บทที่ 98: กิจการของพวกเรา

“ถ้าหากเป็นลูกค้าที่ใส่แว่น ตอนที่ทานหม้อไฟบนเลนส์จะต้องมีฝ้าขึ้นแน่นอน ตอนนั้นพวกเราต้องเอาผ้าผืนเล็กๆ ไปให้ลูกค้า การบริการจะให้ความสำคัญกับรายละเอียดมากกว่า บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เรื่องหนึ่ง สำหรับลูกค้าแล้ว เป็นประสบการณ์ที่สบายใจมาก” การฝึกอบรมตอนบ่าย ตอนที่เฉินลี่ชวนบรรยายแนวคิดการบริการอีกครั้ง ท่าทีของทุกคนก็มีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยที่สุดหลี่ฉวนก็เตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่ สายตาจริงจัง แม้กระทั่งหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาจด

พอถึงตอนกลางคืน พนักงานก็ได้ผ่อนคลาย พวกเขาเดินเล่นกันเป็นกลุ่มๆ สามห้าคนแถวๆ นั้น ทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม สำหรับสภาพแวดล้อมของหอพักในเถิงต๋าเสี่ยวชู นอกจากจะไกลไปหน่อยแล้ว อย่างอื่นโดยพื้นฐานแล้วก็พอใจมาก

เดิมทีตอนกลางคืนยังมีเรียนอีก เฉินลี่ชวนก็อาศัยเหตุผลว่าสภานักเรียนมีธุระ ไม่ไปโดยตรงเลย เขาเชิญหัวหน้าเชฟ หลิวเซิ่งผิงและหลี่ฉวนไปทานข้าวที่ร้านอาหารหูหนานใกล้ๆ หลังจากดื่มไปสองสามแก้ว ต่างฝ่ายต่างก็ค่อยๆ คุ้นเคยกันขึ้น แต่หัวข้อที่คุยกันก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าเรื่องร้านหม้อไฟ หลังจากที่เฉินลี่ชวนชนแก้วกับหลี่ฉวนแล้ว คำพูดหนึ่งรอบต่อมา กลับทำให้เขาค่อนข้างจะน่าอับอาย

“ผู้จัดการหลี่ครับ ถ้าหากผมไม่เสนอระบบรางวัลเงินสด คุณก็คงจะตั้งใจจะไปแล้วใช่ไหมครับ?” ทันใดนั้นหลี่ฉวนก็ตะลึงไปเลย เขากำแก้วเหล้าไว้ไม่รู้จะทำอย่างไรดี พูดความในใจออกมา ถ้าหากเฉินลี่ชวนไม่ได้เสนอระบบรางวัลเงินสด รับรองว่าจะพาลูกน้องไปแล้ว เรื่องยุ่งยากกองโต ทำแนวคิดบริการบ้าบออะไร

“ถ้าหากเป็นผม ผมไปแน่นอน ให้ตายสิ ได้เงินเท่ากัน เรื่องยุ่งยากกองโตมีเหตุผลอะไรจะมาทำงานที่แกนี่!” เฉินลี่ชวนตบโต๊ะด่า เขาตอบคำถามนี้แทนหลี่ฉวน ทั้งสองคนมองหน้ากันแวบหนึ่ง ต่างก็หัวเราะออกมา

เรื่องนี้ก็ทำให้หลี่ฉวนเปิดกล่องสนทนาขึ้นมา เขาคิดๆ ดูแล้ว น้ำเสียงก็จริงจังอย่างยิ่งกล่าวว่า: “การเดินไปตามเส้นทางบริการนี้ เพิ่มต้นทุนการดำเนินงานอย่างมหาศาล งั้นพวกเราจะหากำไรจากไหน เพิ่มราคาอาหารเหรอ? คนแถวนี้ตอนแรกๆ ก็จะมาเพราะความแปลกใหม่ มาสัมผัสบริการของพวกเรา แต่ในระยะยาว ก็ยังคงเป็นที่ที่ถูกและคุ้มค่า ก็จะไปที่นั่น” หัวหน้าเชฟหลิวเซิ่งผิงพยักหน้ายอมรับความคิดเห็นของหลี่ฉวนโดยปริยาย ตอนนี้ท่าทีของคนทั้งสอง คือการยืนอยู่บนจุดยืนของผู้มีประสบการณ์ มา "สั่งสอน" เฉินลี่ชวน จริงๆ แล้วเฒ่ามากประสบการณ์สองคนก็กำลังทดสอบความสามารถของเถ้าแก่หนุ่มคนนี้! รู้เรื่องในวงการจริงๆ รึเปล่า เหมือนกับที่คุยโวโอ้อวดไว้อย่างนั้น ที่บ้านทำธุรกิจนี้มาหลายปีแล้ว ถ้าหากพูดจาคลุมเครือไม่ชัดเจน ไม่มีชุดความคิดของตัวเอง งั้นสองเฒ่าเจ้าเล่ห์นี่ก็สามารถปั่นหัว “เด็กน้อย” เฉินลี่ชวนคนนี้ได้สบายๆ

พี่เฉียงของจินตง ก่อนที่จะก่อตั้งเว็บไซต์ช้อปปิ้ง ก็เคยเปิดร้านอาหารมาก่อน สาเหตุที่ล้มละลาย ก็เพราะว่ากดดันคนในครัวหลังร้านพวกนั้นไม่อยู่ จึงถูกทำให้ล้มละลายไป จิตใจคนไม่เคยเลยที่จะไม่ชั่วร้าย

“ใครบอกว่าพวกเราจะอาศัยกำไรของร้านค้าสาขานี้หาเงิน?” ทว่าเฉินลี่ชวนกลับส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ สำหรับความกังวลของพวกเขาสองคนไม่สนใจ ครู่ต่อมา เขาก็กล่าวอย่างยืดยาว: “ที่ผมจะบริหารคือแบรนด์ร้านอาหาร ไม่ใช่ร้านหม้อไฟ คือชื่อเสียงของต้าเจียงเลานี้ คือแบรนด์เดียวที่มีแนวคิดเป็นบริการ! นี่คือสาขาแรก พอถึงต้นปีหน้า อย่างน้อยในเซี่ยงไฮ้จะเปิดสองถึงสามสาขา ถ้าหากคิดจะทำแค่ตลาดผู้บริโภคระดับ C เฝ้าร้านค้าสาขาเดียว ต่อให้จะบีบอัดต้นทุนแค่ไหน หาการประหยัดจากตัวพนักงาน ปริมาณผู้โดยสารของมันก็มีจำกัด หาเงินได้เท่าไหร่ก็มองเห็นได้จนสุดทาง ที่ผมจะทำคือตลาดระดับ B พวกเราเสนอแนวคิดการบริการ ขอแค่เอ่ยถึงแบรนด์ต้าเจียงเลานี้ ก็หมายความว่าลูกค้าสามารถเพลิดเพลินกับการบริการที่ถึงขีดสุดได้ นี่คือพลังของแบรนด์! ตลาดร้านอาหารกำลังเปลี่ยนแปลงไป เสี่ยวเทียนเอ๋อ, ฉินมา หม้อไฟแบรนด์เก่าแก่เหล่านี้ก็กำลังเดินไปสู่ตลาดระดับ B แล้ว สร้างชื่อเสียงของแบรนด์ให้โด่งดัง แต่ขาดความโดดเด่น สามารถทดแทนได้ง่ายเกินไป ดังนั้นหม้อไฟสุดท้ายที่จะแข่งขันกัน ก็ยังคงเป็นบริการ! ต้องพัฒนาจนกลายเป็นว่าคนอื่นมากินต้าเจียงเลามื้อหนึ่ง ก็จะต้องไปอวดใน QQ สเปซ!”

แนวคิดการพัฒนาที่มีตรรกะอย่างยิ่ง การยกตัวอย่างพิสูจน์ และทิศทางการพัฒนาที่แน่วแน่มาก ทำให้ทั้งสองคนฟังแล้วรู้สึกอินมาก

“เพราะฉะนั้น ทำไมผมถึงต้องร่างสัญญาการแตกตัวของหุ้นส่วนขึ้นมา การพัฒนาอย่างรวดเร็วของแบรนด์ร้านอาหาร ขาดการร่วมแรงร่วมใจของทุกคนไปไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องให้พวกคุณเห็นประโยชน์ที่จับต้องได้ ต้องให้พวกคุณกินอิ่มหาเงินได้เต็มที่ก่อน!” พูดไปพลาง เฉินลี่ชวนก็คว้าแขนของหลี่ฉวนไว้ เขาถามเขาว่า: “ผู้จัดการหลี่ครับ ถ้าหากว่าหลังจากนี้ร้านสองแห่งที่เปิดในเซี่ยงไฮ้ ล้วนเป็นลูกศิษย์ที่คุณปั้นมา ก็คำนวณตามกำไรสุทธิหนึ่งล้าน ร้านหนึ่งคุณได้สามหมื่น สองร้านก็คือหกหมื่น ถ้าหากห้าสิบร้านล่ะ? คุณสบายๆ ทำตำแหน่งผู้บริหาร แค่ส่วนแบ่ง ปีหนึ่งก็สามารถรับได้หนึ่งล้านห้าแสน! คิดแต่จะทำร้านเดียว แล้วมันจะมีความหมายอะไร? เพราะฉะนั้นต่อให้จะมีความยากลำบาก นั่นก็ต้องสู้!”

วินาทีต่อมา เฉินลี่ชวนก็ปล่อยมือของหลี่ฉวน คำพูดหนึ่งรอบนี้ ยิ่งมีความน่าดึงดูดอย่างยิ่ง ในชั่วพริบตานั้น อย่าว่าแต่หลี่ฉวนเลย แม้แต่หลิวเซิ่งผิงก็กำลังคำนวณว่ามีกี่ร้าน นอนอยู่เฉยๆ ก็สามารถหาเงินได้เท่าไหร่

“มา ดื่มกันก่อนสักแก้ว” เฉินลี่ชวนยกแก้วเหล้าขึ้น

“มาครับ เถ้าแก่เฉิน” หลี่ฉวนใช้สองมือประคองแก้ว เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ จากนั้นหลิวเซิ่งผิงก็มีท่าทีเช่นเดียวกัน

ชาติที่แล้วเฉินลี่ชวนหาเงินทุนก้อนแรกมาได้อย่างไร ก็อาศัยปากนี่แหละ อย่าว่าแต่พวกเขาเลย ชุดแนวคิดหนึ่งออกมา คนระดับสูงกว่านี้ ส่วนใหญ่ก็อาจจะถูกอารมณ์ของเขาพาไป

“แต่พูดอีกอย่าง ธุรกิจของร้านเรานี่ ก็ไม่แย่แน่นอน แล้วก็เหมาะกับแนวคิดการบริการมาก” น้ำเสียงของเฉินลี่ชวนค่อนข้างจะยืนยัน ไม่นับรวมชาติที่แล้ว เดิมทีธุรกิจร้านหม้อไฟร้านนี้ดีขนาดไหน ที่นี่คือวิทยาลัยการเงินและการค้า นักเรียนไม่ขาดเงิน เดินไปตามเส้นทางบริการสูงยิ่งเหมาะกับคนหนุ่มสาวที่มีสไตล์! แล้วก็ เฉินลี่ชวนเขาเลือกเองรสชาติ มีความมั่นใจอย่างแน่นอน

“สภาพแวดล้อมของตลาดในแถบวิทยาลัยการเงินและการค้านี้ ผมศึกษามาแล้วครับ มีความมั่นใจมาก ไม่อย่างนั้นก็คงจะไม่มาเปิดร้านแรกที่นี่หรอกครับ ที่กังวลเพียงอย่างเดียว ก็คือแนวคิดการบริการตามไม่ทัน ผู้จัดการหลี่ครับ นี่คือภารกิจของคุณนะครับ” คุยไปพลาง เฉินลี่ชวนก็ค่อยๆ สร้างแรงกดดันให้หลี่ฉวน

“เถ้าแก่เฉินครับ เรื่องนี้คุณวางใจได้เลยครับ รายละเอียดการบริการที่คุณพูดมาวันนี้ทั้งหมด ผมจดไว้ในสมุดบันทึกหมดแล้ว หลังจากนี้ทุกวันจะฝึกอบรมให้เด็กๆ อีกอย่าง พนักงานก็มีสถานการณ์ที่ปล่อยตัวไม่ได้จริงๆ ไม่กล้าที่จะทำแบบนั้น รู้สึกว่าน่าอายมาก เพราะฉะนั้นวันเปิดร้าน ผมจะเป็นพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่ง นำทีมสอนพวกเขาว่าจะทำอย่างไร พอปล่อยตัวได้แล้ว ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง” หลี่ฉวนรีบกล่าวทันที จะจัดการคนอย่างไร เขามีชุดความคิดของตัวเอง

“ใช่ ต้องนำทีมทำ พี่หยางแนะนำคนมา ผมยังคงไว้วางใจอย่างยิ่ง คำพูดประโยคหนึ่งพูดถึงหัวใจผมเลย” เฉินลี่ชวนพอใจอย่างยิ่ง ท่าทีในตอนนี้ แสดงให้เห็นถึงความสุขุมรอบคอบอย่างเต็มที่

หลังจากนั้นเฉินลี่ชวนก็มองไปที่หลิวเซิ่งผิงอีกครั้ง ไม่ทันที่ตัวเองจะเอ่ยปาก หัวหน้าเชฟก็รีบแสดงจุดยืนทันที: “ความเร็วในการออกอาหารของครัวหลังร้านก็จะจับคู่กับการบริการแน่นอนครับ จะไม่ทำให้ลูกค้ารอนานเกินไป เมนูไหนขายดี ผมจะทำสถิติ แล้วก็ในช่วงเวลาอาหารจะเตรียมล่วงหน้า”

“ดีครับ!” เฉินลี่ชวนพยักหน้าหนักๆ เขายกแก้วเหล้าขึ้น “มาครับ ดื่มด้วยกันสักแก้ว ให้กิจการของพวกเรายิ่งทำยิ่งใหญ่!” สี่คนยกแก้วเหล้าขึ้นสูง ดื่มรวดเดียวจนหมด อารมณ์ค่อยๆ สูงขึ้น กิจการของพวกเรายิ่งทำยิ่งใหญ่!

ตลอดทั้งงานเลี้ยง หม่าเสี่ยวชาวนิ่งเงียบไม่พูดอะไร แสดงท่าทีเกร็งๆ เขาคิดไม่ตกมาโดยตลอดว่า เดิมทีเพื่อนที่หัวเราะคิกคักกับตัวเอง ทำไมจู่ๆ ถึงได้เจ๋งขนาดนี้ ราวกับว่ารู้อะไรไปหมด ทำอะไรเป็นไปหมด แต่พอนึกถึงลุงเฉินในอนาคต ไอ้อ้วนก็โล่งใจแล้ว ลุงเฉินสุขุมขนาดนั้น มีความสามารถขนาดนั้น พี่ชวนรับรองว่าไม่แย่แน่ พ่อเป็นวีรบุรุษ ลูกก็ย่อมเป็นผู้กล้า

งานเลี้ยงอาหารค่ำมื้อหนึ่ง ทำให้หลิวเซิ่งผิงและหลี่ฉวนมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม แต่ตอนเก้าโมง เฉินลี่ชวนก็ได้รับโทรศัพท์จากอาจารย์ที่ปรึกษา น้ำเสียงทางนั้นไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่......