บทที่ 106: การรวมตัวของคนคุ้นเคย

“ไม่เห็นเหรอว่ามีคนต่อแถวเยอะขนาดนี้? กล้าดียังไงมาเบียดข้างหน้า!”

“นั่นสิ!”

“ไปต่อแถวข้างหลังดีๆ ไป!” สวีหว่านถังและฉีซือเหยาแค่ไปมองที่หน้าร้านหม้อไฟแวบเดียว ก็โดนคนกลุ่มหนึ่งกีดกัน ที่เกินไปกว่านั้นคือ ยังโดนผลักไปสองสามที สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ถูกถอยไปข้างหลัง

“นี่ก็คนเยอะเกินไปแล้วนะ...” ฉีซือเหยามองดูแถวยาวเหยียด เธอถอนหายใจเบาๆ ถ้าหากตอนนี้เริ่มต่อแถวล่ะก็ จะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่กัน แต่ก็ยังคงมีคนมากมายยอมต่อแถวที่นี่ ยอมรอ! ทำไมกันนะ? เฉินลี่ชวนเขาทำได้อย่างไร?

ฉีซือเหยาคิดถึงปัญหานี้ ในสมองก็เอาแต่ผุดภาพตอนฤดูร้อนขึ้นมา เฉินลี่ชวนกับพ่อค้าแม่ค้าทะเลาะกันอยู่บนถนน กลิ้งไปมาอยู่บนพื้น ยืนอยู่ที่หัวถนนทั้งวัน บนเสื้อยืดแขนสั้นทิ้งคราบเหงื่อสีขาวไว้ เด็กผู้ชายคนนี้...จริงๆ แล้วไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่น่ารังเกียจของเขาอีกต่อไปแล้ว และก็มีเสน่ห์ที่เป็นของเขาเอง พ่อชื่นชมเขาก็มีสาเหตุ ในวินาทีนี้ ฉีซือเหยาก็เกิดความรู้สึกอยากจะไปทำความรู้จักเฉินลี่ชวนมากขึ้น และความรู้สึกแบบนี้ก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จะเก่งกาจขนาดนี้ได้อย่างไร กล้ากู้เงินดอกเบี้ยสูง ตัวคนเดียวทำร้านหม้อไฟใหญ่ขนาดนี้ แล้วธุรกิจก็ยังดีขนาดนี้อีก