎก็ยังคงเหมือนเดิม ค่าสปอนเซอร์ก็เป็นส่วนหนึ่ง ที่สำคัญคือดูที่ร้านค้าที่สปอนเซอร์ใหม่ แบ่งเป็นสามกลุ่มเล็กๆ คำนวณตามคะแนน โดยอันดับหนึ่งจะมาบริหารจัดการการโปรโมตป้ายโฆษณาในมหาวิทยาลัยโดยรวม”

“สถานการณ์การจัดสรรบุคลากร ฉัน, ตู้ผิง, หวังอวี่สงต่างก็นำทีม สมาชิกตามลำดับคือ......” แต่ละกลุ่มจะต้องนำน้องใหม่สองคน พอเหลียงหรูหรูได้ยินว่าตัวเองจะต้องอยู่กลุ่มเดียวกับเฉินลี่ชวน สีหน้าก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที แล้วก็ยังต้องตามหวังอวี่สงอีก ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด

ดังนั้นหลังเลิกประชุม เหลียงหรูหรูก็รีบไปหาอี้หรงทันที เธอยิ้มพลางอ้อนวอน “รุ่นพี่อี้หรงคะ หนูขอตามพี่ได้ไหมคะ หนูอยากจะเรียนรู้ของข้างๆ พี่ที่สุดเลย แล้วก็ตัวหนูเอง......”

“แล้วเธออยากจะให้ใครมาสลับกับเธอ? รุ่นน้องคนอื่นๆ ในสาขาพวกเราก็อยากจะเรียนกับฉันเหมือนกัน?” แล้วอี้หรงก็รีบมองไปที่เหลียงหรูหรูอย่างไม่พอใจทันที ดูเหมือนจะไม่เคยมีความอดทนกับเธอเลยแม้แต่น้อย

“ฉัน......” เหลียงหรูหรูลากเสียงยาว ตอนนี้ค่อนข้างจะน่าอับอาย ตอนนี้ทุกคนต่างก็กำลังมองดูเธอ

“จัดเธออยู่กลุ่มเดียวกับเฉินลี่ชวน ก็พิจารณาว่าพวกเธอสองคนต่างก็เป็นของสาขาบริหาร เข้าใจตลาดมากกว่า สามารถช่วยเหลือรุ่นพี่หวังอวี่สงได้ ถ้าหากครั้งนี้ยังคงรั้งท้ายอยู่ล่ะก็ งั้นสาขาวิชานี้ก็เป็นแค่ของประดับ” อี้หรงก็พูดลอยๆ อีกครั้ง เธอก้มหน้าไม่สนใจเหลียงหรูหรูอีกแล้ว ประโยคหนึ่งก็เป็นการสร้างแรงกดดันอย่างใหญ่หลวงให้เธอ ราวกับว่าครั้งนี้การหาสปอนเซอร์ ถ้าหากหวังอวี่สงยังรั้งท้ายอยู่ ก็เป็นความรับผิดชอบของเธอกับเฉินลี่ชวนแล้ว

ผู้หญิงคนนี้ พูดจาได้สวยหรูจริงๆ นะ ก็แค่ไม่อยากจะให้ฉันแสดงออกขนาดนี้... เฉินลี่ชวนมองไปที่อี้หรงแวบหนึ่งแล้วก็ละสายตากลับมา นี่มันอายุเท่าไหร่กัน เจ้าแผนการขนาดนี้

เหลียงหรูหรูตะลึงไปครู่หนึ่ง ก็ยังคงเค้นรอยยิ้มออกมา ตะโกนลั่น “ได้เลยค่ะ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่” แล้วก็เดินไปยังกลุ่มของหวังอวี่สง เพียงแต่.....มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น แล้วก็ความสัมพันธ์ของตัวเองกับเฉินลี่ชวนก็ตึงเครียดมาก ตอนนี้ในห้องเรียนที่ด่าทอเฉินลี่ชวน ก็คือตัวเองที่ปล่อยข่าวลือ เหลียงหรูหรูกับเฉินลี่ชวนใจรู้ดีแก่ใจ แต่เขาไม่เคยมาเปิดโปงปัญหานี้กับตัวเองเลย รับรองว่ารู้สึกผิดอยู่แน่ๆ

“พี่ชวนครับ จะจัดการยังไงครับ? ไปที่ร้านสำรวจสถานการณ์ก่อนไหมครับ?” หวังอวี่สงถามแบบนี้ ไม่มีท่าทีที่ควรจะมีของหัวหน้ากลุ่มเลยแม้แต่น้อย กลับกันมาถามเฉินลี่ชวน และสถานการณ์ของกลุ่มอื่นตอนนี้ ตู้ผิงกับอี้หรงก็เริ่มจัดสรรงานแล้ว เตือนเรื่องที่ต้องให้ความสนใจ

“ไม่รีบหรอก ให้พวกเขาช่วยพวกเราปูทางไปก่อน ไปถามพร้อมกันหมด เถ้าแก่พวกนั้นก็รำคาญแย่สิ เพราะฉะนั้นคำแนะนำของฉันก็คือ......กลับหอพักไปนอนก่อน” พอคำพูดนี้ของเฉินลี่ชวนออกมา นอกจากเหลียงหรูหรูแล้ว คนอื่นต่างก็หัวเราะออกมาอย่างไม่น่าเชื่อถือ

“ข้อเสนอแนะที่ดี!”

“เถ้าแก่เฉินเจ๋ง!”

“กลยุทธ์นี้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง มีความแยบยลของการยืมธนูด้วยเรือฟาง!” คนอื่นยังยกนิ้วโป้งให้ชมเชย

เหลียงหรูหรูขมวดคิ้ว ก็ยังอดไม่ได้ที่จะซักไซ้ “กลุ่มอื่นกำลังปรึกษาวิธีการกันอยู่ พวกเราก็จะกลับไปนอนหลับเหรอ?”

“เธอไม่ใช่ว่าอยากจะไปกลุ่มอี้หรงเหรอ แล้วกลับมาทำไม?” หวังอวี่สงน้ำเสียงไม่เป็นมิตรถามกลับ ไม่ให้หน้าเหลียงหรูหรูเลย

“ฉัน......” เหลียงหรูหรูเบิกตากว้าง เธอก็มองหวังอวี่สงอย่างแห้งๆ แบบนี้แหละ ส่วนสูงของเธอสูงกว่าอีกฝ่ายหน่อยหนึ่ง

“เป็นอะไรไป พอมาถึงก็ชี้มือชี้ไม้? ไปบอกกับรุ่นพี่อี้หรงของเธอสิว่า หัวหน้ากลุ่มนี้เธอมาเป็น!” หวังอวี่สงกล่าวอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่หายโมโห ในปากพึมพำประโยคหนึ่ง “ไอ้ตัวสูงโย่ง!”

เหลียงหรูหรูเคยโดนดูถูกขนาดนี้ที่ไหนกัน อยากจะทิ้งงานไปจริงๆ แต่พอมองไปที่อี้หรงแวบหนึ่ง ก็ยังคงทนไว้ “เหอะๆ” เฉินลี่ชวนหัวเราะเบาๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก เด็กพวกนี้ หัวเราะเยาะตัวเองที่เอาใจอาจารย์ที่ปรึกษา ตัวเองก็ไม่ใช่ว่าเหมือนกันเหรอ คำพูดพวกนี้ไม่น่าฟังใช่ไหมล่ะ?

“ไปเถอะ เวลานี้อาหารพนักงานที่ร้านหม้อไฟ พวกเราไปกินกันสักคำ” เฉินลี่ชวนกล่าว จากนั้นคนในกลุ่มของหวังอวี่สงก็ยิ้มอย่างทะเล้นตามออกไป แต่เหลียงหรูหรูจะไปกล้าได้อย่างไร เธอคนเดียวตะลึงอยู่ที่นั่น......