บทที่ 101: กลิ่นอายของหม้อไฟ

อีกสองกลุ่มต่างก็กำลังปรึกษาปัญหากันอย่างคึกคัก เหลือเพียงเหลียงหรูหรูที่ดูแปลกแยกอย่างยิ่ง แล้วก็เมื่อครู่ที่ทะเลาะกับหวังอวี่สงคนอื่นก็ได้ยินอย่างชัดเจน เธอนักศึกษาใหม่เพิ่งจะเข้าสภานักเรียนก็ก่อความขัดแย้งใหญ่โตขนาดนี้แล้ว

อี้หรงจงใจมองเหลียงหรูหรูอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก็ไม่ได้สนใจอีกแล้ว แต่สายตาก็อธิบายทุกอย่างแล้ว ความขัดแย้งล้วนเป็นเธอที่สร้างขึ้นมาเอง ก็ควรจะให้เธอแก้ไขเอง ดังนั้นหลังจากที่เหลียงหรูหรูถอนหายใจยาวแล้ว เธอก็รีบเดินออกจากห้องเรียนไป แล้วก็วิ่งลงไปข้างล่าง ที่ถนนช่วงที่ใกล้จะออกจากประตูมหาวิทยาลัย ถึงได้วิ่งตามพวกหวังอวี่สงทัน

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เหลียงหรูหรูก็เผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา เธอวิ่งเหยาะๆ ไปอยู่ข้างๆ หวังอวี่สง

“หัวหน้ากลุ่มคะ เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะคะ เป็นฉันที่ร้อนใจเกินไป วิธีการไม่ถูกต้อง มีงานอะไรจัดการ ฉันจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอนค่ะ” เหลียงหรูหรูกล่าวพลางยิ้ม เธอพยายามเดินตามฝีเท้าของกลุ่มเด็กผู้ชาย

“ไม่ต้อง ฉันยังต้องฟังคำสั่งของเธอเลย” หวังอวี่สงแค่นเสียงเย็นชาประโยคหนึ่ง ก็ยังคงไม่ให้หน้าเหมือนเดิม ไปขอเปลี่ยนกลุ่มกับอี้หรงโดยตรง นี่มันไม่เท่ากับตบหน้าตัวเองเหรอ? ในใจแน่นอนว่าไม่พอใจ!