บทที่ 129: ช่องทางการจัดหา

การเดินทางที่เหนื่อยล้าตลอดทาง หลังจากมาถึงเมืองกว่านแล้ว เฉินลี่ชวนก็มุ่งตรงไปยัง “โรงงานอาหารซื่อฟู่หรง” ที่ตำบลโหวเจีย เขาเดินทางอย่างไม่หยุดพัก ไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่น้อย และสำหรับซัพพลายเออร์วัตถุดิบรายนี้ ไม่ว่าจะเป็นคุณภาพของอาหาร หรือทัศนคติในการทำงาน เฉินลี่ชวนต่างก็ยอมรับอย่างยิ่ง

ดังนั้นเครื่องดื่มชานมที่เฉินลี่ชวนบริหารในชาติที่แล้ว จึงไม่ได้เหมือนกับแบรนด์ใหญ่ๆ อย่าง Nayuki, HEYTEA, ChaPanda และอื่นๆ ที่เลือกที่จะร่วมมือกับบริษัทเทียนเหย่ของหูเป่ย พอดีกับที่มาถึงตอนประมาณเที่ยงวัน เฉินลี่ชวนก็มาถึงบริเวณโรงงาน ตอนนี้ที่หน้าประตูใหญ่ผู้คนก็พลุกพล่าน พ่อค้าแม่ค้าที่ตั้งแผงลอยริมถนนก็ตะโกนขายของไม่หยุดหย่อน ฉากที่เป็นตัวแทนเช่นนี้ ยากที่จะไม่ทำให้หวนนึกถึงความทรงจำ

ตอนนั้นที่เมืองกว่าน สิ่งที่น่าประทับใจที่สุดก็ยังคงเป็นสาวโรงงาน หน้าตาดีอย่างแน่นอน เงินเดือนเจ็ดร้อยต่อเดือน ไม่ว่าจะมีโทรศัพท์มือถือหรือไม่ ก็จะไปทำซิมการ์ดสัญญาณ 2G ของ เฉินโจวซิง ก่อนหนึ่งใบ หลังจากที่ฝูงชนสลายตัวไป ในที่สุดก็เห็นร่างของหม่าเสี่ยวชาว ตอนที่เขาสบตากับเฉินลี่ชวน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว เส้นประสาทที่ตึงเครียดในวินาทีนี้ก็ได้ผ่อนคลาย

สำหรับหม่าเสี่ยวชาวแล้ว การเดินทางไปดูงานไกลขนาดนี้เป็นครั้งแรก ยังต้องมาคุยเรื่องความร่วมมือกับโรงงานใหญ่ขนาดนี้อีก แรงกดดันไม่ใช่ใหญ่ธรรมดา ก่อนที่จะไปเคาะประตูห้องของผู้รับผิดชอบที่เกี่ยวข้อง คำพูดที่จะพูดในอีกสักครู่ก็ต้องไตร่ตรองอยู่นาน ก็กลัวว่าจะพูดผิด

“พี่ชวนครับ ในที่สุดพี่ก็มาแล้ว” หม่าเสี่ยวชาววิ่งเหยาะๆ เข้าไป เขาดึงแขนของเฉินลี่ชวน เดินไปยังร้านอาหารข้างๆ “ตอนนี้คนที่เกี่ยวข้องก็ไปทานข้าวกันหมดแล้วครับ บ่ายสองโมงเริ่มงาน ถึงตอนนั้นพวกเราก็เข้าไปโดยตรงก็พอแล้ว”