บทที่ 99: คำชมเชยของเฉิงย่วน

ในห้องทำงานของคณาจารย์ ยังคงเปิดไฟอยู่ เงาคนบนกำแพงสั่นไหวไม่หยุดหย่อน สุดท้ายก็ร้อนใจจนลุกขึ้นยืน

“ลี่ชวน ตอนนี้ฉันยังอยู่ที่ห้องทำงานอยู่ เธอรีบมาที่นี่สักรอบนะ ฉันจะรอเธอ” หลี่ชุนฉินขมวดคิ้วแน่นกล่าว จากนั้นก็วางสายไป เขามองไปที่เหลียงหรูหรูและสวีหว่านถังด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล

ข่าวลือต่างๆ นานาเกี่ยวกับเฉินลี่ชวน ย่อมต้องมาถึงหูของหลี่ชุนฉินอยู่แล้ว นักเรียนใต้บังคับบัญชาเกิดเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ โดยเฉพาะยังเป็นนักเรียนที่เขาชอบที่สุดอีกด้วย แน่นอนว่าในใจก็ร้อนรน

“หว่านถัง พวกเธอเป็นคนบ้านเดียวกัน ลี่ชวนเมื่อก่อนเป็นคนยังไงกันแน่? ทำไมถึงกล้าทำอะไรบ้าๆ บอๆ ทุกเรื่อง! แล้วก็ สถานการณ์ทางบ้านของเขาเป็นยังไงกันแน่ จะสามารถรับผิดชอบเงินกู้ดอกเบี้ยสูงกว่าหกหมื่นได้รึเปล่า?” หลี่ชุนฉินรีบถาม เขาไม่สามารถมองดูเฉินลี่ชวนก้าวลงไปในเหวลึกทีละก้าวได้ เงินกู้นอกระบบมีแต่จะทำให้เขาจมลึกลงไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็ทำลายชีวิตทั้งชีวิต! แผงลอยจีต้านก้วนปิ่งกับร้านหม้อไฟเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง อย่างแรกถ้าเจ๊ง อย่างมากก็แค่เรื่องเงินไม่กี่พันหยวน แต่ตอนนี้แตกต่างออกไปแล้ว คือการลงทุนในร้านหม้อไฟสี่ร้อยตารางเมตร หากล้มลงมา รับผิดชอบไม่ไหวแน่นอน

“ลี่ชวนเขาเป็นหัวหน้าห้องมาโดยตลอด...นิสัยสุขุมเป็นพิเศษค่ะ แล้วก็ฐานะทางบ้านก็ดีมากด้วย ทำธุรกิจเครื่องใช้ไฟฟ้า เงินกู้หกหมื่นหยวน สำหรับบ้านเขาแล้ว ไม่ใช่เรื่องอะไรเลย เพราะฉะนั้นอาจารย์หลี่คะ ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจเกินไปค่ะ” สวีหว่านถังโกหกเพื่อเฉินลี่ชวน ท่าทีที่ร้อนรนของหลี่ชุนฉินทำให้เธอตกใจ กลัวว่าจะทำให้เฉินลี่ชวนต้องโดนลงโทษทางวินัยอะไร เด็กสาวก็ยังคงมีสภาพจิตใจเหมือนตอนมัธยมปลาย ฐานะทางบ้านดีมาก...เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ในใจของเหลียงหรูหรูก็แวบผ่านความรังเกียจแวบหนึ่ง เดิมทีเรื่องที่ในห้องวิพากษ์วิจารณ์เรื่องทุนช่วยเหลือ เธอยังเข้าใจเฉินลี่ชวนอยู่บ้าง ยังไงซะใครๆ ก็เห็นแก่ตัวทั้งนั้น แต่ตอนนี้... เมื่อรู้ว่าฐานะทางบ้านของเฉินลี่ชวนดีมาก แล้วทำไมเขายังจะต้องเอาโควต้าทุนช่วยเหลือของซ่งเยี่ยนฮวาไปอีก? คุณธรรมแบบนี้ ไม่ใช่แค่เห็นแก่ตัวแล้ว เป็นความเลวโดยสันดาน เป็นคนชั่ว!

“เหลียงหรูหรู ตอนกลางคืนเฉินลี่ชวนไปที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์จริงๆ รึเปล่า?” หลี่ชุนฉินก็มองไปที่เหลียงหรูหรูแล้วถาม

“ไม่เห็นเขาเลยค่ะ ทุกคนประชุมกันอยู่ มีแค่เขาคนเดียวที่ไม่เห็น” เหลียงหรูหรูตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

พอได้ยินเช่นนั้น สวีหว่านถังก็รีบไพล่มือไว้ข้างหลัง แล้วก็ดึงเสื้อของเหลียงหรูหรูอย่างแรง ความหมายชัดเจนมาก อยากจะให้เธอช่วยเฉินลี่ชวนโกหก ทว่าเหลียงหรูหรูสีหน้าแน่วแน่ ตอนนี้สำหรับเฉินลี่ชวนมีความรังเกียจอย่างบอกไม่ถูก เห็นแก่ตัวแถมยังชั่วร้ายอีก อยากจะเอาผลประโยชน์ทั้งหมดมาไว้ในกระเป๋าตัวเอง

“งั้นนี่ก็คือการโดดเรียนแล้ว!” หลี่ชุนฉินพูดเสียงหนัก สีหน้าน่าเกลียดอย่างยิ่ง

...

เฉินลี่ชวนออกจากร้านอาหารหูหนาน ตอนที่ออกมายังขยิบตากับเถ้าแก่ไปสองสามที ทั้งสองคนทำธุรกิจอยู่บนถนนสายเดียวกัน ในไม่ช้าก็คุ้นเคยกันแล้ว เขารีบวิ่งไปยังมหาวิทยาลัย ขณะเดียวกันก็กดโทรศัพท์ไปหาหวังอวี่สง

“นั่นอะไรนะ พี่สงครับ สปอนเซอร์ของร้านอาหารหูหนานผมจัดการให้แล้วนะครับ พี่จะมามอบหมายงานยากขนาดนี้ให้ผมได้ยังไงครับ รังแกน้องใหม่นี่นา!” พอได้ยินคำพูดนี้ของเฉินลี่ชวน หวังอวี่สงก็รู้แล้วว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร ทั้งสองคนก่อนหน้านี้ก็ฮั้วกันไว้แล้ว ดังนั้นจึงกล่าวว่า “เอาล่ะน่า อย่ามาเก๊กเลย บอกมาสิว่าจะให้โทรหาแกเมื่อไหร่”

“อีกสิบห้านาที” เฉินลี่ชวนกล่าวพลางหัวเราะ

“ได้น่า เดี๋ยวเลี้ยงข้าว” หวังอวี่สงก็หัวเราะตามไปด้วย

“พวกเราก็ทำร้านอาหารอยู่แล้ว จะขาดข้าวของแกไปได้อย่างไร” หลังจากที่เฉินลี่ชวนวางสายไป เขาก็วิ่งเร็วขึ้นไปอีก แถมยังลบประวัติการโทรของทั้งสองคนทิ้งไปด้วย นิสัยการทำงานละเอียดรอบคอบขึ้นแล้ว

สิบนาทีต่อมา เฉินลี่ชวนก็มาถึงห้องทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างหอบหายใจ เสียงโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นมาทันที

“ระหว่างเรียนใครใช้ให้แกไปดื่มเหล้า มหาวิทยาลัยไม่ได้อิสระอย่างที่แกคิดนะ!” หลี่ชุนฉินเคาะโต๊ะทีละนิด เขาถลึงตาใส่เฉินลี่ชวน

“อาจารย์หลี่ครับ ขอโทษด้วยครับ ฝ่ายประชาสัมพันธ์มอบหมายงานให้ผมชั่วคราว...”

“พูดจาเหลวไหล ฝ่ายประชาสัมพันธ์ประชุมอยู่ มีแต่แกที่ไม่ไป ไม่ใช่ว่าไปจัดการร้านหม้อไฟของแกอยู่เหรอ เรื่องของมหาวิทยาลัยไม่สนใจเลยรึไง?” หลี่ชุนฉินขัดจังหวะคำพูดของเฉินลี่ชวน เขารู้สึกว่าเขาไม่มีท่าทีเกินไปแล้ว เวลานอกเรียนจะทำอะไรไม่ว่าแก แต่จะมาแนะนำแกเข้าสภานักเรียน ให้แกใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการโดดเรียนไม่ได้

“เป็นไปไม่ได้นี่ครับ หรือว่ารุ่นพี่หวังอวี่สงไม่ได้พูดเหรอครับ?” เฉินลี่ชวนมองไปที่เหลียงหรูหรู เขาถาม ทั้งสองคนฮั้วกันไว้เรียบร้อยแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่พูด

“ฉันไม่รู้” เหลียงหรูหรูไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองเฉินลี่ชวน เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทันใดนั้น หวังอวี่สงก็โทรมา

“อาจารย์หลี่ครับ เป็นรุ่นพี่โทรมาครับ” เฉินลี่ชวนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเขย่าๆ แล้วก็รับสาย กดปุ่มเปิดลำโพง

“ลี่ชวน คุยกับร้านอาหารหูหนานเป็นยังไงบ้างแล้ว ตอนวันปีใหม่จะหามาเป็นสปอนเซอร์ได้ไหม?” น้ำเสียงทางนั้นของหวังอวี่สงรีบร้อนมาก

“ได้ครับ ตอบตกลงแล้วครับ แต่ว่าค่าข้าวต้องเบิกคืนหน่อยนะครับ ยังต้องดื่มเป็นเพื่อนเถ้าแก่เขาอีกสองสามแก้ว” เฉินลี่ชวนตอบ

“ฮ่าๆๆๆ คุยสำเร็จได้เบิกคืนอะไรก็พูดง่ายทั้งนั้นแหละ ร้านอาหารหูหนานนี่เอาลงไม่ได้มาโดยตลอด ต้องเป็นแกนี่แหละ งั้นก็แค่นี้นะ วางสายแล้ว” หลังจากที่หวังอวี่สงพูดจบ เขาก็วางสายไปโดยตรง

เฉินลี่ชวนจงใจมองเหลียงหรูหรูอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง หันไปพูดกับอาจารย์ที่ปรึกษา “อาจารย์หลี่ครับ อาจจะเป็นปัญหาการสื่อสารของแต่ละคนครับ”

“อืม” หลี่ชุนฉินพยักหน้า มีโทรศัพท์สายนี้ อารมณ์โกรธก็ค่อยๆ จางลงไป แสดงให้เห็นว่าเฉินลี่ชวนไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไป ก็สามารถอธิบายกับสองเพื่อนร่วมชั้นนี้ได้

“เวลาไม่เช้าแล้ว หรูหรู, หว่านถัง งั้นพวกเธอก็กลับหอพักก่อนนะ” หลี่ชุนฉินกล่าวอีกครั้ง

ทั้งสองคนพยักหน้าแล้วก็ออกจากห้องเรียนไป แต่ก็ไม่ได้มองเฉินลี่ชวนเลยแม้แต่แวบเดียว เหลียงหรูหรูคือไมสนใจที่จะไปข้องเกี่ยวกับคนแบบนี้ สวีหว่านถังกลับจงใจยับยั้งตัวเอง ยอมแพ้ความชอบที่มีต่อเขา

“ลี่ชวน เธอนั่งลงก่อน คุยกับอาจารย์เรื่องร้านหม้อไฟดีๆ เธอก็อย่ามาโทษว่าอาจารย์โมโหเธอนะ เธอในฐานะหัวหน้าห้อง ยิ่งเป็นสมาชิกสภานักเรียน ยังเป็นคนที่ฉันแนะนำอย่างสุดกำลังอีกด้วย ถ้าหากทำอะไรเกินเลยไป นั่นมันก็เท่ากับตบหน้าฉัน” คำพูดของหลี่ชุนฉินอ่อนลง จริงๆ แล้วที่โมโหก็เพื่อให้พวกเหลียงหรูหรูดู ในใจชอบเด็กคนนี้ ก็จะมาลำเอียงอย่างเห็นได้ชัดเกินไปไม่ได้

“อาจารย์ครับ ผมทราบครับ ท่านด่าผมสองสามประโยค กลับทำให้ผมรู้สึกว่ายังมีคนหนุนหลังอยู่ ท่านอยากจะควบคุมผม หวังดีกับผม ก็กลัวว่าท่านจะไม่ด่า” เฉินลี่ชวนดึงเก้าอี้มานั่งลง คำพูดประจบประแจงหนึ่งรอบพูดออกมาอย่างจริงใจ

“เธอเคยคิดบ้างไหมว่า ร้านหม้อไฟธุรกิจไม่ดี จะทำให้เกิดช่องโหว่ใหญ่ขนาดไหน นี่ไม่ใช่การเล่นขายของนะ ในเมื่อฐานะทางบ้านใช้ได้ แล้วก็อยากจะเริ่มต้นทำธุรกิจ ทำไมไม่ไปขอเงินที่บ้าน คุยกับคนที่บ้านดีๆ กลับไปกู้เงินดอกเบี้ยสูง” หลี่ชุนฉินถามอย่างเป็นห่วง

“อาจารย์ครับ ท่านรู้ไหมครับว่าทำไมผมถึงคุ้นเคยกับถนนในเซี่ยงไฮ้ขนาดนี้?” เฉินลี่ชวนถามกลับไปประโยคหนึ่ง สายตาที่เขาส่งไปให้หลี่ชุนฉิน เต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้, ความมั่นใจ, และความทรหด

“ก่อนที่จะเปิดร้านหม้อไฟนี้ ผมไปสำรวจปริมาณคนในแต่ละมหาวิทยาลัย แม้กระทั่งไปทำแบบสอบถามบนถนน ถามนักเรียนว่าชอบกินหม้อไฟรสชาติไหน ถามทีละคน ผมยืนทีเดียวก็ทั้งเที่ยง วิ่งทีเดียวก็ทั้งวันเต็ม เพราะฉะนั้นที่ผมเปิดร้านหม้อไฟนี้ ไม่ใช่การทำอะไรวู่วาม แต่เป็นการเตรียมตัวมานานแล้ว ยิ่งสามารถรับผิดชอบความสูญเสียที่ขาดทุนได้ ส่วนเรื่องเงินกู้ดอกเบี้ยสูง ก็เป็นแค่ช่องทางหนึ่งในการระดมทุนเท่านั้นเอง เดิมทีก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร ที่น่ากลัวคือการไม่มีแผนการสำหรับเรื่องที่บริหารอยู่ ค่าใช้จ่ายเงินเดือนพนักงาน, ค่าน้ำค่าไฟ, ค่าวัตถุดิบ เรื่องพวกนี้ผมคำนวณไว้ชัดเจนแล้ว อยู่ในขอบเขตที่ผมสามารถรับผิดชอบได้ อาจารย์หลี่ครับ ความหวังดีอย่างขมขื่นของท่าน ทำให้ผมซาบซึ้งใจจริงๆ ทำให้ผมรู้ว่าในเมืองใหญ่อย่างเซี่ยงไฮ้ยังมีคนเป็นห่วงผมอยู่ เพราะฉะนั้นก็จะไม่ทำให้การข้อเสนอของท่านต้องผิดหวังอย่างแน่นอน จะตั้งใจทำเป็นแบบอย่าง!” ขอบตาของเฉินลี่ชวนแดงก่ำ เขาดึงแขนของหลี่ชุนฉินไว้ วิธีการอธิบาย คือการเริ่มจากการสำรวจตลาดที่จับต้องได้ แล้วก็ไปสู่การวางแผนที่มีแผนการ สุดท้ายแสดงท่าที และความขอบคุณที่มีต่ออาจารย์ที่ปรึกษา

“อย่างนั้นเหรอ......” หลี่ชุนฉินค่อยๆ พยักหน้า ตอนนี้สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเด็กอย่างลี่ชวนคนนี้ อยากจะทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จอย่างยิ่ง และก็ทุ่มเทความพยายามอย่างเพียงพอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นก็มีการวางแผน มีการสำรวจแล้วถึงจะทำ ความไม่ยอมแพ้ที่อยู่บนตัวเขา ความมุ่งมั่นที่จะก้าวไปข้างหน้า นี่คือสิ่งที่หลี่ชุนฉินไม่เคยเห็นจากใครมาก่อนเลย แต่ตอนนี้เด็กหนุ่มที่ควงแขนตัวเองอยู่ เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจน แม้กระทั่งเกิดความรู้สึกที่รุนแรงขึ้นมาว่า เขาอาจจะไม่ธรรมดาเลยก็ได้

“ลี่ชวน เธอวางใจได้เลย ฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอ เธอก็เรียกเฉิงย่วนว่าซือหมู่ ถ้าหากว่าตอนที่บริหารงานเจอปัญหาอะไร สามารถโทรหาซือหมู่ของเธอได้ พวกเราจะช่วยเธออย่างสุดความสามารถ!” หลี่ชุนฉินตบแผ่นหลังของเฉินลี่ชวน ปลอบโยนเสียงเบา วินาทีต่อมา เด็กหนุ่มคนนั้นก็ซาบซึ้งจนน้ำตาไหล

“อาจารย์หลี่ครับ ผมจะจดจำบุญคุณของท่านไปตลอดชีวิต!” น้ำตาของเฉินลี่ชวนหยดลงมาตามแก้มไม่หยุด ก็เป็นปี 2004 นี่นะ การควบคุมยังไม่โปร่งใส ถ้าหากสามารถอาศัยความสัมพันธ์ของซือหมู่ได้ งั้นการตรวจสอบของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็จะไม่ลำบาก แล้วก็ค่อยๆ สร้างสัมพันธ์กับคนที่ตรวจสอบ ก็สามารถเปิดไฟเขียวให้ร้านอาหารหูหนานได้ แบบนี้แล้ว สปอนเซอร์ยังจะกังวลไหม?

สิบนาทีต่อมา ร่างสองร่างเดินอยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย “สถานการณ์โดยละเอียดของร้านหม้อไฟ เธอบอกฉันมาหน่อยสิ ดูเหมือนจะเป็นหม้อสี่ช่องอะไรสักอย่าง ทำไมไม่ใช้หม้อหยวนหยางแบบดั้งเดิม?” หลี่ชุนฉินถาม

และเฉินลี่ชวนก็ตอบอย่างเป็นมืออาชีพมาก แต่ก็ยังไงซะก็เป็นการแหกกฎตลาด ก้าวนี้เสี่ยงมาก ในใจของหลี่ชุนฉินมีข้อสงสัยมากเกินไป จริงๆ แล้วก็ไม่ได้มองโลกในแง่ดี หลังจากที่หลี่ชุนฉินกลับถึงบ้าน เขาก็เล่าเรื่องของเฉินลี่ชวนให้เฉิงย่วนฟัง แล้วคำพูดของคนรัก กลับเป็นการชมเชยและยืนยันอย่างยิ่งใหญ่: “ตอนที่ลี่ชวนมาที่บ้านเป็นแขก เขารู้ว่าฉันทำอาชีพอะไร การระดมทุน เธอคิดดูสิว่าเขาถึงกับหาเงินกู้ดอกเบี้ยสูง ก็ไม่ยอมมาเอ่ยปากกับฉัน พิสูจน์ได้ว่าเด็กคนนี้มีความรู้จักประมาณตนดีมาก รู้ว่าไม่ควรจะเอ่ยปาก เป็นการสร้างปัญหาให้กันและกัน ย่อมจะกระทบต่อความรู้สึกของทั้งสองฝ่ายแน่นอน ยังไงซะเรื่องนี้ ฉันก็คงจะไม่ช่วยแน่นอน มันไร้สาระเกินไป ไม่ธรรมดาเลยนะ เพิ่งจะสิบเก้าปีใช่ไหม? ฉลาดเกินไปแล้ว ฉันกลับมองโลกในแง่ดีต่อร้านหม้อไฟสี่ช่องของเฉินลี่ชวนมาก” หลังจากฟังแล้ว หลี่ชุนฉินก็ยิ้มพยักหน้า นี่คือลูกศิษย์ของตัวเอง!

...

ขณะเดียวกัน ในหอพักหญิง “บ้านของเฉินลี่ชวนฐานะทางบ้านดีมาก งั้นเขายังจะมาแย่งโควต้าทุนช่วยเหลือของซ่งเยี่ยนฮวาอีก คนแบบนี้ก็คือเลว ชั่วร้ายจากใจจริง!” ครั้งนี้ เป็นเหลียงหรูหรูที่ตะคอกตำหนิเฉินลี่ชวนเสียงดัง เมื่อก่อน เธอไม่เคยมีส่วนร่วมในหัวข้อประเภทนี้เลย อยู่เฉยๆ ทันใดนั้น หอพักหญิงก็ระเบิดเป็นหม้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง เฉินลี่ชวนช่างเลวร้ายเกินไปแล้ว...