บทที่ 165: ไม่คู่ควร

วันสุดท้ายของปี 2004 วิธีการข้ามปีของนักศึกษามหาวิทยาลัย ส่วนใหญ่ก็คือการเฝ้าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง หรือไม่ก็เล่นไพ่อยู่ในหอพัก คนที่ออกไปข้างนอกกับแฟน แน่นอนว่าจะต้องโดน “กีดกัน”! ฉีซือเหยาทำอย่างไรก็ไม่คิดเลยว่า จะต้องมาใช้ชีวิตปีแรกของเซี่ยงไฮ้บนเตียงนอน เธอนอนอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรง ไอไม่หยุดหย่อน

หลังจากคืนนั้น ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉีซือเหยาจะป่วยหนักไปรอบหนึ่ง ไข้สูงไม่ลด เอาแต่นอนอยู่ในหอพัก โชคยังดีที่ค่อยๆ ดีขึ้น ถึงได้หลีกเลี่ยงการที่เพื่อนร่วมห้องจะลากเธอไปโรงพยาบาลอย่างแข็งขัน

“ดีขึ้นรึยัง? เดี๋ยวจะเอาข้าวอะไรมาให้?” ฉินผิงนั่งอยู่ข้างเตียงของฉีซือเหยา เธอลองใช้หลังมือแตะหน้าผากของเธอ ก็ยังคงรู้สึกว่าร้อนอยู่บ้าง แต่ก็ดีกว่าสองวันก่อนมากแล้ว

“ไม่มีอารมณ์อยากอาหารเท่าไหร่ ตอนเที่ยงก็ไม่กินแล้ว ฉินผิง ขอบใจเธอนะ” ฉีซือเหยาเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา แต่ที่มุมตาของเธอ ก็ยังคงมีร่องรอยของหยาดน้ำตาที่ไหลผ่าน ความรักที่คลุมเครือนั่น สำหรับเธอแล้ว ทำร้ายลึกซึ้งเกินไปแล้ว

เดิมทีการทุ่มเทและการประนีประนอมของตัวเอง ในสายตาของหลิวเหว่ยเหว่ย กลับกลายเป็นความขี้เหนียว เดิมทีคำสัญญาที่มีต่อกัน ก็เป็นแค่เรื่องตลก! ใครกันที่เป็นคนให้คำสัญญาอย่างต่ำต้อย? ฤดูหนาวที่หนาวเหน็บนี้ ฉีซือเหยาสูญเสียอนาคตที่สวยงามที่ได้ตกลงกันไว้ ตอนที่ก้มหน้าก้มตาเรียนอย่างหนัก...