บทที่ 163: อาศัยภูเขากินภูเขา

“พี่ชวนครับ เจ๋งไปเลยนะ พวกเถ้าแก่อู่คนนั้น ทำไมถึงได้ทุ่มเทขนาดนี้ พี่ไปให้ผลประโยชน์อะไรพวกเขารึเปล่า” หลังจากออกจากอาคารธุรการ หวังอวี่สงก็โอบไหล่ของเฉินลี่ชวน เขาพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

“อี้หรงหัวหน้าคนนี้ รับรองว่าทำต่อไปไม่ได้แล้ว นางยังคิดจะอาศัยสปอนเซอร์ครั้งนี้ และงานเลี้ยงปีใหม่ ไต่เต้าขึ้นไปเป็นรองประธานสภานักเรียนอีกด้วย ตอนนี้ฝันไปเถอะ จะอยู่ในสภานักเรียนต่อไปได้รึเปล่ายังไม่รู้เลย” หม่าเสี่ยวจวิ้นเบ้ปาก เขาเดินไปพลางพูดไปพลาง

เฉินลี่ชวนนิ่งเงียบไม่พูดอะไร แค่ฟังพวกเขาคุยกัน เขามองไปในรั้วมหาวิทยาลัย พลางคิดถึงเรื่องการโฆษณาประชาสัมพันธ์ จะทำให้คุณป้าเซี่ยงไฮ้มีอิทธิพลสูงสุดได้อย่างไร

“ลี่ชวน แกไม่ได้ให้ผลประโยชน์จริงๆเหรอ? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆล่ะก็ ค่าใช้จ่ายที่ท่านผู้อำนวยการผังเบิกให้แกก็เอาไปเถอะ” หวังอวี่สงดึงเฉินลี่ชวนเบาๆ คำพูดที่พูดออกมามีน้ำใจอย่างยิ่ง

“ไม่ได้ให้ผลประโยชน์อะไรเลย ฉันกับพี่อู่, เหล่าหวังพวกเขาคบหากันจนชินแล้ว ยังไงซะก็เป็นคนทำธุรกิจเหมือนกัน เพื่อนบ้านกัน คุยกันง่าย เงินพวกนั้นพวกแกเอาไปแบ่งกันก็พอแล้ว พูดกันไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว” เฉินลี่ชวนพูดเรียบๆ ทำให้คนสองสามคนที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างเขินอาย ยังไงซะก็ไม่ได้ออกแรงอะไรเท่าไหร่ ยังมีผลประโยชน์ให้เอาอีกด้วย นอนมาก็ชนะโดยสิ้นเชิง เกาะขาใหญ่