บทที่ 97: วิธีมัดใจผู้จัดการร้าน

“สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับครับ!” ในร้านที่กว้างใหญ่ขนาด 400 ตารางเมตร พนักงานต้อนรับหน้าร้าน รวมกับครัวหลังร้าน เกือบสามสิบชีวิต ต่างก็จ้องมองเถ้าแก่หนุ่มที่ยืนอยู่ตรงกลางอย่างตาไม่กะพริบ เขาก้มตัวลงเก้าสิบองศาให้ทุกคนดู สาธิตมารยาทในการต้อนรับแขก

พร้อมกับเสียงเยาะเย้ยเบาๆ สองสามเสียง การแสดงออกเช่นนี้ของเฉินลี่ชวน ราวกับเป็นตัวตลกที่น่าขบขัน! ล้อเล่นน่า การเป็นพนักงานเสิร์ฟก็เป็นเรื่องที่น่าอายมากอยู่แล้ว หาเงินให้แกได้กี่บาทกันเชียว ยังจะต้องมาทำแบบนี้อีกเหรอ? คิดว่าตัวเองเป็นคุณชายรึไง? อะไรก็ต้องฟังแกหมดเลยสินะ

“ผมจะสาธิตให้ทุกคนดูอีกรอบนะครับ หลังจากที่แขกเข้ามาแล้ว ต้องทำแบบนี้...” เฉินลี่ชวนสีหน้าจริงจัง เขารู้ดีว่าการบริหารจัดการร้านอาหารนั้นซับซ้อนขนาดไหน โดยเฉพาะการหมุนเวียนของพนักงานที่สูง ทำให้คนคนหนึ่งไม่พอใจขึ้นมา ตอนเช้ายังดีๆ อยู่ ตอนบ่ายก็ทิ้งงานไม่ทำแล้ว

“สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับครับ!” เฉินลี่ชวนก้มตัวลงเก้าสิบองศาอีกครั้ง ตะโกนเสียงดัง ไม่มีความอิดเอื้อนเลยแม้แต่น้อย ปล่อยตัวตามสบายอย่างยิ่ง แต่ในฝูงชนก็ยังคงมีเสียงหัวเราะเยาะที่ไม่ดังไม่เบาดังออกมา

“ทุกคนตั้งใจเรียนหน่อย” ในฐานะผู้จัดการร้าน หลี่ฉวน ก็รีบขมวดคิ้วเตือน แต่ในใจเขาก็แอบกลั้นหัวเราะอยู่เหมือนกัน ตัวเองอายุสามสิบต้นๆ ทำธุรกิจร้านอาหารนี้มาตั้งหลายปีแล้ว ไม่เคยเจอเถ้าแก่ที่เรียกร้องเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย ครุ่นคิดว่าถ้าทำได้ก็ทำไป อยู่แล้วไม่สบายใจก็รีบเก็บของเผ่นหนีทันที

หลังจากนั้นก็พูดถึงรายละเอียดการบริการที่ต้องให้ความสนใจอีกสองสามอย่างแล้ว เฉินลี่ชวนก็จบการฝึกอบรม ก็ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้ว การเดินไปตามเส้นทางบริการนี้ ยากที่จะทำให้พนักงานเสิร์ฟเหล่านี้ปรับตัวได้ทันที เฉินลี่ชวนรู้ดีว่า ไม่สามารถเทของลงไปจนเต็มเกินไปในคราวเดียวได้ มันจะเกิดผลตรงกันข้าม ยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่สามารถเจอเรื่องอะไรก็ต้องไปจัดการหมด! ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้ เวลาอาหารพนักงาน พนักงานเสิร์ฟสองสามคนก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ในห้องโถง วิ่งไปมา รบกวนพนักงานคนอื่นๆ คุณในฐานะเถ้าแก่ วิธีการที่ถูกต้องที่สุด รับรู้ก็พอแล้ว แล้วก็ไปติดต่อกับผู้จัดการร้านโดยตรง คนที่เฉินลี่ชวนต้องจัดการ มีเพียงผู้จัดการร้านคนเดียว อย่างมากก็ให้คำแนะนำกับครัวหลังร้านก็พอแล้ว

เฉินลี่ชวนกับหลี่ฉวน และหัวหน้าเชฟ ยังมีหม่าเสี่ยวชาว นั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กๆ ตัวหนึ่ง ทุกคนมีข้าวหนึ่งชาม ชามเหล็กกลางโต๊ะอาหารมีกับข้าวรวมมิตรอยู่ นี่คืออาหารพนักงานมาตรฐาน

“ผู้จัดการหลี่ครับ เรื่องสวัสดิการเงินเดือนหยางจวินได้บอกกับคุณชัดเจนแล้วใช่ไหมครับ?” เฉินลี่ชวนกินไปพลางถามไปพลาง

“อืม เถ้าแก่เฉินครับ บอกชัดเจนแล้วครับ เงินเดือนพื้นฐานบวกเบี้ยขยัน เดือนหนึ่งมีวันหยุดหมุนเวียนสี่วัน” หลี่ฉวนพยักหน้ากล่าว

“เงินเดือนพื้นฐาน 900, เบี้ยขยัน 200, เดือนละ 1,100 หยวน” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกครั้ง เผยรอยยิ้มจางๆ

“อืม ใช่ครับ ตอนนี้ร้านหม้อไฟโดยพื้นฐานแล้วก็เป็นสวัสดิการเงินเดือนแบบนี้ทั้งนั้นแหละครับ” หลี่ฉวนกล่าวเรียบๆ พูดตามตรงแล้วสำหรับเงินเดือนนี้เขาไม่พอใจเท่าไหร่ ก่อนจะมา หยางจวินคุยโวโอ้อวดเสียดิบดี ว่ามีอนาคตการพัฒนาอย่างไรบ้าง ตอนนี้ดูแล้ว สู้ที่เดิมยังไม่ได้เลย ตัวเองก็พาทีมงานมาด้วยนะ ยังไงซะที่เดินไปเมื่อเช้านี้ ก็ทำให้หลี่ฉวนค่อนข้างจะเสียใจแล้ว

“แต่ว่ายังมีรางวัลขั้นที่สองอีกนะครับ” เฉินลี่ชวนพูดต่อ “เงินเดือนตามระดับ, โบนัส, เงินเดือนตามอายุงาน, ส่วนแบ่งกำไร และอื่นๆ จะต้องดีกว่าค่าตอบแทนของร้านหม้อไฟอื่นๆ” พอได้ยินเช่นนั้น หลี่ฉวนก็หยิบตะเกียบขึ้นมา รีบก้มหน้าก้มตากินข้าวอย่างรวดเร็ว...ล้วนเป็นคำพูดที่ว่างเปล่า ไม่ว่าอายุจะมากน้อยแค่ไหน ก็ดูเหมือนจะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันหมดเลย ให้คุณวาดฝันไปก่อน

“แต่ว่า ผู้จัดการหลี่ครับ ผมเตรียมจะข้ามขั้นตอนที่ยุ่งยากซับซ้อนเหล่านี้ไปก่อน เพื่อกระตุ้นความกระตือรือร้นของพนักงานให้ดีขึ้น แล้วก็พวกเราก็เน้นบริการเป็นหลัก รับรองว่าจะต้องมีเรื่องเยอะกว่าร้านหม้อไฟอื่นๆ เพราะฉะนั้นส่วนแบ่งกำไรจะคำนวณตามยอดขายของวันนั้นๆ” คำพูดรอบนี้ของเฉินลี่ชวน แตกต่างจากเถ้าแก่คนอื่นๆ

หลี่ฉวนหยุดการกระทำที่กำลังกินข้าวอยู่ เขาเบิกตากว้างมองเฉินลี่ชวน ชั่วขณะหนึ่งตามความหมายในคำพูดรอบนี้ไม่ทัน

“ร้านนี้นะครับ ผมสามารถให้ส่วนแบ่งกำไรกับคุณได้สามเปอร์เซ็นต์ ในระยะนี้ ไม่พูดถึงกำไรโดยรวม ยกตัวอย่างเช่นวันนี้ขายได้ห้าพัน คุณสามารถมารับเงินจากผมได้โดยตรงเลย 150 หยวน จ่ายสดวันต่อวัน” เฉินลี่ชวนกล่าวอีกครั้ง

“จ่ายสดวันต่อวัน?” หลี่ฉวนถามกลับอย่างไม่น่าเชื่อ ทำร้านอาหารมาหลายปีขนาดนี้ เถ้าแก่เพื่อที่จะรั้งคนไว้ คำสัญญาเรื่องส่วนแบ่งหุ้นที่ให้ไว้ล้วนคำนวณเป็นรายปีทั้งนั้น ยังไม่เคยได้ยินว่ามีจ่ายสดเลย แล้วก็ยังเป็นส่วนแบ่งโดยตรงจากกำไรอีก

“ใช่ จ่ายสดวันต่อวัน” เฉินลี่ชวนพยักหน้ายืนยัน ตอนนี้ที่ต้องมัดใจไว้ก่อน อย่างแรกเลยก็คือหลี่ฉวนผู้จัดการร้านคนนี้ ถ้าหากแม้แต่เขายังมีความคิดที่จะไปแล้วล่ะก็ เส้นทางบริการนี้เด็ดขาดเดินต่อไปไม่ได้

“แล้วก็พนักงานเสิร์ฟแต่ละคน ขอแค่สามารถทำตามมาตรฐานการบริการได้ ถือเป็นรางวัลการทำงานล่วงเวลา ทุกคนทุกวันมีเงินช่วยเหลือ 10 หยวน จ่ายสดเช่นเดียวกัน” เมื่อได้ยินคำพูดที่เกี่ยวกับตัวเอง พนักงานต้อนรับหน้าร้านต่างก็พากันมองไปทางเถ้าแก่เฉิน ในห้องโถงพลันเงียบลง มีเพียงเสียงของเฉินลี่ชวนคนเดียว

“แน่นอนว่า ผู้จัดการหลี่ครับ รางวัลสำหรับคุณไม่ได้มีแค่เท่านี้นะครับ ถ้าหากคุณสามารถปั้นลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมจากในหมู่พนักงานได้ ดำรงตำแหน่งผู้จัดการร้านของร้านต่อไป คุณก็จะสามารถจากร้านของลูกศิษย์ เอากำไรส่วนสุดท้ายไปได้อีกสามเปอร์เซ็นต์ ต่อไปนี้ขอแค่เปิดร้านหนึ่งร้าน ถ้าหากล้วนเป็นลูกศิษย์ของผู้จัดการหลี่คุณล่ะก็ นั่นนับถือคุณจริงๆ! แล้วก็ทางนั้นที่เป็นลูกศิษย์ของผู้จัดการร้าน สามารถหักส่วนแบ่งกำไรสุดท้ายของร้านไปได้ห้าเปอร์เซ็นต์”

เฉินลี่ชวนสายตาค่อยๆ กวาดไปทั่วพนักงานทั้งหมด หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็หยิบสัญญาจ้างงานฉบับใหม่ออกมา วางไว้ตรงหน้าหลี่ฉวน

“สัญญาฉบับนี้ เป็นการลงนาม ‘สิทธิ์ในการแบ่งส่วนแบ่งแบบแตกตัวของหุ้นส่วน’ ที่เจาะจงสำหรับผู้จัดการร้านโดยเฉพาะ แน่นอนว่า ขอแค่เป็นพนักงานที่ทำงานที่ร้านอาหารต้าเจียงเลาครบหนึ่งปี ก็สามารถได้รับรางวัลตามระดับได้” ทันใดนั้นหลี่ฉวนก็หยิบสัญญา “การแตกตัวของหุ้นส่วน” ขึ้นมา อ่านอย่างตั้งใจ ข้อแรกก็โดดเด่นสะดุดตามากแล้ว และเฉินลี่ชวนที่อยู่ข้างๆ ก็รีบตะโกนขึ้นมาทันที เขาช่วยเขาอธิบาย และก็เป็นการแจ้งให้พนักงานคนอื่นๆ ทราบด้วย: “ร้านที่ผู้จัดการร้านบริหารงานส่วนตัว ส่วนแบ่งกำไรห้าเปอร์เซ็นต์ ร้านของลูกศิษย์ยังสามารถเอาไปได้อีกสามเปอร์เซ็นต์ ที่สำคัญคือร้านของลูกศิษย์ของลูกศิษย์ หรือก็คือร้านของหลานศิษย์ ผู้จัดการร้านก็ยังสามารถหักส่วนแบ่งกำไรไปได้อีกหนึ่งจุดห้าเปอร์เซ็นต์”

“ผู้จัดการหลี่ครับ เกี่ยวกับสิทธิ์ของผู้จัดการร้าน ผมเขียนไว้ในสัญญาอย่างชัดเจน ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย กำไรที่ควรจะให้คุณ ไม่ขาดไปแม้แต่เฟินเดียว” เฉินลี่ชวนเน้นทีละคำ ทุกคำชัดเจน

“แต่พูดอีกอย่าง ในสัญญาก็ล้วนเป็นของปลอม ไม่แน่ว่าร้านนี้พรุ่งนี้ก็อาจจะไม่มีแล้วก็ได้? เพราะฉะนั้นเพื่อรับประกันสิทธิ์ส่วนบุคคลของพวกคุณ รางวัลที่สัญญาไว้กับทุกคนเมื่อครู่นี้ จะเริ่มจ่ายสดตั้งแต่วันที่เปิดทำการเป็นต้นไป”

“จ่ายสดเหรอ!”

“วันละสิบหยวน งั้นเดือนหนึ่งก็ได้เพิ่มอีกสามร้อย!”

“พี่ฉวนถึงจะเรียกว่าได้เยอะจริงๆ”

“ใช่แล้ว ยอดขายสามเปอร์เซ็นต์เลยนะ!”

“ถ้าหากวันหนึ่งขายได้หนึ่งหมื่น งั้นวันหนึ่งก็ได้เงินสดสามร้อยเลยนะ!”

“เดือนหนึ่งมีหมื่นกว่า!”

“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!” หลังจากที่คำพูดรับประกันว่าจะจ่ายสดของเฉินลี่ชวนสิ้นสุดลง ในห้องโถงก็คึกคักขึ้นมาทันที วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา แล้วก็ส่งสายตาที่อิจฉาไปให้หลี่ฉวน และจุดประสงค์ของเฉินลี่ชวน ก็คือการเน้นย้ำถึงสิทธิ์ของผู้จัดการร้าน ถ้าหากสามารถพัฒนาไปได้ในระยะยาว ใครบ้างที่ไม่อยากจะเป็นผู้จัดการร้าน สามารถกระตุ้นความกระตือรือร้นสูงสุดของพนักงานได้ ที่สำคัญคือการผูกมัดหลี่ฉวนไว้แน่นหนา เขาเสียดายที่จะไป

เช่นเดียวกัน ถ้าหากปั้นผู้จัดการร้านที่ยอดเยี่ยมออกมาได้ การแตกตัวของหุ้นส่วนเช่นนี้ ร้านของลูกศิษย์, หลานศิษย์ของเขามากขึ้น คนเก่งก็ยิ่งไปไม่ได้ ตอนนี้ สายตาที่หลี่ฉวนมองเฉินลี่ชวนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด หายไปแล้วซึ่งความไม่ใส่ใจเมื่อก่อนหน้านี้ แต่กลับเป็นความระมัดระวัง!