บทที่ 164: ความรู้สึกของการมีที่พึ่ง

“เมื่อกี้เธอเต้นอะไรน่ะ? ส่ายหัวส่ายสมอง คนที่ไม่รู้ก็นึกว่าอยู่ในไนต์คลับ เธอยังจะกล้ามาถามฉันอีกเหรอว่าสาขาบริหารธุรกิจของพวกเธอเป็นอะไรไป?” อี้หรงตะคอกใส่สวีหว่านถัง เสียงแหลมปรี๊ด ทันใดนั้นก็ทำให้ทั้งห้องซ้อมเต้นเงียบลง เพื่อนร่วมชั้นที่เดิมทีกำลังเตรียมจะกลับ ก็พากันหยุดอยู่ที่ประตู ทุกคนต่างก็มองมาทางสาขาบริหารธุรกิจ

ในวินาทีนี้ ความขุ่นเคืองที่อัดอั้นอยู่ในใจของอี้หรง ราวกับน้ำท่วมที่ทะลักเขื่อน ก็ถาโถมออกมา! เธอเป็นผู้โดดเด่นมาโดยตลอด เพลิดเพลินกับสิทธิพิเศษต่างๆ นานา แม้กระทั่งมีความสามารถในการควบคุมว่าเรื่องราวเรื่องหนึ่งจะพัฒนาไปอย่างไร แต่กลับมาพลาดท่าอย่างหนักในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ที่วิทยาลัยการเงินและการค้า! โกรธจนทนไม่ไหวจริงๆ จะไม่มีความขุ่นเคืองได้อย่างไร? ยิ่งไปกว่านั้นสันดานของอี้หรง ก็เป็นคนประเภทที่ไม่เลือกวิธีการเพื่อเป้าหมาย ยิ่งทนต่อความพ่ายแพ้ไม่ได้!

“เธอ......” สวีหว่านถังโกรธจนเบิกตากว้าง ชั่วขณะหนึ่งพูดไม่ออก ไม่รู้จะพูดคำไหนมาโต้แย้งดี ไนต์คลับอะไรกัน มีดูถูกคนขนาดนี้ด้วยเหรอ? จากนั้นเหล่าสวีก็รู้สึกเพียงว่ามีคนมาดึงแขนของตัวเอง ถอยหลังไป แต่ก็ยังคงโกรธจัดยื่นหัวออกมาจากข้างๆ ตะโกนด่าใส่อี้หรง: “แม่เธอ...” สายตาเหลือบไป พบว่าเป็นเฉินลี่ชวนที่ดึงตัวเองอยู่ เหล่าสวีก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที ท่าทีเหมือนคุณหนูผู้ดี ดูน่าสงสารน่าเอ็นดู และไร้ที่พึ่ง เสียงอ่อนโกรธเคือง “ทำไมเธอถึงได้เกินไปขนาดนี้!” แล้วเหล่าสวีก็ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเฉินลี่ชวนอย่างบอบบาง

“โวยวายกับใครอยู่?” เฉินลี่ชวนถามเสียงเข้ม เสียงที่ทุ้มลึก ทำให้เหล่าสวีที่อยู่ข้างหลังฉีกยิ้มกว้าง ทันใดนั้นความรู้สึกปลอดภัยก็พุ่งสูงขึ้น เธอยังขยิบตาให้ฉินอีติง ชี้ไปที่แขนของตัวเอง ยังถูกเขาจับอยู่เลยนะ

“นายว่าไงล่ะ?” อี้หรงถามกลับอย่างไม่อาจระงับความโกรธได้!