บทที่ 95: การถูกตีตรา

หลังจากเลิกรากันที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์แล้ว เฉินลี่ชวนก็รีบลงไปข้างล่าง เขาวิ่งตามหวังอวี่สงไปทัน ยื่นต้าเฉียนเหมินสองหยวนให้เขา

“เถ้าแก่เฉินลำบากขนาดนี้ ไม่สมกับฐานะของคุณเลยนะ!” หวังอวี่สงเย้าแหย่ประโยคหนึ่ง แต่ก็ยังรับบุหรี่ไป

“นี่ก็รอให้พี่มาอุดหนุนธุรกิจอยู่นี่ไงครับ” เฉินลี่ชวนตอบไปประโยคหนึ่ง ก็เป็นหัวข้อนี้อีกแล้ว ทั้งสองคนมองหน้ากันแวบหนึ่ง ต่างก็หัวเราะออกมา จากนั้นก็เดินไปด้วยกัน

“ตอนกลางคืนเป็นเวรพี่ตรวจหอใช่ไหมครับ พาเพื่อนอย่างผมไปด้วยสิครับ ไปแอ็คอาร์ตในหอพักหน่อย เดี๋ยวรอให้ร้านหม้อไฟเปิดแล้ว พี่มาก็กินได้ตามสบายเลยครับ” เฉินลี่ชวนเริ่มคุยขึ้นมาเอง หลังจากมาถึงสภาพแวดล้อมใหม่ ก็ต้องหาคนที่ดูเป็นมิตรค่อยๆ สร้างสัมพันธ์

“นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งหยิ่งผยองขนาดนี้เลยเหรอ? แกดูรูปร่างฉันสิ แน่ใจนะว่าคุมอยู่?” หวังอวี่สงก็เป็นคนชอบล้อเล่นเช่นกัน เขาลูบท้องของตัวเอง รูปร่างของเขาไม่ด้อยไปกว่าไอ้อ้วนหม่าเท่าไหร่

“แค่กๆๆ......เมื่อกี้เสมหะติดคอ พูดไม่จบครับ อาหารพนักงานกินได้ตามสบาย” เฉินลี่ชวนพูดไปตามน้ำ

“ฮ่าๆๆๆๆ......” หวังอวี่สงกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ คำพูดของทั้งสองคนถูกคอกันมาก ดังนั้นพอมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย เฉินลี่ชวนก็ดึงเขาไปยังร้านอาหารหูหนาน ตอนนั้นหยางจวินกับหม่าเสี่ยวชาวก็มาถึงแล้ว สี่คนนั่งลง หลังจากที่เฉินลี่ชวนแนะนำไปรอบหนึ่ง หยางจวินก็รีบชนแก้ว “โย่วโฮ่ว ผู้นำใหญ่ของสภานักเรียน!” น้ำเสียงที่โอเวอร์ ทำเอาหวังอวี่สงถึงกับเขินอาย แต่ก็เป็นคนที่ปล่อยตัวได้เช่นกัน โดยเฉพาะหยางจวิน เดิมทีก็ทำเซลส์ อาศัยปากนี่แหละ คุยกันได้ทั่วทุกสารทิศ

ส่วนหวังอวี่สง ออกมาคุยเรื่องสปอนเซอร์กับเถ้าแก่ จะพูดน้อยได้อย่างไร?

“พี่สงครับ พี่เป็นคนเมืองจิ้นหยวนเหรอครับ?” เมื่อได้ยินการแนะนำของหวังอวี่สง เฉินลี่ชวนก็ยกแก้วเหล้าขึ้น

“ทำไม อย่าบอกนะว่าแกก็เป็นคนเมืองจิ้นหยวนเหมือนกัน” ทันใดนั้นหวังอวี่สงก็หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาเช่นกัน

“อยู่ใกล้กันมากครับ สองร้อยกว่ากิโลเมตร ผมเป็นคนอำเภอหนิงครับ” เฉินลี่ชวนกล่าว แล้วก็ชนแก้วกับหวังอวี่สงดื่มไปอีกแก้ว

“เชี่ยเอ๊ย แม่ฉันเป็นคนอำเภอหนิง!” หลังจากวางแก้วเหล้าลง หวังอวี่สงก็ตะโกนลั่นขึ้นมา

“ถ้าพี่จะพูดแบบนี้นะ ตอนบ่ายวันนี้ท่าทีที่พี่มีต่อผม ก็เกินไปแล้วนะ” เฉินลี่ชวนถึงแม้จะหน้าตาเต็มไปด้วยการตำหนิ แต่ก็รินเหล้าให้เขาอีก

“ฮ่าๆๆๆๆ แต่ว่าหม้อสี่ช่องของแกนั่นน่ะ จริงๆ แล้ว......” หวังอวี่สงหยุดไปครู่หนึ่ง ไตร่ตรองคำพูด “ไม่ค่อยจะน่าเชื่อถือเท่าไหร่เลยนะ ทำไมไม่ใช้ก้นหม้อแบบหยวนหยางล่ะ เสี่ยงเกินไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังแบกเงินกู้ไว้ตั้งมากมาย” เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทั้งสามคนก็มองไปที่เฉินลี่ชวน หยางจวินยิ่งคิดไม่ตก ปกติที่คบค้าสมาคมกับเฉินลี่ชวน ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเชี่ยวชาญขนาดไหน แต่กลับดึงดันจะเอาหม้อสี่ช่องนี้ให้ได้ ทำไมกันแน่...ต้องทำเรื่องไม่มีสมองแบบนี้ด้วย?

...

“ไม่ใช่หม้อหยวนหยางเหรอ? เฉินลี่ชวนคิดค้นหม้อไฟสี่ช่องเอง? ตลกจะตายอยู่แล้ว” หลินซานซานราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขันที่ใหญ่ที่สุดในโลก เธอหัวเราะจนหงายหลังอยู่บนเตียงในหอพัก

“ยังมีเงินกู้อีกหกหมื่นหยวนแน่ะ อาศัยหม้อสี่ช่องที่ตัวเองคิดค้นขึ้นมาหาเงิน ฮ่าๆๆๆๆ.....”

“แต่คำร้องขอทุนช่วยเหลือน่ะขยันคิดถึงจังเลยนะ ตั้งแต่เพิ่งจะเข้าเรียนก็เริ่มวางแผนแล้ว” เด็กผู้หญิงหอพักข้างๆ กล่าว

“ใช่ๆๆ ยังมีเรื่องคำร้องขอทุนช่วยเหลืออีก ใบหน้าที่ทำตัวเป็นผู้ร้ายของเฉินลี่ชวนนั่นน่ะ น่ารำคาญจริงๆ เรื่องดีๆ อะไรก็คิดจะเอามาไว้บนตัวตัวเองหมด คอยดูแล้วกันว่าครั้งนี้เขาจะล้มยังไง คาดว่าไม่ถึงหนึ่งเดือนก็เจ๊งแล้ว” หลินซานซานเยาะเย้ยเสียงดัง

เหลียงหรูหรูไม่ได้พูดอะไร เธออยู่ที่หอพักมาโดยตลอดก็เป็นคนอื่นที่เข้ามาคุยกับเธอก่อน ถึงจะตอบกลับไปสองสามประโยค มักจะทำท่าทีเหนื่อยล้าอยู่เสมอ เธอมองไปที่สีหน้าที่ไม่ค่อยดีของสวีหว่านถังแวบหนึ่งแล้วก็ดึงเธอเดินออกจากหอพักไป ตอนนี้ “คิดค้นหม้อสี่ช่องเอง”, “ผูกขาดคำร้องขอทุนช่วยเหลือ” กลายเป็นหัวข้อร้อนแรงในหอพักหญิง ถูกตีตราไว้บนตัวของเฉินลี่ชวนอย่างแน่นหนา

ข้างหน้าต่างโถงทางเดิน เหลียงหรูหรูลูบผมยาวสีดำของสวีหว่านถังเบาๆ กลับไม่มีที่ที่พันกันเลยสักแห่ง อิจฉาอย่างยิ่ง

“หว่านถัง เธอชอบเฉินลี่ชวนมากเลยเหรอ?” ทันใดนั้น เหลียงหรูหรูก็ถามเช่นนี้

สวีหว่านถังเบิกตากว้าง เธอเงยใบหน้าเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในผมสีดำขึ้นมา แล้วก็พยักหน้าอย่างแรง เหลียงหรูหรูคิดๆ ดูแล้ว จากนั้นก็ค่อยๆ พูดขึ้นว่า “ความชอบที่เธอมีต่อเฉินลี่ชวน บางทีอาจจะเป็นเพราะเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เขาทำให้เธอซาบซึ้งใจ แม้กระทั่งเป็นแค่ท่าชู้ตบาสง่ายๆ ที่เธอบังเอิญชอบ แต่พอถึงมหาวิทยาลัยแล้ว ความรักเด็ดขาดจะมาจากการตัดสินคนคนหนึ่งในชั่วพริบตาเดียวไม่ได้ แต่เป็นการที่ต่างฝ่ายต่างก็ดึงดูดซึ่งกันและกันไปนานๆ อย่างน้อยทัศนคติความรักของฉันก็เป็นแบบนี้ หว่านถัง เฉินลี่ชวนคนนี้น่ะอันตรายเกินไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเงินกู้ช่วยเหลือเลย แค่เงินกู้พวกนั้น หม้อไฟสี่ช่องอะไรนั่น ก็จะยิ่งทำให้ช่องโหว่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ถ้าหากเธอตามเขาไปตลอด คนแบบนั้น จะเหมือนกับปีศาจ ดึงเธอลงไปในเหวลึกด้วย! เพราะฉะนั้น ต้องไตร่ตรองความชอบของเธอให้ดีๆ” สีหน้าของเหลียงหรูหรูจริงใจ เธอหวังจริงๆ ว่าสวีหว่านถังจะไม่ถูกเฉินลี่ชวนดึงลงน้ำไปด้วย เป็นการหวังดีต่อสวีหว่านถัง

“เขาไม่ชอบฉันเหรอ?” สวีหว่านถังพูดเสียงเบา ความเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกผุดขึ้นมาในใจ

“หา? พวกเธอสองคนตอนฝึกทหาร ไม่ใช่ว่า...คบกันแล้วเหรอ?” เหลียงหรูหรูกล่าวอย่างประหลาดใจ

“ไม่มี” สวีหว่านถังส่ายหน้า

“ไม่เคยคบกันเลยเหรอ? ฉันยังนึกว่ารอยร้าวระหว่างพวกเธอสองคน เป็นเพราะเรื่องที่เฉินลี่ชวนร้องเพลงให้หลินซานซานตอนกลางคืนเสียอีก” เหลียงหรูหรูถามอีกครั้ง

“ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?” สวีหว่านถังตะโกนลั่นหนึ่งประโยค ทันใดนั้นความอิจฉาก็พลุ่งขึ้นมา ถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริงๆ ล่ะก็ จะไม่สนใจเฉินลี่ชวนแล้ว ทำไมต้องไปร้องเพลงให้คนอย่างหลินซานซานด้วย!

“ดูท่าว่าเธอยังไม่รู้สินะ เซินอีหมิงบอกฉัน” เหลียงหรูหรูลูบใบหน้าเล็กๆ ของสวีหว่านถัง รู้สึกว่าไม่คุ้มค่าแทนเธอเลย ความชอบนี้มันช่างไร้ค่าเกินไปแล้ว!

คำพูดที่อ่อนโยนนุ่มนวลประโยคนี้ ทำให้สมองของสวีหว่านถังว่างเปล่า แม้กระทั่งหายใจไม่ออก จากนั้นก็วิ่งลงบันไดไป เดินอยู่คนเดียวในรั้วมหาวิทยาลัยที่หนาวเย็น ราวกับเป็นเด็กที่กำลังพเนจร ไร้บ้านให้กลับ คืนนั้นหลินซานซานให้เฉินลี่ชวนร้องเพลง เขาก็ร้องอย่างว่าง่ายเลยเหรอ? แล้วการทุ่มเทของฉันล่ะคืออะไร? เหอะๆ...เป็นฉันเองที่ต่ำต้อย! ความชอบที่มีต่อคนคนหนึ่ง จะไปถึงระดับไหนได้ สวีหว่านถังในตู้รถนอนนุ่ม มองดูพระอาทิตย์ขึ้น เฉินลี่ชวนก็นอนอยู่ข้างๆ แม้กระทั่งคิดว่า บางทีการมีอยู่ของเขา ถึงจะเป็นการรอคอยเดียวที่ตัวเองต้องการ ที่แท้ มันช่างน่าขันขนาดนี้ มิน่าล่ะหลินซานซานถึงได้ดูถูกเฉินลี่ชวนขนาดนั้น ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง แค่กระดิกนิ้วเบาๆ เขาก็ส่ายหางตามไปแล้ว

สวีหว่านถังยิ่งรู้ดีกว่านั้นว่า คืนนั้นที่หลินซานซานยั่วเฉินลี่ชวน ก็เพราะดูไม่ชินตัวเอง ถึงได้แสดงละคร แต่เฉินลี่ชวนเขา... เขาร้องเพลงอะไรให้หลินซานซานเหรอ? เพลงรักสินะ? สวีหว่านถังหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ในที่สุดก็ยอมเปลี่ยนรูปของเฉินลี่ชวนทิ้งไปแล้ว ครั้งนี้ ไม่ได้เหมือนเช่นเคย ใช้นิ้วเคาะหน้าจอเบาๆ ไปตีเขาแบบนั้นแล้ว ที่ใจราวกับมีบางส่วนขาดหายไป สวีหว่านถังถอนหายใจยาว หายใจไม่ออกจริงๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ตอนนี้ดูเหมือนจะมีดาวตกพาดผ่าน ในท้องฟ้าที่มืดมิด ก็ยังคงถูกค้นพบ ราวกับดวงตาที่หลั่งน้ำตาของตัวเอง...

.......

“ฮัดชิ้ว!” เซินอีหมิงปิดหน้าต่าง ในปากพึมพำว่าอากาศยิ่งหนาวลงเรื่อยๆ