บทที่ 96: ใบหน้าที่เอาแต่ประจบประแจง

“ธุรกิจหม้อไฟนี้ ไม่เหมือนกับร้านอาหารแบบดั้งเดิม ที่แข่งขันกันที่ฝีมือของเชฟ ขอแค่บ้านไหนรสชาติหอม ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีธุรกิจ เอากับข้าวใส่ลงไปในหม้อต้มๆ แล้วก็หยิบออกมากิน ร้านหม้อไฟร้านไหนรสชาติก็เหมือนกันหมด อย่างมากก็แค่วัตถุดิบที่แตกต่างกัน” เฉินลี่ชวนวางแก้วเหล้าลง ค่อยๆ พูดขึ้นว่า: “เพราะฉะนั้นแบรนด์หม้อไฟแบบไหนถึงจะโดดเด่นขึ้นมาได้ ถูกผู้บริโภคจดจำได้ในทันที ก็คือบริการ! ที่ผมวางโต๊ะในร้านน้อยลง หนึ่งคือเพื่อเพิ่มเคาน์เตอร์ปรุงน้ำจิ้มสองฝั่ง สะดวกให้ลูกค้าเปลี่ยนน้ำจิ้ม สองคือยังจะเพิ่มกิจกรรมอื่นๆ อีก ยิ่งสะดวกให้พนักงานเดินไปมา ให้บริการที่ดีขึ้น ส่วนหม้อสี่ช่อง ก็คือการแสดงออกถึงการบริการที่ดีขึ้นอย่างหนึ่ง สามารถตอบสนองรสชาติของคนได้มากขึ้น ก็เป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของต้าเจียงเลาด้วย คนอื่นประชาสัมพันธ์ออกไป อย่างน้อยก็ต้องมีเอกลักษณ์สักหนึ่งสองอย่าง”

หลังจากพูดจบแล้ว เฉินลี่ชวนก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มคนเดียวแก้วหนึ่ง ก่อนที่จะได้ยินเรื่องราวของเฉินลี่ชวน หวังอวี่สงมองว่านั่นคือไอ้โง่คนหนึ่ง สมองมีปัญหาโดยสิ้นเชิง แต่ตอนนี้กลับไม่คิดแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว คนคนนี้พูดจาสบายๆ แล้วก็...เป็นผู้ใหญ่มาก ทุกเรื่องราว ทั้งเปิดร้าน, กู้เงิน ดูปุ๊บก็รู้เลยว่ามีแผนการ ไม่ใช่เหมือนกับที่คนลือกันว่าไม่มีสมอง นึกจะทำอะไรก็ทำ ดังนั้นวิกฤตที่คนอื่นมองแวบเดียวก็เห็น เขาจะไปรู้ได้อย่างไร? สรุปคือ ความกล้าหาญนั้นใหญ่จริงๆ ข้อนี้ต้องนับถือ แล้วก็นิสัยของเฉินลี่ชวนคนนี้ คบได้แน่นอน!

“ลี่ชวน ในฐานะคนบ้านเดียวกันครึ่งหนึ่ง พวกเรามาชนกันอีกสักจอก” หวังอวี่สงยกแก้วเหล้าขึ้นชนแก้วกับเฉินลี่ชวน หลังจากนั้นสี่คนก็ดื่มกันต่อไปอย่างสนุกสนาน

แต่หลังจากที่ความคิดต่อเรื่องหนึ่งได้กลายเป็นเรื่องตายตัวไปแล้ว เพียงแค่คำพูดหนึ่งสองประโยค ก็ยากที่จะเปลี่ยนความคิดเห็นของเขาได้ ดังนั้นเรื่องราวจึงเป็นการกระทำ ไม่ใช่การพูดออกมา มีเพียงเฉินลี่ชวนทำร้านหม้อไฟให้รุ่งเรืองขึ้นมา คนอื่นถึงจะยอมรับความคิดของเขา

“พี่หยางครับ คนของผมล่ะครับ มื้อนี้จะมาหลอกผมอีกไม่ได้นะครับ สิ้นเดือนก็จะเปิดร้านแล้ว” ในเวลาที่เหมาะสม เฉินลี่ชวนก็พูดเล่นกับหยางจวินด้วยท่าทีที่ตำหนิ

“วางใจได้ มะรืนนี้ รับรองว่าจะจัดหาบุคลากรให้แกครบถ้วนเลย ผู้นำของสภานักเรียนก็ยังอยู่ด้วยนะ พวกเราพูดแล้วต้องเป็นคำพูด!” หยางจวินรับประกันทันที

“พี่หยางครับ ทำไมถึงมาล้อเลียนผมอีกแล้วล่ะครับ ร้านหม้อไฟของลี่ชวนยังไม่เปิดเลย” หวังอวี่สงยิ้มพลางชนแก้วกับหยางจวิน หลังจากดื่มไปอีกนาน หวังอวี่สงถึงได้นึกถึงเรื่องตรวจหอขึ้นมา เขาจึงดึงเฉินลี่ชวนวิ่งไปยังวิทยาลัยการเงินและการค้าอย่างรวดเร็ว

“พี่หวังครับ ต่อไปนี้เรื่องไม่กลับหอตอนกลางคืนของหอพัก 607......” เฉินลี่ชวนถามไปพลาง ยังไงซะตอนที่ได้เป็นหัวหน้าห้องนี้ ก็เคยรับประกันกับไอ้หลานชายห้าคนไว้แล้ว

หวังอวี่สงขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าจริงจัง

“เรื่องอาหารพนักงานไม่ต้องเป็นห่วงครับ มาเมื่อไหร่ก็รับรองว่าจะเตรียมไว้ให้แน่นอน” เฉินลี่ชวนพูดเล่นประโยคหนึ่ง

“ฮ่าๆๆๆๆ แกไอ้เด็กคนนี้ เรื่องตรวจหอไม่ต้องเป็นห่วง ขอแค่แกสามารถรับประกันได้ว่าคนในหอพักจะไม่ก่อเรื่องวุ่นวายอะไรก็พอแล้ว” หวังอวี่สงกล่าว จากนั้นทั้งสองคนก็ยิ่งเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ พอมาถึงใต้ตึกหอพัก เฉินลี่ชวนก็เห็นสวีหว่านถังยืนก้มหน้าเดินอยู่คนเดียวที่นั่น เขาทักทายหนึ่งเสียงว่า “เหล่าสวี” แล้วก็รีบร้อนมุดเข้าตึกหอพักไป

แต่ครั้งนี้ สวีหว่านถังไม่แม้แต่จะหันกลับมา บางทีต่อไป อาจจะเป็นได้แค่เพื่อนกันแล้วใช่ไหม? ใช่ แค่เพื่อน ฉันจำบุญคุณครั้งนั้นของนายได้ แต่ว่า แค่เพื่อน ในใจ...รู้สึกไม่ดีเลย รู้สึกไม่ดีจริงๆ

...

“คนตรวจหอมาแล้ว!” เหลียงจิ่งซานพึมพำ เขาก็เตะก้นบุหรี่ใต้เท้าไปใต้เตียง วันนี้โจวข่ายข่ายไอ้หมาเวรนี่เป็นเวร ความสะอาดนี่ดูไม่ได้เลยจริงๆ ก็รอให้เฉินลี่ชวนพรุ่งนี้มาเช็ดก้นให้เขา และทันทีที่โจวข่ายข่ายได้ยินว่าจะตรวจหอ เขาก็นอนลงบนเตียงแกล้งตายโดยตรง ส่วนอู๋หลาง ก็ยังคงหาคนมานอนบนเตียงเขาอยู่ คนบ้านเกิดขึ้นมาแล้ว รีบร้อนจะแอบหนีออกไป

“607 ตรวจหอ” วินาทีต่อมา หวังอวี่สงก็ผลักประตูเข้ามา เหลียงจิ่งซาน, เซินอีหมิงรีบแสร้งทำเป็นจริงจัง เหลือบมองไปที่ประตูแวบหนึ่ง เชี่ยเอ๊ย ข้างหลังตามมาคือใคร เฉินลี่ชวน แต่ก็น่าจะบังเอิญกลับมาพอดีใช่ไหม?

“ความสะอาดของพวกแกนี่......” หวังอวี่สงสีหน้าจริงจัง เดิมทียังคิดจะชมสักสองสามประโยค ไม่กล้าพูดออกมาจริงๆ “ดีขึ้นกว่าครั้งที่แล้วที่มาเยอะเลย ไม่เลวๆ พยายามต่อไป” พอได้ยินเช่นนั้น หลายคนก็ตะลึงไปเลย โจวข่ายข่ายถึงกับลุกขึ้นนั่ง นี่มันสถานการณ์อะไรวะ?

“ลี่ชวน งั้นต่อไปนี้งานตรวจหอของชั้นนี้ก็มอบให้แกแล้วนะ ฉันจะไปตรวจชั้นบน แบบนี้จะเร็วหน่อย” หวังอวี่สงกล่าวอีกครั้ง

“ได้ครับ นี่ก็เป็นของสาขาพวกเราทั้งนั้นแหละครับ ใครไม่อยู่ ใครให้ใครมาแทน ผมมองแวบเดียวก็ดูออกแล้ว รับรองว่าจะไม่มีข้อผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย!” สีหน้าของเฉินลี่ชวนนั่นช่างเที่ยงธรรมไม่เห็นแก่หน้าใคร น้ำลายก็กระเด็นไปบนหน้าของเซินอีหมิง แต่ฝ่ายหลังกลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย เขายกแขนขึ้นเช็ดๆ พยักหน้าเห็นด้วย: “ใช่ ก็ควรจะมีความมุ่งมั่นแบบนี้แหละ 607 ในฐานะหอพักดีเด่น ควรจะทำเป็นแบบอย่าง ขยันขันแข็งทำความสะอาดให้ดี”

“ลี่ชวน มีท่าทีแบบนี้ของพวกแกฉันก็วางใจแล้ว งั้นฉันก็จะไปตรวจหอชั้นบนแล้วนะ” หวังอวี่สงกล่าวอีกประโยคหนึ่งแล้วก็ก้าวฉับๆ จากไป เหลียงจิ่งซานแอบตามไปข้างหลังเขา เขาเกาะอยู่ที่ประตู พอเห็นเขาขึ้นไปข้างบนแล้ว ก็รีบปิดประตูตะโกนเสียงแหลมลั่น “เชี่ยเอ๊ย พี่ชวนครับ พี่คือพี่ชายแท้ๆ ของผม!”

“เอ๊ะ เห็นไหมล่ะ ความสะอาดของพวกเรา ยังได้รับคำชมอีก นี่แหละคือความสามารถของลี่ชวน” หาได้ยากอย่างยิ่ง เซินอีหมิงก็ทำหน้าประจบประแจงกับเฉินลี่ชวนเช่นกัน

“ลี่ชวน คนบ้านเกิดฉันขึ้นมาแล้ว คืนนี้ฉันต้องออกไปจริงๆ” อู๋หลางเดินมารีบกล่าว

“งั้นยังจะยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ? รีบไปสิ” เฉินลี่ชวนเร่งซ้ำๆ

“ขอบใจนะ พรุ่งนี้เพื่อนเลี้ยงข้าวแก” คิ้วที่ขมวดแน่นของอู๋หลางหายไปในทันที แล้วก็วิ่งพรวดออกจากหอพักไปราวกับบิน

“วันดีๆ ของพวกเราจะมาถึงแล้ว!” เหลียงจิ่งซานตะโกนอย่างตื่นเต้น เขาน่ะดีใจที่สุดแล้ว ตอนนี้ก็กำลังจินตนาการถึงชีวิตที่มีความสุขกับฉินอีติงนอกมหาวิทยาลัยแล้ว

“เอาล่ะน่า ใกล้จะปิดไฟแล้ว รีบไปอาบน้ำล้างตัวกันเถอะ” เฉินลี่ชวนยืดเส้นยืดสาย เตรียมจะไปอาบน้ำล้างตัว ตอนนั้นเองเซินอีหมิงก็เรียกเขาไว้

“ลี่ชวน เรื่องหม้อสี่ช่อง ฉันมีความจำเป็นที่จะต้องเตือนแกหน่อยนะ ในนี้มีปัญหาเยอะเกินไปแล้ว แล้วก็......”

“อีหมิง ฉันรู้ว่าพวกแกอยากจะพูดอะไร แต่ไม่ต้องเป็นห่วงมากหรอก ฉันก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีแผนการ วางใจได้” เฉินลี่ชวนขัดจังหวะคำพูดของเซินอีหมิง เขายิ้มให้เขาแล้วก็เดินออกจากหอพักไป ตอนนั้นคนหอพักอื่น พอเห็นปฏิกิริยาของเฉินลี่ชวน ต่างก็แอบหัวเราะ แต่ก็เป็นเรื่องปกติ ยังไงซะอายุก็วางอยู่ตรงนี้แล้ว ทำเรื่องไม่มีสมองไป ไม่ควรจะหัวเราะเหรอ?

เพียงแต่ที่ทำให้เฉินลี่ชวนคาดไม่ถึงก็คือ วันรุ่งขึ้นพอมาถึงห้องเรียนแล้ว คำพูดของเด็กผู้หญิงที่มีต่อเขานั่นแหละถึงจะเรียกว่ารุนแรง ยังจะเอาคำร้องขอทุนช่วยเหลือมาผูกติดกันอีก ตำหนิว่าเขาเห็นแก่ตัวขนาดไหน “คิดค้นหม้อสี่ช่องเอง”, “ผูกขาดคำร้องขอทุนช่วยเหลือ” เสียงแดกดันเยอะเกินไปแล้ว แม้กระทั่งเคยลือกันว่า เฉินลี่ชวนติดหนี้ก้อนโต ไม่มีปัญญาชำระคืน จากนั้นก็เตรียมจะหนีไป แต่โชคยังดีที่สองวันต่อมา คำสัญญาของหยางจวินก็ไม่ได้ผิดคำพูด พนักงานต้อนรับ และครัวหลัง บุคลากรทั้งหมดก็จัดหาให้ครบถ้วน ร้านหม้อไฟใกล้จะเปิดทำการแล้ว.....

*******************

(จากผู้แต่ง PS: หนังสือเล่มนี้แตกต่างจาก 83 โดยสิ้นเชิง ตัวละครก็แตกต่างกันมากขึ้น ทุกคนไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบนะครับ อีกอย่าง เนื้อเรื่องโปรดอดใจรออ่านนะครับ จะสนุกมาก)