บทที่ 162: การเสียกิริยา

หลังจากความวุ่นวายหนึ่งรอบ ทำให้พิธีลงนามที่ควรจะจบลงตอนเที่ยงวัน ลากยาวไปจนถึงบ่ายโมงกว่า ถึงได้ทยอยเสร็จสิ้น รอจนกระทั่งร้านค้าคนสุดท้ายจากไปแล้ว บรรยากาศในห้องเรียนก็กดดันทันที ท้องฟ้าข้างนอกมืดครึ้มไปหมด หิมะก็โปรยปรายลงมาอีกครั้ง ในห้องเรียนก็มืดสนิทอย่างหาที่เปรียบมิได้ ทันใดนั้นก็มีเสียง “ปัง” ดังขึ้นหนึ่งเสียง ผังหลงเจิ้งยกมือขึ้นตบลงบนกล่องเหล้าอย่างแรง ส่งเสียงดังทึบ

นักเรียนทุกคนต่างก็อดไม่ได้ที่จะหดตัวลงเล็กน้อย สายตามองไปที่ผังหลงเจิ้งอย่างขลาดกลัว อี้หรงยิ่งตัวสั่นขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอก้มหน้าลง แม้แต่ความกล้าที่จะมองท่านผู้อำนวยการก็ไม่มี

“เธอทำแบบนี้กำลังทำร้ายฝ่ายประชาสัมพันธ์ทั้งหมด และก็กำลังทำร้ายฉันด้วย!” ผังหลงเจิ้งถลึงตาโตตะคอกเสียงดัง เขายื่นนิ้วชี้ไปที่อี้หรง หอบหายใจอย่างหนัก เพื่อนร่วมชั้นเข้าฝ่ายประชาสัมพันธ์มานานขนาดนี้ ไม่เคยเห็นท่านผู้อำนวยการโกรธขนาดนี้มาก่อนเลย!

“ฉันเน้นย้ำไปสามสี่รอบแล้วว่า กิจกรรมสปอนเซอร์ครั้งนี้สำคัญขนาดไหน ทางมหาวิทยาลัยให้ความสำคัญขนาดไหน ที่เธอทำนี่มันเรียกว่าเรื่องอะไร! เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ไม่เสียดายที่จะทำลายความพยายามของทุกคนในฝ่ายประชาสัมพันธ์ ทำให้งานสปอนเซอร์ในอนาคตจะดำเนินต่อไปได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่าต่อไปนี้คุยเรื่องสปอนเซอร์ ก็ต้องเหมือนกับเธอ ให้เหล้าอู่เหลียงเย่กับลูกค้า! ใช่รึเปล่า?” ผังหลงเจิ้งเคาะกล่องเหล้าทีละครั้ง ส่งเสียงที่แสบแก้วหู!

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ท่านผู้อำนวยการผังคะ หนูตอนนั้น...ฮือๆๆ ก็แค่อยากจะสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับลูกค้า ไม่ได้มีความคิดอะไรอื่นเลยค่ะ ยิ่งไม่ได้พูดเรื่องเก็บเงินเพิ่มอะไรเลย จุดเริ่มต้นของหนูดีนะคะ” อี้หรงร้องไห้ฟูมฟาย เธออธิบายอย่างน้อยใจ แต่พวกตู้ผิง รวมไปถึงสมาชิกในกลุ่มของเธอ ต่างก็มองเธออย่างเย็นชา ผู้หญิงคนนี้เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว ช่างจิตใจอำมหิต! มีเพียงกลุ่มของเฉินลี่ชวน, หวังอวี่สงพวกเขา ที่ถอนหายใจยาวหนึ่งเสียง ส่งสายตาที่เห็นใจไปให้เธอ