บทที่ 166: เสียงแอ๊บแบ๊ว

ค่ำคืนที่เงียบสงบเต็มไปด้วยบทกวีและภาพวาด วิทยาลัยการเงินและการค้าทั้งหมดถูกเสียงแห่งความสุขครอบงำ ฝูงชนที่มืดมิดกลุ่มหนึ่ง พากันวิ่งไปยังเวทีของลานตะวันตกอย่างบ้าคลั่ง

“เดินเร็วหน่อย!”

“มาแล้ว!”

“ว้าว ตื่นเต้นจังเลย”

“ฉันรักวิทยาลัยการเงินและการค้า!” ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของนักเรียน ล้วนอบอวลไปด้วยความยินดี โดยเฉพาะสำหรับนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งแล้ว แปลกใหม่ยิ่งนัก ไม่เคยได้สัมผัสกับความสุขที่อิสระเช่นนี้มาก่อนเลย ทุ่มเททั้งกายทั้งใจ... พวกเขาไม่ได้พลาดวัยที่ควรจะบ้าคลั่งนี้ไป ปาร์ตี้สุดเหวี่ยงอย่างเต็มที่ อย่าทิ้งความเสียใจไว้! การข้ามปีของปี 2004!