บทที่ 102: เขาไม่เคยยื่นคำร้องขอทุนช่วยเหลือมาตั้งแต่แรก

เกี่ยวกับเรื่องสปอนเซอร์ร้านค้า วันรุ่งขึ้นกลุ่มของหวังอวี่สง ไม่แม้แต่จะไปประชุมเลยด้วยซ้ำ

ตอนนั้นมีเพียงเหลียงหรูหรูคนเดียวที่ไป สถานการณ์น่าอับอายอย่างยิ่ง อี้หรงมองว่าความขัดแย้งของเธอยังไม่ได้รับการแก้ไข ไม่คิดเลยว่าคำพูดประโยคหนึ่งของเฉินลี่ชวนเมื่อตอนนั้น ที่ว่ากลับไปนอนที่หอพักดีกว่าจะเป็นเรื่องล้อเล่น กลุ่มของพวกเขาจะดำเนินการแบบนี้เลย อะไรก็ไม่สนใจแล้ว

ดังนั้นพอถึงวันรุ่งขึ้น ทันทีที่มาถึงห้องเรียนตอนเช้าตรู่ เหลียงหรูหรูก็พุ่งไปยังแถวหลัง เธอนั่งลงข้างๆ เฉินลี่ชวน ตะคอกถามเขาเสียงดัง: “เฉินลี่ชวน นายจะแก้แค้นฉันใช่ไหม ให้นายหวังอวี่สงพวกเขาจงใจตีตัวออกห่างฉัน เมื่อวานกลุ่มไม่ไปประชุม ทำไมถึงไม่แจ้งฉันสักคำ!”

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังขึ้นมามาก ทำให้เพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องหันไปมอง เฉินลี่ชวนเหลือบมองเหลียงหรูหรูแวบหนึ่ง ตอนนี้เขากำลังคุยโทรศัพท์กับซัพพลายเออร์อยู่ พรุ่งนี้ก็จะเปิดทำการอย่างเป็นทางการแล้ว ต้องรีบสื่อสารปัญหาการจัดส่งสินค้าให้ดี จะมีเวลาที่ไหนไปสนใจเธอ เขาจึงโบกมืออย่างหงุดหงิด ไม่ไปสนใจ

“ใช่ครับ ผักกาดหอมต้องเอาเยอะหน่อยแน่นอน เห็ดหอม, มันฝรั่งพวกนี้ก็เพิ่มปริมาณเช่นเดียวกัน” เฉินลี่ชวนใช้เสื้อผ้าปิดหู พูดต่อไป